Dla Charlotte i Abe'a
Jak mówiliśmy wczoraj,
chciałbym, żebyście skupili się na zadaniach tematycznych.
Wielu z was śpieszno do podawania przykładów.
Lepiej przejrzyjcie
plik PDF o budowie akapitów, który wam wysłałem.
Wiem, że te reguły mogą was ograniczać,
ale pamiętajcie, że celem tego kursu
jest nauczyć się pisać w sposób jasny i przekonujący.
W ten sposób skutecznie przekażecie swoje pomysły.
"Dlaczego nie naprawi kamerki?"
Chris, to pewnie miała być prywatna wiadomość,
ale wysłałeś ją wszystkim. Brawo.
I tak, wciąż nie naprawiłem kamerki. Uwierz, niewiele tracisz.
Osoby, które nie oddały mi trzeciej kartki.
Macie czas do środy. Bez wyjątku.
Pamiętajcie.
Im bardziej poprawicie eseje, tym lepiej.
Im więcej zmienicie,
tym większe szanse, że wyrazicie myśli i pomysły
w sposób przejrzysty i przekonujący.
Dobrze?
WIELORYB
PONIEDZIAŁEK
"Moby Dick". W tej niesamowitej książce..."
Liz?
Użyj swojego klucza! Otwórz drzwi!
- Mój Boże. - Kim jesteś?
Dobrze się pan czuje? Wezwać pogotowie?
- Przeczytaj. - Ma pan telefon?
- Mój padł i muszę... - Proszę, przeczytaj.
"W niesamowitej książce "Moby Dick" Hermana Melville'a,
autor opowiada historię swojego pobytu na morzu.
W pierwszej części autor, nazywający siebie Izmael,
jest w miasteczku, gdzie śpi z człowiekiem imieniem Queequeg."
- Co to? Czemu to czytam? - Po prostu czytaj.
"Czułam smutek czytając nudne rozdziały opisujące wieloryby,
bo wiedziałam, że autor chce nas uchronić przed własną smutną historią
tylko na chwilę".
"Książka kazała mi pomyśleć nad własnym życiem
i poczułam się szczęśliwa z powodu mojego..."
Pomogło?
Ma pan telefon? Mój padł, a muszę wezwać karetkę.
- Potrzebna panu pomoc. - Nie chodzę do szpitali.
- Nie pomogę jeśli... - Nie chodzę do szpitali.
Przepraszam. Możesz już iść.
Dzięki za przeczytanie.
Na pewno dobrze się pan czuje?
Wybacz, ale kim jesteś?
- Zna pan ewangelię Jezusa? - Co?
Dzielę się Jezusowym przesłaniem miłości i pokazuję ludziom...
Zadzwonię do mojej przyjaciółki. Jest pielęgniarką, zajmuje się mną.
Dobrze. Pójdę już. Proszę wybaczyć najście.
Mój telefon tam spadł. Mógłbyś...
Jasne.
Jest.
Nie wiem, co się stanie w ciągu najbliższych minut,
więc czy mógłbyś...
- Oczywiście. - Dziękuję.
Tu Liz, nie mogę odebrać. Zostaw wiadomość.
Co to był za tekst, który kazał mi pan czytać?
Esej. To moja praca.
- Uczę studentów online. - Czemu kazał mi pan go czytać?
Bo myślałem, że umieram i chciałem usłyszeć go ostatni raz.
- Powinieneś wezwać pogotowie. - Bez ubezpieczenia?
Lepsze długi niż zgon.
Co z tobą?
Co tu robi ten misjonarz?
Ktoś zostawił otwarte drzwi.
Wyszłam, kiedy zasnąłeś. Zapomniałam zamknąć.
- Dobrze, bo gdybym zamknęła... - Nie lubię kiedy...
Nie lubię myśli, że siedzisz tu zamknięty, kiedy mnie nie ma.
Cicho, próbuję...
- Co? - Cicho.
Co czułeś?
Ból w klatce piersiowej. Ciężko mi oddychać.
Nie mogłem nabrać powietrza.
- Jak sypiasz? - Nie sypiam.
Pochyl się.
- Sapiesz. - Zawsze sapię.
Teraz bardziej.
Głęboki wdech.
Boli?
Jakie mam ciśnienie?
238/134.
Właśnie.
Możesz? Cały dzień nie byłem w toalecie i zaraz wybuchnę.
Pomóc ci tam?
Nie trzeba. Przepraszam.
- Za co? - Nie wiem. Po prostu przepraszam.
- Pójdę już. - Dziękuję.
Jesteś pewnie z New Life. Znasz Douga z rady kościelnej?
Chyba tak. Nie jestem pewien.
- Jestem nowy, więc... - To mój tata.
- Doug i Cindy adoptowali mnie. - To świetnie.
Nie widziałem cię tam, ale dopiero co przyjechałem.
Nienawidzę New Life.
Tata zmuszał mnie w dzieciństwie.
Dorastanie wśród tych bzdur o czasach ostatecznych było straszne.
Jesteś młody.
Dlaczego chcesz wierzyć, że świat zaraz się skończy?
Wierzę, że kiedy Chrystus wróci, będzie pięknie.
Możesz już iść.
Wiem, że Charlie docenia pomoc, ale jeśli przyszedłeś go nawrócić...
- Nie nawracamy. Niesiemy przesłanie... - Ludziom każdej wiary.
Wiem. Jesteś uroczy, ale...
Wierz mi, on nie chce słuchać o New Life.
Czemu?
Bo sprawili mu wiele bólu.
Jak?
Zabili jego chłopaka.
- Chcesz powiedzieć, że kościół... - Zabił chłopaka Charliego.
Dodam, że mnie również sprawili wiele bólu.
Tak więc nie chcemy żebyś przychodził,
a już na pewno nie w tym tygodniu.
Czemu?
Bo za tydzień pewnie już go tu nie będzie.
Dokąd jedzie?
Przepraszam, że musiałaś przyjechać.
Nie szkodzi.
Przepraszam, że zawsze myślę, że umieram.
Twoje ciśnienie wynosi 238/134.
- Przepraszam. - Jedź do szpitala.
- Przepraszam. - Przestań przepraszać
i jedź tam.
Masz zastoinową niewydolność serca.
Jeśli tam nie pojedziesz, nie dożyjesz weekendu.
Umrzesz.
Lepiej wrócę do pracy. Muszę poprawić dużo esejów.
Cholera.
Wiem. Przepraszam, jestem okropny.
Przepraszam.
Chce pan posłuchać o Chrystusowym przesłaniu miłości i zbawienia?
- Nie chce! - Dobrze.
Pójdę już.
Nadal nie rozumiem czemu kazał mi pan czytać ten esej.
Bo to dobry esej.
Żegnam.
Musisz iść do szpitala. To zaszło za daleko.
I dostać wielotysięczne rachunki, których nie będę mógł spłacić?
To dotyka również mnie.
Jesteś moim przyjacielem.
Wiem.
Przepraszam.
Powiedz to jeszcze raz, a wepchnę w ciebie nóż!
Śmiało, tylko co to da? Moje organy otacza 60 cm tłuszczu.
- Mówiłam ci, że tak się stanie. - Wiem.
- Nie mówiłam? - Mówiłaś.
Nowe republikańskie prawybory prezydenckie.
Mówią, że nigdy nie było tak niewielu kart do głosowania korespondencyjnego.
To niedobrze. Idźcie i głosujcie jutro w republikańskich prawyborach.
Sondaże pokazują, że 30% republikanów popiera Trumpa.
17% senatora z Florydy, Marco Rubio,
a 5% gubernatora Ohio, Johna Kasicha.
Liz.
Mniej niż 1% osób nie wie, na kogo głosować.
Senator z Vermontu, Bernie Sanders, powinien wygrać...
Proszę.
Dziękuję.
Znam to. Dobre.
"W pierwszej części autor,
nazywający siebie Izmael,
jest w miasteczku,
gdzie...
śpi z człowiekiem...
imieniem Queequeg.
Autor i Queequeg idą do kościoła,
a potem wyruszają statkiem, którym dowodzi pirat imieniem...
Ahab.
Nie ma on nogi i bardzo chce zabić wieloryba...
który nazywa się Moby Dick i jest biały.
W trakcie książki, pirat Ahab napotyka wiele trudów.
Całe jego życie kręci się wokół próby zabicia wieloryba.
Uważam, że to smutne, bo wieloryb nie czuje żadnych emocji.
Jest tylko
biednym, dużym zwierzęciem.
Szkoda mi też Ahaba,
ponieważ uważa, że jego życie będzie lepsze, jeśli zdoła zabić wieloryba.
Ale tak naprawdę...
to mu wcale nie pomoże.
Książka kazała mi pomyśleć nad własnym życiem.
Książka kazała mi pomyśleć nad własnym życiem".
WTOREK
Rokowania w niewydolności serca
Wpływ otyłości na śmiertelność
Umieralność
Ciśnienie 238/134 Co to znaczy?
...wezwać pogotowie.
Ja też tak zgrubnę?
Nie.
Zawsze byłem duży.
Pozwoliłem, żeby to wymknęło się spod kontroli.
Mama nie miała nic przeciwko, żebyś tu przyjechała?
Nie powiedziałam jej.
Dobrze cię widzieć.
Pięknie wyglądasz.
Co w szkole?
- Jesteś w liceum, prawda? - Obchodzi cię to?
Oczywiście.
Pytałem mamę o ciebie tak często, jak się dało.
Co ty tu... Nie masz szkoły?
Zawiesili mnie dziś rano.
Czemu?
Napisałam coś o durnej partnerce od chemii,
a dyrektor uznał, że im zagrażam.
- Nie lubisz szkoły? - Tylko idioci lubią liceum.
Ale jesteś na dobrej drodze do ukończenia go, prawda?
Doradca mówi, że średnio.
Nie martwię się.
Jestem mądra.
Nigdy o niczym nie zapominam.
- Liceum to kupa gówna. - Ale jest ważne.
- Jeśli go nie skończysz... - Odgrywasz teraz rodzica?
Nie. Przepraszam.
Pomyślałem, że możemy spędzić razem trochę czasu.
Nie spędzę z tobą czasu. Jesteś obrzydliwy.
Jestem dużo większy, niż kiedy ostatnio mnie widziałaś.
Nie mówię o twoim wyglądzie.
Byłbyś obrzydliwy nawet bez tego tłuszczu.
Wciąż byłbyś tym chujowym ojcem, który odszedł, kiedy miałam 8 lat,
bo chciał rżnąć swojego studenta.
Mogę?
Tak.
Minęło dużo czasu.
Pomyślałem, że moglibyśmy się poznać.
Nie wiem, co tu robię.
Mogę ci zapłacić.
Chcesz mi zapłacić za siedzenie z tobą?
I pomóc ci z pracą. Tym się zajmuję.
Mogę pomóc ci zdać zajęcia.
- Uczysz online? - Tak.
- Studenci wiedzą jak wyglądasz? - Wyłączam kamerkę.
Może to i lepiej.
Doradca mówi, że jeśli się poprawię z jednego przedmiotu,
to może skończę szkołę.
Możesz przepisać te eseje. Mają być na piątkę.
Nie wiem, czy powinienem je pisać, ale mogę z tobą nad nimi popracować.
Ile możesz mi zapłacić?
- Wszystko, co mam w banku. - Ile?
120 000? Coś koło tego. Musiałbym sprawdzić.
Nigdy stąd nie wychodzę. Opłacam jedzenie, czynsz i Internet.
I cały czas pracuję.
Dasz mi je wszystkie?
Nie mamie, tylko mnie?
Tak. Tylko nie mów mamie. Dobrze?
Może napiszesz coś tylko dla mnie?
- Czemu? - Bo jesteś mądra.
Założę się, że byłabyś świetną pisarką.
Do tego jestem nauczycielem. Chcę, żebyś coś z tego wyniosła.
Nie rozumiem cię.
Wstań i podejdź tu.
- Co? - Podejdź do mnie.
Nie. Bez tego.
Wstań i podejdź.
- Ellie, nie mogę... - Zamknij się.
Podejdź.
"Czcij moją duszę".
"Sprzedaj moją duszę".
Pizza!
Możesz...
W skrzynce na listy jest 20 dolarów.
Spoko.
- Zostaw ją na... - Tak. Pamiętam.
Wszystko w porządku?
Tak.
Na pewno?
Tak.
Nic mi nie jest.
Dziękuję.
Oddychaj powoli.
Odpręż się.
Mierzy poziom potu. To wskaźnik stresu.
Chodzi o nawiązanie relacji między twoim mózgiem a ciałem.
Jeśli będziesz umiał się uspokoić, to ciśnienie...
Patrz.
Nie potrzebuję tej maszynki, żeby odetchnąć i przestać się pocić.
Chyba, kurwa, potrzebujesz.
Weź jeszcze jeden głęboki wdech.
Dziękuję.
Musimy próbować różnych metod.
Skoro nie chcesz iść do szpitala to...
Sama nie wiem.
Skąd to masz?
Była tu?
Nie podoba mi się to. To zły pomysł.
Nie powinno cię przy niej być.
- Jej mama o tym wie? - Chciałem ją tylko zobaczyć.
- Mary nie dopuszcza mnie do niej. - Dlaczego nagle musisz ją widzieć?
- Po co ci jej praca domowa? - Posłuchaj. Nie zaplanowałem tego.
Potrzebuje pomocy w szkole, więc pomogę jej przy esejach.
Nie widziałeś jej odkąd skończyła 8 lat
i chcesz odnowić więzi pisząc za nią prace domowe?
- To nic złego. - Nieprawda.
Nie powinna tu być, kiedy jesteś w takim stanie.
A jeśli coś się stanie? Jeśli będzie ci trzeba pomóc?
Charlie, uspokój się.
Hej. Nie.
Zapomnijmy o tym.
- Martwię się o nią. - Dlaczego?
Szpiegujesz ją?
Wygląda na to, że nie ma przyjaciół.
Nie sądzę, że to...
Martwy pies?
Lesba
Boję się, że zapomniała, jak niesamowitą jest osobą.
To tylko nastolatka. Każdy wtedy jest szalony.
Kiedy byłam w jej wieku, gdy ojciec mnie wkurzył...
Powiem tylko, że miałam farta, że mnie nie aresztowali.
Rzecz w tym...
że sprowadzenie jej tu jest złym pomysłem.
I tak masz sporo na głowie.
Nie sprowadzaj jej tu ponownie.
Dobrze.
Nie jest samotna. Ma mamę.
Cholera, muszę niedługo iść.
Nie znoszę nocnych zmian.
Parada głupich, pijanych studentów.
Opowiadałam ci o dziewczynie sprzed kilku nocy?
Rzygała na fioletowo.
Co to w ogóle było? Nie mogą pić piwa?
Krztusisz się?
Boże. Oprzyj się o ramię.
O to ramię.
Musisz mi pomóc.
Nic mi nie jest.
Wszystko dobrze.
Cholera, Charlie, co z tobą nie tak?
Żuj jedzenie normalnie!
- Mogłeś umrzeć na moich oczach! - Przepraszam.
Przepraszam, Liz.
Nic się nie stało.
Przeczytałem dziś rano kilka wpisów na forum dyskusyjnym.
W szczególności ten o dobrej tezie. Cytuję:
"Wybierz zdanie z lektury i powiedz, że jest dobre".
Póki co pokazałem wam wszystko, co mogłem,
w zakresie struktury, budowania tezy
i struktury paragrafów.
Ale jeśli to wszystko nie jest zbudowane
na waszych pomysłach i prawdziwej analizie,
to nic nie znaczy.
Pomyślcie o tym podczas pisania i poprawiania.
Zastanówcie się nad prawdziwością waszych argumentów.
Wiem, że to brzmi głupio, ale jest ważne.
Naprawdę ważne.
To...
Twierdzisz, że Walt Whitman napisał "Pieśń dla siebie samego".
- I? - To "Pieśń o sobie samym".
Mój tytuł jest lepszy.
Tak...
Dobrze, po prostu go zmienię.
"Wiersz "Pieśń o sobie samym" pochodzi z książki "Źdźbła trawy".
Napisał ją Walt Whitman, a została wydana w 1855 roku.
- Pierwsze wydanie opłacił sam". - Nie czytaj na głos. Przepisz.
Powinnaś przeanalizować ten wiersz. Spisałaś tylko fakty.
No. Dzięki, Wikipedio.
To wspaniały wiersz.
Whitman używa metafory "ja" nie w odniesieniu do siebie,
ale żeby obalić definicję siebie na rzecz bardziej całościowego...
Naprawdę mam to gdzieś.
- Myślę, że mógłby ci się spodobać. - Jesteś jak moi nauczyciele.
Myślisz, że się nim nie jaram, bo go nie czytałam.
Czytałam. Jest przesadzony, głupi i powtarzalny.
Nawet jeśli myśli, że jego metafora "ja" jest głęboka,
to tak naprawdę jest stekiem bzdur.
Jest bezwartościowym, XIX-wiecznym pedziem.
Interesująca perspektywa. Byłby z niej ciekawy esej.
Napisz to coś o obalaniu definicji siebie.
Nauczyciel będzie wniebowzięty.
- Co u mamy? - O Boże.
Jeśli nie chcesz pisać mi tych esejów...
Nie potrzebuję cię, żeby pisać za ciebie eseje.
Jeśli chcesz iść, śmiało.
Wciąż możesz mieć pieniądze.
- Myślałam, że chcesz mnie poznać. - Tak, ale nie zmuszać do bycia tu.
Twój wybór.
Wszystko okej.
U mamy. Chyba.
- Jest szczęśliwa? - Kiedy pije.
Wciąż mieszkacie w dupleksie na Orchard?
Nie wiesz, gdzie mieszkamy?
- Nie masz z nią kontaktu? - Mam, kiedy mi pozwala.
- Mówi mi tylko o tobie. - Dlaczego?
Bo tylko to chcę wiedzieć.
Kiedy miałam 11 lat,
przenieśliśmy się na drugą stronę miasta, obok Walmartu.
- Mama ma teraz kogoś? - Nie.
- A co, jesteś zainteresowany? - Nie. Skądże.
Dlaczego tyle przytyłeś?
Skoro mnie przesłuchujesz, to ja ciebie też.
Dlaczego przytyłeś?
Zmarł ktoś bardzo mi bliski.
- Wpłynęło to na mnie. - Twój chłopak.
- Partner. - Student.
Nie był bardzo młody. Ze szkoły wieczorowej.
Pamiętam go.
Był u nas na kolacji, kiedy mama pojechała do babci.
Zrobiłeś steki. Dobre.
Lepsze niż te, które robiłeś dla mnie i mamy.
Słyszałam waszą rozmowę, kiedy poszłam do łóżka.
- Jakim cudem to pamiętasz? - Mówiłam ci, że nie zapominam.
Jak zmarł?
Ja nie...
Nie chcę o tym teraz rozmawiać, jeśli ci to nie przeszkadza.
Napiszę ci te eseje.
Chcę też, żebyś ty napisała coś dla mnie.
Nie znoszę pisać esejów.
Pomyśl chwilę o tym wierszu i napisz coś.
Szczerze. Powiedz, co naprawdę myślisz.
Mam napisać, co myślę?
Zaraz wrócę.
Napisz, co chcesz.
Dobrze się czujesz? Nie wejdę tam, jeśli nie umierasz.
Tak, nic mi nie jest.
Cześć.
- Szukam Charliego. - Jest w łazience.
Przyjdę później.
- Jesteś jego przyjaciółką? - Córką.
- Zaskoczony? - Chyba tak.
Czym bardziej? Tym że gej ma córkę, czy że ktoś znalazł jego penisa?
Żartuję.
Jezu.
Charlie chciał poznać bliżej mój kościół, więc przyniosłem książki.
- Jesteś mormonem? - Nie, z New Life.
- Ta sekta od czasów ostatecznych. - To nie sekta.
Wymień jedną rzecz, którą lubisz w religii.
Ja lubię to, że według niej każdy jest idiotą
i że wszyscy są niezdolni do uratowania siebie.
- To im się udało. - Ja tak nie sądzę.
A nie podoba mi się to, że kiedy ludzie akceptują Jezusa,
nagle mają się za lepszych od innych.
Akceptując fakt, że są głupimi grzesznikami,
w jakiś sposób stają się lepsi, a potem zmieniają się w dupków.
Nie wiem, co powiedzieć. Mam broszury, które...
- Czemu to zrobiłaś? - Wrócisz tu jutro?
- Nie wiem. - Wróć. Będę o tej samej porze.
Wybacz, ale co się dzieje?
Witam. Przyszedłem z broszurami.
- Zrobisz je na jutro? - Pewnie.
- Minimum 5 stron. - Będą dobre, obiecuję.
- Jestem Ellie. - Thomas.
Powrót Chrystusa jest obiecywany od wieków
i wskazówki w Biblii sugerują, że to nieuchronne.
Nie mamy czasu zaprzeczać ewangelii...
Naprawdę myślisz, że świat wkrótce się skończy?
Biblia mówi, że nie znamy dnia ani godziny,
ale tak, sądzę, że żyjemy w czasach ostatecznych.
- Nie przeszkadza ci to? - Nie. Chodzi o to,
że nadchodzi lepszy świat, który zastąpi obecny.
Wszystko, co straszne w tym kraju i na planecie, zostanie wymazane
i zastąpi je coś czystego i świętego.
Wybacz. Nie chcę być niemiły, ale wiem to wszystko.
- Co masz na myśli? - Przeczytałem chyba wszystko,
co napisał kościół New Life.
Zapewne każdą broszurę, którą opublikowali.
To świetnie, ale te traktaty to tylko początek.
- W Biblii jest dużo więcej... - Czytałem Biblię.
- Naprawdę? - Pewnie. Kilka razy.
- Podobała ci się? - Była druzgocąca.
Bóg nas tworzy i wyrzuca z raju.
Wędrujemy przez tysiące lat, zabijając się nawzajem,
zanim wraca i ocala 144 000 ludzi.
W międzyczasie 7 i pół miliarda z nas ląduje w piekle.
Tak.
Ja nie do końca tak to odczytuję, ale...
Musisz zrozumieć, Charlie, że Bóg nie odwrócił się od ciebie.
Jeśli go zaakceptujesz, uwolni cię od tego.
Zabierze twoją duszę z tego ciała i da ci zupełnie nowe.
Wykonane z czystego światła. Nie chcesz tego?
Nie interesuje mnie bycie ratowanym.
Doceniam to, co wtedy zrobiłeś, ale możesz odejść.
- To nie brzmi jak coś, co bym... - Bóg przysłał mnie tu z jakiegoś powodu.
Jest powód, dla którego zjawiłem się, kiedy najbardziej kogoś potrzebowałeś.
Nie mogę jakoś pomóc?
To przede wszystkim dlatego zostałem misjonarzem.
Jest coś, co możesz dla mnie zrobić.
- Co? - Nic, tylko...
Mam nadzieję, że wiesz, że nie mówiłem o...
- Co? - Ja nie...
- O Boże. - Przepraszam, ja...
Widziałem, co oglądałeś, kiedy tu przyszedłem.
Nie pociągasz mnie. Musisz uwierzyć, kiedy to mówię.
Jesteś płodem.
Przepraszam.
Thomas, powiedz mi prawdę.
Uważasz, że jestem obrzydliwy?
Nie.
Chcę tylko pomóc. Proszę, pozwól mi pomóc.
Dziękuję. To bardzo pomocne.
Co się stało z twoim... Twoja przyjaciółka mówiła,
że twój chłopak uczęszczał do New Life?
- Charlie? - Tak.
Przyniosłam ci to. Popytałam dookoła i...
- Co on tu, kurwa, robi? - Pomaga mi. Wyluzuj, Liz.
- Dobrze. Możesz już iść. - Liz.
Do domu!
- Przepraszam. - Zostaw.
- Mówię zostaw! - Liz, możesz przestać?
Albo zostań. Porozmawiamy sobie.
Co to jest?
A na co, kurwa, wygląda?
- Wózek dla otyłego. - Po co mi on?
Rozmawiałam z jednym z lekarzy.
Powiedział, że umiarkowana aktywność to dobry pomysł.
- Poczucie niezależności może ci pomóc. - Ile za niego zapłaciłaś?
Nic. Zamówiliśmy go dla pacjenta kilka miesięcy temu.
- Leżał w kącie. - A co z pacjentem?
Po prostu usiądź. Proszę.
- Mogę siadać? - Pilnuję.
- Wygodnie? - Całkiem miło.
Zrobię ci przestrzeń.
Patrz, bez rąk.
Dziękuję, Liz. Świetna sprawa.
- Widzisz? Mówiłam. - Wiem.
Pójdę już.
Najpierw porozmawiamy.
- Co? - Chodź.
- Liz. - Daj mi z nim chwilę.
Skąd jesteś?
- Co? - Mówiłeś, że jesteś tu krótko.
- Skąd jesteś? - Z Iowa. Miasteczko Waterloo?
- Pytasz mnie? - Nie. Z Waterloo.
Cała rodzina przeniosła się tu przez New Life?
Nie, tylko ja.
Chciałem być misjonarzem zanim pójdę do szkoły.
Jesteś z Iowa i przybyłeś do Idaho, żeby być misjonarzem?
- Dlaczego nie do Afryki? - Idaho tak samo potrzebuje Słowa.
Posłuchaj. Wiem, że dla ciebie to zabawa.
Masz okazję podróżować, zachowujesz się lepiej od innych,
w końcu wracasz do domu, masz nudną pracę i za dużo dzieci.
Oto boży plan. Ale są też inni ludzie.
Tacy jak Charlie, którym ten niesamowity plan nie pasuje.
Więc trzymaj się od niego z daleka. Nie potrzeba mu tego teraz.
Nie zgadzam się.
- Słucham? - Przepraszam.
On umiera. Odmawia pójścia do szpitala.
- Potrzebne mu duchowe przewodnictwo. - I ty zamierzasz mu je dać?
Nie ja. Bóg.
Rozumiem.
Mój starszy brat był misjonarzem w New Life.
Pojechał do Ameryki Południowej.
Byłam czarną owcą.
Odmawiałam chodzenia do kościoła odkąd skończyłam 12 lat.
Tata wiedział, że jestem beznadziejnym przypadkiem,
ale nie mój brat. On kochał New Life.
Kilka miesięcy po odejściu napisał do mnie list.
Twierdził, że jest zmęczony i samotny, ale nie chciał wrócić do domu,
- bo nie chciał się żenić. - Nie chciał ślubu?
Tata wszystko ustawił.
Popychał go do małżeństwa z dziewczyną z kościoła, którą ledwo znał.
Ale kiedy wrócił, poznał kogoś innego.
Zakochał się i zaczął nowe życie. Tata wyrzucił go z kościoła.
I z rodziny.
Myślałam, że będzie w stanie skończyć z tą religijnością,
ale ona była jak rak.
Nie mógł się otrząsnąć. Zapadł się w sobie,
przestał sypiać i jeść. Bardzo schudł.
Pewnej nocy nie wrócił do domu.
Kilka tygodni później jakiś biegacz
na ścieżce rowerowej niedaleko rzeki
zobaczył coś na brzegu. To był Alan.
Miłość życia Charliego i mój brat.
Żebyś wiedział. Tata nadal nie chce się do tego przyznać.
Powiedział w kościele, że śmierć Alana była...
nieszczęśliwym wypadkiem.
Wypierał się go do końca.
Wiem, że mi nie ufasz
i że znam go bardzo krótko,
ale naprawdę wierzę, że Bóg mnie tu przysłał,
kiedy Charlie tego potrzebuje.
- Chcę, żeby był zbawiony. - To ty mnie posłuchaj!
Niepotrzebne mu zbawienie.
Za kilka dni pewnie umrze, więc potrzebuje, żebyś dał mu spokój.
Tylko ja mogę mu pomóc. Rozumiesz?
Chcesz obejrzeć talk-show?
Brzmi fajnie, prawda?
Mam dziś kolejną nocną zmianę.
Możesz zostać sam na noc?
Zostawię tu pilota.
- Pizza! - Tak. Możesz...
Pieniądze w skrzynce, pizza na ławce.
Tak. Dzięki.
Jestem Dan.
- Co? - Mam na imię Dan.
Przyjeżdżam tu już jakiś czas. Pomyślałem, że chcesz znać moje imię.
Charlie.
Hej, Charlie.
Dobrej nocy.
Większość republikanów z Idaho chce, żeby to Ted Cruz został prezydentem.
Cruz podzieli się 32 delegatami z Idaho z Donaldem Trumpem,
jedynym kandydatem, który przekroczył próg 20%.
To był rozczarowujący wieczór dla senatora Marco Rubio,
który nie zdobył żadnych delegatów
w czterech stanach, w których odbyły się prawybory.
"To mieszkanie cuchnie.
Zeszyt opóźniony. Nienawidzę wszystkich".
To mie-szka-nie cuch-nie.
Ze-szyt o-póź-nio-ny.
Nie-na-wi-dzę wszy-stkich.
"Czułam smutek
czytając nudne rozdziały
opisujące wieloryby,
bo wiedziałam,
że autor chce nas uchronić przed własną smutną historią
tylko na chwilę".
"To mieszkanie cuchnie".
"Autor chce nas uchronić przed własną smutną historią".
"Nienawidzę wszystkich".
- Masz? - Prawie skończyłem.
Możesz zaczekać, a ja dokończę
i wydrukuję. CZWARTEK
Może w międzyczasie
- napiszesz coś więcej? - O Boże.
Na razie jest tu kilka zdań. Możesz napisać więcej?
- Nienawidzę cię. - Wiem. Nienawidzisz wszystkich.
Po prostu pisz dalej. Zapomnij o wierszu.
Pisz, co tylko chcesz, i o czym ty myślisz.
Dobra, cicho.
Byłem w naprawdę dziwnym miejscu w życiu,
- kiedy poślubiłem mamę. - Pytałam, kurwa?
Chciałbym tylko... Przepraszam.
Rozumiem, że jesteś zła.
Ale...
Nie musisz być zła na cały świat.
- Możesz tylko na mnie. - Wiesz co?
Nie możesz wyrzucić mnie jak śmiecia,
a po ośmiu latach pragnąć być ojcem.
Zostawiłeś mnie dla swojego chłopaka.
Proste.
Jeśli wmawiasz sobie coś innego, to znaczy, że się okłamujesz.
Ale cieszę się, bo nauczyłeś mnie czegoś bardzo ważnego.
Ludzie to dupki.
Większość osób dostrzega to o wiele za późno.
Ty nauczyłeś mnie, kiedy miałam 8 lat.
Dzięki ci za to.
- Mogłeś... - Co?
Mogłeś przysyłać nam pieniądze.
Skoro miałeś oszczędności i chciałeś być częścią mojego życia,
- mogłeś wysyłać je mamie. - Wysyłałem.
Więcej niż tylko alimenty.
Wysyłałem.
Kiedy ją opuściłem, nie chciała mnie przy tobie.
Myślałem, że może zmieni zdanie, ale...
Mogłeś chociaż zadzwonić.
Przez cały ten czas... mogłeś być w moim życiu.
Ellie.
Spójrz na mnie.
Kto by chciał, żebym był częścią jego życia?
Zgłodniałam.
W lodówce są rzeczy na kanapkę.
Zrobię ci jedną, ale małą.
Jem tylko indyka. Bez majonezu.
- Co? - Nic.
Jesteś niesamowita, Ellie. Mam nadzieję, że to wiesz.
Nie mogłem sobie wymarzyć wspanialszej córki.
Wydrukuję te eseje.
- Tak? - Halo?
Cześć.
Właź.
- Wszystko z nim dobrze? - Nie wiem.
Zmieliłam ambien i dałam mu do kanapki.
Co?
Kilka tabletek. Nic mu nie jest.
- Ja biorę 3 naraz. - Skąd masz ambien?
Przespałam się z farmaceutą.
Żartuję. Ohyda. Mama łyka je jak cukierki.
Nie wiem, czy powinien to zażywać.
Stresuje cię to? To tylko trawka.
- Nie palę mety. - Wiem, co to trawka.
Nie. Tak ci się tylko wydaje, bo rodzice naopowiadali ci pierdół.
Nie. Znam narkotyki.
- Paliłem już trawkę. - Jestem pod wrażeniem.
Nie chcę ci zaimponować.
- Nie paliłeś trawki. - Paliłem.
Była tak jakby problemem.
To najdurniejsza rzecz, jaką w życiu słyszałam.
Codziennie paliłem. Miałem problem.
Byłeś ćpunem. Miałeś hobby.
Idę. Powiedz mu, że byłem.
Jeśli wyjdziesz, napcham go resztą tabletek.
- Co? - No.
Zostało jakieś 20-30.
Roztłukę je, doleję wody
i wleję mu do gardła.
- Nie zrobiłabyś tego. - Siadaj.
Czemu w kółko tu przyłazisz?
Potrzebna mu pomoc. Potrzebuje teraz Boga.
Durny powód. Myślisz, że chce cię ruchać?
Okropne. Sztachnij się.
- Nie chcę. - Inaczej wezwę policję
i powiem, że chciałeś mnie zgwałcić. Wdychaj.
- Nie rozumiem cię. - Boże.
- Jest tu gaźnik? - Jestem pod wrażeniem.
- Nie chcę ci zaimponować. - Nie ma.
- Uspokój się. - Co zrobisz z tym zdjęciem?
Będę się do niego masturbować. To chcesz usłyszeć?
Zbok. Zaciągaj się.
Jaja se robię, okej? Nikogo nie zabiję
i nie powiem nikomu, że chciałeś mnie gwałcić.
- Nie dasz mu więcej ambienu? - Nie.
A ty czemu tu wracasz?
Nie wiem.
- Skoro tak go nienawidzisz... - Koniec z pytaniami.
Mogę jeszcze zapalić?
To wbrew twojej religii. Zostaniesz hipokrytą.
Śmiało.
- Nie chcę, żebyś to robiła. - Wiem, słyszałam.
Podobam ci się?
Bo ty mnie wcale. Tak dla twojej informacji.
Nie próbuję być wredna. Po prostu nie jesteś przystojny
ani interesujący. Ani inteligentny.
Boże, dorośnij. Może spodobasz się komuś innemu, na przykład tacie.
- Naprawdę chciałbym... - Łatwo cię zawstydzić.
To trochę smutne. Możesz to spieniężyć.
Gdyby moi rodzice wiedzieli, że zażywam narkotyki
- podczas wizyty domowej... - Nie jesteś z New Life.
Co?
W szkole jest dzieciak, który tam chodzi.
Powiedział, że przestali chodzić po domach rok temu,
kiedy jakaś kobieta poszła głosić kazania,
a otworzył jej goły facet.
- Muszę już iść. - Kim jesteś?
Powiedz mi.
- Co cię to obchodzi? - Bo chyba łączy nas przyjaźń.
- Pogrywasz ze mną. - Nie.
Nikomu nie powiesz?
Niby komu?
Byłem na misji.
Z grupą z mojego kościoła w Waterloo. To moje rodzinne miasto w Iowa.
Tata przyłapał mnie na paleniu trawki i uznał, że misja to dobry pomysł.
Tak naprawdę wstydził się mnie
i chciał się mnie pozbyć na jakiś czas.
Tak czy owak, odszedłem stamtąd.
Nie mogłem tego dłużej robić.
- Dlaczego? - Prowadzący misję,
Jerry, kazywał nam tylko stać na ulicach i rozdawać broszury.
Pod koniec każdego dnia mówił ilu ludziom pomagamy, ale...
Próbowałem z nim rozmawiać o różnych sposobach posługi.
O tym, że możemy naprawdę pomagać w inny sposób.
Można po prostu powiedzieć, że nie trzeba zasłużyć
ani udowadniać wiary.
Potem zacząłem się zastanawiać, czy naprawdę pomagam.
Nie. Nie pomagałeś.
Tak, też zacząłem tak czuć.
Ja nie czuję. Ja wiem, że nie pomagałeś.
Ludziom nie pomaga wmawianie, że powinni wierzyć w Boga.
- Dlaczego miałoby im to pomóc? - Pomyślałem...
Widzę rodzinę i przyjaciół. Wszyscy są tacy szczęśliwi.
Też chcę taki być.
Więc dlaczego odszedłeś?
Bałem się, że mnie aresztują.
Za palenie trawki?
Za okradnięcie misji.
Pewnego dnia zostawiłem broszury.
Zacząłem chodzić po domach i angażować się w sprawy ludzi.
W końcu czułem, że coś robię i pomagam komuś.
Wieczorem, kiedy wróciłem na spotkanie,
powiedziałem, co zrobiłem, a Jerry rzekł, że tak nie robimy.
Spytałem dlaczego. Kłóciliśmy się na oczach wszystkich.
Tamtej nocy postanowiłem odejść. Kiedy wszyscy spali,
zabrałem trochę drobnych.
Ile?
2436 dolarów.
Właśnie.
Wsiadłem w autobus.
Jerry i rodzice w kółko do mnie wydzwaniali.
Wyrzuciłem telefon.
Po jakimś czasie trafiłem tutaj.
Pomyślałem, że wykorzystam te pieniądze na moją własną misję.
Chcę zobaczyć, że moja wiara ocali choć jedną osobę.
Teraz już prawie nie mam pieniędzy
Nie mogę wrócić do domu. Rodzice pewnie by się mnie wyrzekli.
Nie wiem, co robić.
Teraz jesteś bardziej interesujący.
Dzięki.
Dlatego chcesz ocalić mojego tatę.
Mama?
- Nie świruj. - Milcz.
- Znowu ty? - Charlie?
Nie przy zbiorniku na tlen.
Stanę przy oknie.
Ellie ci powiedziała, że tu przychodzi?
Nie, ja. Wygląda na to, że w samą porę.
Boli cię bardziej?
- Jak ci się chodzi? - Źle.
Czujesz się zdezorientowany,
zapominasz gdzie jesteś, albo co robisz?
- Wszystko w porządku? - Nie jest w porządku.
Co do tabletek, nic ci nie grozi. Raczej nie dała ci dużo.
Mówiłam ci.
Kiedyś też byłam wściekłą, durną dziewuchą,
ale gdybyś dała mu więcej tabletek...
- Ale dałam mu dwie. - Ellie?
Ile pieniędzy ci zaoferował?
- Wszystko? - Skąd wiesz o pieniądzach?
Masz mnie za idiotkę?
Myślisz, że uwierzę, że przychodzisz tu z dobroci serca?
Charlie nie ma żadnych pieniędzy.
- Ona nie wie? - Mary.
Jak myślisz, gdzie trafiają pieniądze z jego nauczania?
Na konto Ellie. Uzbierała się pewnie fortuna.
Ponad 100 000, prawda?
To kłamstwo, prawda?
Charlie.
Mogliśmy kupić ci, co tylko trzeba.
Specjalne łóżko, fizjoterapeutów i jebane ubezpieczenie zdrowotne!
Zimą, kiedy zepsuł mi się samochód, szłam w śniegu z twoimi zakupami.
Zaproponowałem naprawę.
Odmówiłam, bo myślałam, że masz tylko 700 dolarów!
To pieniądze dla Ellie. Zawsze były dla niej.
Gdyby była taka potrzeba,
- dałbym ci pieniądze. - Czyżby?
Czekaj.
- Nie dostaniesz moich pieniędzy. - Zamknij się, Ellie.
Wyjdź. Już.
Zaczekaj.
Wiem, że nie chciałaś zrobić mi krzywdy.
Wiesz co? Posłuchaj. Gówno mnie obchodzisz!
Wbij to sobie do jebanej głowy.
- Ellie, proszę. - Umrzyj już, kurwa!
Dość!
Ellie, twój esej.
To bardzo dobry esej!
Jezu, Charlie.
Masz coś?
Nad zlewem, szafka z lewej.
Z drugiej strony.
Mieliśmy umowę, że dostanie pieniądze, kiedy wyprowadzi się z domu.
Co za różnica?
Ma 17 lat i wciąż chodzi do liceum.
Wydałaby je na tatuaże albo kucyki.
Myślę, że jest mądrzejsza.
Jak przebiega poznawanie jej?
- Jest niesamowita. - Nadal to robisz.
- Co? - Myślisz pozytywnie.
- To takie irytujące. - A ty jesteś cyniczna.
- Próbuję nas zrównoważyć. - Tak. Brakuje mi tego.
- Tej jednej rzeczy. - Tylko?
I gotowania.
W zeszłym miesiącu próbowałam smażyć na szybko.
Prawie spaliłam całe mieszkanie.
Nie wiedziałam, że robisz to sobie.
Nigdy nie pytałaś, jak sobie radzę.
Ty mnie również.
Co miesiąc pytałeś tylko
ile potrzebuję pieniędzy albo co u Ellie.
Nie powiedziałaś mi, że zawaliła szkołę.
Nie potrzebowałam wykładu na temat mojego zaangażowania w jej edukację.
Nie to chcę...
Jak sobie radzisz, Mary?
Wiem, że nie powinno mnie być w jej pobliżu.
- Zadzwoń na policję, jeśli chcesz. - Jezu. Myślisz, że bym to zrobiła?
Ostro walczyłaś o pełną opiekę.
Nie winię cię, że trzymasz ją z dala ode mnie.
Charlie, pragnę ci przypomnieć, że to ty zostawiłeś nas.
Wiem.
Zostałam porzucona, wychowywałam dziecko
i tłumaczyłam ludziom, że mąż zostawił mnie dla faceta.
Ale nie musiałaś mnie od niej odcinać.
Błagam. Byłeś tak szczęśliwy, że o nas zapomniałeś.
Dobrze to wiesz.
Wiem, że popełniłem wiele błędów.
Ale chciałem ją tylko widzieć.
Zawsze chciałem ją tylko widzieć.
Zawsze tylko ty.
Nawet teraz, co?
Teraz wiesz, czemu trzymałam ją z dala.
Co?
Jest okropna. Prawda?
Jest straszna. A ty uważasz, że to moja wina.
Czekaj. To dlatego trzymałaś ją z dala ode mnie?
Bo sądziłaś, że uznam cię za złą matkę?
Z początku.
Ale później, kiedy miała 15-16 lat,
- bałam się, że cię skrzywdzi. - Skrzywdzi?
- To niedorzeczne. - Przyznanie tego nie jest przyjemne.
Jestem jej matką, na litość boską.
Zbyt długo wmawiałam sobie,
że jest po prostu zbuntowana i trudna.
Charlie, ona jest zła.
Nie jest.
Co robisz?
Myślisz, że chodzi tylko o mnie?
"Wybuchnie ogień z tłuszczu, kiedy zacznie płonąć w piekle".
Nie przejmuj się.
O mnie też sporo pisała.
Ostro pisze.
- To twoja odpowiedź? - To nie jest zło, tylko szczerość.
Wiesz, ile pierdół naczytałem się w życiu?
Boże. Nie rozumiem cię, Charlie!
Ilekroć dzwonię i pytam co u niej mówisz, że dobrze.
- Skoro jest taka zła to... - Co miałam ci powiedzieć?
Że doprowadza kolegów do płaczu i przebija opony nauczycielom?!
- Nie chciałbyś tego słuchać! - Mógłbym jej pomóc.
Ona nie chce twojej pomocy! Nie chce nikogo!
Myślisz, że nie chciałam, żeby miała ojca?!
Podziwiała cię!
Ożeniłeś się ze mną tylko po to, żeby mieć dziecko!
Mary, błagam.
To przywraca wspomnienia, prawda?
Posłuchaj.
Nigdy nie miałam okazji powiedzieć, że mi przykro.
- Za co ma ci być przykro? - Nie o to mi chodzi.
Mówię o twoim przyjacielu.
- Miał na imię Alan. - Wiem, Charlie.
Widziałam go raz, na parkingu przy Walmarcie.
Nie wyglądał dobrze. To musiało być na krótko przed...
Było we mnie mnóstwo rzeczy, które chciałam mu powiedzieć
i rzucać w niego cegłami.
Ale...
zapytałam, czy potrzebuje pomocy.
Pozwolił mi zanieść kilka toreb do jego samochodu,
podziękował,
a ja odeszłam.
Nie powiedziałam mu, kim jestem.
Dyszysz.
Tak. Jest coraz gorzej.
- Wezwać kogoś? - Nie.
Mogę posłuchać?
Jak brzmię?
Dziś byliśmy wszyscy razem po raz pierwszy od prawie 9 lat. Wiesz?
Kiedy Ellie była mała i pojechaliśmy na wycieczkę na wybrzeże Oregonu,
ona bawiła się na piasku, a my leżeliśmy na plaży.
Pływałem w oceanie.
To był ostatni raz, kiedy pływałem.
Rozcinałem sobie nogi na kamieniach.
Woda była taka zimna.
Byłaś zła, że moje nogi krwawią
i plamią siedzenia w aucie.
Kilka dni później powiedziałaś, że pachę jak woda morska.
Pamiętasz?
Brzmisz okropnie.
Umieram, Mary.
Wal się.
Przepraszam.
Wal się.
Na pewno?
Tak. Na pewno.
Posłuchaj mnie.
Muszę mieć pewność, że nic się jej nie stanie.
- Nie możemy z niej zrezygnować. - Ty już zrezygnowałeś!
Kiedy miała 8 lat!
Żałuję, że nie mogłem być częścią jej życia.
- Waszego. - Jedź do szpitala.
Masz pieniądze, więc jedź.
Oboje wiemy, że to pieniądze dla Ellie.
Poza tym,
muszę mieć pewność, że będzie miała godne życie.
W którym troszczy się o ludzi i ludzie troszczą się o nią.
Że sobie poradzi.
- Muszę iść. - Ona nie ma nikogo innego.
Muszę wiedzieć, że zrobiłem choć jedną rzecz dobrze w swoim życiu!
Odegraliśmy swoje role.
Ja ją wychowałam, a ty dałeś pieniądze.
To najlepsze, co mogliśmy zrobić.
Potrzebujesz czegoś, zanim wyjdę?
Wody albo czegoś innego?
- Pizza! - Tak.
Charlie? Wszystko w porządku?
Tak.
Pieniądze są w...
Jasne.
Na pewno wszystko gra?
Tak. Dzięki, Dan.
Dobrej nocy, okej?
Jebać te eseje. Jebać lektury.
Napiszcie, do kurwy nędzy, coś szczerego.
Liz?
Mogę wejść?
Jest otwarte.
- Cześć. - Co jest?
- Dzięki. - Za co?
Nie jestem tym, za kogo się podawałem.
- Nie jestem z New Life. - Co?
Utknąłem z kiepskim miejscu. Ukradłem trochę pieniędzy
i uciekłem z domu kilka miesięcy temu.
Twoja córka zrobiła mi zdjęcia jak palę trawkę i nagrywała mnie.
Znalazła mój kościół w Waterloo, wysłała im te nagrania,
a oni dali je rodzicom. Wiesz, co powiedzieli?
"To tylko pieniądze". Wybaczyli mi.
Kochają mnie i chcą, żebym wrócił do domu.
- Jak straszne to jest? - Ellie to zrobiła?
Nie wiem, czy chciała mi pomóc, czy mnie zranić.
- Doznałeś od niej takiego uczucia? - Jak ona w ogóle...
Znalazła twój kościół i namierzyła rodziców?
- Naprawdę zrobiła to wszystko? - Tak. Jutro jadę do domu.
Ale zanim pojadę, muszę ci to pokazać.
Co się dzieje? Dobrze się czujesz?
- To tylko ból. - Chcę ci pomóc. Wiem, że mogę.
- Nie pójdę do szpitala. - Wiem, nie będę cię zmuszał,
ale mogę pomóc.
- "Jesteśmy więc, bracia, - Co ty robisz?
dłużnikami, ale nie ciała, byśmy żyć mieli według ciała.
Bo jeżeli będziecie żyli według ciała, czeka was śmierć.
Jeżeli zaś przy pomocy Ducha uśmiercać będziecie
popędy ciała, będziecie żyli".
- Nie rozumiem. - Kiedy to przeczytałem, pojąłem.
Zrozumiałem, dlaczego Bóg przyprowadził mnie do ciebie.
Żebym pomógł ci zrozumieć, co się stało z Alanem
i żeby nie przydarzyło się to tobie.
- Skąd to masz? - Alan próbował uciec od woli Boga.
Wybrał życie z tobą zamiast Boga.
Dlatego miał taką obsesję na punkcie tego wersu.
Wiedział, że żyje ciałem, a nie duchem.
Nigdy nie modlił się o zbawienie, ale dla ciebie nie jest za późno.
Przez ducha możesz uśmiercić występki ciała i będziesz żył.
Myślisz, że Alan zmarł, bo wybrał życie ze mną?
Że Bóg odwrócił się od niego, bo byliśmy zakochani?
Tak.
Wiesz co? Nie zawsze byłem taki wielki.
Wiem.
Nie byłem może najpiękniejszy,
ale Alan mnie kochał.
Uważał, że jestem piękny.
Dobrze.
W połowie semestru
zaczął się ze mną spotykać w czasie pracy.
Ja i on... szaleliśmy za sobą.
Ale czekaliśmy, aż zajęcia się skończą, zanim...
To nie...
To było tuż po zakończeniu roku akademickiego.
Na zewnątrz była idealna temperatura.
Poszliśmy do ogrodu botanicznego
- i pocałowaliśmy się. - Charlie, przestań.
Spędzaliśmy całe noce leżąc razem nago.
Kochaliśmy się.
- Obrzydza cię to? - Bóg jest gotów ci pomóc.
Mam nadzieję, że Boga nie ma,
bo nienawidzę myśli, że istnieje życie po śmierci,
i że Alan widzi, co ze sobą zrobiłem.
- Charlie... - Że widzi te spuchnięte stopy,
- wrzody na skórze i plamy pleśni. - Przestań.
Zainfekowane wrzody na tyłku
i worek tłuszczu na plecach, który w zeszłym roku zbrązowiał.
- Dość. - Obrzydza cię to?
- Tak. - Jestem obrzydliwy?
Tak, jesteś!
Przepraszam.
Co?
Wracaj do rodziny.
PIĄTEK
Wysłuchałem waszych skarg.
Zastąpi mnie ktoś, kto będzie, bez wątpienia,
kazał wam w kółko przepisywać,
być bardziej obiektywnymi, mniej autentycznymi,
I mniej sobą, w każdej pracy.
Niektórzy w was widzieli mój wpis o napisaniu czegoś szczerego.
I...
Mam tu wasze prace.
Kristy, ty napisałaś:
"Rodzice chcą, żebym była radiologiem,
a ja nawet nie wiem, co to jest".
Julian, ty napisałeś:
"Mam dość ludzi, którzy mówią mi, że im coś obiecałem".
Adam, ty napisałeś:
"Chyba muszę zaakceptować fakt, że moje życie nie będzie ekscytujące".
Napisaliście te wspaniałe, szczere słowa i...
Byliście ze mną tak szczerzy, że...
Ja też chcę być z wami szczery.
Te zadania nie mają znaczenia.
Ten kurs nie ma znaczenia.
Studia nie mają znaczenia.
Te wspaniałe, szczere słowa, które napisaliście...
One mają znaczenie.
- Przepraszam. - Nie.
Nienawidzę cię za to, że znowu mnie w to wpakowałeś.
Te ostatnie miesiące, zanim Alan...
Przychodziłam tu, potrząsałam nim i krzyczałam,
próbując nakłonić go, żeby coś zjadł.
- To było straszne. - Dla mnie też.
Tak? Nie ty musiałeś identyfikować jego ciało,
- całe rozdęte. - Nie pozwolili mi.
Nie byłem rodziną.
Kupiłam ci dwa klopsiki. Z dodatkowym serem.
Nie wiem, co robię.
- Nie pójdę do szpitala. - Nie proszę o to.
Nie mogę tak dłużej.
Próbowałem go ratować.
Myślałem, że jeśli będę po prostu go kochał,
nie będzie potrzebował nikogo innego.
Powiedziałem mu, że nie potrzebuje Boga.
Że nie potrzebuje nikogo oprócz mnie.
Charlie.
Wiem tyle, że podarowałeś mu najlepsze lata jego życia.
Gdyby nie ty, skoczyłby z tego mostu lata wcześniej.
Nikt nie mógł go uratować. Uwierz, latami próbowałam.
Chyba nie wierzę, że człowiek może uratować drugiego człowieka.
Ona go uratowała.
Nie chciała go zranić, ale chciała mu pomóc.
- O kim ty mówisz? - Wraca do domu. Dzięki niej.
- Charlie. - Nie zrobiła tego, żeby go zranić.
Zrobiła to, żeby wrócił do domu.
Masz zawroty głowy? Spójrz na mnie.
- Próbowała mu pomóc. - Kto?
Ellie. Próbowała mu pomóc. Chciała, żeby wrócił do domu.
Masz czasem wrażenie...
że ludzie są niezdolni do nie dbania o siebie?
Ludzie są zdumiewający.
Coś ty, kurwa, zrobił?
Co mu jest?
Umiera.
Zadzwoń po kogoś.
- Nie. - Wezwij pogotowie.
- Liz. - Muszę z nim porozmawiać.
- Nie zostawię go z tobą. - Muszę z nim porozmawiać.
Liz.
Proszę.
Dobrze.
Wezwę kogoś.
Charlie.
Zaczekam na dole.
- Dlaczego to zrobiłeś? - Co?
- Oblałam. - To bardzo dobry esej.
Próbujesz mnie wykiwać po raz ostatni?
Mam gdzieś ciebie i twoje umieranie. Chcesz, żebym zawaliła liceum?
- Dlatego to robisz? - Nie napisałem tego.
To esej, który dałeś mi wczoraj.
- Nie przeczytałaś. - Nie muszę.
Przeczytaj.
To...
- Wiem, co to jest. - Wiem, że wiesz.
Ja to napisałam.
Nigdy niczego nie zapominasz.
W ósmej klasie. Dlaczego...
"Czułam smutek czytając nudne rozdziały
opisujące wieloryby,
bo wiedziałam,
że autor chce nas uchronić
przed własną smutną historią
tylko na chwilę".
- Skąd to masz? - Twoja mama
przysłała mi to 4 lata temu.
Chciałem wiedzieć, jak sobie radzisz w szkole, i przysłała to.
To najlepszy esej, jaki kiedykolwiek czytałem.
- Dlaczego tak ze mną pogrywasz? - Nie pogrywam.
Przepraszam, że cię zostawiłem.
Byłem zakochany i...
zostawiłem cię w tyle.
Nie zasłużyłaś na to.
Nie wiem, jak mogłem zrobić coś takiego.
Jesteś taka piękna.
- I wspaniała. - Przestań.
Jesteś wspaniała. Ten esej jest wspaniały.
- Ten esej to ty. - Przestań tak mówić.
- Ten esej to ty. - Przestań!
Jesteś najlepszą rzeczą w moim życiu.
- Co się dzieje? - Ellie.
- Nie mogę tu być. - Jesteś idealna.
Będziesz szczęśliwa.
Zależy ci na ludziach.
- Pogotowie jedzie, pomogą ci. - Nie pomogą.
- Jedziesz do szpitala. - Nie.
Potrzebujesz operacji.
- Poczytaj mi. - Co?
Jeśli chcesz mi pomóc, poczytaj.
Pomożesz, jeśli to przeczytasz.
Ty gruby, jebany dupku!
- Proszę. - Wal się!
Ellie!
Tato, proszę.
"W niesamowitej książce "Moby Dick" Hermana Melville'a,
autor opowiada historię swojego pobytu na morzu.
W pierwszej części autor, nazywający siebie Izmael,
jest w miasteczku, gdzie śpi z człowiekiem imieniem Queequeg".
Autor i Queequeg idą do kościoła,
a potem wyruszają statkiem, którym dowodzi pirat imieniem Ahab.
Nie ma on nogi i bardzo chce zabić wieloryba,
który nazywa się Moby Dick i jest biały.
W trakcie książki, pirat Ahab napotyka wiele trudów.
Całe jego życie kręci się wokół próby zabicia wieloryba.
Uważam, że to smutne, bo wieloryb nie czuje żadnych emocji
i nie wie, jak bardzo Ahab chce go zabić.
Jest tylko biednym, dużym zwierzęciem.
Szkoda mi też Ahaba,
ponieważ uważa, że jego życie będzie lepsze, jeśli zdoła zabić wieloryba,
ale tak naprawdę to mu wcale nie pomoże.
Ta książka bardzo mnie zasmuciła
i czułam wiele emocji wobec bohaterów.
Czułam smutek czytając nudne rozdziały opisujące wieloryby,
bo wiedziałam, że autor chce nas uchronić przed własną smutną historią
tylko na chwilę.
Książka kazała mi pomyśleć nad własnym życiem
i poczułam się szczęśliwa z powodu mojego..."