ZMIANA TEMPERATURY GLOBALNEJ
GATUNKI, KTÓRE WYGINĘŁY W TYM STULECIU
EKSTRAPOLACJE
Opowiedz mi o końcu.
O końcu?
Gdzie kończy się krąg?
Wiecznie się kończy i wiecznie zaczyna.
Unosimy się i opadamy na swoim oddechu tak długo, jak pozwala na to świat.
Dni napierają na nas,
a potem mijają.
Teraźniejszość staje się tym, co jest później, aż w końcu odchodzimy.
I zwracamy to, co zostało odebrane.
Czy właśnie to chciałaś wiedzieć?
Chcę wiedzieć wszystko.
Hej, tygrysku.
Zasnąłeś przy włączonym telewizorze.
Babcia czytała mi bajkę. Tę o latających słoniach.
One nie potrafiły tak naprawdę latać.
Prawda?
Nie, kochanie. Miały trąby, a nie skrzydła.
Wiesz o tym. Pokazywałam ci zdjęcia.
Chodź, amigo. Wstajemy.
Mam nadzieję, że to nie będzie kolejny pomarańczowy dzień.
Siedemnasty sierpnia 2046.
Pomarańczowy alert w Cali w Kolumbii aż do zachodu słońca.
Ogranicz czas spędzony na powietrzu.
KOLUMBIA
Ani jednego humbaka w tym sezonie.
Mam wrażenie, że krążę po opuszczonym domu i nawołuję, w nadziei, że ktoś tam jest.
Jeśli tam są, nie chcą nawiązywać kontaktu.
To mi przypomina ciebie.
Widziałam, że doszło do kolejnego wyrzucenia na brzeg.
Trzy osobniki w Farewell Spit. Wiesz dlaczego?
Dlaczego zdrowe,
piękne zwierzę postanawia zakończyć życie, bo świat się rozpada?
- Nie wiem. Ty mi powiedz. - Dobra, Marco.
Nie powinnam była do ciebie dzwonić.
Pracujesz dla konkurencji, Bec.
Prosisz o szpiegostwo przemysłowe,
a nie o zawodową uprzejmość.
TomorrowZoo ma paranoję na punkcie hakerów,
szpiegów i dawnych ukochanych z konkurencji,
proszących o informacje.
Na pewno podpisujesz takie same klauzule poufności.
Światu kończą się zwierzęta i czas.
Niedobór równa się wartość.
Jeszcze jeden powód, by dzielić się informacjami.
Gdybym nad jakimś pracował, dałbym ci znać.
Na pewno zrobiłabyś to samo.
Zrobiłabyś to. Prawda?
Miałam samicę.
W zeszłym tygodniu. A potem zamilkła.
Cisza od wielu dni. Straciłam ją.
Temperatura w oceanach wynosi zwykle ponad 32 stopnie.
Kryl prawie zniknął.
Cały łańcuch pokarmowy się załamuje.
Jeśli ona nie wróci, zlikwidują nas.
Trzymam kciuki. Mam nadzieję, że wróci.
Dobrze wiedzieć, że przynajmniej jeden wciąż żyje.
Odzywaj się.
Poza upałem i jakością powietrza
stres emocjonalny
wywołuje problemy powiązane z letnim sercem.
Wiem.
Śmierć czterech osobników jest łączona z kardiomiopatią termalną
powszechnie znaną jako „letnie serce”. Doszło do niej podczas tej fali upałów...
Monitor stanu zdrowia Pet Patrol wyłączony.
Uważaj na siebie. Wiesz, co masz robić.
- Mamo... - Ma się świecić na niebiesko...
Wiem. To moje zadanie.
A jeśli będzie żółty?
- Mam się uspokoić. - A czerwony?
- Pomyśleć o czymś miłym. - Tak jest.
Dobra.
Rebecca Shearer, archiwistka.
Pracownica, Menagerie2100. Witaj. Wybierz cel podróży.
Teren badawczy, Bahía Málaga.
Puść ostatnią sesję archiwalną, 005.
Jestem matką. A ty?
Cztery razy.
Kiedy ostatnio?
Pięć obrotów przed teraźniejszością przyszedł na świat.
Był pusty od zrozumienia, ale pełen pragnienia.
Zajął miejsce przy mojej skórze.
Byłam dla niego pełna jedzenia.
Był dla mnie celem.
Skąd wiedziałaś, co robić?
Matka robiła to dla mnie.
Uczyła mnie ścieżki i problemów.
- Dzień dobry, Ezro. - Dzień dobry.
Jak się masz?
Wiesz, jaki mamy dzień?
Tak, pomarańczowy.
Góra 15 minut na zewnątrz.
Trwają pożary, jakość powietrza jest niska.
To znaczy, że twoje serce potrzebuje tlenu.
Przypinka ma być niebieska.
Gdzie jest twoje dziecko?
Odszedł poza zasięg mojego głosu.
A potem oddalił się jeszcze bardziej.
Prosiłam odległość, by powrócił.
Zagubił się i opadł.
- Nie widziałeś go. - Widziałem.
Nie ma opcji!
Nie istnieją od tysięcy lat.
Od czasów dinozaurów.
- Przedstawiła cię dinozaurom? - Ten jest prawdziwy.
Mama go widziała. Tym się zajmuje. Bada te ostatnie.
Wypierdzieć ci tygrysa?
- Co z tobą? - Uważaj, Ezra.
Tak, kłamco. Czerwień to śmierć.
Mama znała tego tygrysa! Tak było!
Rebecca! Dzień dobry.
Nie wiedziałam, że wróciłaś.
Zarządowi się spieszy.
To pochłania masę czasu i pieniędzy.
Wiesz, co się dzieje?
Szło świetnie. Była responsywna.
Ale... No wiesz,
w ostatnich dniach utraciłyśmy kontakt.
Ciekawe, czy to przez konkurencję, jak w Virundze.
Dawaj znać, czy nie muszę angażować prawników.
Jeśli TomorrowZoo wpływa na twoją pracę...
To przez hałas otoczenia, działalność wydobywczą. Na dole jest głośno.
Zmienię dziś częstotliwość.
Sprawdzę, czy to pomoże.
Musimy się spieszyć. Kończy nam się czas.
Jeśli się pojawi, dam jej znać.
Puść ostatni kontakt. Dwunasty sierpnia. Poranek.
Ścieżką, której nauczyła mnie matka, coraz trudniej podążać.
Czy z tobą jest podobnie?
Zatrzymaj.
Gdzie jesteś?
Otwórz mikrofon mowy. Rozpocznij odtwarzanie.
Nadaj znacznik czasu i daty.
Wybierz X Symfonię Mahlera, Adagio.
Ostatnio pytałaś o moją matkę.
Miała na imię Eve.
Gdy z tobą rozmawiam, słyszę jej głos.
Tak dla mnie brzmisz.
Jak starsza kobieta, która lubiła siedzieć w łódce
na jeziorze w Berkshires i pić bourbona o zachodzie słońca.
Ale ty nie wiesz, co to wszystko znaczy.
Mawiała, że ilekroć poczuję się smutna lub samotna,
mogę wyobrazić sobie, że Gustav Mahler przemawia do mnie
z innego czasu.
Mahler miał złamane serce, gdy to pisał.
Rok wcześniej jego córka zmarła na szkarlatynę.
Życie nadało mu takie brzmienie.
Mahler zmarł, zanim usłyszał wykonanie tego utworu.
Nie skończył swojej symfonii.
Moja matka mówiła,
żebym dokończyła ją w głowie.
Naprawdę chcę, żebyś wróciła.
Cholera.
W lecie 2037 roku trwała masa pożarów.
W drugim trymestrze przeżyłam ze 30 dni skrajnie wysokich temperatur.
Próbowałam chronić się przed tymi upałami. Zasilanie padało...
Czy on rozumie, w jak poważnym jest stanie?
Mówiła mu pani?
Rozumie, że może umrzeć przez to, że dzień będzie zbyt słoneczny?
Nie, ciężko było mi to ubrać w słowa.
Wie, że ma letnie serce.
Wie, czym są skrajne upały i że musi ich unikać.
Nazywa je „dniami pustego serca” a nie „dniami skrajnych temperatur”.
Więc tak, rozumie, że musi uważać.
I właśnie to się wydarzyło? Za długo był na zewnątrz?
Nie, nie był na zewnątrz.
Starsi chłopcy się z nim przekomarzali
i to go zdenerwowało. Doprowadziło do tego zdarzenia.
Była z nim mała dziewczynka.
Też cierpi na letnie serce.
Dokądkolwiek prowadzi przyszłość, wyruszymy tam razem.
Dlatego Alpha Integrated Therapeutics oferuje ci najnowsze jadalne lek...
Tata miał letnie serce i mi je przekazał?
Nie, kochanie.
Twój tata urodził się w 1999 roku, nikt nie miał wtedy letniego serca.
Tata przekazał ci wielkie serce.
I przez to wielkie serce był w Manili, kiedy nadszedł sztorm.
Świat doprowadził cię do choroby, bo my doprowadziliśmy świat do choroby.
Ale teraz cię wyleczymy.
Dziewczyna ze szkoły mówiła,
że ludzie z letnim sercem dożywają tylko trzydziestki.
W przyszłym roku kończę dziesięć lat.
To znaczy, że mam przed sobą tylko dwa dziesięcioletnie życia.
Nie wierzę w to.
Czeka cię jeszcze wiele dziesięcioletnich żyć.
Może jesteś jak kot. Będziesz miał dziewięć żyć.
- To razem daje 90. - Tak.
Kiedy będziesz miał 30 lat,
ktoś na pewno stworzy dla ciebie zupełnie nowe serce.
Oto WinterChill,
najlepsza immersyjna terapia w chorobach związanych z upałami.
ZBUDUJ BAŁWANA
Daj spokój. Czemu nie mogę się pobawić?
Przykro mi. Miałeś dziś incydent w szkole.
Ale ja chcę zagrać. WinterChill jest do kitu.
Czasem to, co nas chroni, nie jest zbyt przyjemne.
Ale jest tu Lola.
WCIŚNIJ, BY ZNALEŹĆ PRZYJACIÓŁ
Chcesz pomóc? Znalazłam guziki na jego oczy.
Mama mówi, że się mylisz. I że zrobią dla nas obojga nowe serca.
Dożyję dziewięćdziesiątki.
Bezpieczne łącze dla Menagerie2100.
Rebecca Shearer, archiwistka, HW1998F.
Wszystkie dane w interfejsie komunikacyjnym
stanowią własność Menagerie2100.
Osiemnasty sierpnia 2046. Trzy, dwa, jeden.
Jeśli to odbierasz, odpowiedz, proszę.
No dawaj.
Jeśli wciąż mnie słyszysz, odpowiedz.
Wieczorem słyszałam innego.
Gdzie on jest?
Jeśli jest tam samiec, pomogę ci go znaleźć.
Chcę znów być matką.
W tym miejscu, w tej teraźniejszości.
Wystarczy na to jedzenia?
Jeśli on tu jest, to musi wystarczyć.
Musi być...
Dodaj dźwięk do interfejsu językowego.
Czemu tworzysz moje dźwięki? Po tak długim czasie.
Obserwowałam twój gatunek przez całe życie.
Ciekawiłyście mnie.
Wiesz, czym jest ciekawość?
Czy widziałam cię tam, gdzie zaczyna się niebo?
- Czy sprawiłaś, że część z nas opadła? - Nie.
Nie, nigdy bym was nie skrzywdziła.
Chcę się od was uczyć.
Obserwowałaś. Wiesz, jacy jesteśmy.
Powiesz mi, czego szukasz?
My, którzy jesteśmy nami, dzielimy świat.
Wszystko, co na nim jest.
Kiedy jest go mniej, nas też jest mniej.
Czy z wami też tak jest?
Nasze nowe nie unoszą się i nie opadają na oddechu.
Zostawiają nas i odchodzą w dal.
Patrzymy, jak znikają.
Wszystkie moje poszły w tamtą stronę.
Poszukam ci jedzenia.
Muszę go odnaleźć. On wie...
Dodaj do interfejsu językowego.
Jeśli nie znajdzie pożywienia, znów ją stracimy. I samca.
A jeśli zaoferujemy jej jedzenie, żeby pracować dalej?
Dorosłe humbaki potrzebują 1400 kilogramów dziennie.
- Głównie krylu... - Nie wiedziałam.
Musielibyśmy porozmawiać w firmie o tych ograniczeniach.
Dobre wieści są takie, że chce się rozmnażać,
to element jej cyklu migracyjnego.
Mielibyśmy wgląd w to zachowanie, o ile samiec
byłby dość silny.
Będzie prototypem każdego humbaka, którego stworzymy.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Pożywienie?
- Trudna sprawa. - Tak?
To kiepskie wizerunkowo: wziąć wartościowe białko
i dać je zwierzętom.
W Azji jest susza.
Ludzie tam umierają,
a my będziemy karmić wieloryba ludzkim pożywieniem,
żeby opowiadał o jedzeniu i pieprzeniu.
To PR-owy koszmar.
Dobra. Rozumiem.
Temperatura powierzchni wzrasta. Zakwaszenie też.
W zatoce wyginie całe życie.
To pewnie ostatni cykl w tym miejscu.
Musimy tylko z tym ruszyć.
Zamknąć do końca tygodnia, zanim to zostanie ogłoszone.
Zgoda.
Nasza wyłączność na humbaka wykosi TomorrowZoo z gry.
Daj mi jeszcze kilka nocy.
„Jesteśmy różami” - powiedziały róże.
Poczuł się bardzo nieszczęśliwy. Jego róża twierdziła,
że jest jedyną w swoim rodzaju we wszechświecie.
A oto miał ich przed sobą pięć tysięcy,
takich samych, w jednym ogrodzie.
„Poczułaby się urażona - pomyślał -
gdyby to zobaczyła.
Strasznie by kaszlała
i udawałaby, że umiera, żeby się nie ośmieszyć.
A ja...
A ja musiałbym udawać,
że się o nią troszczę.
W przeciwnym razie,
żeby i mnie upokorzyć,
naprawdę byłaby gotowa umrzeć”.
- Mam trochę poczytać, mamo? - Nie.
Ja... Ty tu będziesz.
Ja nie. Więc to czas dla babci.
„A potem pomyślał:
- Sądziłem, że mam kwiat... - Lubisz to, prawda?
...który jest najbardziej wyjątkowy na świecie”...
Wieloryb, z którym rozmawiasz, brzmi tak jak orangutan?
Nie, chciałam, żeby orangutan brzmiał jak twój ojciec,
bo za nim tęskniłam.
To jak brzmi wieloryb?
Jak babcia Eve.
Ale jak brzmi naprawdę?
Chcesz posłuchać?
Puść HW1998. Podstawowe słowa.
Co ona mówi?
Mówi: „Kim jest ten mały człowiek, Ezra,
którego tak kocham?”.
Kiedy odejdę, sprawisz, że jakieś zwierzę będzie brzmiało tak jak ja?
Nie, kochanie. Bo ty nie wyginiesz.
„A mam tylko pospolitą różę”.
Chcesz zobaczyć, Ezra? Chcesz zobaczyć róże?
„Pospolitą różę”. Tak powiedział.
Jestem Nick Bilton i wielu z was słyszało,
że chciałbym połączyć siły
z firmą dysponująca najbardziej rozbudowaną bazą DNA na świecie,
Menagerie2100.
Możliwe, że zapytacie, dlaczego firma
taka jak Alpha chce wejść do tej branży.
Odpowiedź jest prosta.
Alphę interesuje tylko jedno:
zidentyfikowane elementów teraźniejszości, które powinny znaleźć się w przyszłości.
W lepszej przyszłości.
Z genetycznie skatalogowanymi słoniami, orangutanami
i z tego, co słyszałem, może nawet humbakami.
Pakiet świadczeń Alphy jest niesamowity.
Muszę się od was tyle nauczyć.
I mam nadzieję, że za zgodą akcjonariuszy,
będziecie mi towarzyszyć w tej podróży.
Chodź.
Puść sesję archiwalną 008.
Gdzie słyszałaś ostatniego samca?
Był niedaleko stąd.
Znaleźliśmy siebie na dnie nieba.
Był inny od tego.
Co się z nim stało?
To był dzień.
Niebo było blisko.
Te, które były dla nas pożywieniem, zniknęły.
Więc szukaliśmy w nowych miejscach.
Nie widział, co w niego uderzyło z góry.
To go podziurawiło,
a on spadł.
Na sam dół.
Wciąż tam jest.
Widzę, jak się zmienia.
Gdzie jest ten nowy samiec?
Nie mogę go znaleźć.
Pewnie jesteś Rebecca. Jestem z działu operacyjnego. Hendricks.
Zarządzanie Zasobami Projektowymi, Półkula Południowa.
Przerwij.
Christina nie mówiła, że ktoś jeszcze pracuje
- z osobnikiem. - Przychodzę w nocy,
żeby trochę przyspieszyć pracę.
Czas ucieka.
Jest szansa, że to ostatni humbak.
Ostatnie dwa.
HW1998 i samiec, z którym się porozumiewa.
Masz kopię wczorajszej transkrypcji?
Jest niedostępna.
Skupiłbym się na razie na samicy.
Przesłuchałem część twoich nagrań.
Nasze nowe nie unoszą się i nie opadają na oddechu.
Chciałem zapytać o głos, którego używasz.
- Głos? - Wieloryba.
Używasz awataru ludzkiego głosu, co jest niezgodne z protokołem Menagerie.
Prowadzi to do...
...emocjonalnego przywiązania, którego staramy się unikać.
Doniesiesz na mnie?
Nie, nie.
Nie. Rób, jak uważasz.
Kim jestem, by to oceniać?
Znałem kolesia, który dał nietoperzom głos Marilyn Monroe.
Sprawdzałem twoje akta.
Przy słoniach też użyłaś awataru głosu.
To pomaga nawiązać więź, zadawać lepsze pytania.
Ludzki głos, którego tu używasz,
to Eve Shearer.
Zakładam, że to twoja matka.
A orangutan na Sumatrze
to niejaki Omar Haddad.
- Mój nieżyjący mąż. - Tak.
Jak mówiłem, rób, jak uważasz.
Zgłosiłam prośbę, by ekipa nurków
spróbowała uzyskać obraz samca, może nawet pobrać próbkę DNA.
Widziałeś go? Jak wyglądał?
No tak,
nie popracujesz dziś sobie z samcem
i niestety ekipa nurków też go nie znajdzie.
To, co słyszysz...
...to archiwalne nagranie z okolic Glacier Bay, sprzed siedmiu lat.
To był samiec. Już nie żyje.
Nie żyje?
Zderzenie ze statkiem.
Puściłeś jej pieśń godową martwego wieloryba?
Co jest z tobą, kurwa, nie tak?
Ze mną?
Czytałaś przypadkiem opis misji?
Nie ratujemy tu pojedynczych osobników.
Tworzymy od nowa cały gatunek.
Ona tam teraz jest, szuka go.
Przejawia zachowania godowe, a o to nam właśnie chodzi.
Nie do końca wiem, czemu tak trudno ci to pojąć.
Ty chyba nie myślisz,
że nie przekupywaliśmy ich pożywieniem, by dostać to, czego potrzebowaliśmy?
Nie wiesz, że to samo działo się ze słoniami, nad którymi pracowałaś?
Ja...
Może myślałaś, że szuka po prostu człowieka,
żeby omówić bieżące wydarzenia.
Nie mogę w tym uczestniczyć.
Serio? Już w tym uczestniczysz.
Hej, Shearer!
Co myślałaś, że tu robimy?
To niesamowicie rozwinięte stworzenia!
Owszem, podobnie jak my.
Jeśli nie zbierzemy od niej wszystkich informacji,
zanim zrozumie, że jest ostatnim wielorybem na świecie,
to będzie kiepski interes.
Przynajmniej finansowo.
Gotowa?
- Owszem. - Dobra.
- Świetnie. - To dobry pomysł...
- Chciałabym z tobą porozmawiać. - Rebecca.
- Jestem trochę zajęta. - To ważne.
Wrócę później.
Okłamałaś nie tylko mnie. Okłamałaś też ją.
Tak czy inaczej, wyginie.
W ten sposób przynajmniej ją sprowadzimy, kiedy wszystko naprawimy.
Najpierw robimy z nich świece i gorsety,
potem rozjeżdżamy je statkami i napełniamy ich żołądki plastikowymi torebkami.
A mimo to niewielka część z nich przeżywa.
Dopóki dwutlenek węgla nie przekształca oceanu w kwas,
a zwierzęta, którymi się żywi, nie mogą nawet formować kości.
A teraz...
kiedy jest już tylko ona,
musisz ją okłamywać.
Gdybyś powiedziała jej to wszystko na początku,
na ile byłaby chętna, by opowiedzieć ci swoją historię?
Albo gdybyś powiedziała jej, że nagrania, które tworzymy,
zastąpią informacje przekazywane przez dorosłe młodym na wolności,
bo nie będzie już wolności?
To byłoby wystarczająco szczere?
Bilton więcej płaci, bo mamy
ostatni zapis humbaka.
To zwycięstwo.
Gdyby ludzie dowiedzieli się, co robimy, gdyby to dotarło do mediów...
A niby jak?
Hendricks to dokończy.
Musisz lecieć na Alaskę.
- Żyje tam gatunek wilków... - Co znaczy „dokończy”?
- ...z Archipelagu Aleksandra... - Co on jej powie?
Chce sprawić, by wyrzuciła się na brzeg, żeby TomorrowZoo nie miało humbaka?
To zamierza zrobić?
Przepraszam, mam spotkanie.
Transmituj męską pieśń godową.
Zapętlenie.
„Niech światło późnego popołudnia przenika przez szczeliny w stodole,
przesuwając się w górę, po belach, w miarę jak słońce przesuwa się w dół.
Niech nadejdzie wieczór.
Niech świerszcze rozpoczną pieśń,
gdy kobieta sięga po druty i przędzę.
Niech nadejdzie wieczór.
Niech rosa zbiera się na motyce porzuconej w wysokiej trawie.
Niech pojawią się gwiazdy.
Niech księżyc ukaże swój srebrny róg”.
- Mamo. - „Niech to...”.
Daj mi...
Daj mi skończyć. Znam na pamięć cały ten cholerny wiersz.
Po prostu...
Chcę to nagrać, zanim zapomnę, ze względu na swoją pamięć...
- „Niech lis...”. - Przestań.
„Przyjdzie, gdy chce. Nie musisz się bać”.
Jestem na ciebie taka wściekła, mamo.
- Wiem. - Tak zajebiście wściekła.
Ale gdybym zrobiła cokolwiek inaczej, sama byłabym wściekła na siebie...
I nie chcę umrzeć podczas kłótni... z samą sobą.
Mówiłaś, że doktor Carragher twierdził, że ci się poprawia.
Chciałam przyjechać do domu.
Chciałam to zrobić. Mówiłaś, żebym się nie spieszyła.
Ludzie nie wyginą. Słonie tak.
To nie była twoja decyzja, mamo.
Twoja praca jest ważna.
Becco, ona nie chciała cię martwić.
- Chciała, żebyś dokończyła pracę. - Wiedziałeś.
Czemu mi nie... Co jest z wami, kurwa, nie tak?
Cóż, ja mam raka wątroby i właściwie wszystkiego innego.
Mamo, nie. Bez żartów.
Okłamałaś mnie.
Okłamałaś.
Kiedy dochodzisz do tej części opowieści, na której jestem teraz,
przeszłość przestaje budzić twój gniew.
A przyszłość nie ma cię w swoich planach, więc pozostaje ci teraźniejszość.
Mamy tylko to: teraźniejszość.
- To nie wystarczy. - Nie.
Ale... tylko tyle mamy.
Zostało już tylko trochę.
Pewnie tylko tyle zawsze mieliśmy.
Przerwij transmisję.
Przetłumacz treść na angielską składnię.
Nie ma ścieżki. Nie ma ścieżki.
- Nie ma ścieżki. - O Boże.
Otwórz mikrofon mowy. Nie nagrywaj sesji.
Słyszysz mnie?
Nie słuchaj tego, co właśnie słyszałaś.
Nie słuchaj samca. Słyszysz mnie?
Kurwa.
Jeśli wciąż tam jesteś, proszę...
Istnieje powód, dla którego ci się nie ukazuje,
dla którego nie odpowiada.
On nie istnieje.
Nie ma samca.
Głos, który słyszałaś, jest sprzed wielu lat, z bardzo daleka.
To tylko nagranie.
Kurwa.
Kurwa. Nie wiesz, czym jest nagranie.
Jak mogę ci to wytłumaczyć?
Chcieliśmy poznać twoje wnętrze, dowiedzieć się, jak działa twoje życie.
Chcieliśmy tego dla siebie,
a nie po to, by ci pomóc.
Każemy ci płynąć do miejsca, w którym zginiesz.
To my to robimy, a nie on.
Nie wieloryb.
Ten wieloryb opadł wiele lat temu.
Nie ma go tu.
Jego głos nie jest prawdziwy.
Odpłyń stąd.
Płyń szukać pożywienia.
Okłamujemy cię.
Tak postępujemy jako gatunek, kiedy cierpimy.
Kłamiemy.
Nie ma go tu?
Nie.
Macie dźwięk czegoś, co nie jest tutaj?
Nie jest prawdziwe?
Nazywa się to kłamstwem.
My nie mamy takiego dźwięku.
Po co mówić coś, co nie jest prawdziwe?
Możliwe, że jesteś ostatnią ze swojego gatunku.
Nie możemy znaleźć innych. Tylko ciebie.
W takim razie czas, bym opadła.
Mówiłaś, że kiedy opadasz, wszystko zaczyna się od nowa.
Stajesz się tym, co następuje.
Zwracasz to, co zostało zabrane.
Tak.
Możliwe, że pewnego dnia będzie was więcej.
Kiedy?
Potrzeba na to czasu.
Więcej czasu, niż mamy ty czy ja.
Ale to, co mi powiedziałaś, to, co sobie powiedziałyśmy...
to nakarmi wiele nowych.
A dlaczego następnym razem będzie inaczej?
Otwórz mikrofon mowy. Nie nagrywaj sesji.
Zauważyliśmy, że nie ma nowych danych z twojej niezatwierdzonej sesji.
Nie zdołałam nawiązać kontaktu.
Nic?
Ona odeszła.
Nie muszę chyba przypominać, że jesteśmy właścicielami każdej rozmowy
między pracownikiem Menagerie2100 a badanym osobnikiem.
Naruszyłam protokół.
Wykorzystałam głos zmarłej matki. Przepraszam.
To się nie powtórzy.
Żegnamy się ostatnio z tyloma rzeczami.
Ze zwierzętami, ze sobą, z całymi miastami.
Oczywiście odbija się to na nas.
Zauważyłam, że Alpha rozpoczęła wydobycie w zatoce.
Dobrze, że dotarliśmy tam przed nimi.
Wygląda na to, że „my” jesteśmy teraz „nimi”.
Będziesz w terenie, na Alasce,
więc musisz wziąć przenośną jednostkę.
Będzie się łączył z bazą danych.
Ezrze może być lepiej w chłodniejszym klimacie.
Tak.
Nie wrócę już do szkoły.
- Bo chorujesz? - Przeprowadzamy się.
- Dokąd? - Na Alaskę.
Moja mama będzie rozmawiała z wilkami.
Spotkasz się tu ze mną i opowiesz mi, co to znaczy?
Tak. Na Alasce wciąż mają chyba zimę.
Może cię odwiedzę i ulepimy prawdziwego bałwana.
Śmiało. Otwórz.
Humbak wyginął w 2046 roku.
Na pewnym etapie żyło ich na planecie ponad 125 000.
Migrowały z letnich żerowisk w okolicach biegunów,
by rozmnażać się w cieplejszych wodach, w pobliżu równika.
Słynęły ze swoich pieśni,
złożonych wokalizacji, które pozwalały im komunikować się ze sobą.
Sęp indyjski wyginął w 2039 roku.
Choć żyło ich kiedyś 80 milionów...
Słoń afrykański wyginął w 2040 roku.
Zanim wyginął, był...
Orangutan Tapanuli wyginął w 2045 roku...
Niedźwiedź polarny wyginął w 2043 roku,
w związku z utratą lodowych siedlisk na skutek zmian klimatycznych.
- Gotowy? - Tak.
- Trzy godziny? - Tak.
I proszę nikomu o tym nie mówić.
Nikomu.
Nigdy.
Dlaczego następnym razem będzie inaczej?
Coś się zmieni, tylko jeśli my się zmienimy.
Jeśli przestaniemy kłamać o świecie.
Jeśli przestaniemy oczekiwać, że ci, którzy przyjdą po nas, wszystko naprawią.
Tu będzie dobrze.
Tu jest dobrze.
Nie ma już ryb.
Gdyby były, wiedzielibyśmy o tym.
Pracuję teraz dla Alphy.
Oczywiście.
Skąd wiesz, że ona wciąż tu jest?
Nie wiem.
Chodź.
- Gotowy? - Tak.
- Trzy, dwa, jeden, skacz. - Trzy, dwa, jeden.
Ile mogę tu być?
Niedługo.
Nie zje nas, prawda?
Masz więcej zębów od niej, ale trudno byłoby się jej dziwić.
Nie wiem, co oznacza ten dźwięk.
Muzyka? Dla każdego oznacza coś innego.
Znasz tego, kto ją stworzył?
Nigdy go nie poznałam. Znam tylko muzykę, którą stworzył.
Ale wciąż go słyszysz?
Tak.
No dawaj.
Więc możesz znać jego świat i nie znać jego samego?
Tak.
A ci, którzy się jeszcze nie zaczęli?
Usłyszą te dźwięki, które dziś tworzymy?
Tak.
Gdzie ona jest?
Chyba odeszła.
Tam jest.
Pokażesz im, jak być w świecie.
Ostrzeżesz ich przed nami.
Widzisz, co potrafimy zrobić i co już zrobiliśmy.
Powiedz im, kim jesteśmy.
Już to zrobiłam.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK