‪โรส!
‪รู้รึยังว่าใครยกเลิกทีมคุ้มกันเธอ
‪ฮอว์กินส์เป็นคนยกเลิกทีมคุ้มกันโรส
‪ฮอว์กินส์เคยเป็นคนดูแล ‪เอ็มม่ากับเฮนรี่ แคมป์เบลล์ที่เอฟบีไอ
‪มีคนฆ่ารองผู้อํานวยการเอฟบีไอเหรอ
‪(ก่อนหน้านี้ในเดอะไนท์เอเจนต์)
‪- ผมจะดึงรามิเรซมา ‪- ฉันต้องสลับกะ...
‪ไม่ต้อง ผมจะส่งคนไปแทน เอริก มังก์ส
‪คนที่เคยช่วยชีวิตโพตัส
‪ต้องมาคอยคุ้มครอง ‪ลูกสาวรองประธานาธิบดีได้ยังไง
‪นี่คงเป็นวิธีที่พวกเขา ‪หาทางให้คนแก่กลับมาทํางานมั้ง
‪ปล่อยนะ!
‪- เมื่อกี้มันยังไง ‪- ผมพลาดไปหน่อย
‪ฉันไม่สนว่าคุณช่วยประธานาธิบดีไว้กี่คน
‪แต่ทีมนี้ต้องไม่มีคําว่าพลาด
‪- หาอะไรอยู่ ให้ช่วยไหม ‪- ยา
‪ฉันรู้ว่าคุณเคยติดยา ‪ฉันรู้ว่าพวกเขาบังคับให้คุณไปบําบัด
‪และฉันรู้ว่าถ้าคุณไม่ใช่คู่หูเก่าของเจ้านาย
‪พวกเขาก็ไม่ให้คุณกลับมาทํางานนี้หรอก
‪และก็จริงเช่นกัน ที่ตอนนี้ผมเลิกได้แล้ว ‪ผมต้องเข้าตรวจสัปดาห์ละสองครั้ง
‪คุณชอบอะไรมากที่สุด
‪ใครก็รู้เรื่องนี้ไม่ได้
‪ฉันหลบพวกเจ้าหน้าที่ได้ ฉันเคยทํามาแล้ว
‪(เราต้องเร่งมือกับเธอให้เร็วกว่านี้)
‪(เธอใกล้แล้ว ถึงบ้านแล้วจะอธิบายให้ฟัง)
‪ฉันแอบได้ยินป้าพูดว่ามีคนในทําเนียบขาว
‪ที่ไว้ใจไม่ได้
‪- เมื่อไหร่เรื่องนี้จะจบสักที ‪- อีกไม่นาน
‪สวัสดีค่ะ ท่านรองฯ
‪- เธออยู่ใช่ไหม ‪- ค่ะ
‪ไง ลูกรัก
‪มีผู้หญิงนั่งอยู่ในร้านกาแฟนั่นห้าชั่วโมง
‪มองไปนอกหน้าต่าง พูดกับตัวเอง
‪- เธอเป็นตํารวจลับ ‪- คุณแน่ใจได้ยังไง
‪เพราะผมรู้จักเธอ
‪นี่ไม่ใช่ผู้ก่อการร้ายโจมตีแล้ว ‪นี่เป็นการลอบสังหาร
‪หน่วยสืบราชการลับของสหรัฐอเมริกา
‪เป็นหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายชั้นนําของประเทศ
‪เราเป็นหน่วยอารักขาที่ดีที่สุดที่เคยมีมา
‪เราได้รับภารกิจที่ไม่มีที่ให้แก่ความผิดพลาด
‪ซึ่งหมายถึงเราคาดหวังความสมบูรณ์แบบ
‪ห้ามผิดพลาด
‪การทําพลาดในหน่วยสืบราชการลับ
‪หมายถึงการเปลี่ยนโฉมหน้าประวัติศาสตร์ไปเลย
‪โชคดีที่ชายและหญิงทุกคนที่อยู่ตรงหน้าผมในวันนี้
‪ได้พิสูจน์แล้วว่าพวกเขาสามารถรับหน้าที่นี้ได้
‪และคู่ควรกับความไว้วางใจ
‪และความมั่นใจ
‪ผมรู้สึกภูมิใจมากที่ได้ต้อนรับ
‪อนาคตของหน่วยสืบราชการลับของสหรัฐฯ
‪ยินดีด้วย เจ้าหน้าที่ทุกท่าน
‪กรุณายืนขึ้น ผมจะนํากล่าวคําปฏิญาณ
‪เก่งมาก
‪น่าจะส่งข้อความมาก่อนว่าแม่จะมา
‪แล้วอดเห็นลูกทําหน้าแบบนั้นรึ
‪แม่เพิ่งหาทางแว็บจากงานมาได้
‪พ่อเขาก็พยายามเหมือนกันนะแต่...
‪เอาเลย คิดอะไรอยู่ก็พูดมาเลย
‪พูดตามตรงหนูไม่คิดว่าแม่จะมา
‪ยิ่งครั้งสุดท้ายที่เราคุยกันจบลงแบบนั้น
‪หนูรู้ว่าแม่ไม่เชื่อเรื่องพวกนี้
‪ทําไมแม่ต้องอยากให้ ‪ลูกสาวตัวเองเอาชีวิตไปเสี่ยง
‪เพื่อประเทศที่ไม่สนใจเธอสักนิดด้วย
‪หนูไม่คิดอย่างนั้นค่ะ
‪แม่รู้ว่าลูกไม่คิด
‪แต่แม่ไม่ต้องเชื่อสิ่งนี้เพื่อเชื่อในตัวลูก
‪และถ้ามีใครดื้อพอจะคิดว่า ‪สามารถเปลี่ยนโลกนี้ให้ดีขึ้นได้
‪คนคนนั้นก็คงเป็นลูกสาวแม่
‪แค่สัญญากับแม่ ‪ว่าจะไม่ใส่ชุดนี้มาวันขอบคุณพระเจ้า
‪ดูอย่างกับลูกมาส่งหมายศาลเลย
‪แม่ละก็
‪ทําไม ลูกจะทําให้ป้าเดโบราห์หัวใจวายนะ
‪รับทราบค่ะ
‪หนูดีใจที่แม่มาค่ะ
‪แม่ภูมิใจในตัวลูกมากจริงๆ
‪พ่อของลูกก็เหมือนกัน
‪พวกเขาโชคดีที่ได้ลูกไปทํางานด้วย
‪และหวังว่าพวกเขาจะรู้
‪รู้แน่นอนค่ะ
‪มันเป็นโอกาสที่จะได้ศึกษาบรรดาศิลปินเอก ‪ในที่ที่พวกเขาทํางานศิลปะ
‪ไม่ว่ายังไงแกก็ไม่มีทางได้ไปอิตาลีหรอก
‪แกต้องตั้งใจเรียน
‪แต่ขาดเรียนเพื่อไปงานชุมนุมทางการเมือง
‪เพื่อเอาหนูไปใช้ ‪โฆษณาหาเสียงไม่เป็นไรงั้นเหรอ
‪แค่เทอมเดียวเอง แถมไปก็เพื่อการศึกษา
‪เทอมนึงแค่เพื่อวิชาศิลปะ ไม่ใช่การศึกษาจริงๆ
‪มันคือพวกมีอภิสิทธิ์ ชนชั้นสูง
‪แมดดี้ แบบนั้นมันดูไม่ดี
‪แกต้องคิดด้วยว่าเวลาแกตัดสินใจอะไร ‪มันกระทบกับครอบครัว
‪ก็คือพ่อเหรอ
‪สัปดาห์หน้าคุณจะได้กําหนดการ
‪แมดดี้จะเดินทางไปกับผมไปวิสคอนซิน
‪ไปช่วยเทอร์เนอร์หาเสียง
‪ค่ะท่าน
‪- เขาอยู่นั่นไง ‪- ท่านรองประธานาธิบดี ขอถ่ายรูปได้ไหมครับ
‪ไง สวัสดี ไม่เป็นไร ปล่อยเขา ให้เขาเข้ามา
‪แมดดี้ มานี่
‪ท่านรองฯ เรดฟิลด์ ผมเป็นแฟนท่านครับ
‪ใครก่อนดี
‪เขามาที่นี่จริงๆ ด้วย
‪ฉันช่วยอะไรได้บ้างไหม
‪ไม่มี
‪หรือเราจะหาข้ออ้าง
‪ติดสอบหรืออะไรสักอย่าง ‪บอกว่าคุณขาดเรียนไม่ได้
‪ไม่ ฉันจะไป
‪เหมือนทุกครั้ง
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณทําได้ยังไง
‪ส่วนไหนล่ะ
‪ก็... ยิ้มแบบนั้น การกอด
‪วินาทีแรกมันมักจะยาก
‪แล้วมันก็ทําให้ฉันอุ่นขึ้น
‪ฉัน... ไหลไปกับมัน
‪เหมือนคุณกําลังแสดงอยู่เหรอ
‪ไม่ มันกลายเป็นจริงขึ้นมา
‪ฟังดูงี่เง่านะ แต่...
‪ฉันชอบเรื่องปลอมเปลือกนั่น
‪ฉันอยากให้เขาเป็นอย่างนั้นตลอดเวลา
‪อาร์ริงตัน มีเจ้าหน้าที่เอฟบีไอ ‪จากทําเนียบขาวขอคุยกับคุณ
‪เรื่องอะไร
‪เขาบอกว่าบอกคุณได้คนเดียว
‪โอเค เตรียมพร้อมไว้
‪ขอโทษนะ ฉันควรต้องไปดูหน่อย
‪ไม่เป็นไร ฉันเองก็ต้องเตรียมตัวเรียน
‪อีก 20 นาทีฉันจะตามไป เจฟฟ์อยู่ที่ห้องโถง
‪เจ้าหน้าที่อาร์ริงตัน ‪ขอบคุณที่สละเวลามาคุยกับเรา
‪ไม่เป็นไร ปีเตอร์ใช่ไหม
‪ครับ เราเล่นบาสด้วยกันกับโพตัส ‪เมื่อสองสามเดือนก่อน
‪คุณเป็นคนที่บล็อกเธอซะแรงเลย
‪ครับ ผมนึกว่าคุณจะใส่กุญแจมือผมซะตรงนั้นแล้ว
‪มีตรงไหนให้เราคุยกันได้ไหม
‪อีกสิบนาทีต้องกลับไป แต่เราเดินไปคุยไปได้
‪เยี่ยม
‪ตอนนี้ผมกําลังสืบสวนอยู่
‪และผมอยากทราบข้อมูลเพิ่มเติม ‪เกี่ยวกับภารกิจของคุณ
‪เมื่อวันที่ 27 เมษาปีที่แล้ว
‪- วันที่ไม่คุ้นเลย ‪- เป็นวันที่เกิดเหตุระเบิดรถไฟใต้ดิน
‪บอกได้ไหมว่าวันนั้นคุณคุ้มกันใคร
‪กับเจ้าหน้าที่เอฟบีไอเหรอ ไม่
‪ถ้าไม่มีคําขอมาอย่างเป็นทางการ
‪ใช่แมดดี้ เรดฟิลด์ไหม
‪- แล้วคุณเป็นใครนะ ‪- ฉันชื่อโรส
‪ไม่ใช่เอฟบีไอหรือนักบาส
‪เราทําภารกิจพิเศษให้ไดแอน ฟาร์
‪ถ้าคุณต้องการโทรยืนยันก็เชิญเลย
‪เรามีเหตุผลให้เชื่อว่า ‪ถ้าวันนั้นเป็นแมดดี้ที่คุณคุ้มกันอยู่
‪เธออาจตกอยู่ในอันตราย
‪โอเค อันตรายแบบไหน
‪ตอนนี้เรายังระบุชัดไม่ได้
‪เราคิดว่าคืนนั้นอาจมีคนพยายามฆ่าเธอ
‪ถ้าคุณบอกเราได้ว่าเธออยู่ที่นั่น ‪เราอาจช่วยคุณได้
‪ฉันเปิดเผยข้อมูล ‪เรื่องงานของหน่วยสืบราชการลับ
‪กับหน่วยอื่นไม่ได้ ยิ่งพลเรือนยิ่งแล้วใหญ่
‪คุณก็รู้ดีอยู่แล้ว หัวหน้าคณะทํางานก็ด้วย
‪ผมรู้ว่ามันแปลก แต่...
‪คุณยังเข้าใจด้วยใช่ไหม ‪ว่าฉันต้องรายงานเรื่องนี้ด้วย
‪- ครับ ‪- ขอฉันคุยกับหัวหน้าก่อน
‪ถ้าฉันได้รับอนุญาตให้บอกอะไรได้ ฉันจะบอก
‪ขอบคุณครับ
‪ผมจะให้เบอร์ผมไว้นะ
‪และฉันรับรองว่ามีเราคุ้มครองอยู่ ‪แมดดี้ เรดฟิลด์ปลอดภัยแน่
‪เขาก็พูดแบบนั้นก่อนที่จะมีนักฆ่า
‪ไล่ฆ่าฉันจนฉันต้องหนี ‪จากโรงแรมในชุดเสื้อคลุมอาบน้ํา
‪ช่างเถอะ
‪- ช่วยบอกทางไปห้องสมุดได้ไหม ‪- ได้สิ
‪เลี้ยวซ้ายตรงนั้น ‪ผ่านหมู่ตึกหอพักไปก็จะเจอห้องสมุด
‪ขอบคุณ
‪- โชคดีนะ ‪- ขอบคุณ
‪- ห้องสมุดเหรอ ‪- สมองฉันแล่นกว่าเวลาอยู่ห้องสมุด
‪ฉันเริ่มเข้าห้องสมุดตอนที่เซ็งกับที่บ้าน
‪พอผ่านไปสักพัก มันก็กลายเป็นการหนีไปยังที่นึง
‪แทนที่จะเป็นการหนีจากที่นึง
‪ฉันคิดว่าฉันจะอ่านให้มากจนเข้าสแตนฟอร์ดได้
‪- จริงดิ คุณเรียนที่สแตนฟอร์ดเหรอ ‪- เปล่า
‪พวกนั้นไม่รับฉัน
‪ฉันเรียนที่วิทยาลัยชุมชน ‪แล้วโอนหน่วยกิตไปเบิร์กลีย์
‪ตอนฉันเริ่มก่อตั้งบริษัท ฉันจ้างพวกเด็ก ‪ที่จบสแตนฟอร์ดมาวิ่งซื้อกาแฟให้ฉัน
‪คิดถึงการเป็นเจ้านายรึไง
‪ใครบอกว่าตอนนี้ฉันไม่ใช่เจ้านายล่ะ
‪ถ้าเจ้าหน้าที่อาร์ริงตันยืนยันได้ ‪ว่าเป้าหมายคือใคร
‪ผมว่าเราจะใกล้รู้เรื่องทั้งหมดไปอีกก้าวนึงแล้ว
‪งั้นสมมติว่าเป็นแมดดี้ เรดฟิลด์
‪ครับ
‪ใครบางคนในทําเนียบขาว
‪เต็มใจที่จะล้างบางคนทั้งย่านเพื่อจัดการเธอ
‪ในไดรฟ์ไม่มีอะไรบอกเลย ‪ว่าใครเป็นคนทําหรือทําทําไม
‪ไม่ว่ายังไง เราต้องเริ่มมองจากมุมอื่น
‪ในเมื่อตอนนี้เราเคยเห็นหน้าฆาตกรแล้ว
‪เราอาจหาทางระบุตัวเขาได้
‪ยังไง
‪รูปที่ผมแค็ปไว้ไง แหวนของฆาตกรน่ะ
‪เอฟบีไอระบุว่าเป็นของยูโกสลาเวีย
‪แต่เบาะแสจบแค่นั้น ก็เลย...
‪เราอาจพลาดอะไรไป
‪เราอาจกลับไปแล้วค้นคว้าหาความเชื่อมโยง
‪นี่ถ้ามีที่ที่มีหนังสือเยอะมากๆ
‪ก็จะเหมาะกับการค้นคว้าสุดๆ เลย
‪อ้าว เดี๋ยวนะ นี่อะไรน่ะ
‪เขาระบุชื่อไดแอน ฟาร์เลยเหรอ
‪ใช่ค่ะ บอกว่าเป็นงานพิเศษ
‪ก็ได้
‪บอกเขาไปว่าแมดดี้ไม่เกี่ยว
‪กันชื่อเธอออกมา และอย่าพูดอะไรอีก
‪ค่ะท่าน
‪- บอกมาว่าต้องการอะไร... ‪- เราต้องคุยกัน
‪ขอโทษ ไว้ฉันโทรกลับนะ
‪เป็นอะไรไปเบน หน้าขมึงทึงเชียว
‪โอเปอเรเตอร์คุณวิ่งพล่านไปทั่วจอร์จทาวน์
‪ถามคําถามเจ้าหน้าที่ผมทําไม
‪คุณพูดเรื่องอะไร
‪ซัทเธอร์แลนด์ไปซักถามเจ้าหน้าที่ผม
‪ถามว่าแมดดี้ เรดฟิลด์อยู่ที่ไหนปีที่แล้ว
‪- เขาถามทําไม ‪- คุณบอกผมสิ
‪เขาบอกว่าทํางานพิเศษให้คุณอยู่
‪ฉันไม่รู้ว่าซัทเธอร์แลนด์ไปจอร์จทาวน์ทําไม
‪- ฟังดูจะไม่ใช่อย่างนั้นนะ ‪- แล้วมันฟังดูยังไง
‪เหมือนคุณกําลังแอบสืบอะไรอยู่โดยพลการ
‪และพูดตรงๆ ว่ามันทําให้ผมไม่สบายใจมาก
‪งั้นก็มาสิ ฉันจะลูบหลังปลอบใจให้
‪เสร็จแล้วคุณก็ไสหัวไปซะ
‪นี่เป็นขอบเขตอํานาจของโพตัส ไม่ใช่ของคุณ
‪ถ้าคุณมีเบาะแส เรารู้กันดีว่า ‪คุณต้องบอกพวกเราทุกคนด้วย
‪พวกเราทุกคนไหนฮึเบน
‪จากที่ฉันตรวจสอบมา ‪หน่วยสืบราชการลับถูกเจาะ
‪รองผู้อํานวยการเอฟบีไอตาย
‪เป็นคนของคุณที่ทิ้งโรส ลาร์กิ้นไว้ที่โรงแรม
‪แต่อยู่ๆ คุณก็เพิ่งมาเริ่มสนใจเนี่ยนะ
‪อยู่ๆ บ้านคุณสิ
‪ฉันขอให้ปีเตอร์สืบทุกอย่าง ‪เกี่ยวกับเรื่องห่าเหวที่ยังไม่จบไม่สิ้นนี่
‪ถ้าไม่มีอะไรที่คุณไม่อยากให้เขาไปสืบรู้เข้า
‪แล้วคุณจะเข้ามายุ่งทําไม
‪ซัทเธอร์แลนด์ทําให้ผมต้องเข้ามายุ่ง
‪เมื่อเขาพูดเป็นนัยว่าอาจมีคนจ้องทําร้ายแมดดี้
‪โดยไม่อธิบายอะไรเลยนอกจากบอกชื่อคุณ
‪โพตัสกับรองฯ กําลังเดินสาย
‪เชื่อผมเถอะ พวกเขาต้องอยากรู้แน่ ‪ว่าซัทเธอร์แลนด์ได้ความคิดนี้มาจากไหน
‪ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะหาคําอธิบายไว้...
‪อย่างด่วนเลย
‪ขออภัย หมายเลขที่ท่านเรียกไม่เปิดใช้งานแล้ว
‪อันที่ใกล้เคียงกับตราบนแหวนที่สุดที่เจอ
‪คือตราประจําตระกูลราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย
‪ซึ่งล้มไปแล้วตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง
‪แหวนที่เรารู้ว่า ‪เขาอาจซื้อมาจากโรงรับจํานําก็ได้
‪ใช่ แต่ดูดีๆ สิ
‪มันไม่ตรงกันเป๊ะ
‪ใช่ ไม่มีข้อสรุปที่แน่ชัด
‪มีอย่างอื่นที่กวนใจผมอยู่
‪พอทุกคนคิดว่ามือระเบิดคือสมาชิกพีไอเอฟ ‪ทหารก็เข้ามารับช่วงต่อ
‪เอฟบีไอเลิกสืบหาผู้ต้องสงสัย ‪คดีปิด ทุกอย่างจบ
‪- แล้วใครที่สั่ง ‪- ฮอว์กินส์
‪มีทางที่เราจะแกะรอยจากตัวเขา ‪ย้อนไปถึงทําเนียบขาวไหม
‪หาทางเข้าคอมพิวเตอร์เขาน่ะ
‪ผมคงเข้าใกล้ขนาดนั้นไม่ได้
‪แต่เขามีภรรยาหม้ายอยู่ เราลองคุยกับเธอดูได้
‪โอเค คุณไปคุย
‪- ฉันจะสืบค้นเรื่องแหวนดู ‪- ไม่ๆ
‪เราต้องอยู่ด้วยกัน
‪ปีเตอร์ นี่ห้องสมุดนะ
‪เรื่องร้ายแรงที่สุดที่นี่คือโดนค่าปรับคืนหนังสือช้า
‪มีคนอยู่ มีกล้อง...
‪ฉันอยู่เองได้ แบบสักสองสามชั่วโมง
‪โรส ช่วยทําเรื่องนี้ทีหลังได้ไหม ‪ มากับผมก่อนแล้วค่อย...
‪นี่ไม่เกี่ยวกับการคุ้มกัน นี่คือการบริหารเวลา
‪เวลาที่เราหมดไปเรื่อยๆ
‪ก็ได้ๆ
‪ผมจะให้เบอร์ใหม่ของผมไว้ ของคุณผมยังมีอยู่
‪โทรหาผมด้วย
‪ไม่ใช่แค่ตอนฉุกเฉินนะ
‪- จะได้... ‪- คุยกันเหรอ
‪ไม่ใช่ คุณรู้ว่าผมหมายถึงอะไร
‪- จะได้เจ๊าะแจ๊ะ จะได้มุ้งมิ้ง ‪- ไม่
‪ผมจะได้รู้ว่าคุณโอเค รายงานตัวกับผมด้วย
‪ถ้ามีคนพยายามจะยิงคุณ ‪โทรหาฉันนะ ฉันมีเคล็ดลับ
‪- จริงเหรอ ‪- อือ
‪ได้มาจากสแตนฟอร์ดเหรอ
‪ช่างสแตนฟอร์ดเหอะ ที่นั่นไม่คู่ควรกับฉัน
‪อ๋อ
‪ฮัลโหล
‪- เจ้าหน้าที่ซัทเธอร์แลนด์ ‪- ครับ พูดอยู่
‪ฉันบอกคุณได้แล้ว ‪วันนั้นฉันไม่ได้อยู่กับแมดดี้ เรดฟิลด์
‪ดังนั้นอะไรที่คุณสืบอยู่ ไม่เกี่ยวกับเธอ
‪งั้นคุณบอกผมได้ไหมว่าวันนั้นคุณคุ้มครองใคร
‪ฉันได้รับอนุญาตให้บอกได้แค่นั้น
‪ถ้าอยากได้อะไรอีก ต้องผ่านช่องทางทางการ
‪แต่ถ้าคุณมีอย่างอื่นที่จะแจ้ง ‪เกี่ยวกับภัยคุกคามคนที่ฉันคุ้มกันอยู่
‪ตอนนี้ควรพูดมาได้เลย
‪ไม่ ถ้าไม่ใช่เธอ ‪ที่คุณอยู่ด้วยที่ร้านกาแฟ คุณก็พูดถูก
‪เธอไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้
‪ที่ว่า "ร้านกาแฟ" คือยังไง
‪คุณบอกผมสิ
‪ฉันจะวางสายแล้ว
‪ชื่อออสเปรย์มีความหมายกับคุณบ้างไหม
‪ลาก่อน
‪ดีมาก ทุกคน
‪ไปพักให้สบายนะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้
‪ขอบคุณค่ะอาจารย์ เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ
‪เวรคุณเหลืออีกกี่ชั่วโมง
‪ประมาณสี่ชั่วโมง ทําไม
‪ฉันต้องหาชุดไปงานของฮาร์เปอร์
‪เลยคิดว่าคุณอาจจะช่วยฉันเลือกได้
‪แปลว่าจะโดดเรียน ‪พัฒนาการทางการเมืองอเมริกาล่ะสิ
‪หลังพ่อแวะมาเมื่อเช้า
‪ฉันว่าวันนี้ฉันพอกับ ‪พัฒนาการทางการเมืองอเมริกาแล้วล่ะ
‪ฉันว่าไปบําบัดด้วยการช็อปปิ้งน่าจะเข้าท่ากว่า
‪ได้ ฉันจะบอกทีมให้
‪ฉันมีเวลาห้านาที ‪ฉันต้องไปประชุมเรื่องงบประมาณ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ขอบคุณที่สละเวลาครับท่านประธานาธิบดี
‪วันนี้ เจ้าหน้าที่เอฟบีไอ ปีเตอร์ ซัทเธอร์แลนด์
‪ไปที่มหาวิทยาลัยจอร์จทาวน์
‪พร้อมกับพลเรือนที่ชื่อโรส ลาร์กิ้น
‪- ชื่อเธออาจฟังคุ้นหู... ‪- ฉันรู้ว่าคุณลาร์กิ้นเป็นใคร
‪เดี๋ยวนะ ซัทเธอร์แลนด์เหรอ
‪เขาไปทําอะไรอยู่ข้างนอก ‪กับพยานปากเอกของเอฟบีไอน่ะ
‪เขาอ้างว่าไดแอน ฟาร์มอบหมายให้สืบสวน
‪เรื่องการหมายเอาชีวิตของแมดดี้ เรดฟิลด์
‪จะอธิบายหน่อยไหม ไดแอน
‪หลังเกิดเรื่องที่โรงแรมและฮอว์กินส์ถูกฆ่า
‪ฉันมอบโรส ลาร์กิ้นให้คนคนเดียว ‪ที่ฉันไว้ใจได้ให้เป็นผู้ดูแลเธอ
‪ก็ยังไม่มีเหตุผลว่าทําไมเขาไปที่จอร์จทาวน์
‪ไปวุ่นวายสืบเสาะเรื่องลูกผม
‪ฉันไม่รู้ว่าเขาไปที่นั่นทําไม
‪เขาไม่รับโทรศัพท์ฉัน
‪ผมนึกว่าหน้าที่เขามีแค่รับโทรศัพท์ซะอีก
‪จะบอกว่าเขาลาโดยไม่ขอเหรอ ‪ไปกับพยานเหรอ
‪เปล่า เราจํากัดการสื่อสารก็เพื่อความปลอดภัย
‪- ฉันไม่กล้าเสี่ยงให้ใครตามพวกเขา ‪- เละเทะหมดแล้ว
‪ท่านจะให้หน่วยสืบราชการลับจับกุม ‪เจ้าหน้าที่ซัทเธอร์แลนด์ที่จอร์จทาวน์เลยไหม
‪- นั่นก็สุดโต่งไปนะ ‪- แมดดี้ปลอดภัยไหม
‪ครับ ปลอดภัย
‪และจากที่เราบอกได้
‪แมดดี้ไม่เกี่ยวกับการสืบสวนอะไรก็ตาม
‪ที่ซัทเธอร์แลนด์ทําให้ไดแอน ฟาร์อยู่เลย
‪แต่ผมอยากถามเขาด้วยตัวเอง
‪ผมก็เช่นกัน
‪ปีเตอร์ภักดี เขาจะรายงานตัวเข้ามา ‪ฉันจะมีคําตอบให้ภายในวันนี้
‪- ท่านครับ ผมไม่คิดว่า... ‪- ช่วยออกไปก่อน
‪เดี๋ยวนี้
‪เอาละ
‪ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่
‪- เขาเจอบางอย่างเข้า ‪- แล้วคุณรู้ได้ยังไง
‪เพราะเขากับคุณลาร์กิ้น ‪กําลังตามต่อจากจุดที่แคมป์เบลล์ค้างไว้
‪พวกเขาพยายามจะสืบสวนไนท์แอคชั่นให้จบ
‪และนั่นนําพวกเขาไปหาแมดดี้ เรดฟิลด์
‪- ยังไง ‪- ฉันไม่ทราบค่ะ
‪แค่นี้ยังไม่ดีพอ
‪ชีวิตพวกเขากําลังมีอันตราย
‪- พาพวกเขากลับมาที่นี่ก่อนจะสายเกินไป ‪- เข้าใจแล้วค่ะ
‪คุณนายฮอว์กินส์
‪ผมชื่อปีเตอร์ ซัทเธอร์แลนด์
‪ผมทํางานกับสามีคุณ
‪เสียใจด้วยกับการสูญเสียครับ
‪แค่พูดตามมารยาทใช่ไหม
‪ผมแค่อยากถามอะไรคุณเล็กน้อยครับ
‪เกี่ยวกับสิ่งที่สามีคุณกับผม...
‪เรากําลังตรวจสอบอยู่ก่อนเขาตาย
‪ขอบคุณ
‪- คุณก็เคยเป็นเอฟบีไอหรือครับ ‪- เราเจอกันที่นั่น
‪คุณมาเพื่อถามเรื่องนั้นเหรอ
‪ไม่ครับ รองผู้อํานวยการฮอว์กินส์กับผม
‪อยู่ในกลุ่มที่สืบสวนเหตุระเบิดรถไฟใต้ดิน...
‪ฟังนะ ฉันบอกคนพวกนั้นไปแล้ว ‪ว่าฉันไม่รู้อะไรเลย
‪เจมี่คุยเรื่องงานกับฉันไม่ได้
‪ฉันออกจากเอฟบีไอมา 20 ปีแล้ว
‪ฉันเคยลองคิดจะมีลูก แต่รู้สึกว่ามันไม่ถูก
‪ผมเข้าใจครับ แต่คุณอาจได้ยินอะไร ‪ที่ดูเหมือนจะไม่สําคัญ
‪หรือเขาอาจทิ้งบางอย่างไว้ที่ผมพอจะตรวจดูได้
‪คุณคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪เมื่อรองผู้อํานวยการเอฟบีไอถูกฆ่า ‪โดยไม่มีใครรู้สาเหตุ
‪ฉันจะให้คุณดูอะไร
‪สองวันที่เอฟบีไอจิกถามฉันอย่างหนัก
‪กวาดบ้านเราไปเกลี้ยง
‪พวกเขาค้นดูแฟ้มทั้งหมดของเขา
‪ค้นโต๊ะเขา หนังสือเขา
‪คอมพิวเตอร์ของเขา
‪กับของฉัน
‪เชิญเลย
‪รับใช้ชาติมา 30 ปี
‪พวกนั้นทํากับเขาเหมือนอาชญากร
‪ผมเข้าใจว่าคุณรู้สึกยังไง
‪คุณไม่มีทางเข้าใจหรอก
‪ผมเข้าใจจริงๆ
‪เอฟบีไอบุกเข้าบ้านผมตอนผมอายุ 16
‪เพราะสงสัยว่าพ่อผมทําบางอย่าง
‪ผมถึงเข้าใจว่ามันง่าย
‪ที่จะรู้สึกว่าอีกไม่กี่วันเรื่องพวกนี้ก็จะจบ
‪แต่ถ้าเป็นอีกไม่กี่สัปดาห์ หรือไม่กี่เดือนล่ะ
‪ที่ทุกคนเอาแต่พูดว่าเขาผิด ไม่เลิก
‪ฉันไม่สนใจความเห็นของคนอื่นที่มีต่อสามีฉัน
‪ฉันรู้จักเขา
‪ใช่ เหมือนที่ผมรู้จักพ่อผม
‪แล้วเวลาก็ผ่านไปอีกสองสามปี
‪ห้าปี
‪หกปี
‪เจ็ดปี
‪ไม่มีคําตอบอีกต่อไป มีแต่คําถามที่เพิ่มขึ้น
‪เช่นทําไมทุกคนถึงแน่ใจนัก ‪ว่าเขามีความผิด ทั้งที่ผมรู้จักเขาดี
‪ใช่
‪จนไปถึงจุดที่...
‪เวลาผ่านไปนานพอแล้ว
‪และคุณ...
‪คุณเริ่มถามตัวเอง
‪คุณเริ่มคิด...
‪"ถ้าพวกเขาพูดถูกล่ะ"
‪เข้าใจใช่ไหม
‪ทันใดนั้นมันก็ไม่ง่ายอีกต่อไป
‪ที่จะปกป้องความทรงจําถึงคนที่จากไป
‪เพราะความจริงคือ...
‪คุณก็แค่...
‪ปีแล้วปีเล่าคุณเฝ้าถามตัวเอง
‪"ตกลงมันเป็นยังไงกันแน่"
‪ผมไม่อยากเห็นมันเกิดขึ้นกับคนอื่นอีก
‪ซัทเธอร์แลนด์
‪- ฉันคิดอยู่ตอนได้ยินชื่อคุณ... ‪- ครับ
‪ฉันเสียใจด้วยที่คุณต้องโตมากับเรื่องนั้น
‪ฟังนะ...
‪สามีคุณอาจมีความผิด
‪เขาอาจถูกผู้สมรู้ร่วมคิดฆ่า
‪หรือเขาอาจเข้าใกล้ความจริงมาก ‪จนทําให้เขาถูกฆ่า
‪แต่ผมรู้ว่าถ้าคําถามพวกนี้ไม่ได้รับคําตอบ
‪อะไรๆ จะยิ่งเลวร้ายกว่านี้
‪นั่นสิ เข้ามาในกรุนี่นะ
‪(คู่มือตราประจําตระกูล)
‪ถ้าคุณทํางานกับเจมี่ที่ทําเนียบขาว
‪คุณน่าจะรู้ว่า ‪เขาไปเกี่ยวข้องกับอะไรมากกว่าฉันสิ
‪ขอบคุณครับ
‪สามีฉันเป็นอะไรกับคุณ
‪ผมขอโทษ เมื่อกี้ผมโกหก
‪ผมทํางานกับสามีของคุณจริง
‪แต่ผมว่าเขาไม่ค่อยชอบผมนัก
‪อาจเกี่ยวกับการที่เขาคิดว่าพ่อผมเป็นคนทรยศ
‪ที่สมควรโดนแบบนั้นแล้ว
‪แต่ไม่ได้แปลว่าสามีคุณไม่สมควรได้รับโอกาส
‪ที่จะพิสูจน์ว่าเขาบริสุทธิ์
‪แล้วคุณล่ะจะได้อะไร
‪คนที่ผมต้องคุ้มครองกําลังถูกตามล่า
‪ไม่ว่าสามีคุณจะสืบเรื่องอะไรอยู่ ‪มันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
‪ผมแค่อยากดูแลให้เธอปลอดภัย
‪ก่อนหน้านี้ฉันก็โกหกเหมือนกัน
‪(ตราประจําตระกูลพาเวลิช)
‪(ตระกูลพาเวลิช)
‪(พาเวลิชประณามข้อเรียกร้อง ‪ของมกุฎราชกุมารให้ฟื้นระบอบกษัตริย์)
‪เจมี่เคยคุยกับฉันเรื่องคดีที่เขาทํา
‪เขาชอบถามว่าฉันคิดยังไง
‪รับฟังความเห็นฉัน
‪และเขาทําคดีระเบิดรถไฟใต้ดินอยู่พักหนึ่ง
‪เขาพบบางอย่างที่มันไม่สอดคล้องกัน
‪แบบไหน
‪เขาคิดว่ามีคนแทรกแซงการสืบสวนของเอฟบีไอ
‪ข้อมูลที่พวกเขาได้มาไม่สมเหตุสมผล
‪คุณกําลังพูดถึงโอมาร์ ซาดาร์กับพีไอเอฟเหรอ
‪เขาบอกว่ามันไร้สาระ
‪คําสารภาพนั่นจู่ๆ ก็โผล่มา
‪เอฟบีไอมีรายชื่อผู้ต้องสงสัยอยู่แล้ว
‪ไม่มีใครเกี่ยวข้องกับซาดาร์เลย
‪เจมี่จึงย้อนกลับไปดูแฟ้มคดีบางคดี
‪และฉันคิดว่าเขาเจออะไรบางอย่าง
‪ที่ชี้ไปที่ผู้รับเหมาของรัฐบาล
‪ที่ชื่อเทิร์นเลคอินดัสทรีส์
‪- คุณรู้จักไหม ‪- ไม่
‪วันที่เจมี่หายตัวไป เขามีประชุมลับกับพวกนั้น
‪ฉันไม่รู้กับใคร ดูเหมือนจะเป็นซีอีโอ
‪เขากระสับกระส่ายแปลกๆ
‪เหมือนเขาหงุดหงิดอะไรอยู่
‪เขาพูดอะไรอีกไหม
‪ไม่มี
‪เขาแค่ออกไปทํางาน...
‪แล้วไม่กลับมาอีกเลย
‪(พาเวลิชยังหายไปหลังกลับจากต่างประเทศ)
‪(ตํารวจค้นหาผู้ต้องสงสัย ‪ในการหายตัวไปของพาเวลิช)
‪ให้ตายสิ
‪คุณไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ ‪กับเจ้าหน้าที่คนอื่นเลยตอนที่โดนสอบเหรอ
‪ไม่ เจมี่ไม่รู้ว่าเขาไว้ใจใครได้
‪แถมมันจะยิ่งทําให้เขาดูแย่หนักกว่าเดิม
‪ที่เอาเรื่องพวกนี้มาคุยกับฉัน
‪แต่เราก็เป็นแบบนั้น เรา...
‪เราคุยกันทุกเรื่อง
‪เจมี่รู้จักพวกแคมป์เบลล์
‪ตอนที่เขาอยู่หน่วยต่อต้านข่าวกรอง ‪เขาเป็นคนดูแลพวกเขา
‪เขาเจ็บปวดที่พวกเขาถูกฆ่าตาย
‪คืนนั้นเขาร้องไห้
‪เรื่องทั้งหมดนี้เกี่ยวกับเทิร์นเลค ‪หรือคดีรถไฟใต้ดินยังไงฉันไม่รู้
‪แต่ฉันคิดว่าเจมี่ใกล้จะรู้แล้ว
‪ขอบคุณครับ
‪สําหรับทุกอย่าง
‪แค่...
‪ทําให้มันคุ้มค่าก็แล้วกัน
‪มีอะไร
‪เธอจะมาที่นี่คืนนี้
‪เธอหลงเสน่ห์นายแล้วเหรอ
‪- คิดว่าเธอจะสลัดผู้คุ้มกันทิ้งได้เปล่า ‪- เธอบอกว่าเคยทํามาก่อน
‪ดี
‪เป็นอะไรไป
‪ฉันรู้สึกว่ามันผิดที่หลอกใช้เธอแบบนี้
‪เธอเป็นคนดี
‪ถ้าเธอยอมช่วยเรา เราอาจเปลี่ยนโลกนี้ได้เลย
‪นายเป็นคนพูดเองนะ
‪นายจะโน้มน้าวเธอได้ เหมือนที่เคยโน้มน้าวฉัน
‪นี่
‪เราทําเพื่อส่วนรวม
‪และเมื่อเธอรู้
‪เธอจะเข้าใจว่าทําไมเราถึงต้องรอบคอบ
‪และทําแบบนี้
‪ยิ้มหน่อย
‪หลายเดือนที่ทุ่มเทกันมากําลังจะเห็นผลแล้ว
‪ขอโทษ ต้องให้ผมเห็นตอนใส่ถ้วยด้วยครับ
‪ทางห้องแล็บยืนกรานมา
‪ได้ ผมผิดเอง
‪- ช่วยถอยไปนิดได้ไหม ‪- อ๋อ
‪ครับผม
‪ผมฝันอยากทํางานในทําเนียบขาวมาตลอด
‪ขอบคุณที่รับใช้ชาติครับ
‪อยากพบฉันเหรอเจ้านาย
‪รายงานของอาร์ริงตันเรื่องที่บาร์
‪อยากเพิ่มอะไรไหม
‪เธอน่าจะปล่อยให้คนได้จินตนาการบ้างนะ
‪มีอะไรที่ไม่ถูกต้องไหม
‪ไม่มี
‪ไม่ มันโหด แต่ก็เหมาะแล้ว
‪ไม่เอาน่ะเอริก ‪ไม่ใช่ฉันคนเดียวที่ได้รับรายงานนั่นนะ
‪นี่เป็นตอนที่ฉันต้องด่านาย
‪แล้วนายจะบอกว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีก
‪- เราข้ามส่วนแรกไปได้ไหม ‪- ถ้านายกังวลเรื่องงานฉัน...
‪งานของนายเนี่ยนะ ฉันเป็นห่วงนายต่างหาก
‪ฉันไม่เป็นไร แค่...
‪ปรับตัวอยู่
‪ดี
‪คิดยังไงกับอาร์ริงตัน
‪เธอยังเด็ก
‪- เราแก่แล้วว่างั้น ‪- เธอยังเด็ก แต่ฉลาด
‪เธอแค่มีวิธีทําอะไรๆ ที่ต่างออกไป
‪- ต่างยังไง ‪- เหมือนพวกเขาสองคนเป็นเพื่อนกัน
‪เป็นฉันจะไม่ทํางานนี้แบบนี้ ‪แต่คนรุ่นใหม่อาจเป็นกันแบบนี้มั้ง
‪คิดว่ามันเป็นปัญหาเหรอ
‪ไม่
‪ยังไม่เป็น
‪- แมดดี้ ‪- เข้ามาเลย
‪- เอาม่านห้องน้ํามาใส่เหรอ ‪- ควรคืนชุดงั้นสิ
‪ฉันยังตัดสินใจไม่ได้ว่าควรใส่ตัวไหนดี
‪แล้วตัวนี้ล่ะ
‪ฉันไม่แน่ใจว่าใส่แล้วจะดูดีไหม
‪รอแป๊บนะ
‪หรือว่าที่งานจะมีผู้ชาย
‪ที่เราต้องสวยเพื่อเขา
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร
‪เหรอ
‪แล้วเขาชื่ออะไรเหรอ
‪เขาชื่อ...
‪เงียบเลย
‪ก็ได้ ไม่บอกก็ไม่บอก
‪ตอนตรวจสอบประวัติเขา ฉันก็จะได้รู้อยู่ดี
‪เรียบร้อยแล้ว
‪- คิดว่าไง ‪- สวย ต้องตัวนี้เท่านั้น
‪เชลซี อาร์ริงตัน นักบําบัดด้วยการช็อปปิ้งตัวจริง
‪แต่ฉันไม่มีสร้อยคอที่เข้ากับชุดนี้น่ะสิ
‪ฉันแก้ปัญหาให้ได้
‪สวยจังเลย
‪ยายยกให้แม่ตอนที่แม่ยังเด็ก
‪หลังจากแม่แต่งงานกับพ่อ ‪พวกเขาเคยลําบากกันมาก
‪แม่ต้องเอาสร้อยนี่ไปจํานํา ‪เพื่อให้เรายังมีหลังคาคุ้มหัว
‪พ่อฉันเลยทํางานควบกะอยู่สองปี
‪เพื่อจะเก็บเงินไปซื้อกลับมาให้แม่ ‪ฉลองครบรอบแต่งงาน
‪แม่ให้ฉันตอนฉันอายุเจ็ดขวบ
‪เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจว่าอย่าหมดหวัง ‪เพราะอะไรๆ จะดีขึ้นแน่ๆ
‪ถ้าแบบนี้ฉันคงยืมคุณไม่ลงแล้ว
‪แค่คืนเดียวเอง ไม่เป็นไรหรอก
‪ฉันนี่ไม่คู่ควรจะมีเพื่อนอย่างคุณเลย
‪รู้ไหมว่าแม่ฉันยังบอกอะไรอีก
‪เราคู่ควรกับทุกอย่างที่เราคิดว่าคู่ควร
‪ปีเตอร์
‪- ไง ‪- คุณโอเคไหม
‪ค่ะ
‪มีแว็บนึงฉันนึกว่ามีคนตามฉันมาแต่...
‪- ใคร ‪- ไม่เป็นไร
‪ก็แค่นักศึกษามาจู๋จี๋กันในนี้
‪แต่ฉันก็ดีใจนะที่คุณกลับมาแล้ว
‪ได้อะไรมาบ้างไหม
‪ได้ ปรากฏว่าฮอว์กินส์กับป้ากับลุงคุณ ‪รู้จักกันจากเอฟบีไอ
‪จากที่ภรรยาเขาพูด ‪ฟังแล้วเหมือนพวกเขาสนิทกันมาก
‪เขาน่าจะถูกฆ่าเพราะอยากไขคดีฆาตกรรมนี้
‪- งั้นก็ไม่ใช่เขา ‪- ผมคิดว่างั้น
‪วันที่เขาถูกฆ่า เขาไปพบกับผู้บริหาร
‪ที่บริษัทที่ชื่อเทิร์นเลคอินดัสทรีส์
‪คุณดูนี่สิ
‪นั่นเขา
‪ไม่มีชื่อหรืออะไรเลย ‪แต่เขาเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีคนหาย
‪คนที่หายไปชื่ออันเดรจ พาเวลิช
‪เขาเป็นสมาชิกของราชวงศ์ที่ล้มไปแล้ว
‪แล้วดูตราประจําตระกูลนี่สิ
‪- เหมือนกันกับแหวนเลย ‪- ใช่
‪ก่อนพาเวลิชจะหายไป
‪เขาวิพากษ์วิจารณ์ผ่านสื่อ ‪เรื่องที่ผู้รับเหมาของกองทัพอเมริกัน
‪ไปปฏิบัติการลับอยู่ทั่วคาบสมุทรบอลข่าน
‪แล้วทายสิว่าใครคือผู้รับเหมาที่ว่า
‪เทิร์นเลคอินดัสทรีส์
‪ใช่
‪บริษัทนี้มีส่วนเกี่ยวข้อง ‪กับการฆาตกรรมป้ากับลุงของฉัน
‪อาจจะ คุณหาว่ายังมีอะไรอีกเกี่ยวกับเทิร์นเลค
‪ผมต้องไปคุยกับฟาร์
‪- ฟาร์พูดค่ะ ‪- ปีเตอร์ครับ
‪เราพบบางอย่างเกี่ยวกับฆาตกรคนนึง
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณทําบ้าอะไร ‪ที่ไปวุ่นวายกับตํารวจลับที่จอร์จทาวน์นะ
‪แต่คนที่นี่หัวเสียกันสุดๆ เลย
‪เราคิดว่ามีคนคิดจะทําร้ายลูกสาวรองฯ
‪แต่มันเจอทางตัน
‪และคิดว่าหน่วยสืบราชการลับ ‪อาจมีชิ้นส่วนที่ขาดไปของเรื่องนี้
‪และเรายังเจออย่างอื่นอีก
‪คุณเคยได้ยินชื่อเทิร์นเลคอินดัสทรีส์ไหม
‪- ผู้รับเหมาความมั่นคงเหรอ ‪- ใช่แล้ว คุณรู้จักเหรอ
‪พวกเขาทําสัญญากับเพนตากอน ‪และทั่วโลก ทําไมเหรอ
‪เราคิดว่ามือสังหารที่ฆ่าแคมป์เบลล์
‪อาจทํางานให้เทิร์นเลค
‪คุณมีหลักฐานเหรอ
‪มากพอที่จะเริ่มการสืบสวนได้
‪รวบรวมทุกอย่างที่คุณมีมา ‪เราต้องสรุปเรื่องให้โพตัสฟัง
‪คุณกับโรสต้องกลับมาที่ทําเนียบขาวเดี๋ยวนี้
‪ครับผม
‪โรส เราต้องไปแล้ว
‪เดี๋ยวนะ ฉันว่าฉันเจออะไรเข้าแล้ว
‪อะไร คุณเจออะไร
‪ฐานข้อมูลการบริจาคหาเสียง ‪ของคณะกรรมการการเลือกตั้ง
‪เราพยายามหาคนเลวในทําเนียบขาวอยู่ใช่ไหม
‪ใช่
‪ถ้าอยากรู้ว่าคนเลวสุมหัวอยู่กับใครให้ตามเงินไป
‪และดูเหมือนเงินจํานวนมาก ‪ของเทิร์นเลคจะเข้ากระเป๋าของ...
‪(รองปธน.แอชลีย์ เรดฟิลด์ ‪ผู้ว่าฯ แอชลีย์ เรดฟิลด์ - วิสคอนซิน)
‪รองประธานาธิบดีเรดฟิลด์
‪ทั้งหมดนี่จริงเหรอ
‪ขอต้อนรับสู่ปาร์ตี้นะ
‪โอเค คุณบอกว่า ‪ฮอว์กินส์ไปเจอผู้บริหารมาใช่ไหม
‪ใช่
‪ซีอีโอของบริษัทชื่อกอร์ดอน วิค
‪ไม่เคยได้ยินชื่อเลย
‪รองประธานาธิบดีอาจจะเคยได้ยิน
‪(แอชลีย์ เรดฟิลด์ และกอร์ดอน วิค)
‪ให้ตาย พูดได้เลยว่าสองคนนี้รู้จักกัน
‪ย้อนไปไกลเลย ‪งานสังคม การประชุม งานระดมสมอง
‪ฉันว่าเราเจอตัวการแล้ว
‪ปรินต์ออกมาให้หมด เราจะเอาไปให้ทราเวอร์ส
‪เดี๋ยวนะ ท่านประธานาธิบดีอยากเจอเราเหรอ
‪ขอต้อนรับสู่ปาร์ตี้
‪ตอนนี้พอมีเวลาควรพักเอาแรงไว้
‪ตอนนายสัญญาว่าไม่อยู่โมเต็ลอีกแล้ว
‪ฉันไม่คิดว่าจะหมายถึงอาศัยในที่จอดรถ
‪ฉันคิดถึงที่เราอาบน้ําด้วยกัน
‪ฉันรู้ ฉันก็เหมือนกัน
‪แต่เราคงอยู่ที่นี่อีกไม่นานหรอก
‪พักผ่อนเถอะ
‪อย่างน้อยโมเต็ลก็มีทีวี
‪ยิ่งมีเหตุผลให้เธอพักผ่อนมากขึ้นอีก
‪ก็ได้
‪เราน่าจะเก็บเด็กคนนั้นไว้
‪ที่วิสคอนซินน่ะ
‪เด็กนั่นแค่อุปกรณ์ประกอบ
‪ฉันรู้
‪แต่ว่า...
‪ถ้าเราเก็บเธอไว้ล่ะ
‪- เธออยากได้เด็กคนนั้นเหรอ ‪- ไม่ใช่เด็กคนนั้น
‪เราหาทางไปจับเด็กคนอื่นมาก็ได้
‪- ทําไม ‪- เราก็จะได้มีลูกไง
‪นายตั้งใจฟังอยู่ไหมเนี่ย
‪ไม่ ฉันพยายามจะนอนพักอยู่
‪พักผ่อนไง
‪ตอนเราเจอกัน
‪นายบอกว่างานนี้จะง่ายขึ้น ถ้ามีผู้หญิงอยู่ด้วย
‪ไม่มีใครระวังตัวกับคู่รักที่เดินตามพวกเขาหรอก
‪ใช่แล้ว พอมีเด็กอยู่ด้วย ‪ผู้หญิงคนนั้นก็ยอมให้เราเข้าบ้านเลย
‪คิดดูสิว่ามันจะยิ่งง่ายถ้าเราเป็นครอบครัวจริงๆ
‪เราดูแลเด็กไม่ได้
‪นอกจากมันจะน่ารําคาญแล้ว
‪อยู่กับเราก็คงไม่รอด ‪ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกผู้ว่าจ้างเราเลย
‪โอเค
‪พวกเขาจะไม่ให้งานเราอีกแน่ถ้ารู้ว่าเรามีลูก
‪แล้วเธอจะทํายัง...
‪รู้แล้ว!
‪ฉันไม่ได้บอกว่าจะทําตอนนี้อยู่แล้ว
‪แค่ต่อไปในอนาคต อย่าถึงกับตัดเรื่องนี้ทิ้ง
‪ฉันจะตัดทิ้ง ฉัน... ฉันตัดทิ้งแล้ว
‪- มังก์ส ฉันขอคุยด้วยได้ไหม ‪- ได้สิ
‪- ทุกอย่างโอเคไหม ‪- ฉันจะเข้ากะไปงานแสดงศิลปะ
‪คืนนี้คุณไปพักได้
‪ก็ได้
‪- คุณมีปัญหาเหรอ ‪- ไม่
‪ไม่ ผมแค่...
‪ผมแค่สงสัยว่าคุณจะโกรธไปอีกนานไหม
‪ถึงไม่ยอมให้โอกาสผมแก้ตัวสักที
‪- โกรธเหรอ ‪- ใช่ครับ
‪นี่ไม่เกี่ยวกับคุณ มันเกี่ยวกับคนที่เราคุ้มกัน
‪ฉันอยากไปเป็นเพื่อนเธอ
‪ซึ่งแปลว่าฉันต้องเอาคนนึงออก ‪และคุณเป็นเด็กใหม่
‪ซึ่งบังเอิญเป็นคนเดียวในทีมฉัน
‪ที่เคยทําพลาดในสถานการณ์ความเสี่ยงสูง
‪คุณคิดจริงๆ เหรอว่าที่บาร์นั่นคือความเสี่ยงสูง
‪- ฉันรู้ว่าคุณคิดว่างานนี้มันจิ๊บจ๊อย ‪- ผมไม่เคยพูดแบบนั้น
‪ใช่ แต่คนอื่นพูดกัน
‪คุณก็รู้ว่าทําไมคุณไม่เคยเห็น ‪คนอย่างฉันได้คุมทีมคุ้มกัน
‪เพราะมันไม่เคยเกิดขึ้นไง
‪งานนี้อาจเป็นอีกการบําบัดนึงสําหรับคุณ
‪- อีกการ... ‪- กับฉันมันคือกิโยติน
‪ทุกอย่างที่เกิดขึ้นสะท้อนมาที่ฉัน ‪และฉันจะทําพังไม่ได้
‪ผิดพลาดครั้งเดียว อาชีพฉันจบเห่ ‪คุณควรรู้ดีกว่าคนอื่นสิ
‪ใช่ ผมรู้ดีกว่าใคร
‪ผมขอโทษ
‪ผมรู้ว่าตอนแรกผมอาจจะดูหัวโบราณ
‪แต่ผมเข้าใจ
‪ผมเข้าใจ คุณเป็นคนคุม ผมเคารพเรื่องนั้น
‪ผมอยากเห็นคุณประสบความสําเร็จ
‪เหรอ
‪งั้นก็หัดทําตามคําสั่งให้เป็นซะทีสิ
‪นี่ไม่เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นที่บาร์เลย
‪เมื่อเช้าแมดดี้มีเรื่องวุ่นวายใจ
‪ฉันแค่จะอยู่กับเธอเผื่อเธอต้องการฉัน
‪ฉันรู้ว่าคุณไม่เห็นด้วยกับวิธีนี้ ‪แต่ฉันเป็นคนตัดสินใจ
‪ว่าแต่
‪ถ้าฉันไม่ยอมให้โอกาสคุณอีกครั้งละก็
‪คุณคงไม่อยู่ทีมนี้แล้ว
‪นักบําบัดด้วยการช็อปปิ้งได้เงินเท่าไหร่เหรอ ‪ฉันควรขอขึ้นเงินเดือนนะ
‪คืนนี้ไม่ใช่กะคุณนี่
‪ใช่ แต่ฉันคิดว่าอยู่กับฉัน ‪คุณน่าจะสบายใจกว่าอยู่กับคนใหม่
‪เชลซีไม่นะ คุณดูแลฉันมาตลอด
‪ฉันต้องให้คุณช่วยอยู่เรื่อย ‪คืนนี้คุณควรได้พักสักคืน
‪ฉันชอบศิลปะ
‪อีกอย่าง ใครจะรู้ว่าคุณอาจต้องขอ ‪คําแนะนําแฟชั่นจากเจ้าหน้าที่รัฐก็ได้
‪คุณมีปุ่มแจ้งเหตุแล้วนะ
‪ค่ะแม่
‪- อยู่นั่นเอง ‪- โอเค
‪ฮาร์เปอร์
‪- สวัสดี ‪- สวัสดี
‪- ยินดีด้วยนะ ‪- ขอบใจมากจ้ะ
‪โอเค เดี๋ยวฉันกลับมานะ
‪ได้จ้ะ
‪- ฉันจะไปเข้าห้องน้ํานะ ‪- ได้
‪พักเข้าห้องน้ํา
‪รับทราบ
‪เรียบร้อยดี
‪นี่ พวกเขามาแล้ว
‪(ติดตามจีพีเอส)
‪เจอสักที
‪โอเค ไปกันเถอะ
‪แมดดี้ ทุกอย่างเรียบร้อยดีนะ
‪แมดดี้
‪ไม่จริงใช่ไหม
‪(เชลซี ฉันขอโทษ จะรีบกลับนะ)
‪ฉันสาบาน
‪คืนนั้นอัลโมร่าพูดแก้ตัวไม่ออกสักคํา
‪ถ้ามีใครแทงเขา ‪ที่ไหลจากตัวเขาคงเป็นเตกีล่าแน่
‪จะบอกว่าเจ้านายเราคออ่อนเหรอ
‪อ๋อ ไม่อ่อนหรอก เขาทําอะไรไม่ได้มาก
‪แต่เขาไหวอยู่ แต่มันไม่สําคัญหรอก
‪ทุกท่าน นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
‪อย่าหาเรื่องชกต่อยในบาร์กับตํารวจลับเด็ดขาด
‪ถ้าเป็นอาร์ริงตันคงไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นแน่
‪ถูกต้อง
‪เชื่อฉันเถอะ แบบนี้แหละดีที่สุดแล้ว
‪แบดเจอร์หายไป รวมพล
‪ขอใช้โทรศัพท์หน่อยได้ไหมคะ ‪ดูเหมือนฉันจะหลงทางน่ะค่ะ
‪เธอสวยมากเลย
‪- แน่ใจนะว่าไม่มีคนตามมา ‪- ฉันมั่นใจค่ะ
‪มั่นใจว่าฉันอยู่ที่นี่หลายวันได้แน่
‪เรามีเวลาแค่ไหน
‪- สองสามชั่วโมงค่ะ ‪- โอเค
‪ถ้านานกว่านั้นมันจะกลายเป็นวิกฤตระดับชาติทันที
‪มื้อเย็นใกล้จะเสร็จแล้ว
‪เหรอคะ
‪แล้วถ้าฉัน... อยากกินของหวานก่อนล่ะ
‪ฉันว่าเราควรคุยกันก่อน
‪ฉันว่าเราควรคุยกันทีหลัง
‪เธอออกจากแกลเลอรี่ทางหน้าต่าง ‪ที่ออกไปที่ถนนในซอย
‪เป็นไปได้ว่าเธอจะขึ้นรถไป
‪อีไล เดวิด พาคนของเราตั้งด่าน ‪ร่วมกับตํารวจเมื่อพวกเขามาถึง
‪หกช่วงตึก แล้วขยายออกไป
‪เปิดระบบสื่อสารไว้เผื่อเธอกดปุ่มแจ้งเหตุ
‪ได้ครับ
‪เจฟฟ์ ดึงภาพจากกล้องวงจรปิดของบล็อกนั้นมา
‪แจ้งเข้ามาทุกสิบนาที
‪บอกมาว่าจะให้ผมทําอะไร
‪ฉันพลาดอะไรไป
‪งานนี้วางแผนไว้แล้ว
‪ที่วุ่นวายหาชุดอะไรนี่ มันเหมือนเธอจะออกเดต
‪- นี่คือผิดปกติเหรอ ‪- ไม่ เธอเคยไปเดตมาก่อน
‪มันไม่เคยเป็นเรื่องใหญ่
‪กว่าครึ่งที่เธออยากบอกฉันแทบตาย ‪ว่าเธอปิ๊งใครอยู่
‪แล้วคืนนี้มีอะไรที่ต่างไป
‪ดูเหมือนเธอพยายามจะไปเจอใครสักคน
‪ไม่ นั่นแหละส่วนที่ฉันพลาดไป ทําไมต้องปิดบัง
‪คุณเคยเห็นอะไรแปลกๆ ‪ในตัวอาจารย์ศิลปะของเธอไหม
‪หมายความว่ายังไง
‪เมื่อวาน ผมสังเกตเห็น ‪ว่าพวกเขามีเลศนัยกันนิดหน่อย
‪ผมคิดว่ามันไม่มีอะไร แต่ก็นะ
‪คนชอบปิดบังสิ่งที่คิดว่าคนอื่นจะไม่เห็นด้วย
‪ให้ตายสิ
‪แจ้งเข้าไปแล้วหาที่อยู่เขามา ฉันขับเอง
‪ไม่เป็นไรนะ
‪ฉันต้องการแบบนี้
‪ฉันมีเรื่องที่อยากคุยกับเธอ
‪พระเจ้า!
‪ทําอะไรน่ะ ‪ฉันบอกแล้วไงว่าพอเสร็จเรื่องจะโทรไป
‪- อะไรเนี่ย คุณรู้จักเขาเหรอ ‪- ฉันอธิบายได้
‪ขอละ นายไม่ต้องบังคับเธอหรอก ‪เธอจะพูดตามที่เราต้องการแน่
‪- ฉันต้องการอย่างอื่น ‪- เดี๋ยว ทําไม
‪ไม่ต้องสงสารเขา
‪เขาหลอกใช้คุณ ‪เพื่อจะ "รักษาสิ่งแวดล้อม" บ้าบอ
‪สิ่งที่ผมต้องการจากคุณสําคัญกว่าเยอะ
‪อย่านะ!
‪ไม่!
‪รอตรงนี้นะ ผมจะไปดูที่ด้านหลัง
‪ทุบเลย ทุบ!
‪แมดดี้
‪เคลียร์
‪คําบรรยายโดย วราภรณ์ วราสภานนท์