Οι τελευταίες ημέρες του Πτολεμαίου Γκρέι
Πίτι, ξύπνα.
Άντε, υπναρά.
Έλα, μικρέ. Δεν έχουμε όλη τη νύχτα.
Κόιντογκ;
Φυσικά εγώ. Σώπαινε τώρα. Σήκω.
Τι γυρεύεις εδώ;
-Ήρθα να σε πάρω. Αυτό γυρεύω εδώ. -Όχι, όχι.
Δεν πρέπει να 'ναι πια εδώ το μυαλό μου. Γιατρεύτηκα.
Πάψε να λες ανοησίες και σήκω.
Όχι, Κόιντογκ. Δεν είναι πια έτσι το μυαλό μου.
Πήρα το φαρμάκι του διαβόλου
και τώρα θυμάμαι τα παλιά αντί να θυμούνται εκείνα εμένα.
Ώστε τα θυμάσαι όλα;
Ναι!
Τι σου ανέθεσα να κάνεις, λοιπόν;
Άντε.
Γιατί δεν μου λες τι 'ν' αυτό που δεν θυμάμαι;
Λες να μην το 'κανα αν μπορούσα;
-Γιατί δεν μπορείς; -Γιατί δεν είν' δικό μου τ' όνειρο.
Φτάσαμε.
Αυτό είναι το μπορντέλο της Ντέλια.
Γιατί ήρθαμε απ' τον μακρύ δρόμο;
Ήρθαμε απ' τον μακρύ δρόμο για να βγούμε από πίσω και να μη μας δει κανείς.
Γιατί κρυβόμαστε;
Τι είναι δίπλα στης Ντέλια;
-Η παλιά σιδερένια ταΐστρα; -Δείξε μου.
-Εδώ είναι, Κόιντογκ! Εδώ είναι! -Πάψε, μικρέ.
Δεν θέλουμε να μας ακούσουν.
Θυμάσαι πού 'ναι η γουρουνοκεφαλή;
Σ' αυτήν την άκρια, από δω.
Και πού κοιτά ο κυρ-Γουρούνης;
Νοτιοανατολικά.
Πάμε.
Από δω.
Ξέρεις τι 'ναι αυτό;
Ναι. Το παλιό πέτρινο ξεροπήγαδο που έφτιαξαν οι σκλάβοι.
Ξέρεις τον Κλάιβ Μίλερ;
Εκείνος ο κακός λευκός γέρος.
Το συγγενολόι του είχε σκλάβους κείνα τα χρόνια και τους έκαναν πολλά φριχτά.
Και μετά τη χειραφέτηση, ασχολήθηκε με κείνη την υπόθεση του πληθοπορισμού.
Κάθε νέγρος στη δούλεψή του χρωστούσε σ' όλη του τη ζωή.
Θύμωσε με τον μπαμπά μου μια φορά.
Δεν τον ξανάδαμε πια τον μπαμπά.
Η φαμίλια του ρουφάει το αίμα των μαύρων εκατοντάδες χρόνια.
Πριν κι απ' την επανάσταση.
Κάναν όλους τους ανθρώπους ίσους, εκτός αν έχουν μαύρο δέρμα.
Ξερίζωσαν τη λευτεριά, την αγάπη, την ελπίδα από κάθε ψυχή μαύρου π' άγγιξαν
και τα 'πλασαν όλα σε μια μαύρη καρδιά που κράτησε δική του ο Κλάιβ Μίλερ.
Αλήθεια είναι καρδιά;
Έτσι το λέω γω.
Είναι θησαυρός, Πίτι.
Ένας θησαυρός φτιαγμένος απ' τα βάσανα της μαύρης φυλής.
Κι ο Κλάιβ Μίλερ το καυχιόταν,
γιατί το μόνο που τον χαροποιούσε ήταν ο πόνος που μας μοίραζε.
Ένα βράδυ πέρσι, πάνω στο μεθύσι με λίγο παράνομο ουίσκι που του πούλησα,
μου 'πε για τον θησαυρό του.
Χτες βράδυ, λοιπόν…
του πούλησα πιοτό από καλαμπόκι
κι ενώ δεν κοιτούσε, του 'ριξα λάβδανο μέσα.
Κι όταν λιγοθύμησε, έψαξα το σπίτι του ώσπου βρήκα κείνον τον θησαυρό,
κείνη τη μαύρη καρδιά που κρατούσε.
Κι όλ' αυτά τα 'κανα για σένα.
Για μένα;
Ο Κλάιβ δεν ξέρει ότι του 'κλεψα τον θησαυρό, γι' αυτό πρέπει να φύγω.
Και, Πίτι…
εσύ πρέπει να πάρεις αυτό που 'κλεψα και μ' αυτό να βοηθήσεις τη φάρα μας.
Εδώ κάτω στο πηγάδι είναι;
Στον πάτο αυτού εδώ του πηγαδιού, υπάρχει ένα κοκκινωπό βότσαλο.
Έκρυψα τη μαύρη καρδιά πίσω απ' την πέτρα, δυο λιθάρια πάνω απ' την κόκκινη.
Κατάλαβες;
Ναι, αλλά εσύ θα φύγεις για πάντα τώρα;
Αφού πρώτα περάσω απ' το σπίτι μου.
Να 'ρθω μαζί σου;
Όχι, αδερφάκι.
Ίσως είν' επικίνδυνο.
Μα είπες πως ο κος Μίλερ κοιμάται απ' το μεθύσι.
Ναι.
Του 'δωσα ένα ολόκληρο δράμι λάβδανο.
Να 'ρθω, δηλαδή;
Πάμε.
Δεν είν' κανείς εδώ.
Ίσως όχι.
Γιατί πας αφού φοβάσαι τόσο;
Είν' η Βίβλος της μάνας μου κει κάτω.
Ό,τι μου απόμεινε από κείνη.
Θα πάω να σ' τη φέρω εγώ. Δεν ψάχνει εμένα.
Όχι. Παιδάκι είσαι.
Κι ήδη σου 'χω φορτώσει μεγάλο βάρος.
Όχι.
Κείνη κει η Βίβλος είναι δική μου.
Και θα πά' να την πάρω.
Πιάστε τον!
-Τον τσάκωσα! -Δείτε ποιος είναι!
-Πού πήγε η δύναμή σου; -Ήρεμα! Να του μιλήσουμε πρώτα.
-Βοήθεια. Ποιος θα βοηθήσει; -Έτσι!
Αφήστε τον κάτω! Απ' τα μπράτσα πιάστε τον!
Πάχυνε ο μικρός!
Εμπρός, πηγαίνετέ τον εκεί! Φέρτε το βαρέλι.
-Όχι, σας παρακαλώ, όχι. Όχι! -Θείε.
Θείε;
Θείε, ξύπνα!
Πού είμαι;
Στο κρεβάτι σου.
Μα πώς…
Πόση ώρα κοιμάμαι;
Κάνα δυο μέρες.
-Κάνα δυο… -Ήσουν…
Ξυπνούσες και χανόσουν. Κυρίως χανόσουν.
Πώς είσαι τώρα;
Σαν να 'χα πεθάνει και…
με σύραν πίσω στη ζωή μέσα από καυτά κάρβουνα.
Ναι.
Ούρλιαζες και φώναζες στ' όνειρό σου.
Δεν μου φάνηκε για όνειρο. Το 'νιωθα αληθινό.
Ο Κόιντογκ όλο με κατσαδιάζει γι' αυτό που δεν κάνω.
Κι εγώ δεν καταλαβαίνω.
Τώρα αρχίζω να το πιάνω.
Αφορά τη μαύρη καρδιά.
Τι 'ναι η μαύρη καρδιά;
Ο θησαυρός που 'κλεψε ο Κόιντογκ.
Μου 'πε τι πρέπει να τον κάνω. Μέχρι και πού ήταν.
Μα τώρα…
δεν ξέρω τι τον έκανα ή πού 'ναι.
Πιες λίγο νερό.
Πήρα τον γιατρό.
Τώρα δα;
Όταν ψηνόσουν στον πυρετό, και πάλι όταν έβαλες τις φωνές.
Τι είπε;
Η νοσοκόμα είπε να σε τρίψω με οινόπνευμα.
Ο γιατρός είπε να σε πάω από κει όταν ξυπνήσεις. Μαλακίες, δηλαδή.
Ήρεμα.
Όχι. Δεν θα μου το λες αυτό.
Με κατατρόμαξες! Δεν ήξερα αν θα ξυπνούσες!
Αν ήξερα ότι θα γινόταν αυτό, δεν θα σ' άφηνα με τίποτα να το κάνεις.
Εγώ είμαι που είπα το "ναι", όχι εσύ.
Τότε, να τηλεφωνήσω.
Ντύσου μόνος σου.
Μόνα Λίζα, Μόνα Λίζα
Οι άνθρωποι σ' έχουν ονομάσει
Μήπως για το θλιμμένο Κι αινιγματικό χαμόγελό σου
Είναι μόνο επειδή είσαι μοναχική
Που οι άνθρωποι σε κατηγορούν
Είναι στα μάτια σου
Πού βρήκες την κοστουμιά;
-Σ' αρέσει; -Ναι.
Και φρεσκοξυρισμένος. Καθόλου άσχημα, μπαρμπα-Πίτι.
Δεν μου στέκεται όπως παλιά. Κάπως έχω σουρώσει, αλλά…
Να πάρει! Ωραία μυρίζει εδώ μέσα!
Ήταν κλειστό το αέριο στην κουζίνα. Μπήκα από κάτω και τ' άνοιξα.
Καλύτερη από μάστορα είσαι συ.
Νιώθω σαν να 'μαι νηστικός έναν μήνα!
Ο μπαμπάς μου το 'λεγε αυτό.
Πού είναι ο μπαμπάς σου;
Πέθανε.
-Η μάνα σου; -Κι εκείνη.
Μου το 'χεις ξαναπεί αυτό, έτσι;
Εγώ είδα το πρώτο μου πτώμα όταν ήμουν έξι χρονών.
Η φιλεναδίτσα μου, η Μοντ Πέτιτ, κάηκε σ' ένα καλύβι από πισσόχαρτο.
Η μάνα μου με κράτησε να μην μπω μέσα να τη σώσω.
Το θυμάσαι τώρα;
Ναι, μα δεν θυμάμαι όπως θυμάμαι τη θύμηση.
Κι όχι τα πάντα.
Είναι λες κι όσα δεν μπορώ να θυμηθώ είναι πίσω από μια κλειστή πόρτα.
Κι ακούω τις αναμνήσεις μου, μα δεν μπορώ να τις δω, να τις αγγίξω.
Ξέρεις, όπως ο θησαυρός του Κόιντογκ
και… ο Ρέτζι.
Ξέρω ότι μου 'πε κάποια πράγματα, αλλά δεν μπορώ να τ' ακούσω καλά.
Οπότε, νομίζω πως όταν τ' ακούσω, θα καταφέρω να βγάλω μια άκρη.
Για τι;
Γιατί τον σκοτώσανε, ας πούμε.
Ίσως και ποιος τον σκότωσε ακόμη.
Το ταξί θα 'ναι δω σε 20 λεπτά.
Να 'σαι έτοιμος.
Τι διάολο έγινε τώρα;
-Δεν έχει ψάρια εδώ μέσα. -Κύριε Γκρέι!
Είστε κομψότατος. Πώς αισθάνεστε;
-Καλύτερα από ποτέ. Είναι γεγονός. -Ωραία.
Δεσποινίς Μπαρνέτ.
Πώς είναι η μνήμη σας;
Λίγο θολή ακόμη, αλλά ξέρω τι ώρα είναι.
Κι είμαι δυνατότερος. Πατάω πολύ πιο σταθερά στα ποδάρια μου.
Αυτό είναι πολύ ευχάριστο.
Λιγότερο από το 10% των ασθενών βιώνει σωματική βελτίωση.
Άρα είμαι απ' τους τυχερούς, έτσι;
Ναι. Παρακαλώ, από δω.
Έλα.
Τι τρέχει;
Θα κάθεστε εκεί και θα κουνάτε τα κεφάλια χαμογελώντας
σαν να μην ψηνόταν στον πυρετό, να μην ιδροκόπαγε και να μη ζητούσε βοήθεια;
Κοιτάξτε, η έντονη αντίδρασή του στην πρώτη ένεση μας αιφνιδίασε.
Μα αυτή είναι η φύση αυτού του θηρίου.
Και πάλι, παραλίγο να πεθάνει.
Σας διαβεβαιώ, η ζωή του κου Γκρέι δεν κινδύνευσε ποτέ.
-Και γιατί να το πιστέψουμε; -Κοιτάξτε, είναι απλώς παρενέργειες.
Νυχτερινός τρόμος, παραλήρημα είναι συνήθη και θα υποχωρήσουν σε λίγες μέρες.
Κι ο πυρετός του;
Θα επιστρέφει ανά διαστήματα. Κυρίως τη νύχτα.
Θέλει παρακολούθηση και διαχείριση.
Τον πυρετό τον αντέχω.
Αυτό που μ' απασχολεί εμένα είναι τι γίνεται μες στο μυαλό μου.
Μια ολόκληρη ζωή στροβιλίζεται εκεί μέσα, μα όχι τα πάντα.
Ιδίως όχι το διάστημα της αρρώστιας μου.
Κι εσύ είπες ότι θα τα θυμόμουν όλα.
Είμαστε ακόμη στα μισά, κύριε Γκρέι.
Με την τελευταία δόση θα καθαρίσει κάθε εμπόδιο.
-Και τότε θα τα θυμηθώ όλα; -Ναι, όσο δεν μπορείτε να φανταστείτε.
-Και θα 'ναι σώος κι ασφαλής; -Όσο διαρκεί η δοκιμή, ναι.
-Απόλυτα. -Για μισό.
"Όσο διαρκεί"; Εσύ είπες ότι είναι θεραπεία.
Χάρη σε ανθρώπους όπως ο κύριος Γκρέι,
τελικώς θα προοδεύσει η ανθρώπινη φυλή, ολόκληρο το είδος.
Εκατομμύρια πάσχοντες από την ασθένειά του θα έχουν θεραπεία.
Κι αυτός; Τι θα του συμβεί μετά το "όσο διαρκεί" σας;
Κατά μέσο όρο, η κορύφωση διαρκεί γύρω στις τέσσερις βδομάδες.
-Τέσσερις βδομάδες; -Μερικές φορές έξι. Ίσως επτά.
Και τότε θα τελειώσει το γλέντι και θα επανέλθω στο φυσιολογικό;
Βασικά, ανακαλύψαμε ότι, ανάλογα με την ένταση της θεραπείας,
σε κάποιες περιπτώσεις
μπορεί να επιταχύνει τη γνωστική επιδείνωση που ήδη συντελούνταν.
Δηλαδή, το μυαλό μου θα 'ναι χειρότερο από πριν;
Σε 157 δοκιμές, ουδείς ασθενής είχε την ίδια αντίδραση.
Και ποτέ δεν έχει δοκιμαστεί κάποιος με τη δική σας αντοχή.
Δεν το λες και καλή διαφήμιση.
-Κι αν κόψουμε λάσπη εδώ και τώρα; -Δεν θα το συνιστούσα.
Πολύ καλή ερώτηση, πάντως.
Κι αν έφευγα εδώ και τώρα;
Αν το κάνατε αυτό,
θα βιώνατε ένα είδος πνευματικής και σωματικής κατάστασης σαν την αποστέρηση.
Και στην ηλικία σας δεν θα ήταν ευχάριστο.
Δυο φορές βοήθησα τη μάνα μου με το στερητικό.
-Θα το αντέξει. Πάμε. -Και πάλι θα επιδεινωθεί το μυαλό του.
-Θα επανέλθει στα κανονικά. Σήκω! -Αν το λέτε έτσι.
Κοκκινολαίμη.
Να πά' να χεστούν! Δεν τα χρειάζεσαι όλ' αυτά!
Κοκκινολαίμη, άκου.
Ξέρω ότι το λες με καλή πρόθεση.
Μα πρέπει να το τελειώσω αυτό.
Έχει καλή πρόθεση.
Όμως εσύ… είπες ψέματα.
Κύριε Γκρέι, θα έκανα τα πάντα για να βρω μια θεραπεία.
Μα νομίζω πως το ξέρατε ήδη αυτό.
Λοιπόν…
Θες να υπογράψω κάπου;
Να σας προσφέρω κάτι;
Όχι, ευχαριστώ, κυρία.
Έλα, μωρό μου.
Στάσου να σε καθαρίσω.
-Κούκλα είσαι. -Να 'σαι καλά.
Πόσα οφείλω;
Μη σ' απασχολεί αυτό.
Εντάξει. Όλα καλά.
Θέλετε να σας το διαβάσω;
Ξέρω να διαβάζω, Σατανά.
ΔΩΡΕΑ ΣΩΜΑΤΟΣ …ΔΙΑΘΕΤΩ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ…
Εδώ λέει ότι θες την κυριότητα του σώματός μου.
-Αυτή είναι η βασική συμφωνία, ναι. -Μα όχι της ψυχής μου.
-Δεν χρειάζομαι τις ψυχές, κε Γκρέι. -Ωραία! Γιατί θέλω τη δική μου.
Πώς και δεν σε πειράζει που σε λέω Σατανά;
Πίσω απ' αυτήν την έρευνα υπάρχουν πολλά λεφτά.
Ανεξάρτητα τραστ, μεγάλες φαρμακευτικές, μεγάλος πλούτος και προνόμια.
Υποθέτω ότι λέτε τα πράγματα με τ' όνομά τους.
Εδώ λέει επίσης ότι θα πάρω 5.000 δολάρια με την υπογραφή.
Ναι, θα μπορούσα να τα αυξήσω.
Όχι, Βελζεβούλη. Όχι.
Σίγουρα τα λεφτά σου θ' αγόρασαν μπόλικες ψυχές και σώματα μαύρων.
Μα εγώ δεν πουλάω.
Εγώ κι εσύ απλώς ανταλλάζουμε χάρες.
Και θέλω να τ' αναφέρει τούτο δω το συμφωνητικό.
-Αν νιώθετε καλύτερα έτσι. -Και δεν τελείωσα.
Λες ότι όταν κάνω την επόμενη ένεση
θα ξαναγυρίσουν όλες οι αναμνήσεις μου;
Ναι.
Τότε θα υπογράψω.
Κύριε Γκρέι, λυπάμαι, αλλά δεν πάει έτσι.
Χρειάζομαι την υπογραφή σας πριν από την τελευταία δόση.
Άκου δω.
Έχω πάρα πολλά να κάνω
και χρειάζομαι τη μνήμη μου για να τα κάνω. Ολόκληρη.
Δώσ' το μου αυτό…
κι αυτό το κορμί είναι δικό σου.
Δεν θα 'ρθω σήμερα.
Ξύπνησα κομμάτια, οπότε τα λέμε την επόμενη φορά, κορίτσια.
ΟΜΑΔΑ ΜΕΛΕΤΗΣ ΡΟΜΠ ΠΟΥ 'ΣΑΙ;
Δις Μπαρνέτ, σας χρειάζεται ο κος Γκρέι.
Τι κάνεις; Εντάξει! Άσε με!
Όχι! Όχι, σταμάτα! Άσε με ήσυχη! Φύγε…
-Βοήθεια! -Σε παρακαλώ, ηρέμησε.
Αφήστε με, γαμώτο!
Θα μ' αφήσετε, γαμώτο;
Πανάθεμα!
Τι θες;
Θα μείνεις κοντά μου;
Κύριε Γκρέι, θα σας ξαπλώσω πίσω, εντάξει;
Έτσι.
Εντάξει.
Έτοιμοι. Εντάξει.
Πες μου κάτι, Σατανά.
Τι πράγμα;
Σ' αρέσει η δουλειά σου;
Προετοιμαστείτε, κε Γκρέι.
Λέω να κάτσω εδώ έξω λίγο, στον ήλιο.
Μπορείς να μου κάνεις παρέα, αν θες.
Ναι, δεν πειράζει, γιατί είναι συνηθισμένη να περιμένει.
Τι κάνεις;
-Στέλνω μήνυμα στον Μπίλι. -Για τι;
Πρέπει να πάρω τα πράγματά μου απ' τη Νίσι.
Ακόμη θυμωμένη;
Πιστεύεις πως έκανα λάθος.
Τι σε νοιάζει τι πιστεύω εγώ;
Αυτό που πιστεύεις εσύ είναι πολύ σημαντικό για μένα.
Εκείνοι δεν δίνουν δεκάρα για σένα.
Ναι, το ξέρω.
Τότε, γιατί δεν μ' ακούς;
Θα σ' έπαιρνα από κει μέσα. Γιατί τους αφήνεις να σε δουλεύουν έτσι;
Θυμάσαι όταν με πρωτογνώρισες στο γεύμα της παρηγοριάς;
Πώς μύριζα;
Τι θα γινόταν αν μ' είχες στείλει στο δωμάτιο της Νίσι
να ψάξω στο πάνω συρτάρι του κομοδίνου της και να σου φέρω τις κόκκινες κάλτσες;
Λες να θυμόμουν τίποτα απ' όλα αυτά;
Όχι, αλλά θα σ' έπλενε κάποιος άλλος κι εγώ θα 'παιρνα μόνη μου τις κάλτσες…
Ναι, σωστό είναι αυτό.
Ναι, με φρόντιζε ο Ρέτζι. Τώρα το κάνεις εσύ.
Ας τ' αντιστρέψουμε.
Τι πράγμα;
Κι αν ήσουν εσύ που μύριζες σαν απόπατος;
Αν ήσουν εσύ που δεν θυμόσουν τίποτα από λέξη σε λέξη;
Αν ήσουν εσύ που θα 'χες μυαλό παιδιού σε σώμα μεγάλης γυναίκας;
Τι θα έκανες; Μην πεις ότι θα πηδούσες από παράθυρο,
γιατί δεν θυμάσαι καν πώς ανοίγει τ' αναθεματισμένο.
Έτσι είναι αυτό το πράγμα.
Δεν ξέρεις αν πρέπει να μισήσεις την αρρώστια σου ή τον εαυτό σου.
Τα 'νιωθες όλα αυτά;
Ναι. Όλη την ώρα.
Πάλι έρχεται εκείνη η γυναίκα.
Αυτή είναι η Ρ-Ι-Ν-Γ-Κ.
Δεν το πιστεύω ότι έρχεσαι δεύτερη φορά για να μου δώσεις τα λεφτά.
Αφού την πρώτη κοιμόσουν, έπρεπε να ξανάρθω.
Μόλις πέσει ο ήλιος, γλαρώνω. Είχα πλαγιάσει.
Χωριατόπαιδο είμαι.
Πλαγιάζω μόλις πέσει ο ήλιος. Μόλις σηκωθεί ο ήλιος, όρθιος κι εγώ.
Ίδιος ο πατέρας μου.
Έλεγε "Κοιμάσαι νωρίς, ξυπνάς νωρίς. Κάνεις περισσότερα τη μέρα".
Ακριβώς έτσι είναι.
Κι είσαι τίμια, γιατί… Να πω την αλήθεια, ούτε που θυμάμαι να σου δανείζω τα λεφτά.
Σου έδωσα τον λόγο μου.
Τα βλέπεις αυτά;
Ούτε καν ήξερα ότι της τα 'χα δανείσει,
αλλά η Σίρλεϊ έφερε τα πάνω κάτω για να με ξεπληρώσει. Τρομερό;
Πολύ ευγενικό, κυρία Ρινγκ.
Απλώς ανταποδίδω την καλοσύνη του κου Γκρέι.
Κι είχες ένα όμορφο δαχτυλίδι στην τράπεζα.
Αυτό το θυμάμαι. Ήταν σωστός θησαυρός.
Δώρο του πατέρα στη μητέρα πριν από 60 χρόνια.
Το 'χεις μαζί σου;
Ξέρω ότι κακώς το κουβαλάω επάνω μου, αλλά…
Από τότε που το θυμήθηκα το δαχτυλίδι,
ήλπιζα να σε ξανασυναντήσω,
γιατί βρήκα αυτό στις τσέπες μου.
Ρόμπιν, έλα δω.
Εντάξει, έρχομαι.
-Δες εδώ. -Έρχομαι.
Βλέπεις εδώ;
Αυτό είναι μαστοριά. Τούτο δω είναι έργο τέχνης.
Πανέμορφο είναι.
Ένα όμορφο δαχτυλίδι για μια όμορφη γυναίκα.
-Πρέπει να βγω για ψώνια, οπότε… -Πάρε δω.
-Εντάξει. -Κι αυτό.
Χάρηκα πολύ, κυρία Ρινγκ.
-Καλό κορίτσι η ανιψιά σου. -Όχι, όχι.
Είναι παιδί της καλύτερης φίλης της κόρης της μικρανιψιάς μου.
Πέθαναν οι δικοί της κι ήρθε να μείνει μαζί μου μέχρι να σταθεί στα πόδια της.
Πάλι σπεύδει ο σωτήρας Πτολεμαίος Γκρέι.
Όχι, όχι. Αν μη τι άλλο, εκείνη σώζει εμένα.
Δεν ξέρω τι θα 'κανα χωρίς αυτή.
Μοιάζεις διαφορετικός απ' ό,τι στην τράπεζα εκείνη τη μέρα.
Ναι, άλλαξα φάρμακα. Είμαι σούπερ τούρμπο τώρα.
Ελπίζω να μη ρεζιλεύτηκα στην τράπεζα.
Εσύ; Εγώ πρέπει να ζητήσω συγγνώμη.
Να ζητάω λεφτά από έναν άγνωστο;
Ευτυχώς που συνάντησα έναν τόσο καλοσυνάτο άνθρωπο.
Όχι, όχι. Δεν είμαι δα τόσο καλοσυνάτος.
-Πάψε, καλέ. -Δεν λέω πως είμαι κακός.
Απλώς ποτέ δεν έλεγα την άποψή μου.
Πάντα ανακατευόμουν με τον συρφετό κι έκανα αυτό που έπρεπε.
Εμένα με στήριξες πάντως.
Γεια σου, κοπελιά.
-Τι θες; -Ρόμπιν δεν σε λένε;
Αφού ήξερες ότι με λένε Ρόμπιν, τι με λες "κοπελιά";
Ρότζερ. Ρότζερ Ντόουζ.
Δουλεύω στου Ρέτζι, όταν κάνει ξυλουργικά.
-Έφτιαξα τα ντουλάπια της θείας του. -Ναι, εντάξει.
Έμενες στο Μπάνκχεντ πριν απ' τη Νίσι, έτσι;
Ναι.
Από τότε έχω να δω τον φίλο μου, τον Ρέτζι. Τι κάνει τώρα τελευταία;
-Πέθανε. -Ορίστε;
Ο Ρέτζι πέθανε. Τον πυροβόλησαν.
Τι έγινε;
Σου 'πα, τον πυροβόλησαν.
Διάολε. Πέθανε;
Πρέπει να φύγω.
Τι κάνει ο θείος του; Εκείνος που 'χει ένα περίεργο όνομα;
-Γιατί; -Ξέρω ότι ήταν δεμένοι.
Τον φρόντιζε ο Ρέτζι.
Τώρα το κάνω εγώ.
Τον έχω δει μερικές φορές.
Έλεγε ωραίες ιστορίες για το Μισισίπι.
Από κει είναι οι δικοί μου.
Θα 'θελα να περάσω να τον συλλυπηθώ.
Ο κύριος Γκρέι δεν είναι σε φάση να δέχεται κόσμο απροειδοποίητα.
Καταλαβαίνω.
Μπορώ να σε πάω εγώ. Εκεί είναι τ' αμάξι.
-Δυο τετράγωνα είναι μόνο. -Να σε πάω εγώ.
Φέρε μου τις σακούλες.
Πάμε με τα πόδια αν θες.
-Τι κάνεις; -Καλά.
Αν έπρεπε να διαλέξω ένα τραγούδι να στείλω στο διάστημα στον Χρυσό Δίσκο,
θα 'ταν του Στίβι Γουόντερ.
Ξεκαθαρίζω, κάτι απ' τα '70s. Όχι τύπου "I Just Called to Say I Love You".
Τι; Δεν σ' αρέσει ο Στίβι Γουόντερ;
Όχι. Απλώς… Είπες για τον Χρυσό Δίσκο τώρα;
Ναι.
Δεν είναι κάτι που πετάει κανείς στο άσχετο.
Τουλάχιστον όχι αυτοί που μιλάω εγώ.
Είδα τον διαστημάνθρωπο στο μποτάκι σου.
Βασικά, είναι αρειανός. Οπότε…
-Σ' ευχαριστώ. -Ναι.
Μην ξεχάσεις να μου τηλεφωνήσεις πότε μπορώ να δω τον κο Γκρέι.
Δεν θα το ξεχάσω.
-Εντάξει, λοιπόν. -Εντάξει.
Φύγε. Θα σου τηλεφωνήσω.
-Καλά. -Για τον κύριο Γκρέι.
Για τον κύριο Γκρέι. Έγινε.
Προχώρα!
Να πηγαίνω.
Κιόλας; Τώρα ήρθες!
Γύρισε η φίλη μου, η Άλτα, απ' το νοσοκομείο. Θέλω να δω πώς είναι.
Η Σίρλεϊ Ρινγκ στη διάσωση!
Θα σου τηλεφωνήσω σε μια δυο μέρες.
Το ελπίζω.
Φεύγετε κιόλας, κυρία Ρινγκ;
Ναι, μ' εγκαταλείπει.
Όχι δα. Απλώς πρέπει να δω τι κάνει μια φίλη.
Ελπίζω να σας ξαναδούμε σύντομα.
Κι εγώ το ελπίζω.
-Αν το θέλει ο θείος σου. -Πάψε!
Γεια.
Ο Μπίλι θα με βοηθήσει να πάρω τα πράγματά μου απ' τη θεία Νίσι.
Δεν θ' αργήσω πολύ. Θες κάτι πριν φύγω;
Μπα, πήγαινε. Θα τα τακτοποιήσω εγώ αυτά.
Θα ζεστάνω τον καφέ μου και θα σκεφτώ τη Σίρλεϊ Ρινγκ!
Μη ζοριστείς και πολύ.
Βρε, φεύγα από δω, παλιοκόριτσο!
Έλα να κάνουμε τη δουλειά μας.
Ζόρικος είναι τούτος!
Φρόνιμα, μικρέ.
Κόι, μη μ' αφήνεις. Έλα τώρα!
Μάλλον δεν θέλει να μιλήσει.
Έλεος! Τι έχεις εδώ, αδερφούλα;
Μόνο όσα πρόλαβα ν' αρπάξω προτού με διώξουν απ' το σπίτι της μαμάς.
Έμεινες πίσω στο νοίκι;
Ναι, ούτε για την κηδεία της δεν είχα. Αυτό με τσάκισε.
Πλήρωσε ο δήμος και δεν θέλω χάρες.
-Να τα μας. -Τι κάνετε εκεί;
Σου χτύπησα και δεν απάντησες.
Μπήκα με το κλειδί να πάρω τα πράγματά μου.
Για μαζέψου, μεγάλε.
Απ' το σπίτι μου τα πήρες.
-Δεν σου 'κλεψα τίποτα. Δικά μου είναι. -Πάω να τσεκάρω.
Κι αν λείπει κάτι, μη νομίζεις πως δεν θα 'ρθω να σε βρω.
Δεν χρειάζεται να ψάξεις. Μένω στον θείο Γκρέι. Τι θα κάνεις γι' αυτό;
-Έγινες νταντά του τώρα; -Ναι.
Δεν είναι καν αληθινός σου θείος, μωρή.
-Τι είπες, φίλε; -Παράτα τον. Δεν αξίζει καν τον κόπο.
Τόσο τον έχει.
Φλώρε.
Δεν είναι καν δίκαιο, Μπίλι. Θα τον πατήσεις κάτω.
Μακριά απ' το τσαρδί!
Θα το φάει το κεφάλι του αν δεν προσέχει.
Έλα τώρα. Δεν αξίζει!
Γεια.
-Τι κάνετε, κύριε Γκρέι; -Γεια!
Τι κάνεις;
Προσπαθώ να δω πόσο κόσμο θυμάμαι απ' τα μικράτα μου κάτω στο Μισισίπι.
Έφτασα τους 227.
Ξέρατε πολύ κόσμο, έτσι;
Οι περισσότεροι ήταν σόι μου.
Μπορώ να γεμίσω άλλες έξι κόλλες.
Πώς νιώθεις που θυμάσαι μετά από τόσο καιρό;
Σαν να στέκομαι στο ψηλότερο βουνό του κόσμου
και ταυτόχρονα να 'μαι ξαπλωμένος στον τάφο μου.
Θες να ξαναγυρίσεις στη Γη και να 'ρθεις μαζί μας;
-Πού; -Στο εστιατόριο, για ευχαριστώ στον Μπίλι.
Τον κερνάς.
Μου 'φεξε!
Θυμάμαι τον θείο Θορν να λέει ένα χωρατό, να πιάνει το στήθος του και να σωριάζεται.
Τα κακάρωσε.
Θυμάμαι ότι η μαμά μου στην κηδεία φορούσε ένα λευκό φόρεμα που το 'βαψε μαύρο.
Πώς λέγεται αυτό το φάρμακο;
Έχω μια θεία που δεν θυμάται πώς είναι ο άντρας της.
Δεν ξέρω πώς το λένε.
Να ξέρεις, όμως, ότι 'ναι το χαρμάνι του διαβόλου.
Πρέπει να 'σαι έτοιμος να πουλήσεις την ψυχή σου, αν το πάρεις.
Όταν χτυπήσει την πόρτα ο διάβολος,
πρέπει ν' απαντήσεις, αλλιώς θα σου κάψει το σπίτι.
Πολύ βαθυστόχαστο, θείε.
Και πού βρήκατε τον διαβολογιατρό;
Θυμάσαι το σημείωμα στην τηλεόραση;
-Ο Ρέτζι έκλεισε το ραντεβού. -Λίγο πριν πεθάνει.
Μη σας διακόψω.
Συγγνώμη, κυρία. Δεν παρήγγειλα κι άλλο.
Σόνια με λένε. Και φαίνεται ότι είσαι φαγανός.
Κερασμένο.
Δες εδώ που κοκκίνισε!
-Κόκκινο στο μαύρο. -Σταμάτα, ρε συ!
Βασικά, θα έλεγα ότι…
Ξέρω ότι τον απασχολούσε τον Ρέτζι να γίνετε καλά.
Τι άλλο τον απασχολούσε;
Γυναίκα και παιδιά. Τους λάτρευε.
Δεν φοβόταν μην τον σκοτώσει κανείς;
Δεν έτρεχε κάτι.
Δεν πέθανε τυχαία.
Όπως τα λέει η Ρόμπιν, κύριε.
Ο Ρέτζι ήταν καλός άνθρωπος. Ο καλύτερος.
Απλώς έγινε το κακό.
Χωρίς λόγο. Είναι άθλιο, αλλά έτσι πάει μερικές φορές.
Όσο δούλευες, ήρθε με τον Μπίλι Φριρς και τα φόρτωσε όλα στ' αμάξι του.
Θα πλεύρισε τον θείο Γκρέι για να βάλει στο χέρι τις επιταγές του.
Δυσκολεύομαι να πιστέψω πως ένα τόσο καλό κορίτσι θα 'κανε κάτι τέτοιο.
Ένα καλό κορίτσι που κοιμάται με τον σουγιά στο μαξιλάρι;
Έλεος!
Πόσα παίρνει ο μπαρμπα-Πίτι, είπες;
Τρεις επιταγές, κοντά 300 δολάρια.
Κι είναι τόσο σαλεμένος, που πάνε στον βρόντο.
Κι οι γείτονές του λένε ότι έχει ένα κουτί γεμάτο λεφτά, κάπου μες στ' αχούρι.
Τόσο πολύ τα 'χει χαμένα;
Τον είδες, μαμά.
Με το ζόρι καταλαβαίνεις τι λέει.
Και βλέπει ανύπαρκτους ανθρώπους.
Η Ρόμπιν είπε ότι θα μείνει μαζί του; Όχι ότι τον βοηθάει απλώς;
Θα μείνει μαζί του σ' εκείνο το αχούρι;
Έτσι είπε.
Άκου που σου λέω. Μυρίστηκε παραδάκι.
Πρέπει να βάλεις τον δήμο να το κοιτάξει.
Ίσως είναι ώρα να τον βάλουμε σε κάνα ίδρυμα. Για το καλό του.
Αρκεί να δουν πώς ζει και θα τον πάρουν από κει στο άψε σβήσε.
Άκου που σου λέω.
Οδηγούσα φορτηγό με πάγο, δούλευα επιστάτης στο ταχυδρομείο.
Και πολλές άλλες δουλειές.
Ήρθα στην Τζόρτζια επειδή η αδερφή μου, η Τζουν, ήθελε σόι για τα παιδιά της.
Στον δρόμο της Τζουν, που λες, έμεναν οι Τζόουνς,
οι Πέτι, ο Τζορτζ και η Μάριον Γουάιτ
και… Μπάνι Ρότζερς!
Μπάνι; Γυναίκα είναι αυτή;
Όχι, προς Θεού! Ο Μπάνι ήταν άντρας.
-Ο Μπάνι σκότωσε τον Τόμι Μπότομς… -Τι;
και δεν πήγε ούτε μέρα φυλακή, δεν δικάστηκε καν.
Τα θυμάμαι όλα τόσο καθαρά τώρα.
Θυμάμαι τα πάντα εκτός από εκείνο το ένα πράγμα.
Πού έβαλα τον θησαυρό του Κόιντογκ.
Μη σκας. Θα το θυμηθείς.
Και μέχρι τότε, μπορείς να σκέφτεσαι γλυκά τη νέα σου φιλενάδα.
Καλή η Σίρλεϊ, μα δεν είναι απ' τα κορίτσια που ονειρεύεσαι.
Η Σένσια, όμως…
Ποτέ δεν ήμουν πιο χαρούμενος απ' ό,τι όταν ήμουν με τη Σένσια.
Ώρα να ξαπλώσεις, θείε.
Η Σένσια ήταν η ομορφότερη γυναίκα π' αντίκρισα ποτέ.
Έτσι μπράβο. Όμορφες σκέψεις.
Αξίζει να θυσιάσω τη ζωή μου για τη Σένσια.
Καλόν ύπνο.
ΑΤΛΑΝΤΑ 1976
Επιστρέφω αμέσως.
Γεια. Εσένα είδα να τρέχεις;
Ο θείος Κόιντογκ…
Τι σόι όνομα είναι το "Κόιντογκ";
Βασικά, δεν είναι αληθινός θείος, απλώς τον έλεγα έτσι.
Μα τ' όνομά του ήταν Κόιντογκ,
διότι μόνο έτσι είχα ακούσει να τον φωνάζουν.
Λοιπόν;
Τι σχέση έχει ο μη θείος Κόιντογκ με το τρέξιμο;
Ο Κόιντογκ έλεγε
"Θα έρθει η στιγμή, στη ζωή κάθε μαύρου, που θ' αναγκαστεί να τρέξει.
Αν δεν προπονείσαι, λοιπόν,
όταν έρθει κείνη η ώρα, ίσως δεν μπορέσεις να πιάσεις την απαιτούμενη ταχύτητα".
-Έξυπνος άνθρωπος. -Ήταν.
Τι διαβάζεις;
ΞΕΝΟΙ ΣΤΟ ΤΡΕΝΟ ΠΑΤΡΙΣΙΑ ΧΑΪΣΜΙΘ
Ιστορία αγάπης;
Βασικά μιλάει για δυο άντρες που δεν γνωρίζονται
και θέλουν να σκοτώσουν κάποιους, διαφορετικά άτομα.
Μα ξέρουν ότι αν το έκαναν οι ίδιοι, θα έμπλεκαν.
Και κάνουν ανταλλαγή. Ξέρεις, θύματα.
Δεν μ' αρέσουν τα φονικά.
Πάει πολύ τόσο αίμα και βία.
Δεν έχει σημασία τι διαβάζεις, αρκεί να διαβάζεις.
Ο Κόιντογκ… Ο Κόιντογκ…
έλεγε πάντα
"Το καλύτερο για έναν μαύρο είναι να ξέρει να διαβάζει και να σκέφτεται".
Θα τον συμπαθούσα τον θείο σου.
-Σίγουρα κι εκείνος εσένα. -Γιατί το λες αυτό;
Είμαι η Σένσια. Σένσια Χάουαρντ.
Πτολεμαίος Γκρέι.
Πολλοί το περνάνε για αφρικανικό όνομα, αλλά είναι ελληνικό.
Έχεις συγγενείς από κει;
Όχι. Η μητέρα μου λάτρευε την ιστορία.
Όταν, λοιπόν, ο Μέγας Αλέξανδρος κατέκτησε την Αίγυπτο,
300 χρόνια πριν απ' τη γέννηση του Ιησού,
οι κυβερνήτες έγιναν βασιλιάδες ή φαραώ.
Τρεις είχαν το όνομα Πτολεμαίος. Ο ένας ήταν ο μπαμπάς της Κλεοπάτρας.
Πέρα από Έλληνας, λοιπόν, ήταν και βασιλιάς της Αιγύπτου.
Πες μου κάτι, Πτολεμαίε.
Διαβάζεις ποτέ φωναχτά τη νύχτα στο κορίτσι σου;
Σένσια.
Ναι;
Ετοιμάζονται να φάνε τα ψητά.
Δεν πεινάω, Έζρα.
Ο κος Πτολεμαίος Γκρέι. Πήρε το όνομά του από έναν Έλληνα βασιλιά της Αιγύπτου.
-Βασιλιά, ε; -Ένα όνομα είναι μόνο.
Πρέπει να φύγουμε.
Δεν έρχεστε μαζί μας, κύριε Γκρέι;
Δεν τον κάλεσε κανείς.
Τότε, λοιπόν, θα κάτσω να τα πούμε λίγο και θα 'ρθω σε λιγάκι.
-Πάμε, είπα. -Έζρα, σταμάτα!
Μην την τραβολογάς έτσι την κυρία.
Εσύ να κάνεις ρόκα σου, αράπη!
Έζρα! Δεν θες να τσακωθείς κυριακάτικα.
Έλα τώρα.
Έλα.
Καλά.
Τι κάνεις εδώ, είπαμε;
Σου το 'πα.
Η θεία Αλμπέρτα μού έμαθε να μην αφήνω άντρα να μου κακοφέρεται.
Μα και να μην πάω μ' άλλον άντρα τουλάχιστον για τρεις μέρες,
αν δεν θέλω να με πουν αλανιάρα.
Ο Έζρα με τραβολόγησε την Κυριακή
κι απόψε είναι Τετάρτη βράδυ.
Αν είχες μια μέρα ελεύθερη,
το νοίκι πληρωμένο και λεφτά στην τράπεζα, τι θα 'κανες;
Αυτό εδώ.
Αν ήσουν μόνος;
Α, έτσι.
Θα ξυπνούσα πριν χαράξει. Θα 'παιρνα το λεωφορείο για τη λίμνη Αλτούνα.
Θα 'βγαζα παπούτσια και κάλτσες.
Θα περπατούσα στην ακτή και θα 'βλεπα τον ήλιο ν' ανατέλλει.
Μόνο αυτό;
Μετά θα πήγαινα στο μουσείο Χάι και θ' απολάμβανα την ομορφιά.
Δηλαδή, θ' αγόραζες μόνο το εισιτήριο του λεωφορείου;
Θα 'παιρνα κι ένα σάντουιτς και κάτι να πιω.
Και μετά, θ' αγόραζα κι ένα βιβλίο.
Γι' αυτό είμαι εδώ.
Χρειάζομαι έναν άντρα σαν εσένα.
Που θα κάνει την κάθε μέρα απροσδόκητη.
Δεν έχω κι άλλα να προσφέρω.
Η μαμά κι η Αλμπέρτα μού δίδαξαν επίσης
"Δεν μπορείς να τα 'χεις όλα. Δέξου το και συμβιβάσου μ' ό,τι χρειάζεσαι".
Και τι 'ναι αυτό που χρειάζεσαι, Σένσια Χάουαρντ;
Παλιά πίστευα ότι χρειαζόμουν έναν άντρα να μου αγοράζει ακριβά φουστάνια,
όμορφα ρούχα.
Τα ρούχα τα 'χω.
Μα τα νιώθω σαν σχοινιά κι αλυσίδες.
Τώρα θέλω έναν άντρα να μου διαβάζει από κάποιο βιβλίο κάθε βράδυ.
Άρα, μάλλον πρέπει να συμβιβαστώ μ' εσένα.
Εμένα μου πέφτει λόγος;
Φυσικά.
Αρκεί να πεις το "ναι".
Αράπη, κάν' την προσευχή σου!
-Έζρα, ξέρεις ότι εμείς… -Τσακίσου κάνε πέρα!
-Δεν θέλω μπελάδες, φίλε. -Ρε καριόλη, θα πεθάνεις!
Όχι!
-Γαμώτο! -Έζρα!
Να δω αν θα τον θες όταν τελειώσω!
Έζρα, σε προειδοποιώ, μην τον ξαναχτυπήσεις!
Αλλιώς τι;
Σε προειδοποίησα να μην απλώσεις χέρι πάνω μου.
Δεν έτρεξα σ' αυτόν.
Εσένα παράτησα.
Μου τραβάς όπλο;
Θα μου ρίξεις; Για τούτο δω το σκουπίδι;
Τελείωσε, Έζρα. Ξόφλησα μαζί σου.
Στον διάολο τότε.
Σκρόφα!
Θεέ μου! Γαμώτο! Πανάθεμα!
Σένσια, έλα τώρα, μωρό μου! Σε παρακαλώ.
Σε παρακαλώ, μωρό μου.
Σένσια!
Άσε με!
Γιατί με σταμάτησες; Θα σε σκότωνε!
Άκου εδώ.
Δεν μ' ενοχλεί ν' αρχίσει η ιστορία μας με λίγο αίμα.
Μα δεν θα περάσω πάνω από πτώματα για να γίνει αυτό.
Πάρ' το.
Κράτα το εσύ.
Έλα. Πάμε να ξαπλώσεις.
Τον θέλω έναν υπνάκο.
Κι όταν ξυπνήσεις,
πρέπει να ξεθάψεις εκείνο τον θησαυρό και να τον αξιοποιήσεις.
Κοκκινολαίμη, σήκω!
Τι διάολο;
Θυμάμαι ότι ήταν εδώ ακριβώς!
-Τι πράγμα; -Η μαύρη καρδιά!
Τι;
Την έβαλα στο πάτωμα
όταν το 'φτιαξα απ' την τρύπα που άνοιξε η Σένσια.
-Ακριβώς έτσι. -Είσαι καλά;
Είμαι σίγουρος ότι ήταν εδώ πέρα κάπου.
Θείε!
-Τι κάνεις; -Εδώ είναι.
Στάσου να βοηθήσω.
-Άντε. -Καλά, αλλά μην το κουνάς αυτό.
-Κόψε διαγώνια. -Εντάξει.
Έτσι μπράβο. Τράβα.
Εντάξει. Τίποτα δεν μας σταματάει πια.
Θα το βρούμε.
Τι θα βρούμε;
Το μέλλον, Κοκκινολαίμη.
Το μέλλον.
ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΓΟΥΟΛΤΕΡ ΜΟΣΛΕΪ
Υποτιτλισμός: Εύα Τανταλίδου