Xa pensaba que non ían identificar este.
Gloria Dayton, facíase chamar Glory Days.
Tes un novo cliente. Chámase Julian La Cosse.
Téñeno na comisaría.
- Con que cargo? - Asasinato.
- Que caso é? - O de Glory Days.
- Que lle pasa? - Morreu.
Que?
É persoal.
Legal, estás ben?
Unha cardiopatía leve.
Non hai cardiopatías leves, asustáchesme.
Detiveron a Eddie, o meu coidador.
Roubou un coche en Beverly Hills.
Vai coller o meu caso?
Se non, Hayley non me fala. Invita a casa.
- Saldo as miñas débedas. - Queres ser o meu chofer?
En serio?
Son David Lyons, trouxen o pago de Julian.
Julian non é un criminal. Non sobrevirá.
- Que é? - A renuncia ao conflito de intereses.
Vou coller o teu caso.
Lembrades a Hector Moya?
O do cártel. Cres que descubriu que ela o delatou?
Non o vou delatar, Mickey, xa o sabes. Pode vir por min.
Seguide investigando.
Hai que atopar a conexión entre Glory Days e Hector Moya.
Unha serpe de cascabel? Hostia!
- Tranquila, Lorna. - Como que tranquila?
Alguén meteu unha serpe na túa cama.
Deberiamos chamar a policía, Non, necesitamos potencia.
- Chama os Road Saints. - Os Road Saints?
E se esa persoa vén aquí?
E se ceiban serpes de cascabel por toda a oficina?
Quedas máis no hotel?
Non, queres arruinarme? Xa chamei a policía.
Está Cisco con eles, non hai nada que temer.
Perdón.
Xesús!
Tráiolle o batido, Sr. Haller.
- Ten bufera. - Tranquilo.
Un calmante natural para os nervios.
Estou ben dos nervios, sodes vós quen debedes calmarvos.
Calmarnos? En serio?
Si, isto é un aviso, nada máis.
De veras. Se o cártel me quixese matar, matábanme. A min e a todos.
Iso non nos tranquiliza.
E un aviso para que?
Para que deixe o caso.
Queren que Julian cargue coa morte de Glory.
Non queren que investigue, e supoño que é Hector Moya.
Iso é que queren provocarte.
A min tampouco me gusta, pero se queren que pare
é por algo:
o noso cliente é inocente.
Trátase de Julian e Glory, é ao que temos que prestar atención.
Por iso non nos renderemos sen loitar.
Haxa serpe ou non.
Suponse que este traballo non é tan de tolos!
- Ola, Mick. - Atoparon algo?
Aínda non.
O responsable sabía que facía.
Miraron a fiestra do baño?
Todas as fiestras e gretas.
Hai cámaras fóra e alarmas en todos os cuartos.
Tes a arma aquela?
Non, Cisco, está gardada, e vai seguir así.
Para iso te teño.
Estás ben?
Mellor cando saiba a que me enfronto.
Por certo, quero que investigues unha cousa máis.
A noite que a mataron, Glory quedara con alguén
no hotel Roosevelt, pero o tipo non apareceu.
Podes conseguir as imaxes das cámaras?
- Non será doado sen citación. - Aínda non.
As citación son públicas.
A saber quen nos vixía.
De momento que sexa secreto.
A ver que podo facer.
E unha cousa máis.
Glory tivo dous clientes aquel día.
Un deles era un tal Brad Nelson ou Nielsen.
E o outro era un tal Daniel Price. Descubre todo o que poidas deles.
- Xa me poño. - Vale, grazas.
Eddie foi polo coche, aquí tes o dosier de Guerrero.
Oscar Guerrero?
Aínda o representamos?
Cantas casas pode roubar un?
Supostamente.
O bo é que o caso baséase nunha testemuña que o identifica.
Se desacredito o seu testemuño, ganamos.
E se non dás? Cun cliente coma Guerrero,
non te preocupes de absolvelo,
senón do que é capaz se non o absolven.
Ocúpome eu, vale?
E o expediente de Hector Moya? Hai algo máis?
Nos tribunais estatais non. Nunca compareceu.
Encargáronse os federais.
Na base de datos federal non hai nada,
levan a dixitalización con calma.
- Aí van os nosos impostos. - Xenial.
Hai que ir ao xulgado a Pasadena e conseguir unha copia en papel.
- Pero iso delataranos. - A Pasadena?
Está o tribunal de apelación.
Terán o dosier. Tendes unha idea mellor?
Pode. Xa che direi mañá se é boa.
Que gana. Veña, véxovos despois.
Sorte.
A ver se non te espera un escorpión no Lincoln!
É o director do hotel?
Son.
É un hóspede?
Eu?
Non, son o investigador privado dun avogado da zona.
Veño preguntar por un antigo hóspede.
Síntoo, pero non podo falar dos nosos hóspedes.
O hóspede que me interesa
contratou os servizos dunha señorita
que digamos que facía negocio
no seu hotel a noite do dez de agosto.
Esperaba que puidese darme as imaxes de seguridade desa noite.
É crucial para un xuízo por asasinato.
Señor, sexa quen sexa, seguro que entende
que non podo entregar imaxes das cámaras sen unha orde xudicial.
A discreción e a privacidade da nosa clientela é o noso distintivo.
Claro, enténdoo.
É ben sabido que o seu hotel tivo filtracións importantes
de incidentes famosos no pasado,
así que entendo por que é precavido de máis
en canto á protección da súa clientela.
Algo así aféctalle á reputación do hotel,
e tamén que matasen unha acompañante
logo de visitar o seu selecto hotel.
Señor,
pode ameazarme canto queira,
soltar insinuacións en Internet, chamar a TMZ, xa vin de todo.
Pero non lle vou dar as gravacións sen orde xudicial.
Agora pídolle que marche.
Supoño que mil pesos non abondan.
Bo día, señora Welton.
Este é o informe orixinal que lle deu ao axente ao mando,
o axente Jackson.
Lembra darlle este informe?
Abofé.
E escribiu o que vostede dixo, non?
Si.
Son as súas iniciais as da declaración?
Son.
Ben. Señora Welton, pode ler en voz alta o que pon?
Protesto. Intenta desacreditar a testemuña con algo que non escribiu.
Xuíz, ao asinar o informe do axente,
asumiu a declaración como propia.
É unha declaración in situ, o xurado debería oíla.
Non ha lugar.
Señora Welton, lea a declaración.
"A vítima declara que chegou á súa casa no seu Mercedes E60
e cando baixaba do coche, un home hispano duns 30 ou 35 anos
entrou cando pechaba o portal
e apuntouna cun revólver negro de canón corto.
Tirouna ao chan e dixo que lle dispararía se facía algún ruído.
O home mandoulle erguerse e abrir a porta da casa.
Logo vendoulle os ollos e atoulle as mans
antes de roubar a casa.
A vítima non puido ofrecer..."
Continúe, señora Welton.
"A vítima non puido ofrecer máis descrición do sospeitoso."
Grazas, señora.
Parece que puido describir a arma do ladrón con moito detalle, non?
Apuntoume con ela á cara. Créame, púidena ver moi ben.
Puido describir o tipo de arma,
a cor e ata o canón.
Non son todas negras?
Fago eu as preguntas.
Puido describir a arma, pero non o sospeitoso.
Só dixo: "Home hispano duns 30 ou 35 anos."
Medio millón de persoas nos Ánxeles encaixan coa descrición.
E unhas horas despois
identificou o meu cliente entre unha serie de fotos.
Describilo e recoñecelo son cousas moi distintas.
Cando vin a foto souben que era el,
igual que sei que é el o que está aí.
Señoría, non respondeu.
Protesto.
Utiliza afirmacións nas supostas preguntas.
Non hai razón para desestimala.
Moción denegada.
Seguinte pregunta, Sr. Haller. E que sexa pregunta.
Claro, señoría. Grazas.
Señora Welton, vexo que leva lentes.
Levábaas o día en cuestión?
Non.
Levaba as lentes de contacto.
Vexo mellor con elas que coas lentes.
Traballa, señora?
Deixei o meu traballo para coidar da casa.
É ama de casa?
- Si. - En Brentwood?
Vivo aí, si.
É un barrio precioso, que conste,
pero se é ama de casa en Brentwood,
supoño que non ve moita xente que se pareza ao meu cliente,
coa cabeza rapada e tatuaxes na cara,
sobre todo cando está asustada.
Non estou confusa, señor Haller.
E sei que insinúa,
pero recoñezo o home que me roubou a punta de pistola
e que me fixo temer pola miña vida.
Lembrarei a súa cara mentres viva.
É o seu cliente, é ese home que está sentado aí.
Señoría, concédeme un momento co meu cliente?
Que sexa breve, Sr. Haller.
Acabouse, non a podo manipular.
Que carallo dixeches?
- Cálmate. - Calmarme?
Ías desacreditala, cona!
Dixen que había unha posibilidade.
Orde!
Orde na sala!
- Está ben? - Estou, si.
Vai rañala!
Vale, xa abonda!
Orde!
Quedade aí.
Letrado, precisa atención médica?
Estou ben, señoría, grazas.
Señores e señoras, lamento o que tiveron que presenciar.
Nun xulgado nunca debería haber violencia.
Letrados, achéguense. Pode retirarse, señora Welton.
Grazas.
Señora Lopez, que o señor Guerrero atacase o seu avogado
afectou a nosa capacidade de proceder.
Que? Xuíz, non pode facer iso.
Desculpe?
Desculpe, señoría,
pero temo que a defensa está manipulando o xulgado.
Sabía que así ía ser xuízo nulo.
Esa acusación está infundada.
E de que valería? Pode procesalo cando queira.
- Por Deus. - Os dous, abonda.
Sra. Lopez, comprendo a súa situación,
pero non podo admitir a protesta.
O acusado atacouno diante do xurado,
e agora terán prexuízos contra el.
Como dixo o Sr. Haller,
a Fiscalía é libre de presentar cargos contra o señor Guerrero.
Pode engadir un cargo por agresión.
Neste momento declaro xuízo nulo.
En serio, Haller? Outra vez?
- Sempre che pasa algo. - O que, isto?
Nada, forxa o carácter.
Por que hai tanta xente que quere darche un sopapo?
É que suscito emocións fortes.
É unha forma de dicilo.
Letrada, non sexas tan dura.
Tiven un día malo, vale? Varios días seguidos, de feito.
Sabes o meu segredo cando teño un día malo?
Comida da boa.
Vale, agora xa nos entendemos. Cal é a túa favorita?
A de Cole's creo.
Nada que un Negroni forte e un sándwich French dip non arranxen.
A Cole's, eh? Fuches alí cando te vencín no caso de Lisa Trammell?
Abur, Haller.
- Hostia, Sr. Haller! Que pasou? - Tranquilo, Eddie.
Contratempos do oficio. Por iso hai que ter outro traxe no maleteiro.
- A onde, xefe? - Ao hospital Cedars.
Está ben?
É para recoller un amigo, e vou tarde.
- Ola, rapaz. - Ola.
Novo chofer?
Unha longa historia. Eddie, el é Legal. Legal, Eddie.
- Un pracer. - Como estás?
Estou ben, pero agora os meus fillos queren falar comigo.
Xa sei que significa.
Que levarme a pacer a algures.
Vale, abonda de cousas deprimentes.
Como foi o caso? Usaches o do sangue falso?
Si, foi de marabilla.
Recoiro, éche un truco ben vello!
Aposto a que ningún xuíz que senta no estrado
escoitou falar desa xogada.
- Estás ben? - Si.
- Vale. - Grazas.
Grazas.
Cantas cápsulas de sangue necesitaches?
Unha para o xuízo nulo.
Tiña unha de sobra, pero non fixo falta.
Agora que a testemuña viu a faceta violenta do acusado,
seguro que non volve subir ao estrado.
Farán un trato. Caeranlle cinco anos en vez de 15.
Neste xogo é unha vitoria.
O único problema é que pega ben forte.
É o inconveniente.
Eddie, o que escoites no Lincoln queda no Lincoln.
Sempre, Sr. Haller.
Pero son historias de gánsters.
Se queres representar bandidos, ás veces tes que selo tamén.
Esta é a última vez, sobre todo para alguén coma Guerrero.
Legal, entre este e o outro caso...
O de asasinato? Como vai?
Non tan ben. Atrasei a comparecencia porque o meu cliente acabou no hospital.
E entraron na miña casa.
Creo que puido ser Hector Moya.
Iso non é bo, rapaz. Que vas facer?
Que podo facer? Tomar precaucións?
Parece que alguén quere que non investigue o caso.
Non queren!
Mickey, tes que ter coidado.
Usar o sangue falso cun ladrón é unha cousa,
pero o do cártel non é ningunha broma.
Irán por calquera.
Eu só che digo que aínda que vivas só
tes alguén por quen mereza a pena vivir.
Non teño cartos para márketing,
a ver se o estudio se fai viral cun vídeo de TikTok.
Agarrotóuseme o músculo só de miralo. Es incrible!
É a nosa terraza?
Tiven que gravalo ás cinco da mañá para saír coa miña.
- Todo para vender. - Bos días.
- Boas. - Boas, Mick.
Algo útil?
Depende por que preguntes. Empezamos cos clientes?
Moi ben.
Brad Nelson.
A primeira cita de Glory a noite que a mataron.
Non usan o seu nome de verdade
cando contratan unha muller da noite,
pero non custou moito descubrir
que o cuarto estaba a nome de Brad Parsons de Des Moines.
Os nomes falsos non son moi creativos.
A creatividade non é o punto forte de Brad.
É asesor dunha empresa de agricultura
e tivo que coller un voo nocturno, por iso quedaron tan cedo.
A liña aérea confirmou que ía no voo.
Ía á casa xunta a confiada señora Parsons certo.
E o segundo cliente?
Daniel Price, un fantasma.
No Roosevelt non había ningún cuarto reservado ao seu nome esa noite.
De feito, o cuarto 837, onde afirmou que estaría, estaba baleiro.
Julian dixo que chamou o cliente para confirmalo, e estaba.
Oficialmente non.
E, como sospeitaba,
non conseguín as imaxes de seguridade.
Imos ter que pedir unha orde xudicial.
Esperemos.
Ata saber ao que me enfronto, non quero dar avisos.
E a comparecencia segue en pé?
Si, Julian saíu do hospital e o cárcere confirmou que vai no bus.
Vale, ben. E dixeches que o fiscal este era novo. De Riverside?
Si, chámase William Forsythe.
Creo que está algo verde, antes levaba as apelacións.
Apelacións?
Con sorte, non coñece ben un xulgado.
Espero que non,
porque Julian ten que saír baixo fianza.
A boa nova é que David mais el parece que poden pagala,
non coma unha chef que representabamos.
Vale, vou ao xulgado.
Vés comigo ou vas quedar aquí facendo bromas todo o día?
Vale, vou.
Boa sorte.
Cando falabas das imaxes de seguridade, de que hotel era?
Do Roosevelt. Por que?
Tiven unha idea.
Moi ben, apróbase a fianza.
A audiencia preliminar terá lugar o día 16 no departamento 914.
- Aí tes o fiscal. - Se non hai nada máis...
Recoiro!
Moi ben, letrado. Grazas.
Seguinte caso.
Mickey Haller.
William Forsythe.
Con risco de parecer un admirador, debo dicirlle que é un honor.
O meu primeiro gran caso nos Ánxeles e é contra vostede.
A súa reputación precédeo.
Intentarei non poñerme en evidencia, grazas.
Si.
Escoite, quería dicirlle
que non creo niso de ser adversarios.
Ambos temos un traballo,
pero podemos ser civilizados, non?
Abofé, estou de acordo.
Xenial.
- Boa sorte. - Igualmente.
Si, grazas.
Estou tolo ou estamos de sorte?
En resposta á primeira pregunta: si.
Á segunda, non estou segura.
7-6-1-2-7. O pobo contra Julian La Cosse.
William Forsythe, o fiscal.
Mickey Haller, avogado defensor.
Renuncia á lectura formal de cargos?
Si, señoría, renunciamos á lectura de dereitos
e declárase inocente de todos os cargos.
Solicito a liberdade baixo fianza.
Adiante.
Señoría, non ten antecedentes penais.
Nunca o detiveron.
Está nunha relación estable longa,
e a súa parella mais el teñen negocios locais
vinculados á comunidade.
Non hai risco de fuga e acordamos a supervisión.
Dado o susto médico que sufriu,
máis tempo en prisión supón un perigo para a súa saúde.
En canto á fianza, o Sr. Forsythe e eu
podemos chegar a un acordo.
Á fin e ao cabo, non temos que ser adversarios, non?
Señor Forsythe?
Si, señoría.
Pode darme un momento?
Grazas.
Aquí está.
Encantaríame aceptar a moción do señor Haller,
pero temo que a Fiscalía debe obxectar contra a liberdade baixo fianza.
Dada a situación, é un asunto debatible.
A situación?
Si. A Fiscalía engade aos cargos unha acusación de circunstancias especiais
da sección 190 do Código Penal.
En concreto, o uso dun dispositivo incendiario
para cometer o asasinato.
Que dispositivo? Que di?
As probas mostrarán que o acusado usou tal dispositivo
para incendiar o piso da vítima
para ocultar as súas pegadas.
Aínda que fose certo, é irrelevante.
Só é aplicable se usou o dispositivo para cometer o asasinato.
Si, o señor Haller ten razón.
Este é o informe final da autopsia.
Como verá, a vítima tiña roto o hioide,
mostra de estrangulación,
pero o forense precisou
que a vítima tamén tiña fume nos pulmóns no momento da morte,
polo que a causa da morte non foi a estrangulación,
senón a posterior inhalación de fume.
Estaba viva ata que o fume a matou.
Señoría, non nos proporcionaron unha copia do informe ata agora.
Teriámola presentado antes, señoría,
pero o Sr. Haller lanzouse á moción de liberdade baixo fianza.
Agora ben, nós recibimos o informe esta mesma mañá.
E, en calquera caso, no informe policial menciónase o dispositivo incendiario.
Que tampouco recibimos.
Non? Que descoido.
Desculpe, señoría.
Que significa isto?
Un momento.
Señor Haller, teño as mans atadas.
Baixo circunstancias especiais non pode solicitar a fianza
sen unha proba excepcional da defensa.
Non vexo ningunha proba excepcional.
Señoría, retiro a moción
para poder revisar máis tarde a liberdade baixo fianza.
Moi ben. O acusado permanecerá en custodia.
A audiencia preliminar terá lugar
o día 22 do próximo mes
co xuíz Batista.
Todos de acordo?
Si, señoría.
Si, señoría, de acordo.
Non me fodas, teño que seguir no cárcere?
- Agora non. - A non ser que haxa algo...
Non, señoría, grazas.
Caladiño. Falámolo mañá.
Aguanta, escóitasme?
Julian, tranquilo, estarás ben.
Non! Soltádeme!
Verde de carallo. Acaba de chegar de Riverside, eh?
É un tiburón.
Finxe parecer doce e inofensivo mentres afía os dentes.
E vaslle romper a cara, é o que lles fas aos tiburóns.
Ou é un oso pardo?
- Marcho! - A onde?
Lembras que ía conseguir os antecedentes de Moya?
Si.
Necesito a tarde libre para unha exfoliación.
- Que? - Non podes negarte, xa reservei.
- Tanto ten, non quero sabelo. - Non queres, non.
Como fas esta parte?
Que parte?
A de facer sentir mellor a unha persoa que ten a quen ama no cárcere.
Ou as outras miles de cousas malas que pasan.
Non o aprenden na facultade.
Pois non.
Vai, encárgome eu.
- Seguro? - Si.
Grazas.
Boa sorte.
David, sinto moito que non saíse como queriamos.
Fun ver a Julian esta mañá e... non puido mirarme aos ollos.
Oculta algo.
Algo malo.
Seino.
Non quero pensar no que está sufrindo.
Vou chamar.
Creo que podo trasladalo a unha cela máis segura,
estará máis protexido.
Grazas.
Ah, falei con Stacy Campbell.
É a que lle presentou Giselle a Julian.
Ou... Glory, como se chamase.
Querías falar con ela?
Toma.
Stacy Ollazos.
Si, é algo hippy da nova era.
É o seu estilo, pero non irá ao teu bufete.
Se queres sacarlle información, lévaa a cear.
Se non é caro, non lle vale.
Entendido.
Non quero mentirche, David.
Trasladarán a Julian,
pero o seu maior problema non é o que lle pase alí dentro,
senón estar alí, lonxe de ti.
Por iso é importante actuar rápido, sen atrasos.
Canto antes ganemos, antes volve á casa.
Se ganamos.
Pasou tanto tempo desde a clase de Culhane?
Culhane o Mortal.
Aínda teño pesadelos de cando me chamou.
International Shoe Company contra Washington.
"A xurisdición é constitucional se o acusado
estivo no estado onde se interpón a demanda."
Logo fun vomitar ao baño. Grazas por agarrarme o pelo.
Tranquila, ese ano estivemos unidas polos traumas.
Só podía falar contigo.
Sempre nos apoiariamos.
E lembro que che encantaba ir ao spa despois dun duro exame, así que...
A que andas logo? Aínda traballas para ese avogado?
- Non estabas casada con el? - É unha historia moi longa.
O bo é que espero que me faga socia
cando aprobe o exame para exercer, se é que o aprobo.
Ah, volvín casar.
Parabéns.
Unha longa historia tamén, é un dos nosos investigadores.
O que importa é que sexas feliz.
Estou de acordo.
E ti que?
Non eras secretaria dun xuíz federal ou algo así?
Si, aínda sigo, en Pasadena.
Pasadena, eh?
Tiven sorte, librei por unha conferencia xudicial.
Que sorte.
Como non tes que volver ao traballo,
ímoslle tomar algo ao sitio ese ao que sempre iamos?
Ao da barra libre de soju?
O do soju, si. Invito eu.
Saímos de aquí? Teño moita calor.
Estás incrible, Izz. Nótase que vas a rehabilitación.
Grazas, estiven ocupada.
Abrín o meu estudio, Letts Dance Academy.
Síguenos en TikTok.
Unha academia? Que ben!
Non creas, levar un negocio é máis difícil do que pensaba.
Traballo nun bufete para chegar a fin de mes.
Hai que facer o que é necesario.
Por iso quixen quedar contigo.
Quero conseguir información para un caso, poderías axudarme.
Que información?
Tes algún contacto no Roosevelt?
Sei que destapaches rumores de famosos.
Se cadra tes un contacto.
A ver, depende.
Estás moi desesperada para chegar a fin de mes?
Fixen os deberes.
Sei que non traballas para un bufete calquera,
é para o avogado do Lincoln.
- Que queres, Ty? - Que?
Teño que dicircho todo?
Cóntame cousas do teu famoso xefe.
Disque se deitou coa última clienta.
- Iso váleme. - Non vin intercambiar información.
Na rehabilitación tamén falan de facer exame de conciencia.
É o que facía antes, agora xa non o fago.
Xenial, pero iso non paga a renda.
Se non me dás nada, non che podo dar nada.
Grazas polo té.
Xa sabía que ías ir por aí.
E se lle digo ao teu xefe que me vendías oxi
a cambio de sopros dos artistas cos que estaba?
Así eu tamén podo emendar os erros.
Mato dous paxaros dun tiro.
Teño as mensaxes.
JOSE GARCES - MOZO
Non preguntes como o conseguín.
Bridgette aguanta ben o soju.
Ola.
Deberías durmir un pouco.
Non podo, teño traballo.
Hai café na cociña?
Marchando.
Benvidos a Nobu.
Esta noite temos pratos incribles.
Toban-yaki de wagyu A5 xaponés traído desde Kyushu esta mesma mañá.
A 40 dólares os 25 gramos, o mínimo son cen.
Eu tomarei un rolo de atún e un taco de cangrexo.
Eu cearei o wagyu.
Pouco feito, por favor.
E que sexan 200 gramos.
E aínda teñen a torre de marisco especial?
Por suposto. Con caviar?
Por favor. Tráeme a carta de viños?
Claro.
Perdoa.
- Lorna? - Quen é a mellor pasante?
Eu. Teño o expediente de Hector Moya.
- Non ías a un spa? - Tiñas razón.
O FBI leva o caso de Moya porque había unha orde federal.
Sabíao.
Levaba menos dun quilo de coca e foi o seu primeiro delito.
Directrices federais.
- Cinco anos polo menos. - Si,
pero tamén había agravantes.
Atoparon unha pistola sen rexistrar.
E é peor: a arma estaba relacionada cun homicidio triplo en Nevada.
Por iso caeulle cadea perpetua en Victorville.
Perpetua?
Estará ben cabreado con quen o delatou.
Iso pensaba eu.
Moi ben, Lorna, grazas.
- Teño que deixarte. - Onde estás?
En Nobu.
Unha cita?
Non, explícocho logo.
- Adeus. - Adeus.
A lagosta está bárbara. Queres?
Non, grazas.
Vaia hippy es.
Pensei que eras vexetariana.
A ver, finxo selo.
Que che quede claro, Stacy.
Estou disposto a pedir outra hipoteca para pagar todo isto.
A cambio, disme o que necesito saber.
- O que? - O que lle pasou a Glory Days.
Como vos coñecedes.
Glenda mais eu coñecémonos nas Vegas.
Glenda?
Tiña moitos nomes.
Fixemos topless no Mago de Oz. Ela era Glenda, a bruxa boa.
Por que quedou en vez de ir a Hawai?
Non sei nada diso.
En serio. Perdemos o contacto.
Chamoume hai menos dun ano.
Non estaba a salvo e necesitaba deixar a rúa.
E presenteille a Julian.
Axudaba a traballar en Internet.
Con el sentiámonos seguras.
Cando dixo que non estaba a salvo na rúa
fuxía de alguén?
Todos fuximos de alguén, non?
Mencionou a alguén?
A min non.
Pero Glory sempre estaba alerta
desde que aquel maníaco a atacou e matou a Martha.
Russell Lawson.
Si.
Xa o sei todo.
Es o avogado que a axudou, non?
Estaba decepcionada.
Dixo que se a detiñan, non te volvería chamar.
- Por que non me ía chamar? - Non o sei.
Dixo que se sabías que seguía nos Ánxeles, todo estalaría.
Usou esas palabras? Que todo estalaría?
Si. Non sabía a que se refería, pero foi o que dixo.
Gustaríame falar co director. Tout de suite.
Eh, Mick.
Glory sabía que algo pasaba.
Como dis?
Tiña medo de algo ou de alguén e non mo podía contar.
Díxolle a Stacy que non volvería falar comigo
ou estalaría todo.
- Que estalaría? - Exacto.
Témolo que descubrir.
Pero seguro que ten que ver con Hector Moya.
Sabes outro xeito de conseguir esas imaxes?
Estou niso, con axuda de Izzy.
- Chámote se sei algo. - Vale, ben.
Vale, adeus.
Señor, xa lle dixen
que perde o tempo sen unha orde xudicial.
Teño algo mellor.
Como lle dixen, sei que ten problemas cos sopros de famosos.
- Outra vez. - Non é xusto o mesmo.
E se lle digo que empregado filtra información dos seus clientes?
- Ten esa información? - Teño.
Estou disposto a intercambiala
a cambio dunha copia das imaxes de seguridade do dez de agosto.
Será confidencial, claro. É só por lecer.
Non a usariamos nun xuízo sen aprobación.
Só por lecer?
O bo é que aprobaron o traslado por segregación.
Mañá levarante a unha cela máis segura.
Canto máis teño que esperar?
Iso é o malo.
Ata dentro de oito meses non empezará o teu xuízo.
Oito meses?
Poderían tardar máis.
Asegurareime de que non.
Se non consigo a liberdade baixo fianza,
vas ter que estar aquí ata aquela.
Non te rendas, Julian.
Teño cousas pensadas.
Glory relacionábase cun tipo moi perigoso
e parece que tiña máis motivos para matala dos que cría.
Podemos usalo.
Sei que isto levará tempo,
pero prométoche que loito por ti todo o que podo.
Enténdoo.
E agradezo todo o que fixeches.
Necesito unha cousa máis.
Dille a David que non quero que me visite máis.
Non, Julian, non o fagas.
Serán oito meses duros, necesitarás apoio.
Non, necesito que... non me vexa así.
Non pode quererme... se me ve así.
Por favor, Mickey, prométemo.
Es o meu avogado, non?
Fai o que pido.
Garda?
Á casa?
Lévoo á casa? Ou volve á oficina?
Á casa mellor.
Sabes que? Teño outra idea. Probaches un French dip?
Xuntei todas as gravacións nunha toma
para poder localizar onde estivo Glory Days.
Comezamos ás 21:41, como marca o vídeo.
Vale, dálle, Scorsese.
Aí está, entrando no recibidor.
Diríxese aos ascensores e comproba o móbil.
Sube ao oitavo piso, presuntamente ao cuarto 837,
onde se supón que está Daniel Price.
Agora quedamos sen imaxe.
Por privacidade, non hai cámaras nas plantas con cuartos, así que...
Só pasaron cinco minutos, o que corrobora a súa historia
de que chegou ao cuarto e petou, pero non había ninguén.
Irá preguntar se se equivocou de cuarto.
Ti mira.
Mirade este tipo.
Podería ser unha coincidencia, non?
Podería, pero...
Hostia puta.
Estaa seguindo.
Si.
- A pregunta é... - Quen é o tipo do chapeu?
Non o sabemos, e non podemos conseguir a matrícula
da gravación, pero parece un Civic negro escuro con cristais tinguidos.
Primeira pista, sigue adiante.
Sen matrícula levaranos tempo localizar o coche.
Ti inténtao.
Grazas, Cisco, falamos mañá.
- Boa noite, Mick. - Boa noite.
Aquí ten.
Grazas.
Non queres nada? Sinto que non haxa ensalada.
Non, grazas. Teño peitugas de polo e brócoli na casa.
Pareces a miña exmuller, Eddie. A primeira.
- Pódolle preguntar algo? - Claro.
Que pasou coa señora Haller e Hayley? Por que marcharon?
Perdoe, non quería desgustalo.
Non, tranquilo.
A ver,
Maggie conseguiu un traballo mellor e Hayley foi vivir con súa nai.
Véxoa, pero non tanto como me gustaría.
A verdade, non foi só por conseguir un traballo mellor.
Foi o meu trabalo e moitas cousas máis.
- Parece ben complicado. - Si.
LeBron James cambioume a vida.
Un día estaba escoitando a miña app de meditación
e dixo algo de aprender a estar tranquilo
para poder escoitar o que necesita o teu corazón.
En fin, fíxome ver que traballaba moito
e non era feliz.
Non me permitía ser o mellor Eddie Rojas posible.
Se cadra ten que parar un pouco, señor Haller.
Grazas, Eddie, agradezo o consello.
Podes coller o resto da noite libre.
- Colle un Uber e vai comer o brócoli. - Seguro?
Vou quedar e relaxarme un pouco.
Vale.
- Si. - Grazas.
- Paz, xefe. - Si.
Seguiches o meu consello?
Os problemas case desapareceron.
Se cadra gústame o French dip.
Viñeches ao sitio axeitado, o berce do French dip orixinal.
Discrepo.
Como?
O berce do French dip orixinal é Philippe's.
Si, Cole's é unha imitación.
Moi ben, pero equivócaste.
Que conste
que o sándwich French dip creouse en 1908
cando o chef de Cole's
mollou o pan en salsa de tenreira para un cliente con enxivas sensibles.
Esa afirmación foi refutada por falta de probas.
O sándwich French dip creouse en 1918
cando o chef francés Philippe lle facía un sándwich a un bombeiro
e por accidente o pan caeu nunha tixola con salsa.
Por iso se chama French dip.
Si, pero a carne non era de porco, letrado?
Correcto, era.
É o sándwich que fixeron en Philippe's.
O orixinal clásico con carne de tenreira
fixérono aquí, en Cole's.
Vale, se tanto che gustan, por que non tomas un comigo?
Non podo.
Dixen que tiña que traballar
para liscar da festa de ascenso dun deses.
E se me ven cun avogado defensor,
non pararían de vacilarme.
Pois queda pendente acabar o debate.
- Boa noite, Haller. - Letrada.
Amigo, posmo para levar?
Cambiei de idea.
Se non o comes, cómoo eu. Perdoa.
Esquéceo, meu.
Ben...
CREADORES DO SÁNDWICH FRENCH DIP
COLE'S FUNDADO EN 1908
SÁNDWICHS FRENCH DIP
BASEADO NAS NOVELAS DE MICHAEL CONNELLY
Subtítulos: María Suárez Seijas