Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
НИЗ КЛУЧАЛКАТА
На мој знак...
Кога ќе видите дека се вклучил знакот за смеење, насмевнете се.
Истото важи и за знакот за аплауз. Аплаудирајте.
Ме разбравте ли? Сите мора да ги стивнете мобилните.
Сите седнете си на местото!
Секој нека си го најде местото.
Ќе направиме пауза за тоалет, но сега сите седнете си на местото.
Тишина!
Почнуваме!
Да. Кажи, Хуанхо. Те слушам.
Последно дотерување на шминката. Звукот е проверено добар.
Добро. На твој знак.
Подготвени сме. Почнуваме за 20.
Ако ме види татко ми тука, би умрел од срам.
Оти?
Мисли дека ова е евтина програма.
Сакаше да го гледа Ињаки Габилондо.
Не се сомневам.
Јасно ми е.
Ињаки не можеше да дојде. Ќе мора да се задоволиш со мене.
Добро?
Пет, четири...
Вашиот домаќин Серхио О'Кејн!
Добровечер.
Вечерва со нас е многу посебен гостин.
Добре дојде, Дамјан. Мило ми е што си со нас.
Фала ти многу. И мене ми е мило што сум тука.
Подготвен ли си да ја кажеш само и единствено вистината?
Кога си одел на работа тој ден, не си знаел што те чека?
Врска немав.
Колку време работеше таму?
20 години.
Речиси половина од животот.
Многу рано почнав како приправник.
Татко ми беше разочаран што наместо факултет се запишав во техничко школо.
Отсекогаш сум бил вешт со рацете, па тоа и работев.
Другар! Фала!
Како функционира свеста?
Умот ја движи свеста. Тоа е најголемото достигнување на еволуцијата.
Дамјан, може да дојдеш во мојата канцеларија?
- Кога ќе го завршам ова. - Не.
Веднаш, те молам.
Дамјан, што се случи?
Дамјан.
Аман!
Дамјан!
Врати се тука!
Каде одиш?
Врати се тука!
Дамјан!
Дамјан, не биди таков!
Дамјан!
Дамјан, врати се тука! Што ти е? Дамјан!
- Кој држи? - Јас.
- Сигурен си? Знаејќи те каков си... - Не биди таков.
Чекај. Држи го ова. Да ги залепиме крилата да не се отворат.
Да го расклопиме за превоз?
Престар е. Нема да може да го составиме. -Ама е тежок.
Старинско масивно дрво.
Ајде.
Почекај да ја затворам вратата. Веднаш ќе се вратам.
Ајде. Да го средиме тоа.
Јас ќе фатам тука.
- Пазете. - Секако. Не секирајте се.
- Ти фати тука. -Добро. - Дигаме на три.
Еден, два, три.
Чекај. Ќе го свртиме настрана.
Вака. -Држам.
Сега е настрана. Држи.
Дигај. -Држам.
Уште малку.
Ќе се преполови.
- Не пуштај. - Држам.
Поминавме.
Овде.
- Широка ли е вратата? - Не.
Влегуваме.
Пазете на ќошињата. Следете ме горе.
- Продолжуваме. - Да ја извадиме вратата.
- Може да го ставите пред плакарот. - Пред овој? -Да. Фала.
Добро е. Спуштај.
Така.
Фала ви. Може ли да ви понудам ли нешто?
- Да. - Дојдете долу со мене.
- Ептен беше тешко. - Да, ама успеавме.
- Фала. -Нема за што. - Се најдобро.
Има ли некој?
Здраво.
- Стигна. - Одлично.
Тука сакаш да стои? Не е поарно некаде каде не му пречи на другиот плакар?
Не.
Разговаравме за тоа.
Да, ама вака го блокира целиот плакар и сега не може да го користиме.
Доволно место има во куќава.
Не ти се допаѓа.
Не знам дали ми се допаѓа или не, ама ич не е практично.
- Здраво! Има ли некој дома? - Здраво! Горе сме!
Леле!
- Како на филм. - Да.
Како хорор филм.
Тате.
Шега беше.
Марија, шега беше или не?
Марија, остави го мобилниот.
Да, шега беше. Многу е убав плакарот.
Размислував дека можеби не е плакарот на дедо ти, туку само изгледа така.
Не.
Марија, види.
Ги гледаш ознакиве?
Тука ми ја мереше висината од 5. до 10. година.
А другиве ознаки се...
Тоа се ознаките од брат ми Хорхе.
Одам да зготвам вечера.
Дамјан, да застанеме за да те прашам нешто очигледно.
Што чувствуваше кога се криеше под креветот?
Мислам дека чувствував љубопитност.
Ме заинтригира тоа што го слушнав за тоа семејство, за тој пар.
За двајцата или само за неа?
Повеќе за неа.
Бидејќи...
На човек вниманието му го привлекува еден човек повеќе од друг. Не знам.
Некако, тоа беше како...
Како веќе ја знам отпорано.
Добро.
- Денеска бев кај психијатарот. - Да?
И?
Ми го смени лекот.
Тоа е добро. Или?
- Не ти е важно тоа што ти го кажувам. - Нормално дека ми е важно.
Што ти кажа за лековите?
Не е важно. Добра ноќ.
Добра ноќ.
- Ќе сакаш да ја разбудиш Марија? - Добро.
Марија, време е за станување.
Побрзај, Марија.
Се гледаме после.
- Марија, побрзај. - Идам.
Сериозно? Си ги измил садовите?
Да.
Имаа садоперачка, ама сакам да мијам садови.
Ми помага да си го разбистрам умот.
Малку си необичен. Нели?
Не знам, но миењето садови ме смирува.
- Ми го смирува умот. - Ти го смирува умот.
Да.
Здраво!
Феде!
Марија!
Што размислуваш?
За тоа колку беше блиску нејзината рака до мене...
но всушност...
бевме во паралелни димензии.
Истовремено бевме многу блиску, а многу далеку.
Се чувствував речиси како да сум некако невидлив.
Невидлив?
Како Бог или како и да сакаш да го наречеш тоа. Јас сум атеист.
Ми изгледаше како да сум зад тенок превез.
Како дојде до толку необична идеја?
Не знам. Одеднаш...
Чувствував дека се што се случува,
се што правев беше поради некоја причина.
Не беше случајност.
Чувствував и дека ние не можевме да го видиме тоа оти бевме во иста реалност,
но некој во другата реалност, од другата страна на превезот
можеше јасно да види каде води сето тоа.
Здраво!
Здраво.
Здраво. -Здраво.
Феде.
Се врати ли сабајле дома?
Не. Оти?
Мислам дека сабајле не ги измив чиниите, а сега се чисти.
Сигурно Марија ги измила.
Марија?
Можно е да била дома.
Ама да ги измие садовите?
Нема шанси.
Не ги изми ти?
- Би се сеќавала. - Нормално.
Лекарот кажа дека нуспојава на лекот би можело да е губење на помнењето.
И мозочен и срцев удар се можни нуспојави,
- ама многу малку се веројатни. - Сепак се можни.
Нели?
Лусија.
Здраво! Има ли некој дома?
Здраво!
Ти изгледа ли дека е малку чудна во последно време? -Во која смисла?
Чудна е и напната.
Тинејџерка е. Што очекуваш?
Чудна е.
Да чуеме прашање од публиката.
Никој не забележал дека те нема?
Никој не се загрижил каде си?
Да. Моите родители одамна починаа. Им бев единец.
Можеби некој пријател или...
Не, немам пријатели.
Немаш пријатели?
Имам познајници.
Пријателите во суштина се познаници, но никој не сака да го признае тоа.
Си бил сосема сам на светот. Не си имал никого.
- Чувствуваше ли клаустрофобија? - Напротив.
Никогаш не ми било толку...
Се чувствував како да сум во морски гребен или...
Или како да сум во вселенски брод за Марс
без контакт со Земјата.
- Сигурно ти било тешко. - Никако.
Токму тоа ме тешеше ноќе.
- Навистина? - Да.
Помислата за патување на Марс?
Што би правел на Марс? Би запознал ли луѓе таму?
Не, доволно луѓе познавав на Земјата.
Одев на Марс за да не мора да си имам работа со луѓе.
Нормално.
Си мислел дека ќе живееш во таа куќа и дека тоа ќе биде тоа?
Ништо не размислував.
Знам само дека тоа ми беа најсреќните денови во животот.
- Ајде, Марија. - Идам.
Значи, целиот живот си го посветил на проучување на умот.
Така е, Ињаки. Кога бев мал, ги читав книгите по психологија на татко ми.
Беше лекар.
Фасцинантно е тоа што некои луѓе од мали нозе чувствуваат повик за занимање
како да им е вродено, како да им зборува нешто однатре.
Ти се случи ли тоа тебе?
За малку, Дамјан.
Претпоставувам, мислела дека и се причинило,
дека била илузија или дека била во полусон. Не знам.
Стана ли премногу опуштен? За малку ќе те фателе.
Не.
Напамет им ги знаев рутината и распоредот.
- Само викендите беа сложени. - Зошто?
Зашто тогаш им доаѓаше некој, па не можеше да излезам.
Здраво, мамо.
Мора...
Мора да ти кажам нешто.
Чудно е малку.
Не, не е ништо лошо. Се е добро. Само е чудно и...
Како да кажам?
Откако стигна плакарот на дедо...
чувствувам...
Чувствувам некое присуство.
И...
Не знам. Садовите се измиени, креветите наместени, куќата средена.
Знаеш што?
Добро сум. Мислам дека ми е од умор.
Тоа е.
Освен тоа, ги читав старите книги на дедо и... знаеш.
Да ги фрлам? Имаат емотивна вредност.
Тогаш се сменил твојот однос кон Лусија. Така ли е?
Тогаш за вас двајца, односот станал подлабок.
Тоа е лична работа за која не ми се разговара.
Тогаш си открил нешто за неа, нели? -Да.
Дамјан, целосната вистина.
Да, открив нешто за неа.
Тоа нешто, колку што знаеме ние, го вклучувало овој плакар.
Дојдовме до лист што го нашол токму Дамјан,
а на кој пишува дека Лусија си играла во плакарот
со братот близнак Хорхе.
Што си играле?
Се соблекувале голи и се преправале дека пак влегуваат во мајчината утроба.
Тоа се случувало се додека не починал Хорхе
кога имал седум години од алергиска реакција.
Тогаш почнале да се случуваат чудни работи.
Исчезнувале сите работи наместени во плакарот.
Јајца, зајчиња, кокошки...
Се што можело да се јаде.
Дедото тврдел дека работите исчезнуваат во волшебниот плакар.
И рекол дека работите што исчезнуваат во плакарот еден ден ќе се вратат.
Лусија продолжила да си игра во плакарот
со надеж дека еден ден таму ќе го најде брат и.
Кога ја наследила дедовата куќа, сакала да го врати и плакарот.
Нели е голема случајност што нашла идентичен плакар?
Размислував...
Кажи ни за што си размислувал.
Размислував дека брат и Хорхе и помогнал да го најде плакарот
- и дека ме испрати мене таму. - Да.
Ние живите сме инструменти на мртвите.
Не сите живи. Само тие што имаат вонсетилно восприемање.
- Како тебе? - Да. -Да.
Ми се случи уште нешто.
Феде и ќерка му мислеа дека садовите и останатото во куќата ги чисти Лусија.
Лусија знаеше дека не го правеше таа тоа. Зошто не кажа?
Што мислиш ти, зошто не рекла ништо?
Мислам дека не кажа ништо затоа што...
Мислам дека не сакаше да ме дели со никого.
Во суштина, не сакала да те дели со никого?
Ти станала соучесничка?
Тоа го велиш?
Кој си?
Ти ли си?
Хорхе.
Оти си тука?
Првиот пат кога го почувствував твоето присуство, мислев дека споулавувам.
Мислев, дел од мене ги завршува работите низ дома
за другиот дел од мене да може да верува во духови.
Веќе не е така.
Знам дека си тука.
Ти ли беше? Кажи ми дека беше ти.
Те молам.
Ова е многу емотивно, но ми велат дека е време за пауза за реклами.
Ќе продолжиме наскоро.
Почнуваме!
Да. Што е, Хуанхо?
Да, знам, знам.
Продолжуваме по пет минути!
Ако ви се оди во тоалет, ова ви е последна шанса!
Пази на микрофонот кога зборува. Не заборавај дека е тука. -Добро.
Серхио, може ли да кажам нешто?
Кажи.
Нејќам да разговарам за Лусија веќе.
Оти?
Се договоривме дека нема да стане премногу лично, а...
Да, да, да...
Дамјан, не ги одредуваш ти правилата во мојата емисија.
Јас ги одредив долго пред да дојдеш ти.
Плус, слушам дека ни опаѓа гледаноста.
Можно е да ја откажат емисијата.
Ми вети. -Да, ти ветив во минатото. Тоа беше тогаш, Дамјан.
Слушај ме. Одлично ти оди. Создаден си за телевизија.
Навистина. Имам и изненадување за тебе.
Слушај ме. Ќе ти се допадне.
- Верувај ми дека ќе ти се допадне. - Ама нејќам изненадувања.
- Побрзај. Се брзаме. - Марија, само избега од школо.
А ако си дојдат моите?
- Нели работат до седум? - Да. -Па?
Извини, ама сега им треба.
Инаку ќе ми ги отсечат јајцата. Не се зафркаваат.
Повели.
Земи ги сите.
- Не, само уште една недела. - Нема шанси.
- Последната услуга што ќе ти ја барам. - Ти кажав не. -Оти? Ќе земам половина.
Што ќе им кажам ако ме фатат?
Мавни ги старите, Марија. Кажа дека не им е гајле.
Ама... -Што?
Што е?
- Страв ти е? - Не.
Да, си се посрала од страв.
Оти?
Не треба да се плашиш.
Што се случи?
Раул.
Од што се плашиш толку, Марија?
- Добро. Договорено. - Браво.
- Што правиш? -Сечам. - Немој тука. Во мојата соба.
Во твојата соба?
Добро.
И сега?
Што е проблемот?
Што правиш?
- Може ли да те снимам? -Поарно не. - Оти? -Те молам, немој денеска.
Не сум сигурна, Раул.
- Оти? Што е проблемот? - Не знам.
Смири се.
Добро е.
- Па, што? - Раул, престани!
- Не ти е убаво? - Престани, те молам.
- Не лажи. Знам дека ти е убаво. - Раул, ти викам да престанеш.
Престани.
- Што е проблемот? - Аман, Раул, престани.
Знам за што размислуваш.
Ако си реагирал, ќе те откриеле.
Безброј пати си ја свртев таа ситуација во главата.
Секога се гледав како реагирам поинаку.
Како поинаку?
Можеби можев да го претепам.
Но, всушност, не си направил ништо.
Но добар човек сум.
Не се сомневам во тоа.
Токму тоа што сум добар човек ме отсече од светот.
- Добриот нарав ги одбива луѓето? - Да. Нормално.
Веруваш дека светот е зол?
Кажи ми дали ти се допаѓа. Добро?
Кажи ми што ти се допаѓа.
Тоа сакаше да го видиш, нели?
Убаво ти е вака?
Кажи ми, те молам.
Мамо, си го видела ли? -Што? -Мојот мобилен. -Не. Ајде, ќе задоцниме.
- Марија, те молам. - Само секунда.
- Не ти треба мобилниот. - Сега беше кај мене.
Пријатно.
Ќе се вратам.
Ќе слегнам.
- Ајде, Марија. -Мобилниот! - Сигурно си ставила во ранецот.
Уште поопасни се пајаците што се гнездат под земјата.
Исклучително добро се кријат и камуфлираат
и така го демнат пленот со нивните брзи рефлекси, канџи и отров.
Вака опремени, имаат немерлива предност пред другите.
Кога е на неколку сантиметри од пленот, пајакот напаѓа веднаш.
- Тука ли е Марија? - Влези.
Влези.
- Каде е Марија? - Влези. Повели, седни.
Каде е Марија?
Марија не е тука.
Како си, Раул?
Се е како што треба?
Ова е премногу чудно. Ќе си одам.
Вратата е заклучена. За да си одиш, ќе мора да ми ги одземеш клучевите.
Луд ли си?
Седни.
Седни, те молам.
Имаш ли хашиш?
Дрога, чоколатца или како и да ги викаш? -Немам.
Немам ништо со мене.
Знам што правиш, Раул. Не ме лажи.
Јасно?
Ајде, смотај трева.
Дај да видам.
Леле!
Одвратно.
Белки не е скапа. Ѓубре е.
Слушај...
Ова е мобилниот на Марија. Претпоставувам, го препознаваш.
Се однесуваш кон неа како кон ѓубре, а не е ѓубре.
Со сите девојки ли си таков?
- Не знам. - Што сакаш од мене?
Не земај веќе пари од неа и не барај да ти ги чува залихите тука.
Не и се заканувај дека ќе им ја покажеш снимката на нејзините
оти јас сум и татко. Ја видов.
Не ми е важно тоа.
Остави ја Марија на мира.
Не ја ни погледнувај.
Инаку што, шизик?
Ќе викнам полиција и ќе им кажам се што знам за тебе.
Или ќе им се јавам на твоите.
Сигурно ќе ги интересира тоа.
- Слушај, мивко... - Ќе те убијам, ебате! Ќе те убијам!
Ти ме натера на тоа.
- Што правиш? - Им се јавувам на твоите.
Ќе им ги испратам и пораките што си и ги испратил на Марија. -Не на татко ми.
Ќе ја заборавам Марија. Умрена е за мене. Не му се јавувај на татко ми.
Сиктер.
- Вратата. - Вратата е отклучена, шизик.
Го прекинуваме преносот заради неочекувани околности.
Ќе продолжиме наскоро. Благодарам.
Седнете! Ве молам, седнете сите!
Најдете си ги местата! Сите вратете се на местата!
- Те молам, стани малку. - Добро. -Фала.
Што е работата? Знам, Хуанхо.
Три минути.
Ќе му дадам знак на пијанистот. Го слушаш?
Луис, отсвири нешто.
Како што кажав, од каде да знаев дека му се заканил?
Остави ме да продолжам да го обработувам.
Одлично. Ќе се фатам за тоа. Ќе видиш. 15 прашања за три минути.
Кога ќе продолжиме? Уште колку време имаме?
Ве молам, останете на местата.
Се извинувам.
Сокриј се во гостинската соба
Сам во мракот
Никој не може да те види.
Остани со мене
Не заминувај веќе од мене.
Фала.
Понекогаш, кога има некој до мене на пешачкиот премин,
замислувам дека некој е фрлен пред автобус
и дека гледам како го гази автобусот.
Или замислувам дека некој близок умира и не чувствувам ни болка ни мака.
Ако го кажам тоа, знам како ќе ме гледаат другите.
Депресивна сум, се плашам од промени и препасивна сум,
па чекам да се случи нешто, ама...
Верувам дека ми е добро.
Што мислиш ти?
Можеби никој не ме слуша и разговарам сама со себе.
Мислам дека не си брат ми.
Мислам дека си нешто друго.
Како...
Нешто како мој замислен љубовник.
Или како дух на мој љубовник.
Замислувам како би изгледал ако си вистински
и ако може да те допрам.
Значи, си ја слушал исповедта на Лусија само за да...
Не, не е така.
Биди искрен, Дамјан.
- Искрен сум. - Признај, Дамјан.
Кажи ни ја вистината.
Што сакате верувајте, но ја зборувам вистината.
Освен тоа, кому му е гајле? И така ова интервју е замислено.
Ти си замислен човек. Само јас сум вистински овде.
Вистински си како дух?
Точно.
- Дамјан, не постојат духови. - Ти не постоиш.
Зошто разговараш со мене?
Од навика или само зашто е подобро отколку да разговарам сам со себе.
Да, да, да...
Сфаќаш ли што правиш?
Свесен ли си за тоа?
Доста беше. Излезете сите! Ајде! Излезете сите!
Ми се лутиш бидејќи те испрашувам за твојата опсесија со Лусија.
Да ти се серам! Ти кажав! Сиктер!
Добро ли си, Дамјан?
Не, не сум добро.
Имам потреба да зборувам.
Добро. Затоа сум тука, за да може да разговараме.
Треба да разговарам со вистински, сериозен новинар.
Сериозен како кој?
Како Ињаки Габилондо.
Тој беше единствениот новинар што го ценеше татко ми.
Здраво, Дамјан.
Здраво, Ињаки. Може да те викам Ињаки?
- Како сакаш викај ме. - Фала.
Татко ми зборуваше за тебе како за гаранција
оти темите ги обработуваше сериозно. Никој не прави така веќе.
Затоа ме викна?
Да, но и за да те прашам што мислиш за сето ова.
- Мислиш, за твојот однос со Лусија? - Да.
Значи, си почнал да развиваш чувства кон Лусија
и си застанал во одбрана на ќерка и Марија.
Така ли е?
Да.
Што би чувствувал татко ти ако знае дека си ја бранел Марија?
Што би чувствувал татко ми? Па...
Гордост.
А можеби и не.
Не знам.
Тате, како си можел?
Глупостите дека сум го давел, сум му се заканувал,
мобилниот... Врска немам што се случува!
- Невин сум! - Раул вика дека така си направил!
- Што кажал? - Тате е луд.
Не ни знам кој е Раул. Знаеш ли ти? -Не. -Ни јас.
- Смири се и кажи ни кој е Раул. - Не сфаќам оти се мешате во тоа!
- Оти викаш дека татко ти е луд. - А ништо не направив!
- Па, оти вика Раул така? - Не знам кој е Раул.
Тој е најдобрата работа што ми се случи во животот. -Баш убаво.
Те мразам! Јасно ли ти е? Те мразам!
- Марија, отвори. - Остави ме на мира!
- Татко ти не направил ништо. - Лажете и двајцата!
- Марија, ти ветувам дека не лажам. - Значи, измислувам?
- Само сакам да разберам. - Не, и двајцата сте ненормални.
Потполно сте луди! Сега, остави ме на мира!
Не знам, мамо.
Не можам...
Заборавив дека е продолжен викенд.
Не, Феде работи.
Да, можам да дојдам со Марија.
Можам. Би ни годело да излеземе од дома.
Веќе не знам што е реалност, а што не е.
Можно е да оплескав.
Животот не е филм.
Работите не се одвиваат секогаш како што сакаме. Се е сложено.
Но си и помогнал на Марија.
Сигурен си?
Ако сака да му се врати на Раул, ќе му се врати.
Гледаш каква е.
А Лусија? Не се секираш за неа?
Не чувствуваш делумна одговорност за нејзината сегашна состојба?
Помислив на тоа.
Ако ништо друго, ги поттикнуваш нејзините фантазии.
Мисли дека живее со дух.
Може да се каже дека ја искористуваш нејзината болест.
Што да правам?
- Да и ја кажам вистината? - Може да заминеш.
Најдобро ќе и помогнеш ако заминеш.
Не ми се разговара веќе.
Нема веќе.
Здраво. Ова е вашата говорна пошта. Немате нови пораки.
Вози внимателни и јави ми се за да знам како си.
Ќе ти дадам знак.
- Застани. Полека. - Од кога тоа?
Не сум научена така.
- Тука спиеш со жена ти? - Да. Оти?
- Премногу си бесчувствителен да сфатиш. - Имам чувства. Те чувствувам тебе.
- На која страна спие таа? - На оваа. -Тогаш, ти легни таму.
Ова ќе биде како истовремено да водам љубов со тебе и жена ти.
Леле, колку ме палиш.
Ињаки.
Какво изненадување. Што бараш овде? -Слушај.
- Ништо не слушам. - Тоа е Феде со некоја жена.
Колеги се, а се работат како зајци.
Во погрешна емисија дојде.
Поарно да се вратиш кај Серхио О'Кејн за такви работи.
Но... -Не.
Не.
Што беше тоа?
- Кое? - Не слушна?
Да. -Плакарот.
Можеби е дух.
Или детектив што го најмила жена ти.
Нели ти кажав?
Лусија верува во духови.
Како тоа, верува во духови?
Уверена е
дека грозниов плакар од дедо и и баба и го донел во куќата
духот на нејзиниот умрен брат-близнак.
Пази!
Бегај! Бегај! Бегај!
Помош! Помош! Спаси ме!
Уф!
Ах!
Замисли да се врати жена ти сега.
Би збеснала.
- Кога последен пат се сексавте? - Не знам.
Не се сеќавам.
Како се запознавте? Навистина сакаш да знаеш?
Во болница.
И двајцата сме алергични на убод од оса.
Не примија на ургентно, а кога ме отпуштаа,
медицинската сестра ме замоли да ја разведрам пациентка што доаѓала,
девојка што била во лоша состојба.
Заради убод од оса? -Да. Ти се затвора грлото и не можеш да дишеш.
Значи, жена ти ќе умре ако ја боцне оса?
Да, ако не прими лек на време.
Така умрел брат и.
Навистина? Двајцата имате иста алергија?
Да.
Не, дома сум, во креветот.
Не, малку сум уморен.
Не, утре ќе станам рано оти мора да направам попис.
Да. А вие две?
А, да.
Добро. Добра ноќ. Чао.
Си размислувал ли некогаш за смртта на жена ти?
Да, ама повеќе како некоја фантазија.
Ти никогаш не си размислувала за нечија смрт? -Не, сите прават така.
Така е тоа.
Може да набавам оси.
Ти фали некој шраф во главата, Паула.
- Се зафркавав. - Секако.
Дамјан, што почувствува во тој миг?
- Бев таму каде што требаше. - Да.
- Си живеел во вграден плакар. - Точно.
Тој плакар и ова место се местата каде што припаѓам.
Можам да бидам на двете места истовремено.
Како што може некоја идеја истовремено да биде во две глави.
Паула и Феде уште се сексаат или веќе не?
Не би го очекувал тоа прашање од тебе.
Или ти не си ти?
Ињаки ли си?
- Или О'Кејн? - Каква врска има тоа?
Јас сум кој и да ти се допаѓа.
Јас сум кој и да сакаш да бидам.
Сето ова е во твојата глава.
Убаво го знаеш тоа.
Знам, но тоа не значи дека не е вистинско.
Умот е курва, Ињаки.
Ќе продолжиме ли?
Ајде.
КАКО СЕ ПРАВИ СТАПИЦА ЗА ОСИ
СМИРУВАЊЕ ОСИ СО ЧАД
Феде. -Што?
Комшијата.
Што размислуваш, Дамјан?
Што размислуваш?
Порано да не кажам.
Не сакаш да ми ја кажеш вистината?
Можеби.
Фантазираш ли за нешто?
Не знам.
Знаеш.
Но не сакаш да признаеш.
Дамјан...
Уште ли се сметаш за добар човек?
Се случува ли?
Ќе се случи.
Добро.
Ќе си одам.
Толку рано?
Утре ќе ме видиш на работа како секој ден.
Не биди таква.
Знаеш што?
Понекогаш...
Понекогаш останував до доцна на работа иако немав работа
само за да бидам блиску до тебе.
Иако не ме гледаше и не разговараше со мене,
вредеше да бидам во твоја близина.
Не знаев дека си романтичен.
Поарно да одам пред да се врати Лусија.
Се гледаме утре.
Не!
- Ти ќе ги внесеш торбите? - Да.
Здраво! -Здраво!
Тате!
Тате! Тате! Тате!
Тате!
Мамо, помогни ми! Направи нешто!
Тате!
Мамо, помогни ми!
Тате!
Викни некој! Направи нешто!
Мамо, викни некој!
Мамо!
Ни овде нема ништо?
Прозорецот е отворен и насекаде има храна,
ама нема ништо.
Барав, ама не најдов осило.
- Каде се жена му и ќерка му? - Со бабата.
Нема потреба да ја затвориме куќата. Слободно може да се вратат.
- Така ќе им кажам. - Ќе го завршам извештајот и...
Се чувствував како Бог.
Или како пајак, ако така ти е помило.
Пајакот никој не го забележува,
но си седи во ќошот и ги влече конците на универзумот.
Почувствував уште нешто.
Се чувствував како да сум пред преродба.
Тоа е тоа.
Што?
Интервјуто.
Заврши, Ињаки.
Пријатно.
Плакаров...
Што е со чувството што го имаше дека има некој тука?
Плакарот ми врати многу спомени.
Мислам дека само бев преплавена од чувства. Ми помина.
Сигурно нејќеш да останам со тебе?
- Фала ти што ја чуваш Марија. - Сонце мое.
Не губи надеж. Слушна што кажаа за...
Да.
Мила моја.
Јави ми се.
НИЗ КЛУЧАЛКАТА
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС