Ostatnie dni Ptolemeusza Greya
Cholera.
To gówno powinno być wystarczająco luźne, żebym to podważył.
Cholera!
- A to? - Odwróć. W drugą stronę.
- Odwrotnie. - Dobrze. Uderz ręką.
A teraz podważ.
Dawaj. Jeszcze raz.
Gotowe.
Ta jest luźna.
Co?
- Tak jest. Zgadza się. - Co to jest?
Dawaj. Otwórz.
Nic tu nie ma.
Rozwiń to.
Mówiłeś o skarbie.
Widzisz?
Może to zatrzymasz?
Za jakiś czas się przekonamy, co to za „nic”.
Opuściłem Mississippi, kiedy miałem 12 lat.
Wyjechałem przez całą tę śmierć i cierpienie.
Wyjechałem, ale najpierw dotrzymałem obietnicy.
Ruszyłem ścieżką.
Wykonałem każde polecenie.
Znalazłem skarb Coya, 14 skradzionych złotych monet.
Więc te monety…
Dublony.
To dublony, są jak skarb piratów.
Dobra. Te dublony są coś warte?
Pewnie, że tak.
Mówiłeś, że jest ich 14, a widzę tylko dwa.
Sensia lubiła ładne rzeczy.
Wiesz, biżuterię, ten grzebyk, który ci się podoba,
no i ze sto jedwabnych sukienek.
Jasne, wydałeś tę kasę, żeby jej zaimponować.
Żeby oddać jej cześć.
Szalałem na punkcie tej kobiety.
Ale nie szalałem na tyle, żeby wydać całe te pieniądze na prezenty.
Zachorowała na raka,
a wtedy przyszły rachunki za ubezpieczenie.
I wtedy zacząłem spieniężać monety.
Choć wiedziałem, że nie tego chciał Coydog.
On nie żyje już ze sto lat. Czego mógłby chcieć?
Żebym wydał te pieniądze na uratowanie naszych.
Co? To znaczy czarnych?
Miałeś wtedy z dziesięć lat.
Nie. Siedem, prawie osiem.
To jak dziecko ma być odpowiedzialne za coś takiego?
Przez większość życia próbowałem to zrozumieć.
A potem pojawiła się Sensia.
Zrobiłbym dla tej kobiety wszystko.
Ale ostatecznie zawiodłem i ją, i Coya.
To moja ostatnia szansa na spełnienie obietnicy.
Te dwie monety.
Dobra, to… co to jest? Co to otwiera?
Wszystko w swoim czasie, Ptaszku.
Wszystko w swoim czasie.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Dokąd się z tym wybierasz.
Kropelki na sen.
Dublony.
Podciągnijcie go.
- Uwaga. Tak jest. - Dawajcie.
Tak.
Dawajcie. Pomóżcie mi.
- Dawaj to tu. - Załóż mu na szyję.
Dobra. Podciągnijcie.
Dajcie kanister.
- Trzymajcie go. - Stój spokojnie.
Właź tam, chłopcze.
Dawaj. Tak jest.
Wchodź.
- Mów, co wiesz. - Nie mogę oddychać.
Dawaj.
Spokojnie.
Przeżyjesz tę noc,
tylko jeśli oddasz mi to, co moje.
Lepiej mów.
Nafta, chłopcze.
Lepiej powiedz mu, co chce usłyszeć.
Nazywają ją „łatwopalną”.
Skur…
Uwaga!
Uważaj, chłopcze.
Mów, gdzie moje rzeczy, chłopcze!
Albo się usmażysz.
Nie! Płonie!
Nie chcemy go jeszcze zabijać.
Potrzebuję czarnucha żywego, dopóki nie zacznie mówić.
- Ściągnijcie go! - Zdejmijcie go.
Mam cię.
Pomóż mi.
ROGER DZIEŃ DOBRY
Co robisz?
Pomyślałem sobie, że ta kanapa…
To nie jest miejsce dla młodej dziewczyny.
Nie jest tak źle.
Nie podobało ci się, kiedy tu przyszłaś.
Dużo się od tamtego czasu zmieniło.
Mnie też za bardzo nie lubiłaś.
To nieprawda. Przynajmniej już nie.
Mówiłaś, że chłopak, który pracował z Reggiem, chce przyjść?
Roger Dawes. Tak.
- Powiedz mu, żeby wpadł. - Na pewno?
Tak, pamiętam go. Jest… Jest z domu.
Dobra.
Ptaszku, pomóż.
Co robisz?
- Musisz mi pomóc. Pomóż. - Dobra.
Dobra. Chodź.
Jest ciężka przez pieniądze, które są w środku.
O cholera.
Skąd to wszystko masz?
Zanim mi odbiło,
spieniężałem swoje czeki z emeryturą.
To, czego nie wydawałem, chowałem tutaj.
Ile tego jest?
Nie wiem. Minęło trochę czasu, odkąd liczyłem.
Myślę, że jakieś 40, 50.
- Czterdzieści, pięćdziesiąt czego? - Tysięcy.
Nie powinieneś mi tego pokazywać.
Boisz się pieniędzy?
Mojego tatę zabili, bo wisiał komuś kasę.
A mama robiła różne rzeczy za pieniądze.
Ja też się boję, ale trzeba iść naprzód.
Poza tym musisz się wyspać na porządnym łóżku.
Potrzebujesz też nowych ciuchów i kieszonkowego.
Sama na to zarobię. Zachowaj swoje pieniądze.
Po co mi pieniądze, skoro mam złoto?
Nie zapłacisz rachunków tymi starymi monetami.
Tak ci się tylko wydaje.
Tak czy inaczej musisz to wyjąć z tej brzydkiej walizki.
Brzydkiej? No co ty?
To walizka ze skóry aligatora importowana z Florydy w Luizjanie,
gdzie hodują te egzotyczne aligatory.
To poważna sprawa. Dotknij.
Cholera.
Trudno o lepszą walizkę.
I tak prosisz się tak o kłopoty.
To co mam z tym zrobić?
I to konto ma być na panią?
Nie, proszę pani.
Chce założyć konto, żeby mieć kartę debetową.
Rozumiem.
I chce pan, żeby to był inny rachunek niż ten, który pan ma?
Jak pani uważa.
- Chce pan mieć dostęp online? - Tak.
Chcę tylko otworzyć nowy rachunek z pieniędzmi z mojej szafy.
Na rachunku oszczędnościowym ma pan już 4000 dolarów, panie Grey.
Doceniam pani troskę, panno Brooks, i rozumiem, o co chodzi.
Myśli pani, że obecna tu Robyn
chce dorwać się do mojego rachunku oszczędnościowego,
skłaniając mnie do otwarcia konta z paroma dolarami,
żeby mogła położyć łapę na mojej kasie.
Tyle że jeden szczegół się tu nie zgadza.
Pomóż mi, Ptaszku.
Jest tu prawie 40 000 dolarów.
Nie sądzi pani, że gdyby chciała mnie obrabować,
uciekłaby po prostu z tą gotówką?
Nie mógłbym udowodnić, że to zrobiła.
Teraz się chyba rozumiemy, prawda?
- Owszem, panie Grey. - To dobrze.
Większość tych pieniędzy wpłacę na konto bieżące, o którym mówimy.
A resztę zabiorę
i zajmę się pewnymi sprawami, które mam do załatwienia.
Trzeba tylko pociągnąć tutaj.
Dziecko by sobie poradziło.
Dobra.
Dziękuję. Proszę.
- Dla ciebie. - Dziękuję.
Mamy wynieść starą kanapę?
Pewnie. To by… To by mi bardzo pomogło.
Dziękuję.
Uważajcie na próg.
Czekajcie. Co robicie?
Co wy… O rany.
O mój Boże.
Wciąż tu jesteście? Idźcie już.
Moje pierwsze prawdziwe łóżko.
To nie jest prawdziwe łóżko.
- Dla mnie jest. - Ale ma
trzy mocne listwy,
więc nie będą cię bolały plecy.
Nigdy nie miałam prawdziwego łóżka.
Nawet u mamy?
Nie, miałam tylko śpiwór.
Podoba ci się?
Jest piękne.
Piękne.
Ta sukienka też.
Tak. Ładna, prawda?
- Kupiłam ją na przecenie. - Co masz w tamtych workach?
Parę innych strojów. I ubrania…
- W których tam poszłam. - A co za tym stoi?
Nic szczególnego.
- Masz chłopaka. - Nie!
- Masz chłopaka! - Nie ma powodu.
Przychodzi pastor i mówi: „Ten kościół jest tylko dla białych”.
Odpowiedziałem: „Nie chcę wchodzić.
Przystanąłem, bo wasz dom Boży jest taki piękny”.
Opowiadał pan tę historię mnie i Reggiemu dawno temu.
Mniej więcej wtedy zaczynałem tracić zmysły.
Robyn mówiła, że sporo pracowałeś z Reggiem.
Zatrudniał mnie, kiedy mógł. Byłem mu wdzięczny. Każda pomoc się liczy.
Uczę się. W każdym razie próbuję. Chodzę na zajęcia, kiedy mogę.
W instytucie sztuki.
Czyli jesteś… artystą.
Projektowanie gier.
Gier wideo.
Wiesz, nie ma nic złego w byciu cieślą.
Tak, ale to… Nie to chce robić.
A co chcesz robić?
Właśnie mówił.
Mówił tylko, że chodzi do szkoły i to studiuje.
Co tak naprawdę chcesz zrobić ze swoim życiem?
Gdzie widzisz siebie za 10, 20 lat?
To pytanie jest nie fair.
Co nie znaczy, że nie jest ważne.
Skoro jest takie ważne, to czemu…
Nigdy nie zapytałeś o to mnie?
Słuchaj, każdy wie, że będziesz robić to, co sobie postanowisz.
Mężczyzna nie ma takiego luksusu.
On… Musi coś osiągnąć, do czegoś dojść
i robić to, co trzeba. Tak działa ten świat.
Może twój. Ale w tym świecie…
kobiety wcale nie mają mniej na głowie.
Prowadzą największe firmy, zajmują wysokie stanowiska państwowe,
ogarniają sobie Pokojową Nagrodę Nobla za modyfikowanie genomów i takie tam.
A kiedyś dotrą na Marsa.
A ja zostanę na Ziemi i będę próbował coś wymyślić.
Ale pracuję nad tym, panie Grey.
Co do stolarki, lubię ją, ale trzeba mieć dobry kontakt z ludźmi.
Reggie umiał dogadywać się z ludźmi.
Kiedy ostatnio widziałeś Reggiego?
Kiedy skończyliśmy tę robotę u Niecie.
Ktoś jeszcze przy tym pracował?
Tylko ja i on.
Wydawał się zmartwiony albo przejęty?
Nie. Stary dobry Reggie.
Zapłacił ci z tę robotę?
Czemu pytasz go o coś takiego?
Właściwie nie zapłacił.
Teraz, kiedy wiem, co się stało, myślę, że pewnie nie miał okazji.
Widzisz?
- Ile był ci winny? - Nie, panie Grey. To znaczy…
Nie dlatego tutaj jestem.
Powiedziałem coś nie tak? Takie mam wrażenie.
Co? Nie. Nie ma czegoś takiego jak „nie tak”.
Skąd wiesz?
Czy jest właściwy sposób mówienia o kimś, kogo zamordowano?
Nie, chyba nie.
Czemu nie wziąłeś kasy?
Przez to, co powiedziałem.
Przyszedłem, bo lubię gościa.
Co to było?
Nie wiem. Tak po prostu.
Nie nakręcaj afery.
Wujku, martwisz się czasem o stratę kobiety? Rodziny?
Wujku, muszę coś powiedzieć i nie wiem…
Nie wiem, komu innemu to powiedzieć.
Chodzi o…
O Ninę i o mnie.
Widzisz, Nina…
Były Niny poszedł do więzienia za zabójstwo.
Potem wyszedł i…
Zaczęli rozmawiać.
Mówiłem, żeby zostawiła go w spokoju.
Nie posłuchała.
Więc pomyślałem, żeby zapakować ją i dzieci do auta
i przenieść się do Teksasu.
Wiesz, mamy tam rodzinę i…
Poza tym jeśli wyjedzie z Atlanty,
naruszy warunki zwolnienia, więc…
Jesteś tu, wujku?
Długo cię nie było.
- Tak tylko opowiadał. - O czym?
Chce mnie zabrać do kina.
Powiedziałam, że muszę cię najpierw spytać.
- Czemu? Nie odpowiadasz przede mną. - Nie chcesz wiedzieć?
Lubię tego chłopaka.
Tak, jest w porządku. Trochę staroświecki.
Bardzo docenił, że proponowałeś spłatę długu Reggiego.
Jak mówiłem, lubię chłopaka.
Zadałeś mu masę pytać o Reggiego.
To dlatego chciałeś, żeby wpadł.
Chłopak kumplował się z Reggiem. Zna ludzi, których my znamy.
Nie mogę zadać mu paru pytań?
Nie chodzi o niego.
Martwię się o ciebie.
Nie martw się o mnie.
Kiedy jesteś w pewnym wieku, przestajesz się bać.
Tak, ale jeśli nie ma już nic do odkrycia?
Co jeśli zmarnujesz resztkę czasu, która ci została,
szukając odpowiedzi, których nie ma?
DAROWIZNA CIAŁA
Jak się panu śpi?
Dobrze.
Chociaż nie za dużo.
Wspomnienia stają się snami,
a ja… nie potrafię ich przerwać.
Tak bywa u niektórych pacjentów. Bardzo mi przykro.
Nie ma powodu.
Mam szczęście, że w ogóle odzyskałem swój umysł.
Jak długo będę go miał?
Pańska żywotność jest niezwykła.
Reaguje pan na terapię jak…
Jak sucha trawa na ogień.
Pański umysł… Całkowicie się przebudził,
bardziej niż… u jakiejkolwiek innej osoby.
Ale wie pan też, że ogień zostawia za sobą wypaloną ziemię.
Dlatego nie potrafię powiedzieć, jak długo to potrwa.
Ale wiem, że to będzie najjaśniejsze światło w Niebie.
Człowiek, który pomagał mnie wychowywać, nazywał się Coydog.
Mówił, że…
Grzech to długa droga,
która wiedzie od śródmieścia Piekła do zamożnych przedmieść Nieba,
a twoje grzechy określają,
gdzie na tej drodze się znajdujesz.
Ale nie ma osoby tylko dobrej albo tylko złej,
z wyjątkiem Boga i diabła.
Tak.
Coydog ukradł coś białemu człowiekowi.
Kiedy go złapali,
zlinczowali go.
I go spalili.
Miał pętlę na szyi i stał w płonącej nafcie.
Kiedy biały do niego podszedł, Coydog kopnął beczkę.
Powiesił się, a ich przy tym podpalił.
No i…
Przekazał panu tę siłę.
Mogę o coś spytać, Szatanie?
Oczywiście, Ptolemeuszu.
Czy to możliwe,
że kiedy zrobiłem się stary i niedołężny,
tak się przestraszyłem tego, co wiedziałem,
że po prostu to zapomniałem?
Mogę tylko powiedzieć,
że gdybym wiedział wszystko to, co pan wie,
cholera, uciekałbym, ile sił w nogach.
Dziękuję za podpis.
Dziękuję.
No dobrze.
- Hej. - Hej.
No i co?
Wszystko idzie gładko jak pupa tłustego niemowlaka.
Co?
Na pewno się na to piszesz?
Maglował cię tam cały ranek.
Myślałam, że będziesz zmęczony.
Nie mam czasu na zmęczenie.
Za dużo mam do zrobienia.
Poza tym nie mogę się doczekać.
Nie widziałem gościa od ponad 20 lat.
Patrz, jak ją wyczyściłam.
Uważaj.
Naprawdę nigdy nie pokazałeś ich Sensie?
- Ani jednej. - Czemu?
Sensia była jedną z najpiękniejszych, najczystszych dusz, jakie znałem.
Ale była też kobietą o ogromnym apetycie.
Gdyby wiedziała o skarbie, nie zatrzymałbym tej kobiety.
Czyli mówisz, że by to ukradła.
Nie wydałaby wszystkiego na siebie. Rozdałaby to ludziom w koło.
Przyjaciołom, rodzinie, kochankom.
Czekaj. Masz na myśli chłopaków?
To nie byli sami mężczyźni.
Co? Naprawdę tak było?
I to akceptowałeś?
Akceptowałem ją.
A co z tobą?
Też miałeś apetyt?
Raz popełniłem błąd.
Z koleżanką Sensii, niejaką Lolly.
- Czyli taka zemsta. - To było niespodziewane.
Sensia wyjechała z miasta na weekend. Lolly zaproponowała, że ugotuje kolację.
Zaprosiła mnie do siebie.
To się zdarzyło tylko raz. Ale nienawidziłem się za to.
Sensia raz mnie powąchała i już wiedziała. Wykopała mnie z domu.
Po godzinie znalazła mnie i powiedziała, że umrze, jeśli nie będziemy razem.
Więcej nie spojrzałem na żadną kobietę. Nigdy.
Czy Sensia zrobiła to samo dla ciebie?
O rany.
- To jest coś, nie? - Tak.
- Czemu szepczesz? - Nie wiem. Chce mi się tu szeptać.
Ptolemeusz. Mashallah. Mój stary przyjaciel. Co u ciebie?
Syed. Jak się masz, przyjacielu?
Bóg jest łaskawy. Alhamdulillah.
- A któż to taki? - To Robyn. Pomaga mi.
- Robyn. - Tak.
- Podobają ci się moje antyki? - Tak.
To marmurowe popiersie wielkiego rzymskiego cesarza Hadriana.
Dawno temu, tuż przed śmiercią, napisał wiersz.
Mój ojciec dobrze go znał.
„Droga moja, ulotna przyjaciółko,
Towarzyszko ciała mego i jego duszko,
Jakaż kraina stanie się wnet twoim celem,
Maleńka odrętwiała i naga duszo,
Niezdolna już tych żartów co dawniej?”
O rany.
Tak jest.
Rozejrzyj się, śmiało. Pytaj, o co zechcesz.
Dziękuję.
Co… Co u twojej rodziny?
Synowie studiują, a Fatima pewnego dnia przejmie sklep.
A twój ojciec?
Mój ojciec zmarł trzy sierpnie temu.
Jafar. Taki dobry człowiek.
Taki był.
Jeden z moich najcenniejszych eksponatów.
Powstał wieki temu w Afryce Środkowej.
Eksperci latami nie wierzyli,
że rzemiosło Afrykanów pozwoliło im stworzyć taką doskonałość.
Oczywiście się mylili.
Oczywiście.
Syed, wciąż korzystasz z tej herbaciarni na tyłach?
Absolutnie. Chodźcie.
- Dziękuję. - Proszę.
Robyn pytała, jak się poznaliśmy.
Miałem 14 lat.
Gdy zobaczyłem, jak ten czarny mężczyzna wchodzi do sklepu,
czekałem, żeby upewnić się, że niczego nie ukradnie.
Byłem młody i głupi.
Ptolemeusz zapytał o celtycką opaskę wykutą ze srebra.
Chyba kosztowała wtedy 700 dolarów.
Chciałem kupić Sensii coś ładnego.
Od dawna już wtedy chorowała.
Jafar, jego tata, zapytał, ile mam pieniędzy.
Powiedziałem, że 87 dolarów.
Oznajmił, że przyjmie to jako zaliczkę,
a ja oddam resztę, kiedy przyjdę miesiąc później.
- O rany. - Włożył ją do ładnego pudełka.
Sensia była taka szczęśliwa.
Po wyjściu pana Greya zapytałem ojca,
dlaczego zaufał obcemu czarnemu.
Powiedział: „Nie możesz oceniać człowieka na podstawie koloru skóry, stroju,
narodowości czy Boga, w którego wierzy.
Oceniaj go tylko na podstawie tego, co ma w sercu”.
Cały Jafar. Był dobrym człowiekiem.
Przychodziłem co miesiąc, aż spłaciłem dług.
Co tu robisz, stary przyjacielu? Chciałeś się przywitać?
Pokaż mu monetę, Robyn.
- Chcesz to dziś sprzedać? - Nie.
Chcemy tylko poznać cenę.
Daj mi chwilę.
Ptolemeusz przynosił takie monety od czasu do czasu.
Dlatego mamy ten indeks.
Spójrzmy.
Podwójny orzeł Saint-Gaudens.
Z 1932 roku. W dobrym stanie.
Jest warta 50 000.
Chwila, 50 000 za te monety?
Za każdą z nich. Tak. W przybliżeniu.
Mój ojciec zawsze powtarzał Ptolemeuszowi,
że są lepsi handlarze takimi przedmiotami. Gwarantujący większy zysk.
Ale Ptolemeusz nigdy im nie ufał.
Nic się nie zmieniło.
Dziękuję za pomoc. Tak jest.
Na co patrzysz?
Czytam książkę o astronomii.
- To do egzaminu? - Nie.
Wiesz, że Słońce zajmuje więcej przestrzeni niż milion Ziem?
- Cholera. Sporo. - Co nie?
W dawnych czasach ludzie myśleli, że Słońce jest bogiem.
Pewnie wciąż nim jest.
Tak.
A ty o czym tam rozmyślasz?
O wszystkim, co kiedykolwiek wiedziałem… Jednocześnie.
To brzmi jak ciężka robota.
I tak jest.
Ale zostało mi już tylko parę dni, żeby uporządkować sprawy.
Nie… Nie martwisz się,
kiedy myślisz, że znowu będzie tak, jak było?
Pogodziłem się z tym.
A ty się martwisz?
Jak myślisz?
Wiesz, mój…
Mój ojciec krążył wieczorami po ulicach ze swoimi bandziorami.
Aż pewnej soboty po prostu nie wrócił do domu.
Pochowałyśmy go z mamą.
Potem wciągnęła się w crack,
a ja próbowałam jej pomóc.
Obiecywała mi
prawie codziennie, że to odstawi.
Aż w pewien czwartkowy poranek obudziłam się, a ona nie żyła.
Posłuchaj.
Diabeł mówił mi…
Że będę znów taki, jak byłem. Nie umrę.
Mówił, że może być gorzej.
Gdybym nie wziął tego leku, nie rozmawialibyśmy teraz.
Po prostu mnie nie rozumiesz.
Dobra.
To mi wytłumacz.
Byłam…
Byłam szczęśliwa, kiedy zmarła mama.
Wiedziałam, że załatwiła to tak, żebym mogła zatrzymać się u cioci Niecie.
Miałam nadzieję…
Żałuję tego, ale miałam nadzieję, że umrze,
tak żebym mogła wydostać się z tego domu.
Więc… To mnie powinieneś nazywać diabłem.
Nie, dziecko.
Nie jesteś diabłem.
Chodzi mi o to, że…
Jesteś pierwszą bliską mi osobą…
Której nie życzyłam śmierci.
Po prostu nie chcę, żebyś odszedł.
Nie chcę, żebyś odszedł.
Ja otworzę.
Nie, pójdę z tobą.
Pan Grey?
Tak?
Nazywam się Darwin Andrews.
Pracuję dla miasta
i upewniam się, że starsi mieszkańcy są bezpieczni i samodzielni.
Czy mogę wejść i zadać kilka pytań?
Oczywiście. Proszę.
Tędy.
To dlaczego pan tu jest?
Pańska siostrzenica zgłosiła, że panna Robyn Barnet
maltretuje pana i wykorzystuje.
Maltretowałaś mnie, Ptaszku?
Nie, wujku.
- Cóż… - Widzi pan to, panie Grey?
Pańska siostrzenica i jej syn twierdzą,
że panna Barnet ukradła panu pieniądze
i zmusza pana do życia w brudzie i nędzy.
Jest tu trochę kurzu,
ale nie nazwałbym tego „nędzą”.
Panie policjancie? Hej!
Nie pamiętam, żebym wyrażał zgodę na chodzenie po moim domu.
Pokazałem panu właśnie owoc. Co to za owoc?
Pomarańcza odmiany navelina, lekko zielona tam, gdzie była łodyżka.
Jak odniesie się pan do zarzutu, że ta młoda kobieta pana okrada?
Mieszkasz z kimś, Darwinie?
To ja tu zadaję pytania, panie Grey.
Racja. Na zlecenie miasta.
Zapytałem o to, bo gdyby pan z kimś mieszkał,
a moja siostrzenica powiedziałaby, że ten ktoś pana okrada,
skąd by pan wiedział, czy to prawda, czy nie?
Czemu miałaby kłamać?
Czemu ja miałbym kłamać?
I czemu Robyn miałaby kłamać?
Siostrzenica próbuje chronić pańskie pieniądze i nieruchomość.
A jeśli uzna mnie pan za niesamodzielnego,
to moja siostrzenica dostanie te pieniądze i nieruchomość.
Zgadza się?
Czy mogę rozejrzeć się po mieszkaniu?
Śmiało. Zapraszam.
Robyn, oprowadź go.
- A ty jak masz na imię, synu? - Regent.
Ja jestem Ptolemeusz.
To znaczy „król”. Regent też znaczy „król”.
A to dopiero, co?
Regent, ty i twój partner patrolujecie tę okolicę?
To wasz rewir?
Tak. Jesteśmy z 13. komisariatu.
Wiecie coś o zabójstwie, do którego doszło w okolicy Delmar Circle?
Tak, zginął ze dwa tygodnie temu.
Ten młody człowiek był wnukiem mojej siostry. Reggie Lloyd.
Przykro mi.
Jak idzie śledztwo?
To wykracza poza nasze kompetencje.
Detektywi pracują nad tą sprawą.
Nic nam nie mówią, chyba że trzeba przyprowadzić kogoś na przesłuchanie.
Kogoś już przyprowadzono?
Sprzątał pan tu niedawno?
A pan u siebie niedawno sprzątał?
Przekażę raport opiece społecznej.
Wpadną od czasu do czasu, żeby sprawdzić, co słychać u pana i panny Barnet.
Jak to miło z twojej strony, Darwin.
Chodźmy.
Miłego dnia.
Dziękuję.
KURCZAK I GOFRY U NETTIE
OTWARTE CODZIENNIE NA ŚNIADANIE, LUNCH I KOLACJĘ
Zaraz podam smażone udka.
Dziękuję, Sonia.
Trzeba dobrze zjeść, żeby mieć siłę na tych współczesnych polach bawełny.
Pewnie. W domu mogło być łatwiej niż tutaj.
Wieczorem Hal Drucker zginął, kiedy szedł do auta. Po prostu szedł.
A teraz już stygnie.
To ten facet, który zawsze nosił czerwony garnitur.
Dobrze wyglądasz.
Chłopaki się za nią uganiają.
No weź.
- Proszę. - Przyniosę jedzenie.
Dobra.
Co do Niecie…
Wiem, że Niecie chce dobrze.
Ale Niecie zabrałaby wszystko, co mam
i uznałaby, że słusznie postąpiła.
Myślałeś tak kiedyś o mnie?
Nie. Nigdy mi to nie przyszło do głowy.
Nawet, kiedy wzięłam grzebień?
Gdyby młoda dziewczyna widziała coś pięknego
i nie chciała tego dotknąć, to byłaby zbrodnia.
Nie tylko dotknęłam. Schowałam to do kieszeni.
Robyn, nie ma w tobie nic nieuczciwego.
- Skąd wiesz? - Po prostu wiem.
Przez całe życie tak bardzo pragnęłaś różnych rzeczy,
ale martwiłaś się, że zabierzesz coś, co nie jest twoje.
A Niecie nie zaprząta tym sobie głowy.
Czemu? Bo tak bardzo pragnie?
Niektórzy czarni, niektórzy biali też,
chcą różnych rzeczy tak bardzo, że nie mogą się opanować.
Ale to nie czyni ich złymi ludźmi.
- Co? A niby jakimi? - Uwięzionymi.
Utknęli na ruchomych piaskach,
a my musimy im pomóc.
Mamy kochać tych skurwieli, chociaż na to nie zasługują?
O nie. Ja… Tego nie powiedziałem.
A gdybym ci powiedziała, że z Hillym jest więcej syfu?
Na przykład?
Ciocia Niecie dała Hilly'emu kasę,
którą miał dać Reggiemu i Rogerowi za pracę, którą wykonali,
ale Hilly nie dał jej Reggiemu.
- Więc Hilly ukradł kasę Reggiego? - Tak.
Widzisz ich?
Artie!
Latisha. Co wy robicie na ulicy?
Rysujemy.
Czemu rysujecie na środku ulicy?
- Chodźcie. - Jest wasza mama?
- Jest smutna. - Nie.
Więc siedzicie tutaj?
Dopóki znów nie będzie szczęśliwa.
Panie, miej litość. Weź ich do domu, dobrze?
- Usiądźmy na schodkach. - Nie.
- Muszę z wami pogadać. - Nie.
Siadajcie.
Co z wami? Jesteście mądrzejsi.
Tylko rysowaliśmy.
Na środku ulicy?
- Tak. - To nie jest śmieszne.
Nie żartuję. Wiecie, że tak nie wolno.
Co to za hałasy?
No i?
Wpuścisz mnie do środka?
Myślałem, że zabrała cię opieka społeczna.
Kto przyszedł, Hilliard?
Niecie! Powiedz temu durniowi, żeby mnie wpuścił.
Pitypapa. Co… Wejdź.
Cześć, ciociu Niecie.
Masz nowy strój?
Może powinniśmy powiedzieć o tym opiece społecznej?
Może powinnam obciąć ci jaja, kiedy miałam okazję.
Wiedziałaś, że dzieci bawiły się na ulicy?
Hilly, dzieci były same na zewnątrz?
Mówiłem, żeby nie wychodziły.
Przynieś wujkowi wody.
Co tu robią dzieci Reggiego?
Jesteś jakiś inny.
Czemu są tu dzieci Reggiego?
Nina musiała się pozbierać. Prosiła, żebym wzięła je do siebie.
Przysłała je tu do nas.
Ile ci za to płaci?
Reggie oszczędził trochę kasy. Dała mi tyle, żeby je wyżywić.
Policja zadzwoniła do ciebie, kiedy zginął Reggie?
Zadzwonili do Niny.
Tak się bała, że prosiła, żebym z nią poszła.
Co wam powiedzieli?
Że ktoś mu strzelił w głowę.
Co powiesz, chłopcze?
Nie jestem chłopcem.
Słuchaj.
Poszedłem do banku i otworzyłem rachunek
dla ciebie, chłopaka, żony i dzieci Reggiego, i jeszcze paru osób.
A Robyn jest… Jak to się nazywa?
- Pełnomocniczką. - Pełnomocniczką.
Co miesiąc będzie wam wypisywać czek na 900 dolarów.
- Robyn? - Tak.
Wystarczy wam na rachunki i koszty życia.
- Dla ciebie też coś zostanie. - Nie dasz mi wypisywać własnych czeków?
Próbowałaś wykurzyć mnie z własnego domu
i zamknąć w więzieniu dla staruchów.
Wujku, próbowałam pomóc.
Hilly mówił, że oszalałeś i mieszkasz w brudzie.
- Mówił, że mnie okradł? - Nie okradłem.
Dałem Shirley Wring 50 dolarów, wiem o tym,
bo mnie odwiedziła i mi je zwróciła.
- Połowę ukradłeś. - Nazywasz mnie złodziejem?
- Prosto w twarz. - Siadaj!
Siadaj.
Robyn zadzwoni za jakiś tydzień.
Jeśli chcecie kasę, powiedzcie. Jeśli nie…
Nawet nie jest z nami spokrewniona.
Obcy nie powinien wtrącać się w rodzinne sprawy.
Więc jestem obca?
Sprzątałam ci dom, gotowałam.
Robię dla ciebie więcej, niż kiedykolwiek robił Hilly. Nazywasz mnie obcą?
Może zabierzesz te dzieci
do sklepu i kupisz im coś słodkiego?
Chodźcie.
- Chodźcie. Idziemy do sklepu. - Dobra.
- Chłopcze. - Co?
Wyjdziesz na ganek? Chcę pogadać.
Hilly, zrobiłeś to?
Tak.
Nie myślałem, że zauważysz.
Nie ukradłbym ci kasy, gdybym wiedział, że umiesz liczyć.
- Hilliard. - Tak?
Naprawdę myślisz, że można kogoś okradać
dlatego, że ta osoba o tym nie wie?
W sumie tak.
Co to za różnica?
Jeśli ten ktoś nie wie, to nic mu się nie dzieje.
Chryste.
No co? Przepraszam, że zabrałem twoją kasę.
Przepraszam za Hilly'ego, wujku.
Nie miał mężczyzny, który nauczyłby go odróżniać dobro od zła.
Ja mogłem być tym mężczyzną.
Miałeś wtedy dość na głowie.
I tak powinienem pomóc ci z tym chłopcem.
Powinienem pomóc wam wszystkim.
Słuchaj, gdybym dał ci trochę kasy,
mogłabyś urządzić małe spotkanie?
No wiesz, zaprosić ludzi, którzy byli na stypie?
- Żeby tu wrócili? - Po co?
Chcę powiedzieć parę słów.
Sama nie wiem, wujku.
Nie wiem, kto jest w okolicy i kto chciałby w ogóle przyjść.
- Możesz spróbować? - Dobrze.
Zaraz podjedzie auto.
- Jesteś gotowy? - Tak.
Zadzwonię.
UCZELNIA PUBLICZNA ATLANTA
Co to jest?
Forbes. Takie czasopismo o milionerach i miliarderach.
Znam Forbesa.Pytam, co tutaj robi.
Jest tu artykuł o e-sporcie.
Tutaj?
Co to takiego?
Rywalizacja w grach. Wiesz, w grach wideo.
- Myślałem, że projektujesz gry. - Żeby opłacić czynsz.
Ale więcej da się zarobić na graniu.
Można zarabiać, siedząc i grając w gry?
Ostatni turniej League of Legends miał więcej widzów niż Super Bowl.
W Forbesie piszą, że w zeszłym roku 10 graczy zarobiło ponad 10 milionów.
Dolarów?
Głównie z reklam, ale tak.
A niech mnie.
A to ci dopiero.
Jest i ona.
Naprawdę ją lubisz, co?
Tak. Podoba mi się, że jest taka twarda. No i ładna.
Wiesz, że krzywdzili ją ludzie, którzy powinni ją kochać, tak?
Wiem.
Zdałam egzamin.
Zdałaś?
- Tak. - Pięknie. Gratulacje.
- Żadnej niespodzianki. - Powinniśmy to uczcić.
Muszę najpierw jechać do Billy'ego. Obiecałem mu.
W takim razie później?
Pójdziemy, gdzie zechcesz.
MOŻESZ SIĘ BAWIĆ W WIELE SPORTÓW ALE BOKS TO NIE ZABAWA
- Billy! - Pan Grey.
Co pan tu robi?
Chciałem pogadać.
O czym?
Mogę postawić ci coś do picia?
Dobra.
Niko, podasz nam dwa piwa?
Kto pana podrzucił?
Roger Dawes. Wiesz, spotyka się z Robyn.
Roger. Od czasu do czasu pracował dla Reggiego.
To dobry dzieciak.
Mogło być gorzej.
Rozmawiałem z policją o Reggiem.
Mają gdzieś czarnego faceta zastrzelonego na ulicy.
Chociaż wiedzą, że nie był gangsterem.
Nie trzeba być gangsterem, żeby zginąć.
Wiem.
Ale…
- Ale co? - Przed śmiercią Reggie mówił,
że chce wyjechać z miasta.
I co?
Chcę wiedzieć, kto zabił mojego siostrzeńca?
Po co?
Co byś zrobił, gdyby ktoś zabił kogoś, kogo kochasz?
Reggie opowiadał mi kiedyś…
O byłym chłopaku Niny.
- Tym, który właśnie wyszedł z więzienia? - Więc już panu o tym mówił?
Trochę, ale… Niewiele.
Nie podawał imienia ani nazwiska.
Nie, Reggie nie podał imienia ani nazwiska.
Ale mówił, że skazali go na 20 lat,
a wyszedł po dwunastu.
Ciekawe.
Co pan zamierza?
Zamierzam zabić tego skurwiela, Billy.
To właśnie zamierzam.
OPARTE NA KSIĄŻCE WALTERA MOSLEYA
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK