Ostatnie dni Ptolemeusza Greya
Pity. Wstawaj.
No już, śpiochu.
Chodź. Nie mamy całej nocy.
Coydog?
Jasne, że tak. A teraz cicho. Chodź.
Co tu robisz?
- Zabieram cię. Po to tu jestem. - Nie.
Mój umysł nie powinien dłużej błądzić. Wyleczyli mnie.
Przestań gadać bzdury i chodź.
Nie, Coydog.
Mój umysł już taki nie jest.
Przyjąłem diabelską truciznę
i to ja pamiętam teraz przeszłość, a nie ona pamięta mnie.
Wszystko pamiętasz?
Tak.
Więc o co cię prosiłem?
Chodź.
Czemu nie powiesz mi tego, czego nie pamiętam?
Nie sądzisz, że bym to zrobił, gdybym mógł?
Czemu nie możesz?
Bo to nie mój sen.
Jesteśmy.
To Burdel Delii.
Czemu musieliśmy iść naokoło?
Przyszliśmy od tej strony, żeby nikt nas nie widział.
Czemu się ukrywamy?
Co jest tam, przy domu Delii?
- Stare żelazne koryto? - Pokaż.
Tutaj, Coydog. Tu jest.
Cicho, chłopcze.
Nie chcemy, żeby ktoś usłyszał.
Pamiętasz, gdzie jest świńska głowa?
Z tej strony, tutaj.
Gdzie patrzy Pan Świnia?
Na południowy wschód.
Chodźmy.
Tędy.
Wiesz, co to jest?
Stara studnia na deszczówkę. Robili je niewolnicy.
Znasz Clive'a Millera?
To ten wredny biały staruch.
Jego krewni mieli dawniej niewolników i robili im straszne rzeczy.
Po zniesieniu niewolnictwa dzierżawił ziemię za udział w zbiorach.
Pracujący dla niego czarnuch był jego dłużnikiem do końca życia.
Kiedyś wściekł się na mojego tatusia.
Więcej go nie widzieliśmy.
Jego rodzina żyłowała czarnych przez setki lat.
Robili to jeszcze przed rewolucją.
Ogłosili, że wszyscy ludzie są wolni, chyba że mają czarną skórę.
Odebrali wolność, miłość i nadzieję każdej czarnej duszy, której dotknęli,
a potem zrobili z tego czarne serce, które trzyma sobie Clive Miller.
To naprawdę serce?
Tak to nazywam.
To skarb, Pity.
Skarb, który powstał z cierpienia czarnych.
Clive Miller się nim chełpił.
Bo przyjemność sprawiał mu tylko ból, który nam zadawał.
Pewnej nocy w zeszłym roku upił się bimbrem, który mu sprzedałem,
i opowiedział mi o tym skarbie.
Więc zeszłej nocy
sprzedałem mu bimber z kukurydzy.
Kiedy nie patrzył, dolałem trochę laudanum.
Stracił przytomność. Przeszukałem jego dom i znalazłem skarb,
czarne serce, które przechowywał.
Zrobiłem to wszystko dla ciebie.
Dla mnie?
Clive domyśli się, że ukradłem skarb, więc muszę uciekać.
Pity…
To ty będziesz musiał wykorzystać to, co ukradłem
i pomóc naszym.
Jest w tamtej studni?
Na dnie studni jest czerwonawy kamień.
Ukryłem czarne serce dwa kamienie nad tym czerwonym.
Rozumiesz?
Tak, ale wyjedziesz teraz na zawsze?
Najpierw zajrzę do swojego domu.
Mogę iść z tobą?
Nie, mały.
To niebezpieczne.
Mówiłeś, że pan Miller upił się i zasnął.
Tak.
Dałem mu sporo laudanum.
Więc mogę iść?
Chodźmy.
Nikogo tam nie ma.
Może nie.
Po co idziesz, skoro tak się boisz?
Jest tam Biblia mojej mamy.
To wszystko, co mi po niej zostało.
Mogę po nią pójść. Mnie nie szuka.
Nie. Jesteś tylko dzieckiem.
Już i tak za bardzo cię obciążyłem.
Nie.
To moja Biblia.
I ja po nią pójdę.
Brać go!
- Mam go. - Kogo my tu mamy.
- Osłabłeś, co? - Spokojnie.
Najpierw musimy z nim pogadać.
- Proszę, pomocy. Kto pomoże? - Masz.
Trzymajcie go! Łapcie go za ręce.
Przybrał na wadze.
Dawajcie go tam. Bierzcie beczkę.
- Nie, proszę. Nie. - Wujku.
Wujku.
Wujku, obudź się.
Gdzie ja jestem?
W łóżku.
Jak…
Jak długo spałem?
Parę dni.
- Parę… - Byłeś…
Budziłeś się, ale głównie spałeś.
Jak się teraz czujesz?
Jakbym umarł,
został przeciągnięty po rozgrzanym węglu, a potem odżył.
Tak.
Krzyczałeś przez sen.
To nie było jak sen. Wydawało się realne.
Coydog ciągle się mnie czepia, że czegoś nie robię.
A ja nie rozumiem.
Ale powoli zaczynam rozumieć.
Chodzi o czarne serce.
Jakie czarne serce?
Skarb, który ukradł Coydog.
Powiedział mi, co mam z nim zrobić.
Powiedział, gdzie go znajdę.
Ale teraz…
Nie wiem, co z nim zrobiłem i gdzie jest.
Proszę, napij się wody.
Zadzwoniłam do lekarza.
Teraz?
Kiedy skoczyła ci temperatura i kiedy zacząłeś krzyczeć.
Co powiedział?
Pielęgniarka radziła natrzeć cię alkoholem.
Lekarz kazał cię przywieźć, kiedy się obudzisz.
ale to jakaś bzdura.
Spokojnie.
Nie. Nie masz prawa tego mówić.
Cholernie mnie wystraszyłeś. Nie wiedziałam, czy się obudzisz.
Gdybym wiedziała, że tak będzie, nie pozwoliłabym ci na to.
To ja się zgodziłem, nie ty.
Chyba sama zdecyduję.
Ubierz się.
Mona Lisa, Mona Lisa
Tak nazwali cię ludzie
Czy to za sprawą Smutnego, tajemniczego uśmiechu
Czy to dlatego, że jesteś samotna
Ludzie oskarżali cię
W twoich oczach
Gdzie znalazłeś ten garniak?
- Podoba ci się? - Tak.
I się ogoliłeś. Nieźle, Pitypapa.
Nie leży już jak dawniej.
Trochę się skurczyłem…
Cholera. Ładnie tu pachnie.
Gaz był po prostu wyłączony.
Udało mi się go uruchomić.
Jesteś lepsza niż złota rączka.
Czuję się, jakbym nie jadł od stu niedziel.
Mój tatuś tak mawiał.
Gdzie jest twój tatuś?
Nie żyje.
- A mama? - Ona też.
Już mi to mówiłaś, co?
Pierwszego trupa widziałem, kiedy miałem sześć lat.
Moja dziewczyna, Maude Petit, spłonęła w budzie z papy.
Mama musiała mnie trzymać, bo chciałem biec i ją ratować.
Teraz to pamiętasz?
Ale nie pamiętam tak, jak pamiętam pamiętanie.
I nie pamiętam wszystkiego.
Tak jakby rzeczy, których nie pamiętam, były za zamkniętymi drzwiami.
Słyszę swoje wspomnienia, ale nie widzę ich, nie mogę dotknąć.
Tak jak ze skarbem Coydoga
i z Reggiem.
Wiem, że mówił mi różne rzeczy, ale nie słyszę ich wyraźnie.
Kiedy to się stanie, będę mógł poukładać sobie różne rzeczy.
Na przykład?
Na przykład, dlaczego zginął,
może nawet kto go zabił.
Samochód będzie za 20 minut.
Przygotuj się.
Co się, do cholery, stało?
Nie ma tu żadnych ryb.
Panie Grey.
Bardzo pan dziś elegancki. Jak się pan czuje?
- Jak nigdy. Takie są fakty. - To dobrze.
Panno Barnet.
Jak pańska pamięć?
Wszystko jest lekko przymglone, ale wiem, która jest godzina.
I jestem silniejszy. Pewniej stoję na nogach.
To świetne wieści.
Mniej niż 10% naszych pacjentów doświadcza fizycznej poprawy.
Czyli jestem jednym ze szczęśliwców, co?
Tak. Proszę tędy.
Chodź.
Co się dzieje?
Będziecie tu siedzieć, kiwać głowami i się uśmiechać,
chociaż miał wysoką gorączkę, pocił się jak świnia i wołał o pomoc?
Gwałtowna reakcja na pierwszą dawkę…
Zaskoczyła nas.
Ale… Taka jest natura tego procesu.
To porąbane. Mógł umrzeć.
Życie pana Greya nie było zagrożone.
- Czemu mamy w to wierzyć? - To tylko skutki uboczne.
Lęki nocne i majaczenie zdarzają się,
ustaną za kilka dni.
A co z gorączką?
Będzie wracała od czasu do czasu. Głównie nocą.
Trzeba ją monitorować i zbijać.
Z gorączką sobie poradzę.
Martwi mnie to, co dzieje się w mojej głowie.
Tam w środku wiruje całe moje życie,
ale nie wszystko.
I nie okres, w którym chorowałem.
Mówił pan, że będę pamiętał wszystko.
Jesteśmy w połowie drogi.
Dopiero ostatni zastrzyk wszystko odblokuje.
I wtedy wszystko wróci?
Tak. Więcej, niż pan sobie wyobraża.
Wtedy będzie cały i zdrowy?
Przez cały okres badania.
- Tak. Absolutnie. - Chwila.
Okres badania? Mówił pan, że to lekarstwo.
Dzięki ludziom takim jak pan Grey
zdołamy ostatecznie zagwarantować postęp całej ludzkości.
Miliony ludzi cierpiących na tę chorobę będą miały lek.
A co z nim? Co się stanie po tym „okresie badania”?
Maksymalna skuteczność zastrzyku trwa około czterech tygodni.
- Czterech tygodni. - Czasem sześciu. Może siedmiu.
I wtedy jest po kwiatach, a ja wracam do normalności?
Odkryliśmy, że to zależy od intensywności kuracji,
a w niektórych przypadkach to może…
Przyspieszyć trwające już pogorszenie funkcji poznawczych.
Mój umysł będzie w gorszym stanie niż wcześniej?
Podczas 157 prób
żaden pacjent nie reagował tak samo.
I żaden z badanych nie był tak silny jak pan.
To nie brzmi zbyt zachęcająco.
- A jeśli odpuścimy sobie to gówno? - Nie radzę.
To całkiem sensowne pytanie.
Co gdybym w tej chwili stąd wyszedł?
Gdyby pan to zrobił,
doświadczyłby pan objawów zbliżonych do zespołu odstawienia.
W pańskim wieku to nie byłoby przyjemne.
Dwa razy pomagałam mamie w odstawianiu.
- Przeprowadzę go przez to. Chodź. - Jego umysł odmówi posłuszeństwa.
- Wszystko wróci do normy. - Jeśli można tak to nazwać.
Ptaszku.
Pieprzyć to. Nie potrzebujesz ich.
Ptaszku. Posłuchaj.
Wiem, że chcesz dobrze.
Ale muszę to zakończyć.
Ma dobre intencje.
Ale pan… skłamał.
Zrobiłbym wszystko, żeby opracować lek.
Myślę, że pan o tym wiedział.
A więc…
Czy muszę coś podpisać?
Podać coś?
Nie, dziękujemy.
Chodź, kochanie.
Pomogę ci.
Ślicznie wyglądasz.
Dziękuję.
Ile jestem winna?
Nie przejmuj się tym.
Dobrze. W porządku.
Mam to panu przeczytać?
Umiem czytać, Szatanie.
DAROWIZNA CIAŁA
…GOTOWOŚĆ UŻYCZENIA CIAŁA W IMIĘ ROZWOJU…
Tu jest napisane, że chcesz mieć moje ciało na własność.
To podstawowa umowa, tak.
Ale nie moją duszę.
- Dusza mi się nie przyda. - To dobrze.
Bo będę jej potrzebował.
Czemu nie przeszkadza ci, że nazywam cię Szatanem?
W te badania zainwestowano ogromne środki.
Fundusze powiernicze, big pharma, majątki i przywileje.
Zakładam, że jest pan po prostu dość bezpośredni.
Jest tu też napisane, że dostanę 5000 $ za sam podpis.
I pewnie mogę podwyższyć tę kwotę.
Nie, Belzebubie, nie.
Jestem przekonany, że kupiłeś masę czarnych dusz i ciał.
Ale ja się nie sprzedam.
Ty i ja wymieniamy tylko przysługi.
I to musi zostać zapisane w umowie.
- Dobrze, jeśli to pana uspokoi. - To nie wszystko.
Mówisz, że po następnym zastrzyku
odzyskam wszystkie wspomnienia?
Tak.
Wtedy podpiszę umowę.
Panie Grey, przykro mi, ale to tak nie działa.
Muszę mieć podpis, zanim podam ostatnią dawkę.
Posłuchaj pan.
Mam dużo do zrobienia
i potrzebuję do tego pamięci.
Całej.
Oddaj mi ją…
A to ciało będzie twoje.
Nie dotrę dziś.
Jestem wykończona, więc nadrobimy następnym razem.
GRUPA LEKCYJNA ROB GDZIE JESTEŚ?
Panno Barnet, pan Grey pani potrzebuje.
Co robicie? Puszczaj. Dobrze. Puśćcie mnie.
Nie! Przestańcie. Zostawcie mnie!
- Pomocy! - Proszę się uspokoić.
Odpierdolcie się, kurwa.
Kurwa, puścicie mnie?
Do cholery.
O co chodzi?
Zostaniesz przy mnie?
Opuszczę teraz łóżko, dobrze?
Proszę.
Dobrze.
Zaczynamy.
Powiedz mi coś, Szatanie.
Słucham?
Lubisz swoją pracę?
Proszę się przygotować.
Chyba na chwilę przysiądę sobie w słońcu.
Możesz do mnie dołączyć, jeśli chcesz.
W porządku, jest przyzwyczajona.
Co robisz?
Napiszę do Billy'ego.
Po co?
Muszę iść do Niecie po resztę rzeczy.
Wciąż się gniewasz?
Uważasz, że popełniłem błąd.
Co cię obchodzi moje zdanie?
Twoje zdanie jest dla mnie bardzo ważne.
Ci ludzie mają cię w dupie.
Tak, wiem.
To czemu mnie nie posłuchałeś?
Mogłam cię stamtąd zabrać. Czemu dałeś im się wyruchać?
Pamiętasz, jak poznałaś mnie na stypie?
Jak pachniałem?
A gdybyś powiedziała mi, żebym wszedł do pokoju Niecie,
zajrzał do górnej szuflady jej komody i przyniósł ci czerwone skarpety?
Myślisz, że cokolwiek bym pamiętał?
Nie, ale ktoś mógłby cię wykąpać, a ja sama przyniosłabym sobie skarpety…
Tak, jasne.
Reggie się mną opiekował. Teraz robisz to ty.
Odwróćmy sytuację.
To znaczy?
Co gdybyś to ty tak cuchnęła?
Gdybyś to ty nie pamiętała słów, które przed chwilą wypowiedziałaś?
Gdybyś to ty miała umysł dziecka w ciele dorosłej kobiety?
Co byś zrobiła?
Nie mów, że wyskoczyłabyś przez okno,
bo nawet nie pamiętałabyś, jak to cholerstwo otworzyć.
Tak to właśnie wygląda.
Nie wiesz, czy masz nienawidzić choroby, czy raczej siebie.
Tak się czułeś?
Tak. Bez przerwy.
To znowu ta kobieta.
To W-R-I-N-G.
Nie mogę uwierzyć, że drugi raz próbujesz mi oddać pieniądze.
Za pierwszym razem spałeś, więc wróciłam.
Kiedy robi się ciemno, oczy same mi się zamykają. Byłem w łóżku.
Jestem chłopakiem ze wsi.
Chodzę spać o zachodzie słońca.
Kiedy słońce wschodzi, wstaję i biorę się do roboty.
Jak mój ojciec.
„Wcześnie idziesz spać, wcześnie wstajesz. Więcej zrobisz za dnia”.
Zgadza się.
I jesteś uczciwa, bo…
Nawet nie pamiętam, że pożyczałem ci pieniądze.
Dałam ci słowo.
Widzisz te pieniądze?
Nawet nie wiedziałem, że jej to pożyczyłem,
ale Shirley zrobiła wszystko, żeby mi je oddać. To jest coś.
To bardzo miłe, pani Wring.
Próbuję odwzajemnić uprzejmość pana Greya.
I miałaś w banku śliczny pierścionek.
Pamiętam to. To był skarb.
Ojciec dał go matce 60 lat temu.
Masz go przy sobie?
Wiem, że nie powinnam go nosić…
Odkąd przypomniałem sobie ten pierścionek,
pomyślałem: „Obym znów na nią wpadł”.
Bo znalazłem to w kieszeni.
Robyn, chodź.
Dobrze. Idę.
- Patrz. - Idę.
Widzisz?
To jest kunszt. To dzieło sztuki.
Naprawdę piękny.
Piękny pierścionek dla pięknej kobiety.
- Muszę iść na zakupy… - Masz.
Dobra.
I masz to.
Miło było panią poznać.
- Miłą masz siostrzenicę. - O nie.
To córka przyjaciółki wnuczki mojej siostry.
Jej bliscy nie żyją.
Przeniosła się do mnie do czasu, aż stanie na nogi.
Ptolemeusz Grey znów przybywa na ratunek.
O nie. Jeśli już to ona mnie ratuje.
Nie wiem, co bym bez niej zrobił.
Wydajesz się inny niż tamtego dnia w banku.
Tak, nowe leki. Teraz działam na pełnych obrotach.
Mam nadzieję, że w banku się nie ośmieszyłem.
Ty? To ja powinnam przepraszać.
Prosić nieznajomego o pieniądze?
Dobrze, że poznałam kogoś uprzejmego.
Nie. Nie jestem tak miły, jak sądzisz.
Musisz przestać.
Nie mówię, że jestem złą osobą.
Po prostu nigdy nie miałem odwagi, by walczyć o swoje.
Raczej wtapiałem się w tłum i robiłem, co kazali.
Mnie pomogłeś.
Hej, dziewczyno.
Czego chcesz?
Masz na imię Robyn, tak?
Skoro znasz moje imię, czemu mówisz „dziewczyno”?
Jestem Roger. Roger Dawes.
Pomagam czasem Reggiemu w pracach stolarskich.
Pomogłem mu przy szafkach kuchennych jego ciotki Niecie.
Dobra, spoko.
Zanim przeniosłaś się do Niecie, mieszkałaś w Bankhead, tak?
Od czasu tamtej roboty nie widziałem Reggiego.
Co u niego?
- Nie żyje. - Słucham?
Reggie zginął. Ktoś go zastrzelił.
Co… Co się stało?
Mówiłam: zastrzelili go.
Cholera. Nie żyje?
Muszę lecieć.
Co u jego wujka?
Którego imię zaczyna się od niewymawianego „P”?
- A co? - Wiem, że byli z Reggiem blisko.
Reggie się nim opiekował.
Teraz ja to robię.
Widziałem go parę razy.
Miał świetne historie o życiu w Mississippi.
Stamtąd pochodzi cała moja rodzina.
Chętnie kiedyś wpadnę. Złożę kondolencje.
Cóż, pan Grey nie jest w takim stanie,
żeby ludzie wpadali do niego bez zapowiedzi.
Rozumiem.
Mogę cię podrzucić. To moje auto.
- To tylko kilka przecznic. - Przejdę się z tobą.
Pomogę ci z zakupami.
Możemy iść, skoro chcesz iść.
- Co u ciebie? - W porządku.
Gdybym musiał wybrać piosenkę, którą wysłanoby w kosmos na Golden Record,
to byłby Stevie Wonder.
Stevie Wonder z lat 70.
Nie chodzi mi o kawałki typu „I Just Called to Say I Love You”.
Co? Nie lubisz Steviego Wondera?
Nie. Po prostu… Wspomniałeś właśnie o Golden Record?
Tak.
To po prostu nie jest wątek, który pojawia się zwykle w rozmowach.
Przynajmniej z moimi znajomymi.
Zobaczyłem kosmitę na twoim bucie.
Tak dokładniej to Marsjanin.
Więc…
- Dziękuję. - Spoko.
Nie zapomnij zadzwonić, kiedy będę mógł odwiedzić pana Greya.
Nie zapomnę.
- No dobra. - No dobra.
Idź. Zadzwonię.
- Okej. - Dla pana Greya.
Dla pana Greya. Spoko.
Idź!
Lepiej już pójdę.
Już? Dopiero przyszłaś.
Moja przyjaciółka Alta wróciła ze szpitala.
Chcę ją odwiedzić.
Shirley Wring na ratunek.
Zadzwonię za parę dni.
Mam nadzieję.
Już pani idzie, pani Wring?
Ucieka ode mnie.
Nie. Po prostu chcę odwiedzić przyjaciółkę.
Mam nadzieję, że niedługo znów się zobaczymy.
Mam nadzieję.
- Jeśli twój wujek mnie zaprosi. - Przestań.
Pa.
Billy pomoże mi zabrać resztę rzeczy z domu cioci Niecie.
Nie potrwa to długo. Potrzebujesz czegoś?
Jedź. Zajmę się tu wszystkim.
Podgrzeję sobie kawę i będę ciepło myślał o Shirley Wring.
Tylko się nie zmęcz.
Wynoś się, zboczuchu.
Bierzmy się do roboty.
Zadziorny jest.
Zachowuj się, chłopcze.
Coy, nie zostawiaj mnie.
Chyba nie chce mówić.
Co tu masz, siostrzyczko?
Rzeczy, które udało mi się zabrać, zanim eksmitowali mnie z domu mamy.
Nie płaciłaś czynszu?
Nie mogłam nawet opłacić pogrzebu. To mnie dobiło.
Musiało to zrobić miasto,
- a ja nie chcę niczego od miasta. - Hej!
- Zaczyna się. - Co wy wyprawiacie?
Pukałam, ale nie otwierałeś.
Więc użyłam klucza, żeby zabrać resztę rzeczy.
Hej, cofnij się, stary.
Wynieśliście to z mojego domu.
Niczego ci nie ukradłam. To moje.
Pójdę sprawdzić.
Jeśli coś zniknęło, nie myśl, że cię nie znajdę.
Nie musisz. Mieszkam u wujka Greya.
Co z tym zrobisz?
- Opiekujesz się nim teraz? - Tak.
To nawet nie jest twój prawdziwy wujek, suko.
- Coś ty powiedział? - Zostaw go. Nie jest tego wart.
Jest taki malutki.
Frajer.
To nie byłoby fair. Zgniótłbyś go jak robaka.
Trzymaj się z daleka od chaty!
Ktoś mu obije łeb.
Powinien uważać.
Nie jest tego wart.
Cześć.
- Co słychać, panie Grey? - Hej.
Co robisz?
Sprawdzam, ile pamiętam osób z czasów, kiedy byłem chłopcem w Mississippi.
Doliczyłem się 227.
Znał pan sporo osób.
Większość to moja rodzina.
Pewnie zdołałbym wypełnić jeszcze z sześć kartek.
Jak to było, przypomnieć sobie to wszystko po takim czasie?
Tak, jakbym stanął na najwyższym szczycie,
a jednocześnie przewracał się w grobie.
Chcesz zejść na ziemię i iść z nami?
- Dokąd? - Do knajpy, żeby podziękować Billy'emu.
Stawiasz mu lunch.
Farciarz ze mnie.
Wujek Thorne opowiedział dowcip, złapał się za pierś i runął na ziemię.
Martwy jak kłoda.
Pamiętam, jak mama włożyła białą sukienkę, którą zafarbowała na czarno na pogrzeb.
Jak się nazywa ten lek?
Moja ciocia nie poznaje twarzy swojego męża.
Jeszcze nie ma nazwy.
Ale mówię ci, to diabelski napar.
Musisz być gotów sprzedać za niego duszę.
Pamiętaj, kiedy diabeł puka,
lepiej otwórz, bo inaczej spali ci dom.
To było głębokie, wujku.
Gdzie znaleźliście tego diabelskiego lekarza?
Kojarzysz kartkę, którą znalazłeś przy telewizorze?
- Reggie go zapisał. - Tuż przed śmiercią.
Przepraszam.
Nie zamawiałem tego.
Mam na imię Sonia. I widzę, że nie brak ci apetytu.
To na koszt firmy.
No proszę. Rumienisz się.
- Chociaż jesteś czarny. - Przestań.
Chciałem powiedzieć…
Reggie zawsze martwił się o pańskie zdrowie.
O co jeszcze martwił się Reggie?
O żonę i dzieci. Bardzo ich kochał.
Nie martwił się, że ktoś próbuje go zabić?
Nic się nie działo.
Nie zginął przypadkiem.
Robyn ma rację.
Reggie był dobrym człowiekiem. Najlepszym.
To jedna z tych złych rzeczy, które się po prostu dzieją.
Bez powodu.
To pokręcone, ale tak czasem bywa.
Kiedy byłaś w pracy,
Billy Freres przyjechał z nią i załadował wszystko do auta.
Wprowadziła się do wujka Greya,
żeby położyć łapę na jego emeryturze.
Trudno mi uwierzyć,
że taka porządna dziewczyna mogłaby zrobić coś takiego.
Porządna dziewczyna, która sypia z nożem pod poduszką?
Daj spokój.
Ile Pitypapa dostaje od miasta?
Trzy czeki, w sumie prawie 300 $.
Jest taki stuknięty, że po prostu to wyrzuca.
Ludzie mówią, że ma skrzynkę pełną kasy
gdzieś w tym bałaganie.
Myślisz, że tak z nim źle?
Widziałaś go, mamo.
Kiedy mówi, trudno go zrozumieć.
Widzi ludzi, których nie ma.
Robyn mówiła, że u niego zamieszka? A nie tylko pomoże, jak prosiłam?
Chce zamieszkać z nim w tym obleśnym mieszkaniu?
Tak mówiła.
Mówię ci. Chodzi jej o kasę.
Miasto musi się temu przyjrzeć, rozumiesz?
Może czas oddać go do domu starców?
Dla jego dobra.
Zobaczą, w jakich warunkach mieszka
i w sekundę go stamtąd zabiorą.
Wierz mi.
Jeździłem samochodem-chłodnią, byłem dozorcą na poczcie.
Miałem różne inne prace.
Zamieszkałem w Georgii, bo June mówiła, że jej dzieci muszą mieć blisko rodzinę.
Po tej samej stronie ulicy co June,
mieszkali Jonesowie,
rodzina Pettych, George i Marion White
i… Bunny Rogers.
Bunny? To kobieta?
Nie, Boże. Bunny Rogers był mężczyzną.
- Bunny Rogers zabił Tommy'ego Bottomsa… - Co?
…I nie siedział, nawet go nie sądzili.
O rany.
Wszystko widzę teraz tak wyraźnie.
Wszystko widzę oprócz tej jednej rzeczy…
Gdzie ukryłem skarb Coydoga.
Nie martw się. To też wróci.
Do tego czasu możesz słodko rozmyślać o swojej nowej dziewczynie.
Shirley jest miła.
Ale nie o takich dziewczynach się marzy.
Za to Sensia…
Nigdy nie byłem szczęśliwszy niż u boku Sensii.
Powinieneś się kłaść.
Była najpiękniejszą kobietą, jaką widziałem.
Wystarczy. Miłe myśli.
Za Sensię byłoby warto oddać życie.
Śpij dobrze.
Zaraz wracam.
Hej. To ty tu biegałeś?
Mój wujek Coydog…
Coydog? Co to za imię?
To nie jest mój prawdziwy wujek, tak go tylko nazywałem.
Ale miał na imię Coydog,
bo tylko tak go wszyscy nazywali.
No i co?
Co nie-wujek Coydog ma wspólnego z twoim bieganiem?
Coydog mawiał:
„W życiu każdego czarnego mężczyzny przyjdzie czas, że będzie musiał uciekać.
Jeśli nie będziesz ćwiczył,
to kiedy nadejdzie ten czas, nie osiągniesz niezbędnej prędkości”.
Mądry człowiek.
Owszem.
Co czytasz?
ZNAJOMI Z POCIĄGU
Historia miłosna?
To o dwóch mężczyznach, którzy się nie znają
i chcą kogoś zabić.
Dwie różne osoby.
Wiedzą, że gdyby sami to zrobili, mieliby kłopoty.
Więc się zamieniają. Wiesz, zamieniają się ofiarami.
Nie lubię kryminałów.
Za dużo krwi i przemocy.
Nieważne, co czytasz, byle cokolwiek czytać.
Coydog
zawsze mawiał:
„Najlepsze, co może zrobić czarny, to umieć czytać i samodzielnie myśleć”.
Chyba polubiłabym twojego wujka.
On na pewno polubiłby ciebie.
Czemu tak sądzisz?
Jestem Sensia. Sensia Howard.
Ptolemeusz Grey.
Wielu ludzi myśli, że to afrykańskie imię,
ale ono jest greckie.
Twoja rodzina stamtąd pochodzi?
Moja mama uwielbiała historię.
Kiedy Aleksander Wielki podbił Egipt,
trzysta lat przed narodzinami Jezusa,
gubernatorzy zostali królami, inaczej faraonami.
Trzech nosiło imię Ptolemeusz.
Jeden był ojcem Kleopatry.
Nie tylko był Grekiem, ale był też królem Egiptu.
Powiedz mi, Ptolemeuszu…
Czytałeś coś kiedyś wieczorem dziewczynie?
Sensia.
Tak?
Przygotowują grilla.
Nie jestem głodna, Ezra.
To Ptolemeusz Grey. Nazwany na cześć greckiego króla Egiptu.
- Króla, co? - To tylko imię.
Słuchaj, musimy lecieć.
Może do nas dołączysz, panie Grey?
Nie jest zaproszony.
To może posiedzę tu i porozmawiam,
a potem do was dołączę.
Mówiłem, chodź.
Ezra, przestań!
Nie łap tak kobiety.
Czarnuchu, zajmij się, kurwa, swoimi sprawami.
Ezra! Nie chcesz się bić w niedzielę.
Chodź.
Dobra.
Przypomnij mi. Co tu robisz?
Mówiłam ci.
Ciocia Alberta mówiła, że nie mogę dać się źle traktować mężczyźnie.
Ale nie wolno też być z innym przynajmniej przez trzy dni,
żeby nie zostać uznaną za ladacznicę.
DOSTAWA LODU MOE'A
Ezra szarpnął mnie w niedzielę,
a jest środa wieczorem.
Gdybyś miał wolny dzień,
opłacony czynsz i trochę kasy w banku, co byś zrobił?
To, co robię teraz.
A gdybyś był sam?
To tak.
Wstałbym przed świtem. Pojechałbym autobusem nad jezioro Altoona.
Zdjąłbym buty i skarpetki.
Spacerowałbym wzdłuż brzegu i oglądałbym wschód słońca.
To wszystko?
Potem pojechałbym do High Museum i otoczyłbym się pięknem.
Więc wydałbyś tylko tyle, ile kosztuje bilet?
Kupiłbym sobie jeszcze kanapkę i coś do picia.
A potem posiedziałbym przy książce.
Dlatego tu jestem.
Muszę być z mężczyzną takim jak ty.
Takim, z którym każdy dzień będzie niespodzianką.
Tylko tyle mogę zaoferować.
Moja mama i Alberta mawiały też:
„Nie możesz mieć wszystkiego.
Musisz to zaakceptować i poprzestać na tym, czego potrzebujesz”.
A czego potrzebujesz, Sensio Howard?
Myślałam, że chcę mężczyzny, który może kupować mi eleganckie sukienki,
ładne ciuchy.
Dostałam ciuchy.
Ale są jak sznury i łańcuchy.
Teraz chcę mężczyznę, który co wieczór może mi czytać książkę.
Więc chyba pozostajesz mi ty.
Mam tu coś do powiedzenia?
Jasne.
O ile powiesz „tak”.
Czarnuchu, lepiej się pomódl.
- Ezra, wiesz, że… - Zejdź mi, kurwa, z drogi.
- Nie szukam kłopotów. - Zabiję cię, skurwysynu!
Nie!
- Kurwa! - Ezra!
Zobaczymy, czy będziesz go chciała, kiedy skończę.
Ezra, ostrzegam cię. Nie dotykaj go!
Bo co?
Ostrzegałam, żebyś nigdy nie podniósł na mnie ręki.
Nie uciekam do niego.
Odeszłam od ciebie.
Mierzysz do mnie z broni?
Zastrzelisz mnie? Dla tego śmiecia?
To koniec, Ezra. Skończyłam z tobą.
Pierdolić to.
Suka!
Boże! Kurwa!
Sensia, kochanie. Proszę.
Proszę, kochanie.
Sensia.
Puszczaj.
Czemu mnie powstrzymałeś? Chciał cię zabić!
Posłuchaj.
Nie mam nic przeciwko, żeby zacząć od odrobiny krwi.
Ale nie zamierzam dochodzić po trupach do celu.
Proszę.
Zatrzymaj to.
Chodź. Połóżmy cię do łóżka.
Sen dobrze mi zrobi.
A kiedy się obudzisz,
musisz wykopać skarb i go wykorzystać.
Ptaszku! Wstawaj.
Co jest?
Pamiętam, to było… To było tam.
- Co? - Czarne serce.
Co?
Ukryłem je pod podłogą,
kiedy naprawiłem ją po tym, jak Sensia ją przestrzeliła.
- Tak było. - Nic ci nie jest?
To było gdzieś tutaj.
Wujku!
- Co ty robisz? - To tutaj jest.
Chodź. Pomogę ci.
- To chodź. - Dobrze. Ale nie machaj tym.
- Przetnij w poprzek. - Dobra.
Dobrze. Ciągnij.
Dobra. Nic nie stanie mi już na drodze.
Zaraz to znajdziemy.
Co znajdziemy?
Przyszłość, Ptaszku.
Przyszłość.
OPARTE NA KSIĄŻCE WALTERA MOSLEYA
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK