Οι τελευταίες ημέρες του Πτολεμαίου Γκρέι
Νόμιζα πως θα ψαρεύαμε γατόψαρα, Κόιντογκ.
Αυτό θα κάνουμε, μικρέ. Θέλω να πω ένα γεια στο κορίτσι μου πρώτα.
Ποιο απ' όλα; Τη δίδα Σάρλοτ ή τη δίδα Ρούμπι;
Τη δίδα Μέρι.
Γιατί να τη χαιρετήσουμε πριν πάμε για ψάρεμα;
Της υποσχέθηκα να τη βοηθήσω με το νοίκι της. Έλα, μικρέ.
Ξέρεις τι λέει ο πάστορας για τις αμαρτίες;
Ναι.
Ε, αυτό είναι!
Βρε τον Κόιντογκ!
-Σαν τα χιόνια. -Ναι.
Έκοβα δέντρα πάνω στο Βαν Κλιβ, ενώ ο αποστακτήρας μου στάζει μπέρμπον.
Δεν είναι λίγο μικρός για να 'ναι δω νυχτιάτικα, κύριε Μακάν;
Όχι. Είμαι εφτά χρονών. Κοτζάμ αγόρι.
Μη μου το λες!
Τον κρατάω μια-δυο μέρες.
Η μάνα του πήγε στη Νέα Ορλεάνη να κοιτάξει τον πατέρα της.
Κι εσύ ποια ήρθες να δεις;
Τη δίδα Μέρι, να βοηθήσει με το νοίκι.
Δεσποινίς Μέρι!
Ναι, δεσποινίς Ντέλια.
Ο κος Μακάν ήρθε "να σε βοηθήσει με το νοίκι σου".
Έρχομαι.
Θες να κάνουμε μπανάκι, κοτζάμ αγόρι;
-Μάλιστα, κυρία. -Έλα μαζί μου.
-Ν' ακούς τη δίδα Ντέλια, μικρέ. -Εντάξει.
Ναι!
Ωραία θα περάσουμε απόψε!
-Ματρίς. -Ναι, δεσποινίς Ντι.
Φέρνεις δυο κουβάδες ζεστό νερό για την μπανιέρα;
Μα αργότερα θα πλυθούν.
Για τον υψηλότατό μας.
Έλα, για ετοιμάσου.
Είναι αρκετά ζεστό το νερό, κοτζάμ αγόρι;
Γιατί έχετε την μπανιέρα στη σάλα;
Παλιά ήταν επάνω, αλλά όταν εγκαταστάθηκε η δις Λορέτα, δεν είχε πια χώρο.
Όπως και να 'χει, εδώ είναι πιο κοντά στο ζεστό νερό.
Εντάξει.
Είσαι σκέτη γλύκα! Θέλω να σε πάρω στο σπίτι μου.
Εντάξει.
Κάθε φορά! Που να… Κάθε φορά.
-Έλα τώρα. Κάποιος πρέπει να χάσει. -Χαρτοκλέφτες!
Έλα δω, ρε καριόλη!
Σταματήστε! Χωρίστε τους! Δεν θέλω καβγάδες εδώ μέσα!
Σ' έχω, παλιοκαθίκι! Θα ξανακλέψεις;
-Μην κάνεις κακό στον άντρα μου! -Θα σε σκοτώσω!
Έλα δω, μωρό μου.
Γεια σου, μπαρμπα-Πίτι.
Είσαι δω;
Έλα μέσα.
Σκοπεύεις να μου ρίξεις;
Όχι, όχι.
Για τον εαυτό μου το 'βγαλα.
Δες εδώ.
Βγήκες με τη νέα σου παρέα;
Ναι.
Τότε, γιατί να μην αυτοπυροβοληθώ;
Εσύ ήσουν τα πάντα για μένα και τώρα πάει, τέλειωσε αυτό.
Θες να πεθάνεις, δηλαδή;
Δεν μπορώ να σκεφτώ τι άλλο να κάνω.
Γιατί πρέπει να κάνεις κάτι;
Γιατί εσύ είσαι η μοναχή γυναίκα π' αγάπησα ποτέ.
Και γύρισα, σωστά;
Δεν με χάνεις με τίποτα.
Εσύ θα 'σαι πάντα ο μοναδικός μου άντρας.
Μα αν θες να πεθάνεις, άσε με να σου ρίξω εγώ η ίδια.
Γιατί αμέσως μετά, θα φυτέψω μια σφαίρα και στην καρδιά μου.
Όχι.
Θείε, τι…
Τι κάνεις ξύπνιος τέτοια ώρα;
Άνγουιν Λόμαξ.
Ποιος;
Ο Άνγουιν Λόμαξ έδειρε τον Άρθουρ Μίνι
κι η δεσποινίς Μόλι τον μαχαίρωσε και τον σκότωσε.
Εφιάλτης;
Δεν ξεκίνησε έτσι.
Ήμουν στην μπανιέρα.
Η δεσποινίς Ματρίς ζέσταινε το νερό για το μπάνιο.
Το ζεστό νερό έπαιρνε την κρυάδα.
Κι όλοι γελούσαν και χαμογελούσαν και…
Δεν νομίζω να 'χα νιώσει ποτέ πιο ασφαλής.
Μα, ως συνήθως, δεν κράτησε.
Συγγνώμη που άργησα τόσο.
Μα πριν που σου τηλεφώνησα, είπες πως όλα ήταν καλά.
Μα είναι.
Τούτο δω το ουίσκι είναι μόνο για να με βοηθήσει να κοιμηθώ.
Ας έμενες στου Ρότζερ αν ήθελες.
Όχι, έπρεπε να 'μουν εδώ. Κακώς σ' άφησα μόνο. Ζητώ συγγνώμη.
Να μη στενοχωριέσαι.
Δεν είναι κακό να 'σαι νέος κι ερωτευμένος.
Ερωτευμένος;
Έχω δει πώς σε κοιτάει.
Ίσα που γνωριζόμαστε με τον Ρότζερ.
Αυτό το 4:30 τα ξημερώματα άλλα λέει.
Όχι, απλώς…
Τέλος πάντων, αράζαμε.
Σου φέρεται καλά;
Ναι.
Συ είσαι πρόθυμη, κείνος ικανός.
Επικαλούμαι το δικαίωμα να μη μιλήσω.
Θα 'ρθει μια μέρα που θα τα θυμάσαι και θα τα βλέπεις αλλιώς.
Είμαι αρκετά μεγάλη για να ξέρω τι θα πει αγάπη, οπότε…
Αλήθεια; Και ποιος σ' τα 'μαθε αυτά;
Εσύ.
Σ' αγαπώ, Πτολεμαίε. Αλήθεια.
Και σίγουρα, αν ήμουν 20 χρόνια μεγαλύτερη,
κι εσύ ήσουν 50 χρόνια νεότερος,
θα μπορούσα να μας δω μαζί, εμένα κι εσένα.
Έχεις νιώσει ποτέ έτσι για κάποια;
Για την πρώτη μου φιλεναδίτσα, τη Μοντ, μάλλον.
Ναι. Και ξέρεις πώς νιώθω για τη Σένσια.
Ναι.
Μα εσύ…
Συ είσαι η…
Είσαι η πρώτη γυναίκα που αγάπησε ποτέ εμένα.
Που μ' αγάπησε ανι…
Ανιδιοτελώς;
Ναι, αυτό. Ανιδιοτελώς.
Ναι.
Αυτήν την αγάπη ελπίζω να τη θυμάμαι όταν ξαναγυρίσει η άνοια.
Καλά, μα εσύ πρέπει να τρέχεις προς το μέλλον σου,
αρπάζοντας ό,τι έχει να σου δώσει ο κόσμος εκεί έξω.
Είν' ωραία τα νιάτα.
Έχουν και τα γηρατειά τα καλά τους.
Α, ναι; Τι το καλό έχουν, γέρο;
Οι γέροι ξέρουν γιατί γίνονται διάφορα πράγματα.
Και τι άλλο;
Οι γέροι δεν τη φοβούνται τη ζωή, γιατί είναι με το 'να πόδι στον τάφο.
Άκου. Πρέπει να κοιμηθείς λίγο. Έχουμε κουραστική μέρα αύριο.
Θέλω να σου γνωρίσω νέο κόσμο και να σου μάθω παλιά κόλπα.
-Θες μια γουλίτσα πριν πας να πλαγιάσεις; -Όχι.
Κακώς πίνεις τόσο πολύ.
Να ξέρεις, ούτε να με σώσεις μπορείς.
Ναι, μα δεν σημαίνει πως δεν μπορώ να προσπαθήσω.
Καληνύχτα.
Καληνύχτα. Καλόν ύπνο.
Κι όνειρα γλυκά.
Μεθυσμένα θα 'ναι.
-Ποιος σκατά είναι; -Ο Πτολεμαίος Γκρέι. Θέλω τη Νίνα.
Ξέρεις τι ώρα είναι, γαμώτο;
Συγγνώμη γι' αυτό, αλλά θέλω να της πω κάτι σημαντικό.
-Εμπρός; -Μπαρμπα-Γκρέι;
Ναι, ο ίδιος.
Η Νίνα είμαι. Η Νίνα Λόιντ.
Πώς βρήκες τον αριθμό μου τόσο σβέλτα;
Τον έχω στο τηλέφωνό μου.
Τι; Το τηλέφωνό σου ξέρει ποιος σε πήρε;
Όλα τα τηλέφωνα ξέρουν.
Τι; Αλήθεια;
Άκου, συγγνώμη για τον Άλφρεντ. Γίνεται προστατευτικός όταν με παίρνουν.
-Ο δεσμός σου είναι; -Όχι, καμία σχέση. Απλώς…
Ένας οικογενειακός φίλος που βοηθά.
Σε πήρε η Νίσι να σου πει για τη μάζωξη που κάνω για τον Ρέτζι;
Ναι, αλλά… Κοίτα, δεν νομίζω πως μπορώ να έρθω.
Είναι ακόμη δύσκολο, ξέρεις.
Ναι, ξέρω. Σαν την πληγή που δεν κλείνει.
Ναι.
Άκου, το γεύμα ξεκινά στις τρεις η ώρα.
Αν με συναντήσεις στις δύο, σου υπόσχομαι να μη σε καθυστερήσω πολύ.
Θέλω μόνο να σου δώσω κάτι λεφτά.
Δεν καταλαβαίνω. Τι λεφτά;
Που τα φυλούσα για τον Ρέτζι, τον άντρα σου.
Είναι αρκετά για να βγάλετε κάνα δίμηνο εσύ και τα παιδιά.
-Στις δύο η ώρα είπες; -Ναι. Στις δύο.
Το 'ξερα ότι θα διαβάζεις εδώ.
-Καλημέρα. -Καλημέρα.
Θα βρεις τα δρομολόγια του λεωφορείου;
Όχι, είπα να βρεις τα δρομολόγια του λεωφορείου.
Αυτό κάνω, θείε.
Θα τηλεφωνήσεις στον σταθμό;
Όχι. Θα τα κατεβάσω.
-Τι πράμα; -Θα τα κατεβάσω.
Απ' το ίντερνετ. Το 'χεις ακουστά;
Ναι, ακουστά το 'χω, μα δεν το 'χω χρησιμοποιήσει.
Κάτσε να σου δείξω. Πού πας;
-Θα πάμε στο Μπάκχεντ. -Εντάξει.
Αυτό εκεί είναι! Στον αριθμό 44.
Έχει την ίδια όψη με παλιά.
Ας ελπίσουμε να 'ναι ακόμη εδώ αυτός.
-Πάμε, λοιπόν. -Έρχομαι.
ΜΕΓΑΡΟ ΓΚΡΑΝΤ
Συγγνώμη. Χρειάζεσαι την άσκηση.
Μέχρι κει πάνω;
Μπορείς.
Ανάθεμα.
Έλα.
Δες εδώ.
-Ωχ, παιδί μου. -Τα κατάφερες.
-Πονάν' τα πόδια μου. -Αφού μπορείς.
Το 'ξερα.
Θέλουμε να δούμε τον κύριο Αμπρόμοβιτς.
-Έχετε ραντεβού; -Όχι.
Τι σχέση έχετε με τον κο Αμπρόμοβιτς;
Δικηγόρος δεν είν' ακόμη;
Ναι, μα δεν μπορείτε να έρχεστε έτσι…
-Μόις! Είσαι μέσα; -Σας παρακαλώ. Θα πάρω την αστυνομία.
Συμβαίνει κάτι;
Τζούνιορ;
-Κύριε Γκρέι; -Πού 'ναι ο μπαμπάς σου;
Πέθανε εδώ και 15 χρόνια.
Νέος άνθρωπος!
Στα 69 του.
Έλα δω.
Δεν το πιστεύω πως είστε εσείς. Πραγματικά ευχάριστη έκπληξη.
Μια χαρά είσαι!
Κι εκείνη η γυναίκα που της έφτιαχνα τον κήπο με κατηγόρησε ότι την έκλεψα.
Μ' έβαλαν φυλακή και τέτοια.
Μου 'δωσαν έναν από κείνους τους δικηγόρους που ορίζει το δικαστήριο.
Και το καθίκι ήθελε να δηλώσω ένοχος.
Και στον δικαστή το 'πε!
Για καλή του τύχη,
ο πατέρας είχε πάει να εκπροσωπήσει τον θείο Σμούελ για υπεξαίρεση.
Άκουσε τον κο Γκρέι να καβγαδίζει με τον δικηγόρο.
Τον Τζέραλντ Γουάτς.
Ναι. Εντυπωσιακό. Τον κύριο Γουάτς.
Ο πατέρας ρώτησε τον κύριο Γκρέι αν ήθελε άλλο δικηγόρο.
Κι ο θείος σας;
Ο Σμούελ; Όχι, ήταν ένοχος.
Για το πρόστιμο έπρεπε να συμφωνήσουν.
Και τι έλεγαν ότι έκλεψες;
-Ένα αγαλματίδιο του… -Του Ντεγκά, που έλεγαν ότι το 'φτιαξε.
Όμως ο Μόις ο Πρεσβύτερος επέμεινε στην υπόθεση επί δέκα μήνες.
Έπεισε τελικά μια ανιψιά της γυναίκας να παραδεχτεί ότι εκείνη, η Σέιντι Χόλμαν,
το 'χε κλέψει η ίδια…
-Τι; -και το πουλούσε στη ζούλα.
Δηλαδή, πήγε φυλακή;
Όχι, ο πατέρας την έπεισε να αποσύρει τις κατηγορίες.
Μα ήταν ένοχη.
Κάποιοι άνθρωποι, ακόμη κι εγκληματίες, είναι απίθανο να δουν καταδίκη,
πόσο μάλλον τη φυλακή από μέσα.
Λοιπόν, πώς μπορώ να σας βοηθήσω;
-Μπορείς να μου φτιάξεις μια διαθήκη; -Φυσικά. Υπάρχουν πολλοί κληρονόμοι;
Κάμποσοι, αλλά θέλω η Ρόμπιν από δω να κάνει κουμάντο ποιος παίρνει τι, πότε.
Στάσου. Εγώ;
Όχι.
Είναι σημαντικό το ποσό;
Είναι, αλλά ο μπαμπάς σου ήξερε γι' αυτό.
Όταν συντάσσω μια διαθήκη, συζητώ τις λεπτομέρειες μόνο με τον διαθέτη.
Σίγουρα καταλαβαίνετε.
Ναι, θα είμαι απ' έξω.
Τι σας είναι αυτή η νεαρή;
Η Ρόμπιν μπήκε στη ζωή μου
όταν χρειαζόμουν απελπισμένα κάποιον να με φροντίζει.
Ήμουν σε κακό χάλι, Μο.
Με τράβηξε από έναν πολύ βαθύ λάκκο.
Και την υιοθέτησα, ας πούμε.
Μα εμπιστεύομαι τη ζωή μου στη Ρόμπιν πολύ περισσότερο απ' ό,τι στο σόι μου.
Αντιλαμβάνομαι τα αισθήματά σας, μα συμφωνούν και οι άλλοι με αυτό;
Δηλαδή, η οικογένειά σας; Τι πιθανότητες υπάρχουν να την προσβάλλουν;
Εκατό τοις εκατό.
Έχω μια ανιψιά που 'χει έναν άφραγκο γιο.
Έχω άλλον έναν ανιψιό από ανιψιά, που τον σκοτώσανε,
άφησε δυο παιδιά και γυναίκα, για την οποία δεν είμαι σίγουρος.
Ξέρω, όμως, πως οτιδήποτε τους αφήσω, θα το κατασπαταλήσουν.
Είστε σίγουρος γι' αυτό;
Ναι, και δεν ξέρουν να χειρίζονται τόσα λεφτά.
Γι' αυτό θ' αφήσω συγκεκριμένες οδηγίες στη Ρόμπιν,
μα και πάλι θα πουν ότι δεν είχα τα λογικά μου.
Κατ' εμέ, έχετε σώας τας φρένας.
Και μπορεί να γίνει ένα καταπίστευμα, που θα ικανοποιήσει τα δικαστήρια,
αν όχι τυχόν προσδοκίες της οικογένειάς σας.
Ωραία! Αυτό θέλω.
Λοιπόν. Είναι άλλο ένα πράγμα με το οποίο θέλω να με βοηθήσεις.
Ίδιο μοιάζει το μέρος!
Αυτό που περιέχει το κουτί αφορά αποκλειστικά εσένα.
Κύριοι, τα κλειδιά σας.
Κόιντογκ, βρήκα τον θησαυρό.
Το Δουβλόνι Brasher.
Σύμφωνα με τα αρχεία του πατέρα,
ο κύριος Γκρέι δήλωσε αυτό το νόμισμα προ 40 ετών.
Ως ιδιοκτησία. Πλήρωσε τους φόρους, παρότι τον αποτρέψαμε.
Η σημερινή αξία;
Στα 17,29 εκατομμύρια.
-Δολάρια; -Ναι.
Κι υπάρχουν άλλα επτά λιγότερο πολύτιμα νομίσματα, με τα ίδια κλειδιά.
Δεν μας απασχολούν αυτά τώρα.
Θα ξεκινήσουμε, όμως, εξαργυρώνοντας τούτο δω
και μετατρέποντάς το σ' ένα καταπίστευμα που θα χειρίζεται η Ρόμπιν.
-Όχι, όχι. Πρέπει να το συζητήσουμε. -Μην ανησυχείς.
-Να μην ανησυχώ; Δεν μου πέφτει λόγος; -Φυσικά.
Τότε, ευχαριστώ, μα να λείπει.
Τι τον ρωτάς αυτόν; Δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα ακόμη.
Κι αν νιώθω το ίδιο αργότερα;
Παρότι απογοητευτικό για τον κο Γκρέι,
το καταπίστευμα θα παραμείνει σε καλά χέρια.
Δηλαδή;
Αν αρνηθείτε την εποπτεία, η ευθύνη απλώς θα πέσει σ' εμένα.
Αν αρνηθεί.
Σε τι διαφέρει αυτό απ' αυτό που κάνεις ήδη με τα λεφτά απ' τη βαλίτσα μου;
Είναι στην τράπεζα κι έχεις την κάρτα.
Κοίτα, το ξέρω πως είναι πολλά λεφτά.
Είναι ολόκληρη περιουσία. Δεν ανακατεύομαι.
Μα τα λέω στη διαθήκη μου!
Όλα όσα πρέπει να κάνεις είναι εκεί. Σαν να 'μαι εκεί μαζί σου.
Ναι, μα δεν θα 'σαι.
Κοίτα, όλοι θα πάρουν μερίδιο.
Κι εσύ θα πάρεις μεγάλο μερίδιο, και μισθό για να κόβεις μηνιάτικα.
Η Σίρλεϊ Ρινγκ, ο Μπίλι Φριρς, θα πάρουν κατιτίς.
Βασικά, θα τους φροντίσεις εσύ όλους.
Πώς θα τα κάνω όλ' αυτά;
Με το ζόρι καταλάβαινα μία λέξη απ' όσα έλεγε ο δικηγόρος.
Είσαι εξυπνότερη απ' όλους εκεί μέσα. Άσε που ο Μόις ξέρει τα πάντα.
Κι εγώ πρέπει να τον εμπιστευτώ;
Αν όχι, ζήτα δεύτερη γνώμη. Και τρίτη, αν θες.
Δεν μ' ακούς. Δεν τα θέλω τα λεφτά. Καθόλου.
Ούτε σ' ένα σπίτι που έζεχνε ήθελες να 'ρθεις, με έντομα παντού,
και να μιλάς μ' έναν τρελόγερο που δεν ήξερε πού πάν' τα τέσσερα,
μα το 'κανες.
Και το 'κανες επειδή μόνο εσύ μπορούσες.
Το έκανα επειδή έπρεπε. Δεν είχα πού να πάω.
Καθάρισα το αχούρι για να μη ζω έτσι.
Δεν το 'κανα επειδή είμαι καμιά αγία, κι εσύ συνεχίζεις να…
-Συνεχίζω τι; -Να με βλέπεις ως κάτι που δεν είμαι!
-Σε βλέπω όπως είσαι! -Όχι!
Όλα όσα έχω κάνει ήταν για σένα. Όχι για μένα ή για το πώς νιώθω εγώ.
Γιατί αν μ' έβλεπες στ' αλήθεια,
θα 'βλεπες ότι είμαι 17 ετών και δεν είμαι έτοιμη.
Μου κάνεις ό,τι σου 'κανε ο Κόιντογκ.
-Γι' αυτό ξέρω πώς νιώθεις! -Τότε, γιατί μ' αναγκάζεις;
Είσαι ελεύθερη να κάνεις ό,τι θες, εντάξει;
Απλώς σου ζητώ να το σκεφτείς.
Σκέψου πως ίσως, πως ίσως, να ξέρω τι λέω.
Τι συμβαίνει; Ελάτε μέσα.
Μαμά.
-Ρόμπιν! -Ρόμπιν!
-Γεια! -Γεια.
-Μπαρμπα-Πίτι. Μπίλι. -Συγγνώμη!
Ρόμπιν.
Ήρθε η Νίνα;
Θ' αργήσει λίγο.
Εδώ θα το κάνουμε, στο καθιστικό;
Δεν θα 'ρθει τόσος κόσμος όσο την άλλη φορά. Έτσι έλεγα.
-Έχεις φαγητό; -Στην πίσω αυλή.
Τι σου συνέβη, μπαρμπα-Πίτι;
Θέλω να πω, δεν είσαι τόσο ξεκουτιασμένος όσο ήσουν,
μα ούτε κι ο ίδιος που ήσουν πριν.
Δεν είμαι;
Όχι.
-Γεια! -Μανούλα!
Θεέ μου! Τι ωραίοι που είστε!
Τι έπαθες;
Ο Άρτι τράβηξε τα κοτσιδάκια της κούκλας μου.
Άρθουρ, έκανες τέτοιο πράγμα;
Ναι, αλλά μου πέταξε κάτω τ' όπλο μου.
-Όχι! -Εντάξει, καλά.
-Εντάξει. -Το έκανες!
Θα το λύσουμε μόνο βλέποντας ποιος θα φάει το περισσότερο παγωτό, έτσι;
-Ναι! -Θα τα πάω εγώ.
-Να πάρουμε παγωτό. -Σ' ευχαριστώ.
Θα έρθεις εσύ;
Όχι, μωρό μου. Θα μείνω να μιλήσω με τον μπαρμπα-Γκρέι.
-Σε παρακαλώ; -Και μετά θα φάμε όλοι μαζί, έτσι;
Εντάξει!
-Πανέμορφα παιδιά. -Ναι. Είναι η καρδιά μου.
Σε πειράζει να τα πούμε λίγο πίσω;
-Όχι, πηγαίνετε. -Εντάξει.
Έλα.
Καταλαβαίνω πως αυτό…
Τελευταία φορά που ήμασταν εδώ, αυτό το δωμάτιο ήταν κόλαση.
-Ναι. -Μα έλα. Έλα μέσα.
Ήταν κι η πρώτη φορά που γνωριστήκαμε εμείς οι δυο.
Ναι, όχι πως δεν το 'θελα. Απλώς…
Ο Ρέτζι δεν ήθελε να 'ρθω απ' το σπίτι.
Έλεγε πως δεν ήθελε να σε δω στην κατάσταση που ήσουν.
-Το φαντάστηκα. -Ναι.
Παρόλα αυτά, νιώθω ότι σε γνώρισα.
Τόσο πολύ σ' είχε στην καρδιά του ο Ρέτζι. Μου μίλησε για σένα.
Μου είπε για όλα όσα του δίδαξες τόσα χρόνια.
Ακόμη έχει…
είχε, βασικά, τα παιδικά βιβλία που του χάρισες όταν ήταν μικρός.
Έλεγε πως όποτε πήγαινες να τον προσέχεις, τα 'βγαζε και του τα διάβαζες.
Ώσπου μεγάλωσε αρκετά και τον έβαζα να μου τα διαβάζει κείνος.
Τόσο γλυκός ήταν.
Ναι.
Αυτά εδώ είναι 5.000 δολάρια.
Είναι για σένα και για τα παιδιά.
Ο Ρέτζι τα λάτρευε αυτά τα μικρά.
Το τελευταίο που μου 'πε ήταν ότι είχε γενέθλια η Λατίσα.
Έτρεχε να γυρίσει σπίτι για να φέρει στολίδια.
Ναι.
Κοίτα, ξέρω ότι σου είναι δύσκολο να 'σαι εδώ…
μα πολύ θα το εκτιμούσα
αν έμενες ν' ακούσεις όσα έχω να πω.
Τόσο για σένα και τα παιδιά, όσο και για τον Ρέτζι.
Μα καταλαβαίνω αν δεν μπορείς.
Όχι, θα μείνω.
Σ' ευχαριστώ.
Εγώ σ' ευχαριστώ.
-Το εκτιμώ. -Ναι.
Καλύτερα να πας μέσα.
Ευχαριστώ.
Πήραμε μπόλικη σοκολάτα.
-Μ' αρέσει η σοκολάτα. -Σε ποιον αρέσει;
-Σ' εμένα. -Όχι σ' εμένα.
Αν δεν σας αρέσει, θα τη φάω όλη εγώ.
Θα το φας όλο μόνη σου;
-Ναι. -Δεν γίνεται.
-Δώσ' το στη μαμά. -Θα με πονέσει η κοιλιά.
Άργησα πολύ;
Όχι. Δεν ξεκίνησε ακόμη.
Θες να πάμε μια βόλτα;
-Φυσικά. -Εντάξει.
Ξέρεις πως ο θείος είναι άρρωστος;
Νόμιζα πως καλυτέρεψε με τα νέα φάρμακα.
Αυτό ήταν μια προσωρινή λύση.
Δεν μπορούν να κάνουν κάτι;
Όχι, αλλά το ξέραμε ότι θα γινόταν, οπότε…
Δεν μοιάζει δίκαιο.
Η ζωή ποτέ δεν είναι δίκαιη.
Απλώς αληθινή.
Οι άνθρωποι υποφέρουν, πεθαίνουν και μετά κανείς δεν νοιάζεται.
Η μητέρα μου είχε καρκίνο.
Πονούσε τόσο πολύ, που και ν' ανάσαινες επάνω της καμιά φορά, ούρλιαζε.
Έμπαινε ο πατέρας μου στο δωμάτιο και τον κοιτούσε
με τον φόβο μην την αγγίξει ή μην πει τίποτα πολύ φωναχτά.
Μια μέρα, του 'γνεψε να πλησιάσει.
Κι όταν το έκανε, τον ικέτεψε να τη σκοτώσει.
Τον ικέτεψε.
Βλέπεις; Είναι τρομερό.
Είσαι με τον πιο αγαπημένο σου άνθρωπο
και το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να τον σκοτώσεις; Σωστό είναι αυτό;
Δεν ξέρω.
Είδα κάτι στον πατέρα μου που ήταν στο πλευρό της μητέρας.
Τι πράγμα;
Μπορούσε να ζητήσει οτιδήποτε
γιατί ήταν τα πάντα ο ένας για τον άλλο.
Μακάρι να 'χουμε όλοι την τύχη να βρούμε μια τέτοια αγάπη, βαθιά.
Εμένα δεν θα με χάλαγε να γνωρίσω κάτι τέτοιο.
Δεν εννοώ εμάς.
Όχι ακόμη.
Δεν σοβαρολογείς.
Τόσο τρελό είναι; Η σκέψη εγώ κι εσύ να 'μαστε μαζί;
Στάσου. Τσκ.
Μαζί πώς;
Να μ' αγαπάς τόσο, που να θες να με σκοτώσεις;
Απλώς θέλω να ξέρω τι είναι αυτό.
Άκου, μου αρέσεις κι είσαι γλυκός.
Και περνάω καλά, αλλά έχω πάρα πολλά να κάνω.
Τι χασκογελάς;
Ο πατέρας μου ζήτησε τη μητέρα μου σε γάμο έξι φορές μέχρι να πει το "ναι".
Δεν εννοώ ότι θα γίνει και μ' εμάς. Απλώς λέω.
Βλάκα.
Πάμε.
Δεσποινίς Μπαρνέτ.
Τι κάνετε εσείς εδώ;
Ο κύριος Γκρέι. Εκείνος με κάλεσε.
Είπε πως ίσως μ' ενδιαφέρουν όσα έχει να πει.
Εκπλήσσομαι όσο ο καθένας.
Από δω ο δρ Ρούμπιν, ο γιατρός της μνήμης του θείου.
-Χαίρω πολύ. -Πώς είστε;
Καλά.
Έχει όνομα. Ρότζερ τον λένε.
-Ρότζερ. -Ρότζερ.
Ναι. Χάρηκα πολύ.
-Θείε. Γεια. -Γεια.
-Γεια σου, βρε Σατανά! -Γεια σας, κε Γκρέι. Πώς είστε;
Κάθε μέρα έχω κι από μια καθαρή σκέψη, χάρη σ' εσένα.
-Σ' ευχαριστώ που ήρθες. -Ναι, εντάξει.
-Γεια σας. -Γεια.
Λοιπόν, σας ευχαριστώ όλους
που βρίσκεστε πάλι εδώ με την καλή σας την καρδιά.
Την τελευταία φορά,
ο θείος μου, ο μπαρμπα-Πίτι, ο κύριος Γκρέι, δεν ήταν πολύ καλά.
Μα τώρα καλυτέρεψε
κι ήθελε να πει όσα δεν κατάφερε.
Νομίζω πως το οφείλουμε όχι μόνο στον μπαρμπα-Πίτι, αλλά και στον Ρέτζι
ν' ακούσουμε τον αγαπημένο του θείο, κάτι που αγαπούσε να κάνει κι ο ίδιος ο Ρέτζι.
Σε ακούμε.
-Χαίρετε. -Γεια σας, κύριε Γκρέι.
Ο μοναχός λόγος που βρίσκομαι δω είναι
εξαιτίας του ανιψιού απ' την ανιψιά μου, του Ρέτζι Λόιντ.
Αμήν.
Ο Ρέτζι με φρόντιζε
όταν κανείς άλλος δεν άντεχε την μπόχα στο σπίτι μου
ή τη δυσωδία απ' το κορμί μου.
Ήταν από κείνους τους σπουδαίους μαύρους που ζούσαν στις γειτονιές μας
και φρόντιζαν γέροντες και παιδιά.
Ήταν ένας καλός άνθρωπος, που έμεινε για πολύ στο ίδιο μέρος.
Εγώ ποτέ δεν ήμουν τέτοιος άντρας.
Ήμουν παντρεμένος με κάποια Σένσια Χάουαρντ.
Ο κόσμος έλεγε πως δεν άξιζε μία.
Τριγυρνούσε στους δρόμους, ξόδευε τα λεφτά μου.
Δεν έδινε δεκάρα για κανέναν παρά μόνο για τον εαυτό της.
Δεν νοιαζόταν ούτε για μένα ούτε για κανέναν άλλο.
Νίσι, η μάνα σου μου 'πε να την παρατήσω,
γιατί μου άξιζε μια καλύτερη γυναίκα.
Μα η μητέρα σου δεν ήταν στο σπίτι μου όταν μου χτύπησε την πόρτα η Ντόρις Χάιντ.
Γεια σας, κυρία Ρινγκ.
Η Ντόρις ήταν μια πληγωμένη νεαρή, που μόλις είχε χάσει τη μάνα της.
Η μητέρα της, η Κόρα Πάτερσον, της είπε απ' το νεκροκρέβατό της
ότι ήταν δικό μου παιδί.
Η Κόρα ήταν πράγματι φιλενάδα μου για λίγο καιρό,
την άφησα, όμως, όταν μπήκε στη ζωή μου η Σένσια.
Μα φαινόταν πως η Ντόρις ήταν παιδί μου.
Δεν την αγκάλιασα, όμως.
Δεν άνοιξα διάπλατα τις πόρτες μου να πω "Πέρνα μέσα!"
Είπα…
"Λυπάμαι, μα η μητέρα σου πρέπει να έχει κάνει κάποιο λάθος".
Και της έκλεισα την πόρτα στο πρόσωπο.
Κατεβαίνοντας τη σκάλα, πέτυχε τη Σένσια.
Κι η γυναίκα μου έβλεπε την ομοιότητα στο πρόσωπό της.
Αγκάλιασε εκείνο το κορίτσι που 'χε σπαράξει και την έφερε πάλι επάνω.
Η Σένσια την αγάπησε ενώ εγώ δεν μπόρεσα.
Απεχθανόμουν κι εκείνη και την αναστάτωση που 'φερε στις ζωές μας
και το έδειχνα.
Η Ντόρις με μισούσε μέχρι τη μέρα που πέθανε.
Ήταν 42 χρονών.
Μα δεν πήγα στην κηδεία της, γιατί
δεν ήξερα καν ότι είχε πεθάνει για κάποια χρόνια.
Μα δεν σας φώναξα εδώ για να σας πω τις σκοτούρες μου.
Σας λέω, όμως, για την Ντόρις για έναν λόγο.
Είναι μεγάλη αδικία που εγώ στέκομαι δω
ενώ ο Ρέτζι είναι στο παγωμένο χώμα.
Ήταν ένας καλός άνθρωπος που άξιζε μια καλή ζωή.
Του άξιζε η στοργική σύζυγος και τα παιδιά.
Δεν του άξιζε η μοίρα που τον βρήκε.
Χρωστάω στον Ρέτζι τη ζωή μου.
Κι αυτό είναι ένα μεγάλο χρέος που σκοπεύω να ξεπληρώσω στο ακέραιο.
Σας φώναξα, λοιπόν, όλους εδώ για να σας δηλώσω
πως εγώ, ο Πτολεμαίος Ρόμπερτς Γκρέι, θα κάνω ό,τι μπορώ
για να βεβαιωθώ πως οι απόγονοι του Ρέτζι θα 'χουν όλες τις ευκαιρίες
σ' έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι δεν δίνουν δεκάρα αν ζούμε ή πεθαίνουμε.
Αν αυτά τα παιδιά μοιάσουν στον πατέρα τους έστω στο μικρό του δαχτυλάκι,
τότε, όλοι εδώ θα 'ναι σ' έναν… σ' έναν κόσ…
Όλοι εδώ θα ζουν…
Όλοι εδώ θα… θα ζουν σ' έναν κόσμο που…
Η ζωή όλων στον… στον κόσμο…
Θα… θα ζούμε σ' έναν κόσμο που θα 'ναι ένα καλύτερο… ένα καλύτερο μέρος.
Σας ευχαριστώ όλους. Πάμε να φάμε.
Είσαι καλά;
Όχι, αλλά έτσι θα 'πρεπε να 'ναι.
Εκείνο το κορίτσι, η Ντόρις.
Η κόρη μου, η Ντόρις;
Η κόρη σου, η Ντόρις.
Τόσο καιρό δεν προσπάθησες ούτε μια φορά να επανορθώσεις;
Ούτε μία;
Όχι.
Τι της συνέβη; Πώς πέθανε;
Βασικά… Αυτοκτόνησε.
Με μισείς τώρα;
Δεν θα 'πρεπε ούτε να το ρωτάς αυτό.
Ο Ρότζερ αποφάσισε να το δει σοβαρά κι άρχισε να μιλάει σαν να 'μαστε μαζί.
Μα δεν είστε;
Δεν θέλω ν' ακούω τέτοια.
Του 'πες για τα λεφτά σου;
Ποια λεφτά;
Ώστε πήρες την απόφασή σου γι' αυτό.
Μπορούμε να μην το συζητήσουμε τώρα;
Έχω ακόμη πίστη ότι θ' αλλάξεις γνώμη.
Δες τα.
Πού 'ναι η μάνα τους;
Θα δω μήπως τη βρω.
Φοράς φουστάνι!
Νίνα;
-Μπαρμπα-Γκρέι. -Τι κάνεις εδώ μοναχή σου;
Όλοι είναι πίσω και τρώνε.
Ναι, απλώς σκεφτόμουν.
Σ' ευχαριστώ που έμεινες. Ελπίζω να 'πα και μερικά σωστά πράγματα.
Και παραπάνω.
Ακουγόταν στη φωνή σου, ξέρεις. Πόσο πολύ τον αγαπούσες.
Δεν ήμουν ο μοναχός.
Κάθε άλλο.
Ναι. Κι εσένα σ' αγαπούσε πολύ. Ελπίζω να το ξέρεις αυτό.
Το ξέρω.
Για την ακρίβεια, σ' αγαπούσε τόσο πολύ,
που όταν ανακάλυψε ότι σ' είχε βάλει στο μάτι κάποιος άλλος,
αποφάσισε να σε πάρει να πάτε κάτω στο Τέξας.
Συγγνώμη. Τι;
Απ' τα τελευταία πράγματα που μου 'πε.
Εσύ τι είπες;
Τι πιστεύεις πως έπρεπε να 'χω πει;
Δεν ξέρω.
Ξέρεις, πήγα εκεί κάτω που δολοφονήθηκε ο Ρέτζι
και βρήκα τη γυναίκα που είδε τι έγινε.
Είπε ότι κείνος που το 'κανε ήταν μελαμψός με κοντά καρφάκια μαλλιά
και μια ουλή πάνω απ' το μάτι.
Άκουσε κάποιο όνομα;
Δεν βλέπω τ' αμάξι του Ρέτζι πουθενά. Μόνη σου ήρθες;
Όχι.
Σ' έφεραν, δηλαδή.
Ναι.
Ο οικογενειακός φίλος, ο Άλφρεντ;
Πάω μέσα.
Είπες στον Άλφρεντ ότι ο Ρέτζι σκόπευε να σας μαζέψει να πάτε στο Τέξας;
Δεν είπα σε κανέναν τα σχέδια του Ρέτζι.
Ήταν μαζί σου ο Άλφρεντ όταν σκοτώσαν τον Ρέτζι;
Είμαι καλή γυναίκα, κύριε Γκρέι. Μητέρα.
Ήταν μαζί σου ο Άλφρεντ όταν κείνη η σφαίρα πέρασε απ' το κεφάλι του Ρέτζι;
Είμαι καλή γυναίκα!
Γιατί έκανε φυλακή ο Άλφρεντ;
Τι; Ποιος σ' το είπε αυτό;
Δεν είν' απάντηση αυτή.
Τι θέλεις να πω;
Του είπες ότι ο Ρέτζι ήθελε να σε πάρει μακριά από δω;
-Όχι, εγώ… -Τι είπε; Ότι πρέπει να μείνεις;
Τι σου 'πε; Ότι ήσουν δική του γυναίκα;
Ότι δεν θα πήγαινες πουθενά; Ότι ανήκεις σ' εκείνον;
-Το ήξερες; -Όχι!
Το υποπτευόσουν, τότε;
-Τον ρώτησα. -Και τι είπε;
Με χαστούκισε.
Μ' έριξε κάτω.
Και μ' αυτόν τον άντρα θες να μείνεις;
Ήμουν 13 χρονών.
Μόλις τα 'χα κλείσει όταν γνωριστήκαμε με τον Άλφρεντ και…
Τι να πω σ' έναν τέτοιον άντρα;
Τον αγαπούσα τον Ρέτζι. Αλήθεια.
Τον αγαπώ, μα…
μα με τον Άλφρεντ είναι…
Δεν μπορώ να το εξηγήσω.
Όποια κι αν είναι η αλήθεια, τ' ορκίζομαι πως δεν ήξερα.
Και τι να κάνω;
Ο θείος Κόιντογκ συνήθιζε να λέει "Άσε το ποτάμι να κυλήσει όπως πάει".
Τι πάει να πει αυτό;
Δεν ξέρω.
Κι εγώ το ίδιο τον ρωτούσα.
Έλεγε "Όλοι είμαστε μέσα σ' αυτό το ποτάμι, μικρέ.
Και το ποτάμι ξέρει καλά πού πάει".
Γεια σου.
Σ' ευχαριστώ που ήρθες.
Είσαι καλά;
Μου άρεσαν τα λόγια σου.
Φαίνεται πως έχεις αποδεχτεί κάποιες αλήθειες στη ζωή σου.
Δεν είμαι και τόσο σίγουρος.
Τουλάχιστον μοιάζεις έτοιμος να παραδεχτείς πως είχα δίκιο.
Είσαι καλός άνθρωπος.
Καλός άνθρωπος;
Ναι, κάθομαι δω και σου κρατώ το χέρι σαν να 'χουμε μέλλον,
ενώ ο γιατρός μου 'χει πει πως οι μέρες μου είναι μετρημένες.
Λες μια γερόντισσα σαν εμένα να μην ξέρει
πως οποιαδήποτε μέρα ίσως είναι η τελευταία της;
Χάρηκα πολύ για τη γνωριμία.
Σ' αφήνω να μιλήσεις με τους καλεσμένους.
Θα ξανάρθω.
Δεν νομίζω να έχω ξαναπάει κάπου όπου ήμουν ο μόνος λευκός.
Αυτά που είπες εκεί μέσα ήταν πολύ συγκινητικά.
Ήταν οδυνηρά ειλικρινή.
Ωστόσο, φάνηκες να χάνεσαι για λίγο.
Ναι, φτάνω στο τέρμα.
Πες μου κάτι, Πτολεμαίε. Γιατί με κάλεσες εδώ;
Οι παλιοί λέγανε "Πρέπει να λες και τα καλά του διαβόλου".
Κι εσύ πράγματι θυσιάζεις τη ζωή μου.
Η θυσία σου θα σώσει εκατομμύρια ζωές αργότερα, Πτολεμαίε.
Αλήθεια;
Παλιά πίστευα πως έπρεπε να σώσω όλους τους μαύρους στην Αμερική
εξαιτίας ενός πράγματος που έκλεψε ένας σπουδαίος άντρας.
-Μα άλλαξες γνώμη; -Όχι.
Έχω καταλάβει, ωστόσο,
ότι αυτό που ήθελε να κάνω ήταν να ενδυναμώσω τους ανθρώπους.
Να μεταλαμπαδεύσω την ευλογία ολοένα περισσότερο, ώσπου ν' ανυψωθεί…
Ν' ανυψωθεί το ηθικό τους. Με συγχωρείς.
Ναι.
-Συγγνώμη. -Άλφρεντ Γκάλα.
Πας καλά, ρε γέρο;
Πήγα στο μέρος που ξαπλώσανε τον ανιψιό μου.
Συνάντησα μια γυναίκα που είπε
ότι ένας μελαμψός με μαλλιά καρφάκια και μια ουλή στο μάτι σκότωσε τον Ρέτζι.
Μη σκας. Δεν το 'πα σε κανέναν.
Κι η αστυνομία, δεκάρα δεν δίνει.
Ντάξει. Τότε, τι θες;
Έδωσα κάτι λεφτά στη φιλενάδα σου.
Ρίξε μια ματιά και πέρνα απ' το σπίτι μου. Μπορεί να κάνουμε συμφωνία.
Τι σόι συμφωνία;
Θέλω να ξέρω πως τα παιδιά του Ρέτζι θα ζήσουν καλά.
Κι αυτό σημαίνει πως εσύ πρέπει να φύγεις απ' το κάδρο.
Δεν γίνεται να μεγαλώσουν με τον άντρα που σκότωσε τον μπαμπά τους.
-Το αγόρι είναι δικό μου. -Έτσι σου 'πε;
Τα καλύτερα στοιχεία κείνου του αγοριού είναι απ' το καλό που 'χε ο ανιψιός μου.
Ένας τρελόγερος είσαι.
Ίσως να 'ναι κι έτσι.
Μα θα σου δώσω πολλά λεφτά για να μείνεις μακριά απ' τη Νίνα και τα παιδιά.
-Πόσα λεφτά; -Πενταπλάσια απ' όσα έδωσα σ' εκείνη.
Γιατί νομίζεις πως θα την παρατήσω για τα φράγκα;
Κάνε μου τη χάρη, ρε νέγρο.
Τα θες τα φράγκα.
Θα 'μαι στο διαμέρισμά μου αύριο στις δύο το μεσημέρι.
ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΓΟΥΟΛΤΕΡ ΜΟΣΛΕΪ
Υποτιτλισμός: Εύα Τανταλίδου