Ostatnie dni Ptolemeusza Greya
Myślałem, że idziemy łowić sumy, Coydog.
Bo idziemy, chłopcze.
Ale najpierw przywitam się z dziewczyną.
Z którą? Z panną Charlotte czy panną Ruby?
Z panną Mary.
Czemu musimy się z nią witać przed rybami?
Obiecałem, że pomogę jej opłacić czynsz.
Chodź, chłopcze.
Hej!
Wiesz, co pastor mówi o grzechu?
Tak.
No więc to jest to!
Hej, Coydog!
Cześć!
- Kopę lat. - O tak.
Pracowałem przy wyrębie w Van Cleve,
a tymczasem wyciekał bourbon.
Nie jest trochę za młody, żeby siedzieć tu po nocy, panie McCann?
Nie. Mam siedem lat. Jestem dużym chłopakiem.
Co ty powiesz?
Zabrałem go na parę dni,
bo jego mama musiała jechać do Nowego Orleanu i zająć się swoim tatą.
A do kogo przyszedłeś?
Do panny Mary. Pomoże jej opłacić czynsz.
Panno Mary!
Tak, panno Delio?
Pan McCann przyszedł „pomóc ci opłacić czynsz”.
Już idę.
Chcesz wziąć kąpiel, duży chłopaku?
- Tak, proszę pani. - Chodź ze mną.
- Słuchaj panny Delii, chłopcze. - Dobrze.
Tak.
Dobry wieczór!
- Matrice. - Tak, panno D.?
Czy możesz przynieść parę wiader ciepłej wody do kąpieli?
Nikt nie będzie na razie brał kąpieli.
To dla naszej królewskiej mości.
Chodź, przygotujmy cię.
Woda jest dość ciepła, duży chłopaku?
Czemu wanna jest w głównej sali?
Dawniej była na górze, ale potem panna Loretta się wprowadziła
i nie było tam już miejsca.
Zresztą stąd jest bliżej do ciepłej wody.
Okej.
Jesteś słodkim dzieciakiem.
Zabrałabym cię do domu.
Dobra.
Za każdym razem. Kurwa.
Daj spokój. Ktoś musi przegrać.
Jebani oszuści!
Chodź tu, skurwielu!
Przestańcie! Rozdzielcie ich! Tu nie ma bijatyk!
Jesteś mój, skurwielu! Będziesz znów oszukiwać?
- Nie rób mu krzywdy! To mój mężczyzna! - Zajebię cię.
Chodź tu, kochanie.
Hej, Pitypapo.
Jesteś?
Wchodź.
Zamierzasz mnie zastrzelić?
O nie. Ja…
Wyjąłem to dla siebie.
Spójrz na siebie.
Wyszłaś na miasto ze swoim nowym przyjacielem?
Tak.
To czemu nie miałbym się zabić?
Jesteś wszystkim, co miałem, a teraz to już skończone.
Więc chcesz umrzeć?
Nie wiem, co innego miałbym zrobić.
Czemu musisz coś robić?
Bo jesteś jedyną kobietą, którą kiedykolwiek kochałem.
I wróciłam do domu, prawda?
Nie możesz mnie stracić.
Zawsze będziesz moim jedynym mężczyzną.
Jeśli chcesz umrzeć, pozwól mi do siebie strzelić.
Bo zaraz po tym wpakuję sobie kulkę w serce.
Nie.
Wujku… Co…
Czemu nie śpisz o tej porze?
Unwin Lomax.
Kto?
Unwin Lomax pobił Arthura Meany'ego,
a panna Molly dźgnęła go i zabiła.
Miałeś koszmar?
Na początku było inaczej.
Siedziałem w wannie.
Panna Matrice przygotowywała ciepłą wodę do kąpieli.
Rozgrzewałem się.
Wszyscy się śmiali i uśmiechali…
Chyba nigdy nie czułem się bezpieczniejszy.
Ale jak zwykle nie trwało to długo.
Przepraszam, że wróciłam tak późno.
Kiedy wcześniej dzwoniłam, mówiłeś, że wszystko w porządku.
Bo tak jest.
Ta whisky ma mi tylko pomóc usnąć.
Mogłaś zostać u Rogera.
Nie, powinnam być tutaj. Nie powinnam cię zostawiać.
Przepraszam.
Nie masz powodu.
Nie ma nic złego w tym, że jesteś młoda i zakochana.
Zakochana?
Widzę, jak ten chłopak na ciebie patrzy.
Ja i Roger ledwo się znamy.
Cóż, 4.30 nad ranem wskazuje na coś innego.
Nie, on tylko…
Nieważne. Posiedzieliśmy sobie.
Jest dla ciebie dobry?
Tak.
Jesteś chętna, a on zdolny.
Odmawiam złożenia zeznań w tej sprawie.
Pewnego dnia przypomnisz to sobie
i… spojrzysz na to wszystko inaczej.
Jestem na tyle dorosła, żeby wiedzieć, czym jest miłość…
Naprawdę? A kto cię tego nauczył?
Ty.
Kocham cię, Ptolemeuszu. Naprawdę.
I założę się, że gdybym była 20 lat starsza,
a ty 50 lat młodszy,
moglibyśmy… być razem. Ty i ja.
Czułeś do kogoś coś takiego?
Chyba do mojej pierwszej dziewczyny, Maude.
I wiesz, co czuję do Sensii.
Tak.
Ale ty…
Jesteś…
Pierwszą kobietą, która mnie kochała.
Kochała bez… bez…
Bezwarunkowo?
Tak, właśnie. Bezwarunkowo.
Tak.
Mam nadzieję, że taką miłość będę pamiętał, kiedy stracę pamięć.
Ale ty… musisz patrzeć w przyszłość,
chwytać każdą rzecz, którą oferuje ci świat.
Dobrze jest być młodym.
Są też zalety bycia starym.
Tak? Co jest w tym takiego dobrego, staruszku?
Starzy ludzie wiedzą, skąd biorą się różne rzeczy.
I co jeszcze?
Starzy ludzie nie boją się życia, bo stoją jedną nogą w grobie.
Dobra. Musisz się wyspać. Przed nami ważny dzień.
Chcę, żebyś poznała parę nowych osób i nauczyła się paru starych sztuczek.
- Chcesz drinka przed snem? - Nie.
Wiesz, że nie powinieneś tyle pić.
Wiesz, że nie możesz mnie uratować.
To nie znaczy, że nie mogę próbować.
Dobranoc.
Dobranoc. Pchły na noc.
Karaluchy pod poduchy.
Jeśli przyjdą pod poduchy, to się upiją.
- Kto mówi, kurwa? - Ptolemeusz Grey, dzwonię do Niny.
Kurwa, wiesz, która jest godzina?
Przepraszam,
ale mam jej coś ważnego do powiedzenia.
- Halo? - Papa Grey?
Tak, to ja.
Tu Nina. Nina Lloyd.
Jak zdobyłaś tak szybko mój numer?
Wyświetlił mi się.
Co? Twój telefon wie, kto dzwoni?
Wszystkie telefony wiedzą.
Co? Naprawdę?
Słuchaj, przepraszam za Alfreda. Nie lubi, jak dzwonią do mnie ludzie.
To twój chłopak?
Nie, skąd. To tylko…
Przyjaciel rodziny. Pomaga mi.
Niecie dzwoniła do ciebie? Mówiła o mojej mowie ku czci Reggiego?
Mówiła, ale… Słuchaj, chyba nie mogę przyjść.
To nadal trudne, wiesz?
Tak, wiem. Jak rana, która nie chce się zagoić.
Tak.
Słuchaj, stypa zaczyna się o trzeciej.
Gdybyś spotkała się ze mną o drugiej,
obiecuję, że nie zajmę ci dużo czasu.
Chcę tylko dać ci trochę pieniędzy.
Nie rozumiem. Jakich pieniędzy?
Tych, które trzymałem dla Reggiego, twojego męża.
Wystarczy ich dla ciebie i dzieci na parę miesięcy.
- Mówisz, że o drugiej? - Tak. O drugiej.
Wiedziałem, że złapię cię tu z książką.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Zdobędziesz rozkład jazdy autobusu?
Prosiłem o rozkład.
Właśnie go szukam, wujku.
Zamierzasz zadzwonić do firmy?
Nie. Zamierzam go ściągnąć.
- Że co? - Ściągnąć.
Z Internetu. Słyszałeś kiedyś o nim?
Słyszałem, ale nigdy go nie używałem.
Pokażę ci. Dokąd jedziesz?
- Jedziemy do Buckhead. - Dobra.
To tutaj. Numer 44.
Wygląda tak jak dawniej.
Oby on nadal tam był.
- Dobra. Chodźmy. - Idę.
Przepraszam. Przyda ci się trochę ruchu.
Na samą górę?
Dasz radę.
Cholera.
No chodź.
Spójrz na siebie.
- Dziecko. - Dałeś radę.
- Bolą mnie nogi. - Wiedziałam.
Wiedziałam.
Przyszliśmy do pana Abromovitza.
- Był pan umówiony? - Nie.
Jaką ma pan do niego sprawę?
Wciąż jest prawnikiem?
Tak, ale nie można tu wejść z ulicy…
- Moishe! Jesteś tam? - Proszę pana, wezwę policję.
- Moi… - Jakiś problem?
Junior?
Pan Grey?
Gdzie twój tata?
Zmarł jakieś… 15 lat temu.
Był młodym człowiekiem.
Miał 69 lat.
Chodź tu.
Nie mogę uwierzyć, że to pan. Co za niespodzianka.
Dobrze wyglądasz.
Kobieta, u której byłem ogrodnikiem, oskarżyła mnie o kradzież.
Wsadzili mnie do aresztu.
Przydzielili mi jednego z tych… obrońców z urzędu.
Skurwiel chciał, żebym się przyznał.
Powiedział sędziemu.
Pan Grey miał szczęście.
Ojciec akurat reprezentował wujka Shmuela w sprawie o defraudację.
Słyszał, jak pan Grey kłóci się z prawnikiem.
Geraldem Wattsem.
Tak. O rany, Watts.
Ojciec zapytał pana Greya, czy chciałby zmienić adwokata.
A co z pańskim wujkiem?
Shmuelem? Był winny.
Musieli tylko ustalić wysokość grzywny.
Co myśleli, że ukradłeś?
- Statuetkę… - Degasa. Mówili, że ją zrobił.
Ale Moishe Senior prowadził tę sprawę przez dziesięć miesięcy.
W końcu jedna z jej siostrzenic przyznała, że to ona, Sadie Holman,
okradła samą siebie…
- Co? - …i chciała sprzedać statuetkę.
I poszła do więzienia?
Nie. Ojciec skłonił ją tylko do wycofania zarzutów.
Ale była winna.
Niektórzy, nawet przestępcy, mają małe szanse na skazanie,
tym bardziej na trafienie do więzienia.
Co mogę dla pana zrobić?
Czy możesz sporządzić mi testament?
Oczywiście. Jest wielu spadkobierców?
Kilku. Chcę, żeby Robyn decydowała, kto, co i kiedy dostanie.
Zaraz. Ja?
Nie.
To znaczna suma?
Owszem, ale twój tatuś o tym wiedział.
Kiedy omawiam testament,
zazwyczaj dyskutuję o szczegółach jedynie ze spadkodawcą.
Na pewno rozumiesz.
Zaczekam na zewnątrz.
Kim jest dla pana ta młoda kobieta?
Robyn pojawiła się w moim życiu,
kiedy bardzo potrzebowałem kogoś, kto się mną zaopiekuje.
Byłem w fatalnym stanie, Mo.
Wyciągnęła mnie z głębokiego dołka.
I… W pewnym sensie ją adoptowałem.
Powierzyłbym jej własne życie i ufam jej bardziej niż swoim krewnym.
Rozumiem pańskie uczucia wobec niej, ale czy inni je podzielają?
A konkretnie pańska rodzina?
Jakie są szanse, że będą podważali testament?
Sto procent.
Moja siostrzenica ma syna, oszusta i nieudacznika.
Wnuk mojej siostry został zabity,
zostawił dwoje dzieci i żonę, której nie jestem pewien.
Ale wiem, że wszystko, co im zostawię, zwyczajnie roztrwonią.
Jest pan pewien?
Nie radzą sobie z pieniędzmi.
Dlatego zostawię Robyn konkretne instrukcje,
ale oni i tak powiedzą, że byłem niespełna rozumu.
Wydaje się pan w pełni władz umysłowych.
Można by ustanowić zarząd powierniczy, który zadowoliłby sądy,
choć nie spełniłby oczekiwań pańskiej rodziny.
To dobrze! O to mi chodzi.
Dobrze. Jest jeszcze jedna rzecz, w której możesz mi pomóc.
To miejsce wcale się nie zmieniło.
To, co jest w tej skrytce, jest dla ciebie.
Panowie, wasze klucze.
Coydog, znalazłem skarb.
Dublon Brashera.
Z dokumentów mojego ojca wynika,
że pan Grey zgłosił tę monetę 40 lat temu.
Jako swoją własność.
Opłacił podatki, choć to odradzaliśmy.
Ile jest obecnie warta?
Wartość wynosi 17,29 miliona.
- Dolarów? - Tak.
Jest jeszcze siedem mniej cennych monet w innej skrytce,
do której pasują te same klucze.
Nie zajmujmy się nimi teraz.
Zaczniemy od spieniężenia tej monety
i założenia rachunku powierniczego, którym będzie zarządzać Robyn.
- Nie. Musimy o tym porozmawiać. - Nie martw się.
- Nie mam nic do powiedzenia? - Jasne, że masz.
W takim razie dziękuję, ale nie, dziękuję.
Czemu go pytasz? Nic nie musisz na razie robić.
A jeśli będę czuła to samo później?
Choć to może rozczarować pana Greya,
zapewniam, że rachunek pozostanie w dobrych rękach.
W jaki sposób?
Jeśli odmówisz powiernictwa, ta odpowiedzialność spadnie na mnie.
Jeśli odmówi.
Czym to się różni od tego, co robisz z kasą
z mojej walizki z aligatora?
Ta kasa leży w banku, a ty masz kartę.
Słuchaj, wiem, że to dużo pieniędzy.
To pieprzona fortuna. Nie mogę mieć tego na głowie.
Wszystko jest w moim testamencie.
Wszystko jest tu zapisane. Tak jakbym był przy tobie.
Ale cię nie będzie.
Słuchaj, każdy coś dostanie.
Ty też, a do tego pensję za wypisywanie czeków co miesiąc.
Shirley Wring i Billy Freres też coś dostaną.
To… Będziesz się wszystkimi opiekowała.
Jak niby mam to robić?
Ledwo rozumiałam, o czym gadali ci prawnicy.
Jesteś mądrzejsza od nich wszystkich. Poza tym Moishe wszystko wie.
I mam mu po prostu zaufać?
W razie czego poproś o drugą opinię. Albo i trzecią.
Nie słuchasz mnie. Nie chcę tej kasy.
Nie chcę jej.
Nie chciałaś być w cuchnącym mieszkaniu,
po którym łaziły robale,
gadać ze staruchem, który nie odróżniał własnej dupy od dziury w ziemi.
A jednak to robiłaś.
Bo byłaś jedyną, która mogła to zrobić.
Zrobiłam to, bo nie miałam gdzie się podziać.
Posprzątałam ten syf, bo nie chciałam w nim spać.
Nie jestem święta,
a ty i tak ciągle… Ciągle…
- Co? - Robisz ze mnie kogoś, kim nie jestem!
- Wiem, kim jesteś! - Nie wiesz!
We wszystkim, co robiłam, chodziło o ciebie.
Nie o mnie ani o to, co czuję.
Gdybyś mnie naprawdę rozumiał,
wiedziałbyś, że mam 17 lat i nie jestem gotowa.
Robisz mi to, co zrobił ci Coydog.
- Dlatego wiem, co czujesz. - I każesz mi to robić?
Zrobisz, co zechcesz, okej?
Proszę tylko, żebyś to rozważyła.
Pomyśl, że może wiem, co mówię.
Co słychać? Wejdźcie.
Mamo.
- Robyn! - Robyn!
- Cześć! - Hej.
- Hej, Pitypapo. Billy. - Przepraszam.
Robyn.
Jest Nina?
Trochę się spóźni.
Zrobimy to tu w salonie?
Nie będzie tylu osób, co ostatnio. Pomyślałam, że tak.
- Masz jedzenie? - Na tyłach.
Co się z tobą stało, Pitypapo?
Nie jesteś tak zagubiony jak dawniej,
ale też nie jesteś tym samym człowiekiem, co ostatnio.
Nie?
Nie.
- Hej! - Mamo!
O Boże! Tak ładnie wyglądacie.
Co się stało?
Artie pociągnął moją lalkę za warkocze.
Arthurze, zrobiłeś tak?
Tak, ale rzuciła moją broń na ziemię.
- Nie-e. - Już dobrze.
- Okej. Już. - Zrobiłaś to.
Żeby to rozstrzygnąć,
sprawdzimy, które z was zje więcej lodów.
- Tak. - Zabiorę ich do sklepu.
- Kupię wam lody. - Dzięki.
Idziesz?
Nie, kochanie. Zostanę tu i porozmawiam z Papą Greyem.
- Proszę. - Potem razem zjemy, dobrze?
Dobrze!
Piękne dzieci.
Tak. Są moim sercem.
Możemy pójść porozmawiać?
- Śmiało. - Okej.
Chodź.
Rozumiem, że…
Ostatnio ten pokój był koszmarem.
- Tak. - Ale wejdź. Chodź.
Wtedy się tak naprawdę poznaliśmy.
To nie tak, że nie chciałam. Po prostu…
Reggie nie chciał, żebym przychodziła.
Nie chciał, żebym widziała pana w takim stanie.
- Tak myślałem. - Tak.
Ale mam wrażenie, że pana poznałam.
Reggie nosił pana w sercu. Dużo mi o panu opowiadał.
Mówił o wszystkim, czego nauczył go pan przez te lata.
On wciąż ma…
To znaczy miał… Te książeczki dla dzieci, które dał mu pan, kiedy był mały.
Mówił, że ilekroć pan przychodził,
wyjmował je, a pan mu czytał.
Aż zrobił się duży i to on mi je czytał.
Był taki słodki.
Tak.
Masz tu pięć tysięcy dolarów.
To dla ciebie i dzieci.
Reggie kochał te dzieciaki.
Gdy widziałem go po raz ostatni, mówił o urodzinach Latishy.
Musiał lecieć do domu i zająć się przyjęciem.
Tak.
Słuchaj… Wiem, że ciężko ci tu być…
Ale bardzo mi zależy,
żebyś została i wysłuchała, co mam do powiedzenia.
Moja mowa jest dla Reggiego, ale też dla ciebie i dzieci.
Ale zrozumiem, jeśli nie możesz.
Nie, ja… Zostanę.
Dziękuję.
To ja dziękuję.
- Doceniam to. - Tak.
Chyba powinnaś już wracać.
Dzięki.
Mamy dużo czekoladowych.
- Lubię czekoladowe. - Kto lubi czekoladę?
- Ja. - Ja nie.
Jeśli nie, to ja zjem wszystko.
Sama zjesz wszystko?
- Tak. - To szaleństwo.
- Daj to mamie. - Rozboli mnie brzuch.
Spóźniłem się?
Nie. Jeszcze się nie zaczęło.
Chcesz się przejść?
- Pewnie. - Dobra.
Wiesz, że Papa Grey jest chory, prawda?
Myślałem, że nowe leki mu pomogły.
To tylko chwilowa poprawa.
Lekarze nic nie mogą zrobić?
Nie, ale spodziewał się tego. Więc…
To nie fair.
Cholera, nic nie jest fair.
Jest jak jest.
Ludzie cierpią i umierają, a potem wszyscy mają ich w dupie.
Moja matka miała raka.
Cierpiała tak, że wystarczyło na nią chuchnąć, żeby krzyczała z bólu.
Ojciec wchodził do pokoju, a ona patrzyła na niego,
przerażona, że jej dotknie albo za głośno coś powie.
Pewnego dnia machnęła, żeby się zbliżył.
Kiedy podszedł, błagała, żeby ją zabił.
Błagała.
Widzisz? To straszne.
Jesteś z osobą, którą najbardziej kochasz,
a najlepsze, co możesz zrobić, to ją zabić?
To ma być sprawiedliwe?
Nie wiem.
Wiesz, zobaczyłem coś, kiedy ojciec siedział tak przy matce.
Co takiego?
Mogła poprosić go o wszystko,
bo byli dla siebie wszystkim.
Każdy, kto znajdzie tak głęboką miłość, będzie szczęściarzem.
Ja nie miałbym nic przeciwko takiemu uczuciu.
Nie mówię o nas.
Jeszcze nie.
Nie mówisz poważnie.
To takie szaleństwo? Myśl o tobie i o mnie, razem?
Czekaj.
Razem w jakim sensie?
Razem, kiedy tak mnie kochasz, że chcesz mnie zabić?
Chcę tylko wiedzieć, co jest między nami.
Słuchaj, lubię cię, słodki jesteś.
Było fajnie, ale mam dużo na głowie.
Co się tak szczerzysz?
Ojciec oświadczał się matce sześć razy, zanim się zgodziła.
Nie mówię, że to my. Tak tylko mówię.
Durny jesteś.
Chodź.
Panno Barnet.
Co pan tu robi?
Pan Grey… mnie zaprosił.
Powiedział, że mogę być zainteresowany tym, co chce powiedzieć.
Ja też jestem zaskoczony.
To dr Rubin. Lekarz od pamięci mojego wujka.
- Miło mi. - Co słychać?
W porządku.
On ma imię. Roger.
- Roger. - Roger.
Miło pana poznać.
- Wujku. Hej. - Hej.
Sześć, Szatanie.
Dzień dobry. Co u ciebie?
Każdy dzień z przejrzystą myślą jest twoją zasługą.
Dziękuję, że przyszedłeś.
Dobrze.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
No dobrze, dziękuję wszystkim,
że zechcieliście tu ponownie przyjść.
Kiedy zebraliśmy się tu ostatnio,
mój wujek, Pitypapa, Ptolemeusz Grey, nie czuł się zbyt dobrze.
Teraz czuje się lepiej
i chce powiedzieć to, czego nie powiedział ostatnio.
Jesteśmy to winni nie tylko Pitypapie, ale i Reggiemu:
wysłuchajmy jego ulubionego wujka, tak jak lubił to robić sam Reggie.
Proszę.
- Witajcie. - Panie Grey.
Stoję tu dziś
tylko dzięki mojemu wnukowi wujecznemu, Reggiemu Lloydowi.
Amen.
Reggie opiekował się mną,
kiedy nikt inny nie mógł znieść smrodu mojego domu
i smrodu mojego ciała.
Był jednym z tych wspaniałych czarnych, którzy mieszkali w naszych dzielnicach
i opiekowali się starszymi ludźmi i dziećmi.
Był dobrym człowiekiem, który za długo siedział w jednym miejscu.
Nigdy nie byłem taką osobą.
Ożeniłem się z niejaką Sensią Howard.
Ludzie mówili, że nie jest dobra.
Że baluje. Wydaje moje pieniądze.
Że nie obchodzi jej nikt poza nią samą.
Że nie obchodzę jej ani ja, ani nikt inny.
Niecie, twoja mama mówiła mi, że powinienem ją zostawić,
bo zasługuję na lepszą kobietę.
Ale twojej mamy nie było tego wieczoru, kiedy zjawiła się u mnie Doris Hind.
Dzień dobry, pani Wring.
Doris była młodą, zrozpaczoną kobietą. Jej mama właśnie umarła.
Jej matka, Cora Patterson, wyznała jej na łożu śmierci,
że jest moją córką.
Byłem z Corą przez jakiś czas,
ale ją rzuciłem, kiedy Sensia pojawiła się w moim życiu.
Widziałem, że Doris to moja córka.
Ale jej nie przytuliłem.
Nie otworzyłem drzwi i nie powiedziałem: „Wejdź!”.
Powiedziałem…
„Przykro mi, ale twoja matka musiała się pomylić”.
Zamknąłem jej drzwi przed nosem.
Kiedy schodziła po schodach, natknęła się na Sensię.
Moja żona zobaczyła mnie w jej rysach.
Otoczyła ramieniem tę szlochającą dziewczynę
i przyprowadziła ją na górę.
Sensia kochała ją, choć ja nie potrafiłem.
Miałem jej za złe, że pojawiła się w naszym życiu
i dawałem jej to odczuć.
Doris nienawidziła mnie aż do śmierci.
Miała 42 lata.
Nie poszedłem na jej pogrzeb,
bo przez parę lat nawet nie wiedziałem o jej śmierci.
Ale nie zaprosiłem was tu, żeby opowiadać o moich problemach.
Wspomniałem o Doris nie bez powodu.
To wielka niesprawiedliwość, że stoję tu dziś,
a Reggie leży zimny w ziemi.
Był dobrym człowiekiem, zasługiwał na dobre życie.
Zasługiwał na kochającą żonę i dzieci.
Nie zasłużył na los, który go spotkał.
Zawdzięczam Reggiemu życie.
To ogromny dług, który zamierzam spłacić.
Dlatego wezwałem was tu na świadków.
Ja, Ptolemeusz Roberts Grey, zrobię wszystko, co w mojej mocy,
by zadbać o to, żeby dzieci Reggiego dostały wszelkie możliwe szanse
w świecie, w którym ludzie mają w dupie, czy przeżyjemy, czy zginiemy.
Jeśli te dzieci wyrosną na ludzi choć w połowie tak dobrych jak ich ojciec,
to wszyscy tutaj będziemy na świe…
Wszyscy tu będziemy żyli…
Wszyscy będziemy żyli na świecie, który…
Nasze życie będzie… Na świecie…
Będziemy żyli w świecie, który stanie się lepszym miejscem.
Dziękuję wam. Jedzmy.
Wszystko w porządku?
Nie, ale tak musi być.
Ta dziewczyna, Doris.
Moja córka, Doris?
Twoja córka, Doris.
Przez cały ten czas nie spróbowałeś naprawić waszych relacji?
Ani razu?
Nie.
Co się z nią stało? Jak zmarła?
Ona… Popełniła samobójstwo.
Teraz już mnie nienawidzisz?
Wiesz, że nie powinieneś zadawać mi takich pytań.
Roger postanowił podejść do tego poważnie
i zaczął mówić o nas, jakbyśmy byli parą.
Bo jesteście, nie?
Nie chcę tego słyszeć.
Powiedziałaś mu o pieniądzach?
Jakich pieniądzach?
Czyli podjęłaś decyzję.
Możemy teraz o tym nie rozmawiać?
Wciąż wierzę, że zmienisz zdanie.
Spójrz.
Gdzie jest ich mama?
Hej!
Poszukam jej.
Masz sukienkę.
Nino?
- Papo Greyu. - Co tu robisz sama?
Wszyscy są na tyłach, tam gdzie jedzenie.
Tak, ja tylko… Rozmyślałam.
Dzięki, że zostałaś. Mam nadzieję, że powiedziałem parę rzeczy jak trzeba.
Więcej niż parę.
To było słychać, wie pan? Jak bardzo go pan kochał.
Nie tylko ja.
Zdecydowanie.
Tak. On naprawdę cię kochał. Mam nadzieję, że o tym wiesz.
Wiem.
Kochał cię tak bardzo,
że kiedy odkrył, że inny mężczyzna ma na ciebie oko,
postanowił zabrać ciebie i dzieci do Teksasu.
Słucham?
To jedna z ostatnich rzeczy, jakie mi powiedział.
A co pan powiedział?
A co powinienem powiedzieć?
Nie wiem.
Wiesz… Odwiedziłem miejsce, w którym zamordowano Reggiego
i znalazłem kobietę, która widziała, co się stało.
Mówiła, że mężczyzna, który to zrobił, miał ciemną skórę, nastroszone włosy
i bliznę nad okiem.
Podała jakieś nazwisko?
Nie widzę tu furgonetki Reggiego.
Sama tu przyjechałaś?
Nie.
Więc ktoś cię podrzucił.
Tak.
Przyjaciel rodziny, Alfred?
Idę do środka.
Mówiłaś Alfredowi,
że Reggie zamierza zabrać ciebie i dzieci do Teksasu?
Nikomu nie mówiłam, co planował Reggie.
Alfred był z tobą tej nocy, kiedy zginął Reggie?
Jestem porządną kobietą, panie Grey. Matką.
Czy Alfred był z tobą, kiedy ta kula rozdarła mózg Reggiego?
Jestem porządną kobietą!
Za co Alfred siedział?
Co? Kto panu to powiedział?
To nie jest odpowiedź.
A co mam powiedzieć?
Mówiłaś, że Reggie zamierza was zabrać?
- Nie, ja… - Co powiedział? Że masz zostać?
Że jesteś jego kobietą?
Że nigdzie nie jedziesz? Że należysz do niego?
- Wiedziałaś? - Nie!
A podejrzewałaś?
- Zapytałam go. - I co powiedział?
Spoliczkował mnie.
Uderzył tak, że upadłam.
I tego mężczyzny chcesz się trzymać?
Miałam trzynaście lat.
Ledwo skończyłam 13 lat, kiedy poznałam Alfreda,
a on…
Co mam powiedzieć takiemu człowiekowi?
Kochałam Reggiego. Naprawdę.
Kocham go, ale…
Ale z Alfredem to po prostu…
Ja… Nie potrafię tego wytłumaczyć.
Cokolwiek to jest, przysięgam, że nie wiedziałam.
Co mam teraz zrobić?
Mój wujek Coydog mawiał:
„Pozwól rzece podążać własnym biegiem”.
Co to niby znaczy?
Nie wiem.
Pytałem go o to samo.
A on odpowiadał: „Wszyscy jesteśmy w tej rzece, chłopcze.
A rzeka dobrze wie, dokąd zmierza”.
Hej.
Dzięki, że przyszłaś.
Wszystko w porządku?
Podobała mi się twoja mowa.
Pogodziłeś się z pewnymi prawdami o twoim życiu.
Tego nie wiem.
Ale jesteś chyba gotów przyznać, że miałam rację.
Jesteś dobrym człowiekiem.
Dobrym człowiekiem?
Siedzę tu i trzymam cię za rękę, jakby była przed nami przyszłość,
chociaż lekarz powiedział, że moje dni są policzone.
Myślisz, że taka stara kobieta nie wie,
że każdy dzień może być jej ostatnim?
Dobrze było cię poznać.
Pozwolę ci porozmawiać z gościem.
Zaraz wracam.
Chyba nigdy nie poszedłem na imprezę, na której byłbym jedynym białym.
To, co tam mówiłeś, było bardzo poruszające.
Boleśnie szczere.
Wydawało się, że odpłynąłeś na minutę czy dwie.
Tak. Ja… Chyba zbliżam się do końca.
Powiedz mi coś, Ptolemeuszu. Czemu mnie tu zaprosiłeś?
Cóż, starzy ludzie mawiali: „Musisz oddać diabłu, co jego”.
A poświęcasz moje życie.
Twoja ofiara uratuje kiedyś miliony, Ptolemeuszu.
Czyżby?
Kiedyś myślałem, że muszę uratować wszystkich czarnych w Stanach
przez coś, co ukradł kiedyś wspaniały człowiek.
- Zmieniłeś zdanie? - Nie.
Ale zrozumiałem, że chciał,
żebym dodawał ludziom sił, umacniał ich pozycję.
Przekazywał to błogosławieństwo dalej i dalej, aż każdy zostanie…
Wydźwignięty. Przepraszam.
Oczywiście.
- Przepraszam. - Alfred Gulla.
Kurwa, co z tobą, staruchu?
Byłem w miejscu, w którym zginął mój siostrzeniec.
Spotkałem tam kobietę, która mówiła,
że Reggiego zabił ciemnoskóry mężczyzna z nastroszonymi włosami i blizną.
Bez obaw. Nikomu nie mówiłem.
A policja ma to w dupie.
Dobra. To czego chcesz?
Dałem twojej dziewczynie trochę pieniędzy.
Sprawdź to i przyjdź mnie odwiedzić.
Może dobijemy targu.
Jakiego targu?
Muszę wiedzieć, że dzieci Reggiego będą miały dobre życie.
A to oznacza, że nie może cię przy nich być.
Nie może wychowywać ich mężczyzna, który zabił ich tatę.
- Chłopak jest mój. - Tak ci powiedziała?
Najlepsze, co jest w tym chłopcu, pochodzi z dobroci mojego siotrzeńca.
Jesteś szalonym starym durniem.
Możliwe.
Zapłacę ci porządną kasę, jeśli będziesz trzymać się od nich z daleka.
- Ile mi zapłacisz? - Pięć raz więcej niż to, co jej dałem.
Czemu sądzisz, że oddam swoją kobietę za pieniądze?
Czarnuchu, bez jaj.
Chcesz tej kasy.
Będę w swoim mieszkaniu jutro o drugiej po południu.
OPARTE NA KSIĄŻCE WALTERA MOSLEYA
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK