Wyjdziesz z tego.
Słyszysz mnie?
Nic ci nie będzie.
Moja noga. Bardzo boli.
Wierzę.
Ale słuchaj, mówię poważnie.
Wszystko będzie dobrze.
Pustynia Black Rock, Północna Nevada
Boże, ale mi zimno.
Nie wątpię.
Ja też marznę.
Jesteś tu dłużej ode mnie.
Dorobiłaś się arytmii. Jesteś Jessica, prawda?
- Jesse. - Jesse.
Dobre imię. Jestem Colter.
- Cześć. - Cześć.
Jesse, wydaje mi się, że mamy tu do czynienia
z klasycznym przypadkiem łagodnej hipotermii.
Za dzieciaka miałem kumpla o imieniu Jesse.
APTECZKA
Ale to był chłopak Jesse, a nie dziewczyna.
Poza tym był kozą.
- Kozą? - Tak.
Miałem dziwne dzieciństwo.
- O mój Boże! - Dobrze.
Nie patrz na swoją nogę.
Spójrz na mnie.
Nie wpadaj w panikę.
Mój tata nauczył mnie, jak tropić zwierzęta i ludzi.
Dzięki temu cię znalazłem. A także, jak przetrwać.
A przetrwasz,
podejmując szybkie i mądre decyzje, jak również zachowując spokój.
Nie można poddać się panice.
Nie patrz na nogę. Patrz na mnie.
Chyba że wolisz zamknąć oczy.
- Tak. - Dobrze.
Możemy tu zostać?
Zostać tutaj?
Chyba możemy.
Możemy poczekać, aż ratownicy przylecą cię stąd zabrać.
Ostrożnie. Dobrze.
Na tej swojej małej wyprawie zawędrowałaś poza utarte szlaki.
Będziemy czekać pięć, w najlepszym razie cztery godziny.
Tymczasem ta łagodna hipotermia staje się coraz mniej łagodna.
Jeśli zostaniemy, twoje szanse przeżycia i uratowania nogi
wynoszą jakieś 15-20%.
Ale posłuchaj.
Pozwól mi ustabilizować ranę i ostrożnie cię stąd zabrać.
Wtedy twoje szanse wzrosną.
- Naprawdę? - Tak, do 90-95%.
- Podniosę cię. - Dobrze.
- No to zaczynamy. - W porządku. Dziękuję.
Przeżyjesz. Będzie cacy.
- Przeżyję to. - Zabierzmy cię do domu.
Dobrze.
Mówiłem jej, że to zbyt ryzykowne.
Że nie jest gotowa na tak długi wypad.
Że będą problemy z zaopatrzeniem.
- Ale Jesse... - To twardzielka.
Odważna twardzielka, która nieco zboczyła z kursu.
Zdarza się najlepszym.
- Nie wiem, jak ci się odwdzięczę. - Przyjmę pieniądze z nagrody.
To było 50 tysięcy?
Jasne, tak. Oczywiście.
Gotówka jest mile widziana.
Przyjmuję też czeki. Blik, jeśli tak będzie łatwiej.
Muszę pogadać z rodzicami Jesse.
Nagroda to był mój pomysł, ale obiecali ją pokryć,
jeśli ktoś ją znajdzie.
Jak mówiliśmy, Derek, nagroda staje się wiążąca,
gdy wykonasz zadanie. Rodzice Jesse, powiadasz?
Zadzwońmy do nich.
VELMA I TEDDI dzwonię...
Szybko poszło.
Czasem bogowie nam sprzyjają, Velmo.
Jak sprawy w Denver?
- Zgarnąłeś nagrodę? - Owszem, Teddi.
Gotówka?
Karta.
Prowizje z kart są dobijające.
Skarbie, zejdź z niego. Ocalił tej dziewczynie życie.
Wiem, jestem dumna i w ogóle. Karta.
Panie odwrócą wzrok.
Proszę cię.
Biorę tysiaka na amortyzację.
Zrobiłeś tym wozem 16 tysięcy kilometrów.
- I ma się świetnie. - Tak.
Bo kazałam ci wziąć to cholerstwo.
Nie, wykluczone.
- Nie możemy już... - To znajda. Wabi się Pawla.
- Załapałaś? - Nie potrzebujemy kolejnego.
- Mamy za dużo psów. - Można mieć za dużo psów?
Macie nową fuchę czy jak?
- Pracuję nad tym. - Dobrze.
Colter.
Ktoś cię szukał. Nie w sprawie pracy.
Jakiś dawny znajomy z...
- Skąd on był? - Z Przełęczy Diabła.
- Właśnie. - Tak.
Chcesz jego numer? To 682-555...
- Dzwonił do was? - Tak.
Do ciebie nie mógł się dodzwonić.
Mówiłaś mu, jak mnie znaleźć?
Daj spokój, przecież mnie znasz.
Jak znowu zadzwoni, zignoruj go.
Ktoś tu jest humorzasty.
Nieodebrane połączenie - 3 godziny temu Nieodebrane połączenie - 11 godzin temu
- Słucham. - Masz długopis?
Dwadzieścia tysięcy za informacje prowadzące do bezpiecznego powrotu
14-letniego Gilberta Browna.
Prawdopodobnie przebywa w towarzystwie rodzica, Edwarda Browna.
Ostatnio widziano go w piątek rano
przed domem rodzinnym w Klamath Falls w Oregonie.
Nagrodę oferuje matka i ojczym,
Sarah i Mark Riley.
- Bez obrazy, ale... - Dzwoni do was dużo osób.
Jeden facet oznajmił, że Gil wrócił na swoją planetę.
- I pewnie chciał za to nagrodę. - Owszem.
Ja tak nie działam.
Jestem zawodowcem. Tak zarabiam na życie.
Zgarniam nagrody oferowane przez policję i obywateli.
To nietypowa praca, prawda?
Ale stabilna. Każdy czegoś szuka.
Brzmi fajnie.
I jest w sumie fajnie.
Nie biorę żadnych prowizji czy zaliczek na wydatki,
a nagroda staje się wiążąca, gdy wykonam zadanie.
Brzmi dobrze?
W porządku.
Gil był z biologicznym ojcem, tak?
Tak, ale Eddie nie jest już częścią życia Gila.
Nie utrzymywaliśmy kontaktu,
odkąd Gil skończył pięć lat.
- Żadnego? - Zero kontaktu.
Zero.
- Gil o niego pyta? - Zdarza się.
Ale mówimy mu prawdę.
Nie wiemy, gdzie jest Eddie ani co robi.
Jego styl życia nie jest czymś, na co trzeba narażać Gila.
Nie byłam żoną mordercy czy coś.
Brał narkotyki i kradł.
Kojarzy pan markę JUUL? Papierosy elektroniczne?
Eddie odsiedział pół roku za napad na ich sklep.
Tego typu rzeczy.
Skąd wiadomo, że jest z Eddiem?
Gil dzieli pokój z przyrodnim bratem.
W piątek bardzo wcześnie wyjechał na swoim rowerze.
Zapytałem go, dokąd jedzie.
Odparł, że na śniadanie z ojcem i że zobaczymy się w szkole.
Z prawdziwym ojcem.
Gil zawsze miał własną wizję swojego prawdziwego ojca.
Starałem się być dla niego dobry.
- Jesteś dobrym ojcem, Mark. - Ale nie tym, którego chce.
Zostawiam pana z Sarah.
- Gotowy? - Tak.
Jak to działa? Od czego pan zaczyna?
Sarah... Mogę mówić po imieniu?
Tak, oczywiście.
Najpierw powiedz, czemu kłamiesz.
TROPICIEL
- Kłamię? Panie Shaw... - Colter, proszę.
Colter, nie wiem, o jakim kłamstwie mówisz.
Twierdzisz, że z Eddiem nie rozmawiałaś od rozwodu.
Mówiłaś, że aresztowano go za napad na sklep JUUL.
Ta marka nie istniała dziewięć lat temu.
Spostrzegawczość to moja praca. Obejrzymy pokój Gila?
Tak, to ten tutaj.
Rozmawiam z Eddiem.
Nie za często, ale zdarza się.
Kilka tygodni temu napisał maila, że jest już czysty.
Układał sobie życie.
Chciał pogadać z Gilem.
- Pozwoliłaś mu? - Tak.
Gil zawsze powtarza, że tęskni za tatą.
Że chciałby go poznać.
Więc pisali do siebie.
Nie wiedziałam, że go zabierze.
Sarah.
Wyjazd na kemping.
To jedyne, co zrobił z synem.
- Mogę je wziąć? - Tak.
Nowsze też się przyda.
Może być zdjęcie ze szkoły. I jego numer telefonu.
Powinnam powiedzieć Markowi o Eddiem, że chce się skontaktować z Gilem,
ale bałam się.
Boisz się.
Boisz się, że się zdenerwuje i stanie się agresywny?
Boże, skąd.
Boję się, że to złamie mu serce.
Zaczekaj, dam ci to zdjęcie.
Wszystko gra, Colter.
Jest cacy.
Nie możesz poddać się panice.
Świetnie.
- Co tam? - Potrzebuję twojej pomocy.
U mnie dobrze, dzięki, że pytasz.
Bobby, to nagły wypadek.
Jak zwykle, co nie?
Mam zaginionego nastolatka. Uciekł ze swoim biologicznym ojcem.
Daj mi wszystko, co się da.
- Spóźniłeś się. - Adresy, pseudonimy, numery telefonów.
- Nazywa się Edward Brown. - Bardziej pospolicie się nie dało?
John Smith nie był dostępny.
Pomożesz mi czy nie?
Jeszcze się waham.
Na drugie ma Monroe.
Była twierdzi, że urodził się w Indianie.
To już coś.
Potrzebuję też wyciągnąć pewną konwersację z komórki.
Da się to zrobić bez telefonu?
Tak, ale to już szara strefa.
- Zapłacisz podwójnie. - Podwójnie?
Mam ci przypomnieć, że nie byłoby cię tutaj,
gdyby nie moja pomoc?
Robisz to za każdym razem.
- Niech ci będzie. Jesteś najgorszy. - Nie, jestem najlepszy.
Dlatego ciągle dzwonisz.
Colter, oddzwoń, musimy pogadać.
Zbierajcie się, idziemy.
Russell.
Nie możemy iść bez mamy.
Nie sprzeciwiaj mi się!
Tato!
Bobby Exley SPRAWDŹ MAILA!
Nie ma za co!
Dobra, Eddie. Zobaczmy, co masz do powiedzenia.
Młody, zgadnij kto? TATA?!?!? OMG!
moglibyśmy się spotkać Tak - 100%
Ale nie mów mamie
napisz tylko gdzie BAR BURGER BIN O 6.30
Witamy w Burger Bin. Co podać?
Nic, dziękuję. Chciałem zapytać,
o której otwieracie w dni powszednie.
Nie wiem, stary.
Nie wiesz, kiedy otwieracie?
Chcesz coś zjeść?
A kamera przy okienku drive thru?
Działa przez całą noc?
Stary, nie wiem.
Pomagam rodzinie znaleźć zaginione dziecko.
Chętnie rzuciłbym okiem na te nagrania.
Patty?
Tak. Cześć.
Czy ten koleś może obejrzeć nagranie z kamery?
Musiałabym zapytać w centrali.
Ile to by zajęło?
Nie wiem. Kim pan jest?
Mniejsza o to.
Już nie trzeba. Dziękuję.
Co pani podać?
Nie może pan tam być!
Przepraszam!
Mogę prosić o pomoc?
Dobrze, że tu jesteście. Wtargnął na zaplecze.
- Proszę pana! - Chwileczkę!
Archiwum nagrań
Jest w środku.
- Proszę wyjść! - Moment.
No dawaj.
Kolego, wyjdź stamtąd.
Tak, sekundę.
Chwileczkę.
Dość już tego.
- Wyłaź stamtąd. - Już, zaraz.
- Znalazłeś go? - Sarah, posłuchaj.
Wysłałam ci zdjęcie.
- Widziałaś je? - Boże, co?
Sarah, spójrz na zdjęcie.
- Wchodzimy. - Dajcie mi chwilę.
O Boże.
- Znasz go? - Nie.
- Zostań tam, gdzie jesteś. - Gila nie porwał ojciec.
Ki czort?
Nie! Psiaki.
Wyluzujcie, nie jest rano.
To Colter.
Cześć, Colter.
- Jest w więzieniu. - Co?
- Tylko wezmę długopis. - Po co?
W porządku?
Możemy wysłać prawnika na Wybrzeże Północno-Zachodnie?
- Dzisiaj? - Oczywiście.
Trzymaj się, Colter.
- Załatwię to. - Nie.
W porządku. I chce kolejnego.
Funkcjonariusz Amini, tak?
To lekka przesada.
- Trochę mnie poniosło. - Stawiałeś opór przy zatrzymaniu.
Opór? Nieprawda.
Byłem natarczywy. Trochę marudny.
Teraz w prawą stronę.
Włamałeś się do burgerowni.
Wcale się nie włamałem. To ma negatywny wydźwięk.
W lewo.
Pomagam rodzinie odszukać zaginione dziecko.
Wspominałeś coś o nagrodach. Jesteś najemnikiem?
Wolę określenie „rewardysta”.
Jest takie słowo?
Obejrzyjcie nagranie.
Ten chłopak myślał,
że spotka się z ojcem. Błędnie.
Trzeba znaleźć faceta z nagrania.
Wydajesz mi polecenia?
Bo tak to brzmi.
Nie. No, może...
Liczy się czas.
Co cię to obchodzi?
Znalazłeś taśmę.
Jeśli dziecko się znajdzie,
to dzięki ten informacji.
- I co z tego? - Zgarniesz pieniądze.
A na tym ci zależy, prawda?
Chodźmy.
Kiedy mogę wpłacić kaucję?
Gdy hrabstwo wniesie oskarżenie. Może w czwartek.
Czwartek?
Dzięki, Sam. Rozumiem.
Nie, dzięki, Frank. Przykro mi.
- Frank Davis odpada? - Nie żyje.
To był Frank junior.
Reenie! Jak żyjesz?
Zgadłaś. Chodzi o Coltera.
Poczekaj moment.
- A tobie co? - Nie możemy wysłać Reenie.
- On nas zabije. - Co? Niby czemu?
To cudownie, Reenie. Za pięć minut sprawdź maila.
W porządku. Pa.
On naprawdę nas zabije.
O mój Boże.
- Reenie! - Nie.
- Słucham? - Nie mów do mnie.
Jesteś moim obrońcą.
Dzień dobry, Reenie Greene.
Reprezentuję patologicznego narcyza z tamtej celi.
Powinnam go wyciągnąć, ale nie wiem, co o tym myśleć.
- Reenie. - Bez gadania.
Znamy się ładnych parę lat,
ten przystojny idiota i ja.
Ale gdy ostatnio go widziałam,
tłukłam się przez cały kraj do uroczego Akron w stanie Ohio,
gdzie uratowałam go od oskarżeń o manipulowanie świadkiem.
Może pan nie wie, ale to nie jest takie hop-siup.
I wtedy coś się stało.
Było inaczej.
Idziemy na kolację, wino się leje. Chyba wie pan, jak to jest,
jest pan obyty w świecie.
I kto taki wymknął się w nocy jak winny studenciak?
Mogę dodać kontekst?
Nie. To było zaraz po tym, jak dałam mu jasno do zrozumienia,
gdy wszyscy byli jeszcze ubrani, że ma do czynienia
z elegancką suką z Harvardu,
a nie byle cizią ze wsi.
Reenie, miałem robotę.
Ze szpitala porwano kobietę.
- Cicho tam. - Telefon mi pada
- i utknąłem... - Może jednak pójdę.
Reenie, zaczekaj.
Przepraszam.
Nie przyjmuję.
Nie załatwisz przesłuchania?
Właśnie z niego wracam.
- Co takiego? - Były mojej kuzynki Angeli
to asesor sędziego z Sądu Najwyższego Klamath.
Wcisnęła nas na rano.
Więc jestem wolny?
Dam ci znać, kiedy rozprawa.
Będę w mieście co najmniej kilka dni.
- Mam wpaść? - Broń Boże.
Pojadę do Pine Grove do Muzeum Sił Powietrznych,
kupię tacie coś fajnego. Bo jestem dzieciakiem z woja,
- dorastałam w różnych bazach. - Tego nie wiedziałem.
Bo skąd? Nie pytałeś.
Nie ignoruj mnie, Colter. Musisz o czymś wiedzieć...
Jakim cudem wyszedłeś?
Obejrzałaś to nagranie?
Owszem.
Miałeś rację. Nie porwał go Eddie Brown.
- Wystawiłaś... - Wystawiłam list gończy.
Dobrze. A rower Gila?
Był w śmietniku przy Lincoln. Sprawdzamy odciski.
- A co z rodziną? - Słucham?
Wysłałaś do nich policjanta?
Dla ich komfortu i bezpieczeństwa?
Mają drugie dziecko.
Nie. Fakt, to byłoby miłe.
Jestem zaskoczona.
Że jestem w tym dobry, choć jestem tylko najemnikiem?
Dziwię się, że cię to obchodzi.
Wiem, o czym myślisz.
Bądź ostrożna. Tylko tyle powiem.
Stary, dzwoniłem z tysiąc razy. Myślałem, że to ważne.
- Byłem w pace. - Odstawiłeś coś fajnego?
Włamałem się do knajpy i zabarykadowałem w biurze.
Tak myślałem.
Znalazłeś Eddiego Browna?
Tak, ale uprzedzam, nie ma mowy, żeby zabrał tego dzieciaka.
Domyśliłem się.
Ktoś się za niego podaje. Ktoś, kto dobrze go zna.
Poprawka. „Znał”.
- Że jak? - Ktoś, kto go znał.
Edward Brown nie żyje od pół roku.
Nie lubimy określenia „ośrodek przejściowy”, panie Shaw.
To centrum resocjalizacji mieszkalnej.
Ci ludzie są tutaj, bo tego wymagają władze stanowe.
To warunek ich zwolnienia.
Panowie, macie gościa.
Eddie? Tak, wszyscy go znali.
Spędził tu kawał czasu, nazywaliśmy go Burmistrzem.
Burmistrzem Nikąd.
Pamiętam jego ostatnie wyjście.
Mówił, że już niczego nie tknie.
Trzy dni później umarł z przedawkowania.
Co z nim?
To Jack Horvath. Paskudny typ.
- Znał Eddiego? - Wszyscy go znali.
Dlaczego ten Jack Horvath miałby porwać syna Eddiego?
Podszył się pod Eddiego i porwał dzieciaka.
To przez ten szmal.
- No przecież. - Tak.
Jaki szmal?
Lubił o tym opowiadać.
Od czasu do czasu do tego wracał.
Mówił, że jak wróci na ulicę,
wykopie swój hajs.
Pytaliśmy go: „Jaki hajs?”.
Mówił, że ma kilkaset tysięcy za jakieś narkotyki.
Zakopał je w... Gdzie to było?
W Lesie Stanowym Sun Pass. Niby na jakiejś łące.
- Właśnie. - Ale hajsu nie ma.
Powtarzał, że zakopał go w wyjątkowym miejscu,
o którym nigdy nie zapomni,
bo spędził tam najlepszy dzień życia,
gdy zabrał syna na biwak.
Z monitoringu wynika, że Horvath wjechał do Sun Pass w piątek o 16.45.
Najpewniej nadal jest tam z Gilem i szuka zakopanej gotówki.
Policja stanowa jest gotowa odbić waszego syna.
Ten las ma jakieś 20 000 akrów powierzchni.
- Jak go znajdziecie? - Mamy helikoptery.
I masę wyszkolonych ludzi.
- Znajdziemy go. - Nie.
Pokaz siły to zły ruch.
Bywał agresywny i niestabilny.
Jest już wyczerpany i zdezorientowany.
Kim pan jest? Co to za jeden?
- To rewardysta. - Kto taki?
Z groźnym zwierzęciem nie ma się co pieścić.
Nie wiemy, co może zrobić.
Pójdę tam i po cichu ich wytropię.
Wyciągnę Gila bezpiecznie,
nie ryzykując strzelaniny.
Nie wiesz, gdzie są.
No właśnie chyba wiem. Kojarzysz to miejsce?
- Tak. - Chwileczkę.
Nie podejmujemy decyzji
w oparciu o dane łowcy skarbów.
Nie zaszlibyśmy tak daleko, gdyby nie Colter.
- Prawda? - Tak.
Możemy go posłuchać?
Masz dwie godziny.
Ani minuty dłużej.
Muszę zapytać.
Jak zostaje się łowcą nagród?
To stabilna praca. Każdy czegoś szuka.
Tak mówisz ludziom, prawda?
To twoja czarująca kwestia, której używasz, gdy ktoś zapyta.
Ale nie odpowiada na pytanie.
Po co spędzać życie w drodze, rozwiązując problemy nieznajomych?
Moje dzieciństwo było niezwykłe.
Moi rodzice wykładali w Berkeley,
dopóki nie doszło do incydentu z moim tatą.
Nie do wytłumaczenia dziecku.
Więc zabrał nas, żebyśmy żyli w ukryciu.
Ta chatka.
A w zasadzie ośrodek w Lesie Narodowym Sierra.
To była przygoda.
Mój tata zaczął opowiadać
o ludziach, którzy chcieli go dopaść.
I że musimy być przygotowani.
Nauczył nas tropić,
polować.
Uczył nas wspinaczki w miejscu, które nazywał Przełęczą Diabła.
Pewnej nocy mama wyszła z domu.
Miałem 15 lat, a Russell skończył 18.
Moja siostra, Dory, miała dziewięć.
Zbierajcie się.
- Nadchodzą. - Kto?
- Idziemy. - Dokąd idziemy?
Weźcie torby. Wiecie, co robić.
- Ale mamy tu nie ma. - Znajdzie nas, kochanie.
Nie możemy iść bez mamy.
Nie sprzeciwiaj mi się!
Zostaw ją!
Tato!
Przepraszam.
Jestem taki głupi. To mnie chcą.
- Pójdę sam. - Tato!
Tato, zaczekaj!
- Tato! - Puść go, Colter.
Nie!
Lepiej, żeby nigdy nie wrócił.
Pogarsza mu się. Wiesz o tym.
Byłoby nam lepiej, gdyby umarł.
Jak możesz tak mówić?
Zostań tu z Dory. Pójdę po niego.
Mama wróciła godzinę później.
Ich nadal nie było, więc poszedłem szukać ojca.
Ale nie mogłeś go znaleźć.
Było ciemno i byłeś tylko dzieckiem.
Mimo całego przeszkolenia nie mogłeś go namierzyć, a on zniknął.
Dlatego spędziłeś resztę życia,
pomagając innym znaleźć to, co stracili.
Nie, udało mi się.
Znalazłem go.
- Colter... - Jesteśmy.
Jakieś 2,5 kilometra tą drogą.
Colter.
Uważaj na siebie.
Gil.
Jestem Colter. Twoi rodzice
przysłali mnie, żebym zabrał cię do domu.
- Naprawdę? - Tak.
- Ręce do góry! Rzuć broń! - Jasne.
- Na kolana. - Jesteś Jack, prawda?
- Nic mi nie jest, a tobie? - Nie.
Ręce za głowę. Zrób to.
Wiem, jak się czujesz. Jesteś wkurzony, prawda?
Dzieciak miał ci pokazać
wyjątkowe miejsce, w którym Eddie ukrył pieniądze.
Kopiesz tu od kilku dni, tak?
Zaczyna to do ciebie docierać. Nie ma żadnych pieniędzy.
Zrobiłeś to po nic.
- Coś ty za jeden? - Nie jestem z policji.
To najważniejsze.
To tutaj to porwanie.
Wiesz, prawda? Do tego dochodzi przestępstwo z użyciem broni.
Jeśli cię złapią, nigdy już nie wyjdziesz.
Ale mam dobre wieści.
Gliny dały mi dwie godziny przed szturmem na park.
Teraz zerknę na zegarek.
Dobrze? Tak.
Jest dobrze, Jack.
Mamy jeszcze pół godziny.
A więc?
Plan jest taki. Dasz mi kluczyk do kajdanek.
Zabieram Gila i spadamy stąd, zanim przybędzie kawaleria.
- Musi być moim zakładnikiem. - A jeśli coś mu się stanie?
A jeśli umrze? Wtedy to już morderstwo.
Daj mi klucz i uciekaj, póki masz te pół godziny.
Myślisz, że mi się uda?
Jeśli ruszysz teraz,
masz 5-10% szans na powodzenie.
Ale jeśli zjawią się gliny
i przystawisz broń do głowy tego dzieciaka,
na 100% trafisz do aresztu.
Albo gorzej, do ziemi.
Daj mi klucz.
No dalej.
Dobrze.
- Jesteś cały? - Tak.
Zabierzmy cię stąd.
Jasna cholera.
- Oszukałeś mnie. - Czekaj, co?
Miałem pół godziny!
Pół godziny!
- Wszystko gra? - Tak.
Trzymaj się mocno.
Nie podnoś się.
Wyjdź z podniesionymi rękami.
To koniec, Jack.
Już po wszystkim.
Tak, wiem.
- Nie wstawaj. - Potrzebne wsparcie.
Wszystko gra?
- Tak. - Tak.
Nic nam nie będzie.
Trochę to potrwa.
Muszą wylądować helikopterem albo podstawić łodzie.
Zejdzie im z pół godziny.
O ile wóz się nie zsunie.
Dobrze pływasz?
- Jako tako. - Jako tako.
Jako tako wystarczy.
Ja dobrze pływam. Tyle że dostałem kulkę.
Tracę krew, więc szybko opadam z sił.
Niedługo nie będę w stanie pływać.
- Jeśli teraz skoczymy... - Skoczymy?
Jeśli skoczymy teraz,
na jakieś 95% dam radę dopłynąć z tobą do brzegu.
Im dłużej czekamy, tym mniejsze są nasze szanse.
Ufasz mi?
- Dobra. - W porządku.
Puszczamy na trzy.
- Musisz być dzielny. - Dobrze.
Raz, dwa, trzy.
SZPITAL REJONOWY W KLAMATH FALLS
Zrobiłem się niespokojny.
Przykro mi, że dostałeś.
A co z dzieciakiem, który prawie zginął?
Tego też żałujesz?
To dla ciebie.
- Zasłużyłeś, Colter. - Dziękuję.
Przyszedłem sprawdzić, co u Gila.
Jak się masz?
Mój ojciec nie żyje.
Tak.
Mój też.
Ale masz coś, czego ja nie miałem. Zarąbistego ojczyma.
Zajefajnego. Wybacz.
Masz zajefajnego ojczyma. Otacza cię wielu dobrych ludzi.
Polegaj na nich.
- Będzie dobrze. - Dzięki.
- Cześć. - Masz szczęście.
Cokolwiek zrobiłeś w tej sprawie, miejscowi już ci odpuścili.
Jesteś wolny.
To świetne wieści.
- Reenie, chcę powiedzieć... - Daruj sobie, kotku.
Wiesz, na czym polega problem z tobą, Colterze Shaw?
Jesteś cholernie interesujący,
a większość mojej pracy nie.
I tu leży pies pogrzebany.
- Dziękuję? - Powiedz swoim paniom,
żeby następnym razem od razu dzwoniły do mnie.
Nie odpuszczę, musisz usłyszeć, co mam do powiedzenia.
Twoja kolej.
- Na co? - Na twoją historię.
Jak taka kobieta została policjantką?
- No co? - Zamknij się.
Co się stało?
Spóźniłam się. Ktoś już adoptował Pawlę.
Jaka szkoda.
Nie napawaj się, Teddi. To podłe.
O mój Boże.
- Nie może być. - Będą z tobą kłopoty.
O Boże.
- Tak bardzo cię kocham. - Ja ciebie też.
- Dziękuję. - Okej.
- Naprawdę mamy ich za dużo. - Nie.
- To niemożliwe. - Zerknij na to.
Mam coś dla naszego chłopca.
Co to za dama?
Zaczekajcie.
Posłuchaj...
Wiem.
Dobra, co mamy?
Dr Sam Lookingbill,
42-letni kardiolog i ojciec trojga,
w poniedziałek zniknął ze swojej kliniki w Colorado Springs.
Tato!
Russell! Coś ty zrobił?
Colter.
Szkoda, że się nie zapowiedziałeś.
Mamo.
O co chodzi? Co się stało?
Dzwonił Russell.
Rozmawiałeś z bratem?
Olałem go. Ale nie odpuści.
Do ciebie też się odzywał?
Nie.
Powiedział, że muszę o czymś wiedzieć.
Jeśli jest coś o Russellu albo tacie,
o czym nie wiem, powiedz mi.
Musisz mi zaufać.
Zablokuj ten numer i zignoruj go.
- Mamo. - Posłuchaj mnie.
Przez lata o nic cię nie prosiłam.
Zostaw to w spokoju.
Dla dobra wszystkich.
Zostaw to w spokoju.
Wejdź do środka i zjedz coś.
Pewnie nie zostaniesz na noc?
Muszę jechać do Colorado Springs.
Tak.
Napisy: Marcin Kędzierski