‪- นั่นใช่... ‪- ใช่
‪- คุณรู้วิธี... ‪- ไม่รู้
‪(2781)
‪(ก่อนหน้านี้ในเดอะไนท์เอเจนต์)
‪คุณปฏิบัติงานกับไนท์แอคชั่นให้ครบ
‪ทํางานในห้องรูหนู ‪คอยเฝ้าโทรศัพท์ที่ไม่มีวันจะดังไว้
‪แล้วเดี๋ยวคุณจะได้สิ่งดีๆ ตอบแทน
‪แต่จะเลื่อนขั้น ไม่ใช่ใช้แค่ลายเซ็นฉัน ‪คุณต้องได้ของฮอว์กินส์ด้วย
‪คุณต้องรายงานเราทั้งคู่
‪ดูเหมือนคุณจะลืมอีกครึ่งของสมการไป
‪หนูต้องยื่นขอเป็นบุคคลล้มละลาย
‪หลังเกิดข้อมูลรั่วไหล แรนซั่มแวร์ ‪ลูกค้าของหนูก็หนีไปหมด
‪หนูจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหนก็ได้จ้ะ
‪- เกิดอะไรขึ้นคะ ‪- มีคนอยู่ข้างนอก
‪โทรหาเบอร์นี้ พูดว่า "ไนท์แอคชั่น"
‪ไนท์แอคชั่น
‪- รองผู้อํานวยฮอว์กินส์ ‪- คุณมาทําบ้าอะไรที่นี่
‪ไดแอน ฟาร์ส่งผมมารับคุณลาร์กิ้นครับ
‪พาเธอไปไหน
‪- คุณทํางานให้ใคร ‪- เอฟบีไอ
‪พวกนั้นหันมาตามล่าฉันแล้วใช่ไหม
‪แต่สิ่งที่ผมบอกคุณได้คือคําสั่งที่ผมได้มา ‪ที่ให้ปกป้องคุณด้วยชีวิต
‪ป้ากับลุงฉันเป็นสายลับเหรอ
‪ระดับผมที่ทําเนียบขาวต่ําติดดิน
‪เชื่อผมเถอะ ผมไม่รู้อะไรเลย
‪เจอแล้ว
‪แค่บอกไปตามที่คุณเห็นก็พอ
‪ฉันแอบได้ยินป้าพูด
‪ว่ามีคนในทําเนียบขาวที่ไว้ใจไม่ได้
‪เราจะไม่รบกวนคุณให้มากไปนะคะ
‪นั่งสิครับ คุณลาร์กิ้น
‪เรามีเรื่องต้องคุยกันเยอะเลย
‪มีพนักงานกี่คนคะ
‪ตอนนี้ 37 สิ้นปีนี้จะเป็น 80 คน
‪ปีหน้าไตรมาสที่สามปีหน้าจะให้ถึง 200 คนค่ะ
‪- พร้อมจะโตเร็วขนาดนั้นแล้วหรือคะ ‪- เราค่อยเป็นค่อยไปค่ะ
‪ในลูกค้าห้าราย ‪เราจะเลือกมาหนึ่งแล้วปฏิเสธไปสี่
‪คุณมองเทรนด์ด้านความปลอดภัยไซเบอร์ยังไง
‪บริษัทใหญ่ๆ มีข้อมูลสําคัญที่ต้องปกป้องไว้
‪แต่สําหรับบริษัทเล็กๆ กับบุคคลทั่วไป ‪ความเป็นส่วนตัวก็สําคัญต่อพวกเขา
‪ซิลิคอนแวลลีย์อาจไร้ความปรานีสําหรับผู้หญิง
‪คุณเป็นซีอีโอหญิงที่ไม่ได้ทํางาน ‪ด้านความงามหรือสถานพักผ่อนที่มีอยู่น้อยคน
‪อะไรทําให้คุณคิดว่าคุณจะประสบความสําเร็จ ‪ในขณะที่ผู้หญิงมากมายเจอตอคะ
‪ขอโทษนะคะ
‪มีโทรศัพท์ค่ะ
‪รอได้ไหม
‪- ใครเหรอ ‪- ลอว์เรนซ์ ฟินสเตอร์ค่ะ
‪ลูกค้ารายใหญ่ที่สุดของเรา ขอโทษนะคะ
‪ตามสบายค่ะ
‪- นี่เหรอ ‪- นั่นค่ะ
‪คุณฟินสเตอร์ โรส ลาร์กิ้นค่ะ มีอะไร...
‪มีคนเข้ามาในระบบของเรา
‪เราถูกปิดตาย ทุกอย่างใช้ไม่ได้หมด
‪ขอโทษค่ะ เกิดอะไรขึ้นนะคะ
‪แฮกเกอร์เพิ่งติดต่อมา
‪บอกให้เราจ่ายเป็นบิตคอยน์ 7.2 ล้าน
‪ไม่งั้นจะเอาเทคโนโลยีกรรมสิทธิ์ของเรา ‪ไปปล่อยในเน็ต
‪โดนแบบนั้นเราล้มแน่
‪ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ สักครู่ค่ะ
‪ขอโทษ ขอโทษที
‪- คาดิม ‪- ผมรู้ ผมพยายามอยู่
‪มีคนเข้ามายุ่งกับรหัส
‪- จากฝั่งเราเหรอ ‪- ไม่เห็นเข้าท่าเลย ใครจะทําแบบนี้
‪บ้าจริง เป็นอดัม
‪มา ฉันเอง
‪อดัม ทําอะไรน่ะ ดูสิ
‪เราทําแบบนี้มาหลายชั่วโมงแล้ว ‪บอกความจริงมาซะทีเถอะ
‪- คุณต้องการอะไรจากฉันอีก ‪- ความช่วยเหลือไง
‪ตอนโทรมาคุณบอกว่าเห็นหน้าเขา
‪ฉันเห็นโครงร่างเขา ไม่ใช่หน้าเขา
‪คุณบอกว่าคุณเห็นหน้าเขา
‪ฉันแค่พูดผิด ฉันอาจจะตกใจมาก
‪เขาสูงแค่ไหน รูปร่างเป็นยังไง
‪ผิวขาว ผิวดํา เชื้อสายสเปน
‪บอกไม่ได้เลยรึ
‪ให้ตายสิ
‪เราจะรู้ได้ยังไงว่าคุณไม่ได้มีเอี่ยวด้วย
‪เจมี่ พูดแบบนั้นได้ไง
‪ป้ากับลุงของเธอถูกฆ่า ‪แต่เธอไม่มีรอยขีดข่วนเลยเนี่ยนะ
‪พอได้แล้ว
‪ฟังนะ ผมไม่คิดว่าคุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
‪แต่ผมก็ไม่คิดว่าคุณพูดความจริงกับผมเหมือนกัน
‪คุณอยากหาตัวคนที่ฆ่าป้ากับลุงคุณไหม
‪แน่นอนสิ แต่นั่นเป็นงานของคุณ
‪งานของฉันคือจัดงานศพ ‪ให้คนในครอบครัวฉันที่เหลืออยู่แค่สองคนนั่น
‪โรส เราอยู่ข้างเดียวกัน
‪บอกไอ้เวรนั่นสิ
‪ไหนจะคนที่จะฆ่าฉันอีก ทําอะไรสักอย่างสิ
‪- เกิดอะไรขึ้นครับ ‪- เธอปิดบังอะไรบางอย่าง
‪- เธอต้องทนกับเรื่องเลวร้ายอยู่ ‪- ก็ใช่
‪- แต่เธอปิดบังอะไรอยู่แน่ๆ ‪- คุณรู้ได้ยังไงครับ
‪ประสบการณ์การเป็นเอฟบีไอ 30 ปีไง
‪อย่าบอกนะว่าคุณดูไม่ออก
‪บางทีคุณอาจทําให้เธอยอมพูดได้
‪แล้วจะยังไงต่อ
‪เรามีรถกับตํารวจลับ ‪ที่จะพาคุณไปโรงแรมเรมบอร์น
‪พวกเขาจะคุ้มครองคุณ ‪จนกว่าจะปลอดภัยที่จะกลับบ้าน
‪- ฉันจะเดินไป ฉันอยากสูดอากาศ ‪- ไม่ได้เด็ดขาด
‪ต้องได้ เว้นแต่คุณคิดจะจับฉัน
‪ผมจะเดินกับเธอเอง ‪แล้วพวกเจ้าหน้าที่คอยขับตาม
‪ซัทเธอร์แลนด์ไม่เคยฝึกให้จัดการกับพยาน
‪และเราไม่มีเวลาจะตามแก้แล้วตอนที่เขาทําพัง
‪คุณประเมินเขาต่ําก็ไม่ใช่ว่าฉันต้องคิดแบบนั้น
‪ปีที่แล้วฉันเฝ้าดูเขามา เขาทําได้
‪หรือคุณกลัวว่าอะไรที่คุณทําไม่ได้ เขาจะทําได้ล่ะ
‪ตกลงคุณไม่ได้บอกว่าคุณเห็นอะไรเหรอ
‪เปล่า คุณรู้นี่ว่าทําไม
‪คุณมีแผนยังไงฮึโรส
‪มีชีวิตอยู่ให้นานที่สุด
‪อะไรกันแน่ที่คุณไม่ได้บอกพวกเขา
‪อะไร ตอนนี้ไม่ไว้ใจผมแล้วรึไง
‪ก็มีบ้าง แต่มีคนในทําเนียบขาวอยากให้ฉันตาย
‪ถ้าคุณฟังป้าคุณมาผิดล่ะ ‪หรือเธอคิดผิด บอกรูปพรรณไปสิ
‪ถ้าคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ‪รู้ว่าฉันระบุตัวฆาตกรได้
‪คุณคิดว่าฉันจะปลอดภัยไหม
‪ถ้าคุณเชื่อในตัวหัวหน้าคุณมากนัก ‪ก็ไปบอกเลยว่าฉันโกหก
‪ดูซิว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪มีแต่ชีวิตฉันนี่ที่แขวนบนเส้นด้าย
‪ตอนนี้อาจจะของคุณด้วย
‪โอเค ที่นี่แหละ
‪อยู่ห่างๆ ระเบียงไว้นะ
‪รวมๆ ก็คือพยายามหลบสายตาคนไว้ โอเคนะ
‪ขอร้องล่ะ
‪เหมือนห้องขังในคุกว่างั้น
‪อะไรนะ ไม่
‪ไม่ใช่ อยากสั่งอะไรจากรูมเซอร์วิสก็เชิญเลย
‪มีมินิบาร์ให้คุณด้วย
‪จะมีตํารวจลับสองคนอยู่กับคุณ สี่คนที่ล็อบบี้
‪คุณจะปลอดภัยแน่
‪ชีวิตดี๊ดี
‪ไม่มีแล็ปท็อป ‪ไม่มีหนังสือให้อ่าน ได้แต่ติดอยู่ในนี้
‪ลองเล่นพูลดูก็ได้
‪- ต่อไปจะเป็นอาชีพใหม่ของฉันรึไง ‪- อะไร นักพูลเก้าลูกน่ะเหรอ
‪ซ้อมเยอะๆ ก็อาจจะได้นะ ‪ใครจะไปรู้ คุณทําได้แน่
‪นี่
‪เราจะจับพวกนี้ได้แน่ เชื่อผม
‪ต้องการอะไรอีกก่อนผมจะไปไหม
‪เดี๋ยวนะ คุณไม่อยู่ด้วยเหรอ
‪ผมต้องไปทํางาน
‪แต่คุณทํางานกลางคืน
‪ฟาร์อยากให้ผมช่วยงานนี้ ก็เลย...
‪แล้วไง แค่ลาก่อนงั้นเหรอ
‪ผมไม่รู้ อาจจะ
‪ตํารวจลับพวกนี้...
‪ปกป้องคุณได้ดีกว่าผมเยอะ
‪คุณก็ทําได้ดีนี่
‪ขอบคุณ คุณเองก็ทําได้ดี
‪- ขอบคุณนะ ‪- ครับ
‪พวกคุณดูแลเธอด้วยนะ
‪แน่นอน
‪- ขอบคุณ ‪- ได้เลย
‪(หนังสือ)
‪หวัดดีครับ ช่วยเอานี่ไปส่งที่ห้อง 610 ด้วยครับ
‪- ได้ครับผม ‪- ขอบคุณ
‪บอกว่าจากปีเตอร์นะ
‪ได้ครับ
‪สงสัยจังว่าในกระเป๋ามีอะไร
‪นายไม่อยากรู้เหรอ
‪ไม่ ฉันเคยเป็นคนขี้สงสัย
‪แต่ไม่นานฉันก็ได้บทเรียน ‪ว่าบางอย่างควรปล่อยมันไป
‪อะไรเหรอที่นายเคยสงสัยน่ะ
‪ตอนที่เธอเข้ามาในชีวิตฉันไง
‪- อะไร ‪- ไม่เอาน่า บอกหน่อย
‪ทําไมคนถึงชอบทําตรงกันข้าม ‪กับสิ่งที่เป็นผลดีต่อตัวเอง
‪แล้วนายสรุปว่าไง
‪ว่าคนต้องการความเสี่ยงเพื่อให้รู้สึก...
‪แตกต่าง
‪ขับความเร็วเท่าไหร่
‪ก็เร็ว
‪ฉันแค่อยากรีบไปให้ถึง
‪ค่อยๆ จอดรถเถอะ
‪(สายตรวจทางหลวงระหว่างรัฐ โอไฮโอ)
‪โว้ว
‪เผื่อไว้ก่อน
‪ใบขับขี่กับทะเบียนไม่มีประวัติ ‪เพราะงั้นยิ้มแล้วรับใบสั่งมาก็พอ
‪ฉันขับรถเร็วใช่ไหมคะคุณตํารวจ
‪ขอบคุณ
‪(เจ้าหน้าที่เอฟบีไอ ‪ปีเตอร์ ซัทเธอร์แลนด์)
‪- คุณครับ กุญแจ ‪- ขอบคุณ
‪- โรสเป็นไง ‪- เธอสบายดี
‪- ได้อะไรจากเธออีกไหม ‪- ไม่มีอะไรใหม่เลย
‪นั่นเก้าอี้ของฮอว์กินส์
‪ขอโทษครับ
‪สิบสี่ชั่วโมงแล้ว ‪ตั้งแต่เอ็มม่ากับเฮนรี่ แคมป์เบลล์ถูกฆ่า
‪ท่านประธานาธิบดีอยากรู้ว่าเรารู้อะไรบ้าง ‪ตกลงเรารู้อะไรบ้าง
‪การสืบสวนกําลังดําเนินอยู่
‪ฉันไม่ใช่นักข่าววอชิงตันโพสต์ อย่ามาปั่นฉัน
‪แคมป์เบลล์ทํางาน ‪ในหน่วยต่อต้านข่าวกรองของเรา
‪ส่วนใหญ่ทําด้านหาคนมาเป็นสายลับในประเทศนั้น
‪แต่เกษียณไปสองสามปีก่อน
‪การที่พวกเขาให้หลานสาวโทรหาไนท์แอคชั่น
‪แปลว่ากําลังทํางานที่ไม่ได้รายงานอยู่
‪ตอนทํางานให้เอฟบีไอ พวกแคมป์เบลล์มีศัตรูไหม
‪- ไม่มีรายไหนที่จะทําแบบนี้ ‪- คุณรู้ได้ยังไง
‪เพราะในแดนสายลับเขาไม่ทํากันแบบนี้
‪แดนสายลับเหรอ
‪อาจมีคนเปลี่ยนกฎในแดนสายลับแล้วรึเปล่า
‪แล้วภาพจากกล้องวงจรปิดแถวบ้านพวกเขาล่ะ
‪ไม่มีอะไรเป็นประโยชน์
‪ก็คือเอฟบีไอไม่มีเบาะแสเลย
‪หน่วยสืบราชการลับ ‪อาจต้องเข้ามาจัดการให้มากขึ้นรึเปล่า
‪อาจจะ
‪นายอยู่ในถิ่นตัวเองไปเถอะ ‪เอฟบีไอจัดการเรื่องนี้ได้
‪แค่ยังไม่มีผู้ต้องสงสัยงั้นสิ
‪ผมอยากจะลองง้างปากผู้หญิงคนนั้นดูอีกที ‪ดูว่าเธอปิดบังอะไรอยู่
‪ไม่คิดว่าเธอบอบช้ํามามากพอแล้วหรือครับ
‪นี่เรียกว่าการสืบสวน ซัทเธอร์แลนด์
‪นายโชคดีแล้วที่ได้มาอยู่กับระดับบิ๊กๆ ที่นี่
‪พยานคนสําคัญของคุณคงไม่รอด ‪ถ้าไม่ใช่เพราะเขา
‪เรื่องการสืบสวน ยังมีอะไรอีกที่คุณไม่ได้บอก
‪ผมบอกได้แค่นั้น
‪เท่าที่โลกภายนอกรับรู้
‪นี่เป็นเหตุนักธุรกิจสองคนถูกฆ่าจากการปล้นบ้าน
‪แต่จะใช้ข้ออ้างนี้ปิดบังไปได้นานแค่ไหน
‪ตอนที่ความแตก ‪เราต้องทําให้เหมือนว่าเราเอาอยู่
‪แค่นั้นแหละ
‪ปีเตอร์
‪ครับผม
‪คุณคิดยังไง เรื่องฮอว์กินส์
‪- เขาไม่ชอบที่ผมนั่งเก้าอี้เขา ‪- เรามาตรวจดูงานของเขาอีกทีดีกว่า
‪ฉันจะเอาแฟ้มคดีของแคมป์เบลที่ผ่านมามาให้
‪- ผมไม่น่าจะมีสิทธิ์ดูนะ ‪- ฉันจะอนุมัติสิทธิ์ให้คุณ
‪คุณอยากให้ผมมองหาอะไร
‪สาเหตุที่พวกเขาตกเป็นเป้า ‪จุดเชื่อมโยงที่ฮอว์กินส์ไม่บอกเรา
‪ปีเตอร์ ฟังนะ
‪คุณเป็นทหารที่ดี
‪ทําตามที่ฉันขอได้ทุกอย่างในไนท์แอคชั่น
‪ฉันรู้ว่าคุณทําได้มากกว่านั้น
‪คุณอยากทํามากกว่านี้ และตอนนี้ฉันกําลังขอคุณอยู่
‪เรากําลังลุยน้ําโคลนไม่รู้เหนือรู้ใต้อยู่
‪คุณพร้อมจะทําทุกอย่าง ‪เพื่อขุดคุ้ยให้ถึงก้นบึ้งเรื่องวุ่นๆ นี่ไหม
‪เพื่อให้โรส ลาร์กิ้นปลอดภัย
‪แน่นอนครับ
‪ดี
‪สิบสองเดือนที่ผ่านมา ฉันฝึกคุณ ‪ไว้รับมือกับอะไรสักอย่างซึ่งฉันก็ไม่แน่ใจ
‪แต่ตอนนี้เรารู้แล้ว
‪ก็คือสิ่งนี้
‪ได้เวลาก้าวขึ้นมาแล้ว
‪ครับผม
‪ไง เลียม
‪ภาพหน้าจอที่ฉันส่งไปได้เรื่องอะไรบ้างไหม
‪ได้ แต่ไม่แน่ใจว่าจะช่วยได้ไหมนะ
‪นี่คือแหวนที่นายถ่ายไว้เมื่อคืนจากกล้อง
‪- ใช่ ‪- ฉันเจอเครื่องหมายนี้
‪ดูใกล้เคียงมาก
‪มันมาจากอะไร
‪ตราประจําตระกูลจากราชวงศ์ยูโกสลาเวีย
‪มีความแตกต่างอยู่บ้าง
‪ฉันเลยเดาว่าเจ้าของดั้งเดิมของแหวนวงนี้
‪อาจจะเป็นญาติห่างๆ กับมกุฎราชกุมาร
‪เราหาข้อมูลเพิ่มได้ไหม เช่นสอบถามกับพิพิธภัณฑ์
‪บริษัทประมูล อะไรแบบนั้น
‪โทษที นายเป็นเจ้านายฉันแล้วรึไง ‪เจ้าหนูโทรศัพท์
‪ขอร้อง
‪ไม่ได้ งานฉันท่วมหัวแล้ว ว่าแต่นี่มันเรื่องอะไรฮึ
‪บอกไม่ได้ สิทธิ์นายไม่ถึง
‪เอาจริงดิ
‪จริงๆ เหรอ
‪- ขอบคุณ ‪- ยินดีค่ะ
‪- นี่ชาอะไร ‪- ผูเอ่อร์ค่ะ
‪- ชาจีนเหรอ ‪- น่าจะใช่ค่ะ
‪จะไม่ทําให้ฉันง่วงใช่ไหม คืนนี้ฉันต้องอยู่ยาว
‪ไม่ค่ะ มันจะช่วยให้พลังงานกับคุณค่ะ ‪ฉันตรวจสอบแล้ว
‪โอเค ขอบคุณ
‪ปีเตอร์ ทุกอย่างโอเคไหม
‪คุณรู้ไหมว่าฮอว์กินส์เคยเป็นคนดูแล ‪เอ็มม่ากับเฮนรี่ แคมป์เบลล์ที่เอฟบีไอ
‪- อะไรนะ ‪- จริงครับ
‪แทบจะหาไม่เจอ
‪แต่ผมจําชื่อย่อ ‪ที่เขาเซ็นกํากับในเอกสารเก่าๆ ได้
‪พวกนี้มัน...
‪ย้อนหลังไปหลายปีมาก
‪บ้าจริง
‪คุณแน่ใจนะ
‪- เขาไม่ได้บอกว่ารู้จักทั้งคู่รึ ‪- ใช่
‪ฉันรู้ว่าเขาเคยทํางาน ‪ฝ่ายต่อต้านข่าวกรองมาก่อน แต่...
‪อยากจะบ้าตาย
‪ให้ตายสิ ทําไมเขาไม่บอกคุณนะ
‪แล้วแบบนี้เขายังปิดบังอะไรไว้อีก
‪แยกคดีที่เขาเป็นคนดูแลออกมา ‪ส่งมาให้ถึงโต๊ะฉันตอนเช้า
‪ปีเตอร์ เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับด้วยนะ
‪ครับ
‪ครับ พูดมาเลย
‪ปีเตอร์ นั่นคุณเหรอ
‪- โรส ‪- ใช่
‪ฉันนอนไม่หลับแล้วก็...
‪ฉันจําเบอร์โทรนี้ได้
‪เดี๋ยวนะ คุณจําเบอร์นี้ได้เหรอ
‪ใช่ สมองฉันทํางานแบบนั้น
‪ฉันหวังว่าคุณจะเป็นคนรับสาย
‪ใช่ ผมเอง นี่ก็ดึกแล้ว คุณโอเคไหม
‪ไม่ค่ะ
‪ฉันแค่อยากได้ยินเสียงใครสักคน ‪และฉันก็ไม่มีใครเลย
‪ผม... ผมอยู่นี่
‪คุณรู้อะไรเพิ่มขึ้นรึยัง
‪เรื่องที่เกิดขึ้นกับลุงกับป้าฉันน่ะ
‪เรากําลังตรวจสอบบางอย่างอยู่
‪ไว้ดูกันว่าจะเป็นยังไง ‪เราจะมีความคืบหน้า ผมรับรอง
‪เดี๋ยวนะ คุณไม่ต้อง ‪ปล่อยให้สายนี้ว่างไว้แล้วเหรอ
‪เผื่อมีคนอื่นโทรมาน่ะ
‪คุณคิดว่าเขาจะทําระบบให้เจ้าหน้าที่ไนท์ ‪ที่ลําบากโทรมาเจอสายไม่ว่างเหรอ
‪ครั้งก่อนที่ฉันโทรไป ‪คุณบอกว่าต้องเปิดสายให้ว่างไว้
‪ก็คุณตอบคําถามเกี่ยวกับรหัสไม่ถูกนี่
‪คุณพยายามวางสายใส่ฉันว่างั้น
‪ไร้มารยาทนะนั่น
‪ขอโทษ ขอโทษนะ
‪คืนนี้ผมจะไม่วางสายใส่คุณ ผมสัญญา
‪- อย่าคิดจะทําเชียว ฉันเจ้าคิดเจ้าแค้นนะ ‪- ครับ ผมก็ไม่อยากโดนคุณเอาคืน
‪ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม
‪ครับ ได้ ถามเลย
‪คุณรู้ไหมว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นกับฉัน
‪ผมก็หวังว่าผมจะรู้นะ โรส
‪อะไรจะอยู่ในกระเป๋าก็ไม่สําคัญหรอก
‪เห็นอยู่ว่ามีคนต้องตายเพราะมัน
‪เขาไม่ได้บอกว่าเราต้องฆ่าเธอ
‪ก็ใช่
‪แต่มันเร็วกว่า ปลอดภัยกว่า
‪แล้วเขาก็ไม่ได้บอกให้เราอย่าฆ่าเธอ
‪นายคิดว่าในนี้มีอะไร
‪เลิกทรมานตัวเองซะทีเถอะ
‪นายพูดถูก
‪ฉันแค่ขอดูเฉยๆ
‪นายจะยังรักฉันเนอะ
‪อะไรวะเนี่ย
‪พอใจหรือยัง
‪นี่มันกล้องไว้ส่องพี่เลี้ยงเด็ก
‪ต้องใช้สายอะไรถึงจะดาวน์โหลดภาพในนี้ได้
‪ความคาดหมายมักจะดีกว่าผลที่ออกมาเสมอ
‪เชื่อฉันเถอะ
‪ก็ได้
‪จากเขา
‪ครับ
‪กลับมาหรือยัง
‪เราเพิ่งมาถึง
‪ฉันได้ข้อมูลใหม่ของเป้าหมายมาแล้ว
‪โอเค เราพร้อมแล้ว
‪คราวนี้ปิดงานให้จบล่ะ
‪มีโอกาสสูงว่าเธอเห็นคุณ ‪ตอนอยู่ที่บ้านนั่นและชี้ตัวคุณได้
‪บอกไว้เผื่อจะกระตุ้นคุณได้อีกแรง
‪นั่นใครน่ะ
‪เขาเป็นคนที่มีส่วนได้ส่วนเสียกับเรื่องนี้
‪และเขาพูดถูก ผู้หญิงคนนั้นคือตัวปัญหา
‪บอกมาว่าเธออยู่ไหนก็พอ
‪เดี๋ยวนะ
‪ได้แล้ว
‪จัดการให้เรียบร้อยแล้ว
‪คนพวกนี้ทํางานให้คุณมานานแค่ไหนแล้ว
‪ตัวเขา เกินแปดปี
‪ผลงานยอดเยี่ยม
‪เขาเอาเธอมาร่วมด้วยเมื่อสองสามปีก่อน
‪พวกเขาเป็นทีมที่เก่ง
‪ที่ผ่านมายังไม่มีใครขอเงินคืน
‪เรื่องนี้ทําให้ผมเอียนจริงๆ
‪คุณอยากเป็นเจ้าหน้าที่เอฟบีไอมาตลอดเหรอ
‪ไม่ ที่จริงผม...
‪ผมอยากเล่นในเอ็นบีเอ
‪แล้วทําไมไม่เล่นล่ะ
‪เพราะผมเล่นไม่ได้เรื่องตอนอยู่มหาลัย
‪ถ้าตอนอยู่มหาลัยเล่นไม่ได้เรื่อง ‪ไม่มีใครให้คุณเล่นระดับอาชีพหรอก
‪ความคิดแบบนั้นที่ซิลิคอนแวลลีย์เขารับไม่ได้กัน
‪ถ้ามีความฝัน ก็ต้องทําให้มันเป็นจริง
‪ไม่ว่าจะต้องแหกกี่กฎ
‪แล้วความฝันคุณล่ะ
‪คุณมีธุรกิจหรืออะไรแบบนั้นไม่ใช่เหรอ
‪มันก็...
‪มันดิ่งเหวแล้วก็ไหม้ไปแล้ว
‪แล้วพอฉันมองไปอีกที ‪มีแต่ฉันคนเดียวที่ไม่ได้ใส่ร่มชูชีพ
‪ฉันเป็นหัวหน้า แต่ฉัน...
‪ฉันปล่อยปละจนเพื่อนทรยศฉัน
‪บทเรียนราคาแพง
‪เสียใจด้วยนะ
‪คุณยังอยู่ไหม
‪ค่ะ ฉัน...
‪ฉันคงใกล้จะหลับแล้ว
‪แบบนั้นดีแล้วล่ะ คุณควรนอนพัก
‪ปีเตอร์
‪ครับ มีอะไร
‪ฉันเหงามาก
‪ตลอดเลย
‪โดยเฉพาะเมื่อป้ากับลุงไม่อยู่แล้ว
‪พรุ่งนี้มากินมื้อเช้ากับฉันได้ไหมคะ
‪หลังคุณเลิกงานน่ะ
‪ได้สิ
‪เราต้องสั่งรูมเซอร์วิส ‪เพราะพวกเขาไม่ให้ฉันออกจากห้อง
‪ผมก็ว่างั้น
‪ก็ดีนะ สักสิบโมงครึ่งไหม กินสายหน่อย
‪ได้ค่ะ
‪- แล้วเจอกัน ‪- บายค่ะ
‪ลูกสุดท้าย
‪วาลฉันขอชาจีนที่ดื่มเมื่อคืนนะ
‪ทําให้ตาสว่างดีจริงๆ
‪ได้ค่ะ อ้อ ขอบอกก่อน มีคนมายึดที่คุณค่ะ
‪ฉันควรคิดค่าเช่าคุณไหม
‪ขอโทษครับ ผมกะจะวางไอ้นี่บนโต๊ะคุณ
‪แต่พอเอนตัวบนโซฟาแล้วก็เลย...
‪เจอจุดเชื่อมโยง ‪ระหว่างฮอว์กินส์กับพวกแคมป์เบลล์ไหม
‪พอจะรู้ไหมว่าใครที่ฆ่าพวกเขา
‪ไม่เชิงครับ แต่ผมไฮไลต์ทุกคดีที่เขาดูแลไว้ให้
‪ขอบคุณ ไปนอนได้แล้ว
‪ไม่ได้ครับ ผมต้องอาบน้ํา ‪แล้วต้องไปหาโรสที่โรงแรม
‪- สัญญาไว้ว่าจะไปดูเธอ ‪- เดี๋ยวนะ เธอติดต่อคุณอีกแล้วเหรอ
‪ครับ ใช่ เธออยากเจอผม
‪ดี
‪คุณกําลังผูกสัมพันธ์ อาจมีประโยชน์
‪คุณต้องการอะไรก่อนผมไปไหม
‪ไปเถอะ
‪บอกฉันด้วยถ้าเธอเปิดปากพูด
‪ครับ
‪- คุณครับ ขอโทษนะ ‪- คะ
‪พวกตํารวจลับที่อยู่ตรงนี้ไปไหน
‪ก่อนหน้านี้ยังอยู่นี่คะ
‪โรส
‪- โรส ‪- คะ
‪นี่
‪- มีอะไรคะ ‪- เราต้องไปจากที่นี่
‪- คุณเข้ามาได้ยังไง ‪- ไฟถูกตัด
‪ตัวล็อกที่ประตูคุณไม่ทํางาน ‪เราต้องไปแล้ว มาเร็ว
‪แม่บ้านค่ะ
‪มานี่
‪แม่บ้านค่ะ
‪เธอไม่อยู่ที่นี่
‪รับทราบ ฉันจะไปเจอเธอที่บันได
‪มากับผม เร็วเข้า โรส
‪ไปเลย ไป
‪ทางนี้ เร็วเข้า
‪คุณโอเคนะ
‪- ไปเลย ‪- พวกตํารวจลับหายไปไหน
‪- ต้องมีคนดึงพวกนั้นไปแน่ ‪- อะไรนะ
‪- ไป ‪- โอเค
‪- ปีเตอร์ ‪- ผมอยู่นี่
‪บ้าเอ๊ย
‪สายอีกแล้วนะ ถ้าซื้อหวยก็คงถูก
‪ทางนี้ ไป
‪ทางนี้
‪เรากลับไปไม่ได้
‪เอาแบบนี้
‪เรารออยู่ที่นี่ พอเขาบุกเข้ามา ‪คุณก็ยิงเขาให้ดับเลย
‪ผมหมดแล้วโรส
‪อะไรหมด กระสุนเหรอ
‪ใช่
‪- คุณคิดว่ากระสุนเขาก็หมดไหม ‪- ผมไม่แน่ใจ
‪งั้นแผนคุณคืออะไร
‪โอเค ผมว่าผมเห็นทางลง มาเถอะ
‪โอเค ไม่มีทาง
‪โรส โรส รับรองว่าไม่เป็นไร
‪- จับมือผมไว้ ‪- โอเค
‪มาเถอะ
‪พระเจ้า!
‪คุณไม่เป็นไรนะ
‪ปีเตอร์
‪ตาคุณแล้ว
‪- ฉันไม่กระโดดแน่ๆ ‪- ผมจะรับคุณเอง
‪- คุณจะรับฉัน ‪- ใช่
‪แบบนั้นมันบ้า
‪บ้ากว่ารอเพื่อนคุณรึไง เร็วเข้า
‪- จะให้กระโดดยังไง คุณถึงจะรับไม่พลาด ‪- ผมไม่รู้ แต่คุณต้องกระโดด โรส
‪ฉันจะโน้มตัวไปข้างหน้า ‪น้ําหนักตัวจะได้กระจายออกมากขึ้นนะ
‪เอาไงก็เอา โดดมาเถอะ เร็วเข้า
‪โรส
‪มาเถอะ
‪พวกเขาอยู่ที่ถนนหน้าโรงแรม
‪เราต้องหาเสื้อผ้าให้คุณ ข้ามถนนเลย
‪ทางนี้ มาเถอะ
‪สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยคะ
‪ฉันต้องหาชุดใส่แบบด่วนๆ น่ะค่ะ
‪ขอบคุณ
‪ค่ะ
‪ทําอะไรน่ะ คุณขโมยโทรศัพท์ ‪ของผู้หญิงคนนั้นไม่ได้นะ
‪คุณไม่ให้ฉันใช้มือถือฉันจะได้ไม่โดนแกะรอย
‪ก็ใช่
‪แต่มีคนตามเรามา
‪เพราะงั้นโทรไปทําเนียบขาวซะ ‪แล้วหาว่าใครที่ดึงคนคุ้มกันฉันไป
‪คุณคะ ปีเตอร์ ซัทเธอร์แลนด์สายสองค่ะ
‪ฟาร์พูด
‪ปีเตอร์ครับ เกิดอะไรขึ้น ‪กับทีมคุ้มครองโรสที่โรงแรม
‪คุณพูดเรื่องอะไร
‪ตอนผมไปถึง พวกตํารวจลับไม่อยู่แล้ว
‪คนที่ตามล่าโรสอยู่ที่นั่น
‪พวกนั้นเกือบฆ่าเธอแล้ว ผมก็ด้วย
‪ทุกคนยกเว้นสองคนนี้ออกไปซะ
‪เดี๋ยวนี้
‪ตอนนี้ฉันเปิดลําโพง
‪มีแค่ฉัน เบน อัลโมร่า ‪กับเนธาน บริกส์จากหน่วยสืบราชการลับ
‪พูดสิ่งที่คุณเพิ่งบอกฉันอีกทีสิ
‪มีคนดึงทีมคุ้มครองออกจากโรงแรมของโรส
‪เราเกือบถูกฆ่า เป็นคนเดิมที่เคยเจอ
‪เราทั้งคู่เห็นหน้าเขา
‪เกิดเรื่องห่าเหวอะไรฮึ
‪- เป็นไปไม่ได้ ‪- งั้นก็เปลี่ยนนิยามคํานี้ไปเลย
‪เบน
‪- เนธาน ‪- ตรวจสอบอยู่
‪สวัสดีค่ะ
‪มีอะไรให้ช่วยคะ
‪แค่มาตามหาเพื่อนๆ น่ะ
‪โอเค ที่รู้มาคืออย่างนี้
‪คําสั่งถูกส่งไปเมื่อ 30 นาทีก่อน ‪ทางระบบเพกาซัส
‪สั่งให้เจ้าหน้าที่เรายุติการปฏิบัติหน้าที่
‪- มันเกิดขึ้นได้ยังไง ‪- มันไม่ควรเกิด
‪ใครที่มีอํานาจอนุมัติ
‪ประธานาธิบดี ฉัน เบน กับเนธาน ‪ผอ.วิลเลตต์กับ...
‪รองผอ.เจมี่ ฮอว์กินส์
‪ใช่แล้ว
‪ตอนนี้ฮอว์กินส์อยู่ไหน
‪เรากําลังโทรหา
‪ปีเตอร์ โรสปลอดภัยไหม คุณปลอดภัยไหม
‪จะดีกว่านี้เมื่อคุณบอกเราได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪นั่นคือสิ่งที่เรากําลังทําอยู่
‪ที่ทํางานของฮอว์กินส์ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ‪พวกนั้นติดต่อเขาไม่ได้
‪แบบนั้นไม่น่าสงสัยเหรอ
‪ตามหาเขาให้เจอ เนธาน
‪ครับผม
‪ปีเตอร์ คุณอยู่ที่ไหน เราจะส่งคนไปรับคุณ
‪ไม่นะ
‪คุณควบคุมเรื่องนี้ได้เมื่อไหร่ผมค่อยบอก
‪ผมจะดูแลโรสเองจนกว่าคุณจะรู้ว่า ‪ใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้
‪ปีเตอร์ คุณจะทําอะไรน่ะ
‪ทําทุกอย่างเพื่อให้เธอปลอดภัยไง จําได้ไหม
‪ผมจะติดต่อไป
‪ผมจะพยายามหาที่ให้เราซ่อนตัว
‪เราจะมัวรอให้พวกนั้นมาฆ่าฉันไม่ได้
‪เราต้องเป็นฝ่ายรุก
‪หาว่าป้ากับลุงของฉันกําลังสืบเรื่องอะไร ‪และใครที่จะเดือดร้อน
‪เราจะทําได้ยังไง
‪ฉันไม่รู้ แต่ฉันรู้ว่าควรจะเริ่มที่ไหน
‪แน่ใจนะว่าอยากทําแบบนี้
‪ไม่
‪พวกนั้นยิงป้าเหรอ
‪กี่นัด
‪หก
‪เราเคยเล่นซ่อนหากันในห้องนี้
‪ป้าสอนให้ฉันพับกระดาษที่นี่
‪เราเล่นสแคร็บเบิลกัน
‪ตอนนี้มันกลายเป็นแค่ที่ที่ใครคนนึง ‪ฆ่าเธออย่างโหดเหี้ยม
‪ฉันอยากจับไอ้พวกชาติชั่วนี่
‪ผมก็เหมือนกัน
‪ฉันไม่ได้บอกคุณหมดทุกอย่าง
‪หมายความว่าไง คุณยังไม่ได้บอกอะไรผม
‪ทุกอย่างที่ฉันได้ยินที่ป้ากับลุงคุยกันคืนนั้น
‪เช่นอะไร
‪คุณอยู่ข้างฉันจริงๆ ใช่ไหม
‪คุณต้องให้ผมโดนยิงกี่ครั้งถึงจะเชื่อฮึ
‪คุณรู้ไหมว่าออสเปรย์เป็นใคร
‪ออสเปรย์เหรอ
‪ใช่ พวกเขาเอาแต่พูดถึงออสเปรย์
‪ว่าต้องเตือนเขาหรือเธอ ‪ว่าเกิดอะไรขึ้นในทําเนียบขาว
‪ผมไม่รู้ ฟังดูเหมือนชื่อรหัส ‪อาจเป็นคนที่ดูแลพวกเขา
‪พวกเขายังพูดถึงแฟ้มอะไรสักอย่าง กับวิศวกร
‪พวกเขาอาจซ่อนไว้ที่นี่ก็ได้
‪เอฟบีไอกับตํารวจรัฐมากันเต็มบ้านนี้
‪ถ้ามีอะไรที่เป็นประโยชน์อย่างเช่นแฟ้ม ‪พวกเขาคงได้ไปแล้ว
‪นี่
‪โรส พักก่อนเถอะ พวกเขาพูดอะไรอีก
‪คือคุณเป็นคนความจําดีมากนี่
‪คุณจําเบอร์ไนท์แอคชั่นได้ขึ้นใจ
‪ทั้งที่เห็นแค่ครั้งเดียว
‪เขาพูดอะไรอีก
‪พูดว่าประเทศกําลังมีปัญหา
‪พวกเขาบอกไหมว่ายังไง
‪ไม่ แต่ป้าฉันพูดว่า
‪มีคนในทําเนียบขาวที่ไว้ใจไม่ได้
‪เธอบอกว่าเหลือเวลาอีกแค่เจ็ดวัน
‪- เจ็ดวันแล้วจะยังไง ‪- ฉันไม่รู้
‪แต่น้ําเสียงป้าดูหวาดกลัว
‪โอเค พวกเขาพูดอะไรอีก
‪ลุงฉันพูดถึงในป่าอะไรสักอย่าง
‪- ในป่าเหรอ หมายความว่าไง ‪- ฉันไม่รู้
‪เอาชัดๆ ว่าเขาพูดว่าไง
‪"เรายังมีไดรฟ์อยู่ในป่า"
‪ไดรฟ์เหรอ
‪หรือจะเป็น... แบบว่าฮาร์ดไดรฟ์
‪ฮาร์ดไดรฟ์
‪โอเค ป่าอะไร ที่ไหน เขาพูดถึงอะไร
‪ฉันรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน
‪เราจะเอารถพวกเขาไป
‪ไหนๆ มาแล้ว หยิบเสื้อผ้าหรืออะไรมาด้วยนะ
‪อือ
‪รองเท้าก็ดีนะ
‪จริงด้วย ข้างบน
‪- โรส ผมขับเอง เอากุญแจมา ‪- คุณคิดว่าต้องเป็นผู้ชายที่ขับรถเหรอ
‪เปล่า ผมแค่คิดว่าผมเป็นคนเดียวที่ได้รับการฝึก
‪ขับหลบหลีกและต่อต้านการตรวจการณ์มา
‪โอเค ฟังขึ้น
‪แล้วก็ต้องแวะซื้อซิมแบบเติมเงินระหว่างทางด้วย
‪กระสุนด้วยไหม
‪ใช่ อาจจะกระสุนด้วย
‪สวัสดี
‪อีกไม่กี่ไมล์ แยกหน้าเลี้ยวขวา
‪จะบอกได้รึยังว่าเราจะไปไหน
‪ป่าไง
‪รอน พี่ชายของลุง ‪สร้างกระท่อมไว้ที่นั่นเมื่อ 30 ปีก่อน
‪เขาเลิกใช้มันตอนย้ายไปญี่ปุ่น
‪ป้ากับลุงของฉันรับช่วงมา
‪เมื่อไหร่ที่พวกเขาอยากหลีกหนีจากโลก
‪เมื่อไหร่ที่พวกเขาต้องการความสงบ
‪คุณไม่ต้องทําขนาดนี้ก็ได้
‪พยายามไขคดีน่ะ
‪เข้าใจไหม นี่เป็นงานของเอฟบีไอ
‪ที่เราต้องทํา ‪คือดูแลให้คุณปลอดภัยระหว่างที่ไขคดีนี้
‪เรื่องที่เกิดขึ้นที่โรงแรมจะไม่เกิดขึ้นอีก
‪ตกลงไหม ผมสัญญา
‪คุณเคยมาที่นี่บ่อยๆ เหรอ
‪บ่อยเลย
‪เหมือนเพิ่งมีคนทําความสะอาดไปนะ
‪ใช่
‪ป้าเอ็มม่าชอบความเป็นระเบียบ
‪มีที่ที่ต้องหาแค่ไม่กี่ที่
‪ใช่
‪นี่ๆ
‪มานี่สิ ไม่เป็นไร
‪ไม่เป็นไร มานี่สิ
‪นี่
‪เราต้องอดทน
‪ตกลงไหม
‪อดทนไว้
‪ฉันไม่ชอบแพ้
‪พวกเขาต้องชนะทุกครั้ง
‪เราต้องชนะแค่ครั้งเดียว
‪ฉันอยากคิดได้เหมือนนายจัง
‪ไม่
‪เธอไม่ต้อง
‪ฉันรักนายทั้งกายและใจ
‪ฉันก็รักเธอ
‪อึ๊บฉันสิ
‪หยุดเถอะ ไม่ได้หรอก เธอก็รู้ว่ามันไม่ได้
‪ใช้มือสิ
‪ใช้มือทําแบบที่ฉันชอบ
‪พระเจ้า
‪บ้าเอ๊ย
‪ว่าไงครับ
‪เปลี่ยนแผน
‪ต้องให้นายลงมือ
‪เมื่อไหร่
‪เดี๋ยวนี้
‪ยุ่งอยู่เหรอ
‪ครับ
‪ได้
‪อะไร
‪เราต้องไปกันแล้ว
‪พวกเขาอาจจะซ่อนมันไว้ข้างนอก
‪ถ้าใช่ แล้วจะเริ่มหาจากที่ไหน
‪เราจะเริ่มที่ระเบียง
‪ไม่จริงน่ะ
‪โรส เข้ามานี่เร็ว
‪ดูนี่สิ
‪โอเค
‪ดูซิว่าป้ากับลุงฉันทําอะไรอยู่
‪(ฮาร์ดไดรฟ์ [เข้ารหัส])
‪มีอะไร
‪แค่มีระบบรักษาความปลอดภัยพิเศษ ‪ในไดรฟ์นิดหน่อย
‪ไม่น่ามีปัญหา ‪ฉันแค่ต้องเปิดเครื่องมือของฉันขึ้นมา
‪(ฟอร์แมตอย่างเร็ว)
‪ไม่จริงน่า
‪อะไร มีอะไร
‪- ไอ้นี่มีการป้องกัน ‪- ก็แฮกเลยสิ
‪ความปลอดภัยไซเบอร์มันงานคุณไม่ใช่เหรอ
‪นี่ไม่ใช่ระบบความปลอดภัยธรรมดา ‪หรือแค่ระดับสองหรือสาม
‪ป้าฉันทําเหมือนแค่ตั้งค่าโมเดมก็ยังทําไม่เป็น
‪แต่ไอ้นี่มีระบบรักษาความปลอดภัยระดับชาติ ‪ที่ฉันแก้ไม่ได้ด้วยซ้ํา
‪(2781 [เข้ารหัส])
‪ไฟล์ถูกล็อกไว้
‪คุณดูอะไรไม่ได้เลยเหหรอ
‪มีโฟลเดอร์ที่มีชื่ออยู่ แต่มันเปิดไม่ได้
‪(2781 [เข้ารหัส])
‪ไม่จริงน่า
‪(2781)
‪- อะไร ‪- ให้ตายสิ ไม่นะ
‪2781 คือหมายเลขของรถไฟใต้ดินที่ผมขึ้นตอนนั้น
‪ขบวนที่โดนระเบิดนั่นไง
‪ป้ากับลุงของคุณตามสืบเรื่องนี้ทําไม
‪ฉันไม่รู้จนกว่าฉันจะเปิดได้ ‪ซึ่งฉันทําไม่ได้ถ้าไม่มีอุปกรณ์ที่เหมาะสม
‪คุณจะโทรหาใครน่ะ
‪ไดแอน ฟาร์ เธอหาอุปกรณ์ที่คุณต้องการให้ได้
‪นี่ ช้าๆ ก่อน
‪เราไม่รู้ว่าใครไว้ใจได้ในทําเนียบขาว
‪ถ้าเธอแกะรอยโทรศัพท์แล้วส่งคนมาล่ะ
‪เธอแกะรอยสายนี้ไม่ได้ ผมโทรเข้าไนท์แอคชั่น
‪ฟาร์พูด
‪ไนท์แอคชั่นครับ ‪ปีเตอร์ ซัทเธอร์แลนด์ขอคุยกับคุณ
‪โอนสายมาเลย
‪- ปีเตอร์คุณอยู่ไหน โรสล่ะ ‪- เราปลอดภัย
‪คุณรู้หรือยังว่าใครยกเลิกทีมคุ้มครองโรส
‪ฮอว์กินส์เป็นคนยกเลิก
‪คุณแน่ใจนะ
‪คําสั่งส่งออกจากคอมพิวเตอร์ในห้องของเขา
‪เขาสารภาพเหรอ
‪ไม่
‪ใครก็ตามที่สมรู้ร่วมคิดกับเขา ‪จัดการจนแน่ใจว่าเขาจะบอกอะไรเราไม่ได้
‪ชาวไร่คนนึงพบเขาในทุ่งที่แมริแลนด์
‪ถูกฆ่า
‪มีคนฆ่ารองผู้อํานวยการเอฟบีไอเหรอ
‪ยิงเขาจากข้างหลังหกนัด
‪หกนัดเหรอ
‪คุณกับโรสอยู่ข้างนอกไม่ปลอดภัย
‪คุณคิดจะทําอะไรฮึ
‪เราเจอฮาร์ดไดรฟ์
‪ป้ากับลุงของโรสซ่อนไว้
‪เราเข้าไม่ได้ มันถูกเข้ารหัสไว้
‪ผมคิดว่ามันเกี่ยวกับเหตุระเบิดรถไฟใต้ดิน
‪ปีเตอร์ เข้ามาได้แล้ว พาโรสเข้ามาเถอะ
‪ถ้าฮอว์กินส์อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ‪ไม่ว่าผู้สมรู้ร่วมคิดจะเป็นใคร
‪พวกนั้นจะฆ่าทุกคนที่เชื่อว่าจะเป็นภัย
‪และตอนนี้คุณกับโรสคือภัยคุกคามขอพวกเขา
‪ปีเตอร์ นี่คือคําสั่ง
‪เข้ามาเดี๋ยวนี้
‪แล้วพาโรสกับเอาฮาร์ดไดรฟ์มาด้วย
‪คําบรรยายโดย วราภรณ์ วราสภานนท์