Ostatnie dni Ptolemeusza Greya
Dwa plus dziewięć daje jedenaście.
Robyn.
Chcę, żebyś wiedziała, że cała moja rodzina na ciebie liczy.
Są teraz wściekli, bo powierzyłem ci swoje sprawy.
Ale na dłuższą metę
będzie im lepiej dzięki twojej sile.
Przepraszam za to, co się tu dziś wydarzy.
Muszę wszystko wyprostować.
Ten skurwysyn musi zapłacić za to, co zrobił.
Wiem, że tam jesteś, staruszku.
- Kto tam? - Dobrze wiesz.
Wejdź. Jest otwarte.
DWA MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Dzień dobry. Mamy 17 marca 2021 roku.
Witajcie w porannym raporcie Atlanta News 8.
Oto główne wiadomości z kraju i zagranicy.
Na Bliskim Wschodzie utrzymuje się napięcie:
to już siódmy dzień bombardowań stolicy Afganistanu, Kabulu.
Destabilizacja całego regionu narasta.
Z ostatniej chwili.
Bomba wybuchła w meczecie w Kabulu, gdzie zebrali się wysocy rangą urzędnicy.
Zginęło czternaście osób, są dziesiątki rannych.
Afgański przywódca nie doznał obrażeń.
Raporty od siostrzanej stacji…
Ambasador USA w Kabulu wygłosi oświadczenie
i poinformuje o sytuacji, przekaże też informacje…
TELEWIZOR KANAŁY – DŹWIĘK
…o tym, kogo rząd afgański podejrzewa o ostatni atak.
Sytuacja jest rozwojowa.
Johann Sebastian Bach i II Koncert Brandenburski F-dur.
Słuchacie WKCT,
stacji z Atlanty. Gramy muzykę klasyczną,
Teraz Koncert Altówkowy…
Nie wygłupiaj się, Pity.
Coydog?
Stary, nie wygłupiaj się.
Rób, co obiecałeś.
Ja… Zapomniałem.
Zapomniałeś?
Nie poświęciłem życia po to, żebyś zapomniał.
- Zabierzcie ją stąd! - Szybko!
Szybko, Maude, podnieś głowę!
- Dawaj, Maude! - Szybciej!
Wody!
Pity!
- Musimy ją ratować, mamo! - Pity!
- Musimy! - Pity!
Nie! Mamo!
- Pity! - Puść mnie!
Powinienem był ją ratować.
Powinienem…
Mamo.
Mamo?
Mamo.
- Mamo! - Tak, kochanie?
Cześć, Maude. Co u ciebie?
Jej mamy nie ma od trzech dni, a Maude nie ma co jeść.
No cóż, wejdź.
Usiądź przy stole. Mam masę kaszki kukurydzianej.
Dziękuję.
Papo Greyu.
Brać go!
Papo Greyu!
Papo Greyu, jesteś tam?
Papo Greyu.
Najpierw białko…
Papo Greyu?
Kto tam?
To ja.
Ja? Ja to ja.
Jesteś tą kobietą, która chce mnie obrabować?
Nie.
Jestem facetem, który mówi ci, że jestem tu i że to ja, Reggie.
Reggie?
Skąd mam wiedzieć, że to ty?
Znasz mój głos.
Rozpoznaję głos, jeśli widzę twarz osoby, która mówi.
Ale wiesz, czasem… Czasem nie wiem.
Dobrze. To jak mam ci udowodnić, że ja to ja?
Zawsze mówię Reggiemu, że co powinien robić?
Że powinienem dbać o swoje dzieci.
Chodzić do lekarza, kiedy mam gorączkę.
I… Odkładać przynajmniej dziesięć dolarów do banku,
z każdej wypłaty.
Każdy by to wiedział.
Co mówię Reggiemu o piciu?
Mówisz: „Nie rób tego.
Bo kiedy to robisz, lubisz poszaleć”.
To gówno w ogóle nie brzmi jak ja.
Papo Greyu, otwórz.
Mówiłem. Dobrze cię widzieć.
Dobra. Proszę. Współpracuj.
Hej! Proszę. No dobra.
- I? - Zawsze…
- Zawsze zamykaj drzwi. - Zawsze zamykaj drzwi.
Nie chcesz, żeby ta kobieta wróciła i znów cię obrabowała.
O nie. Boże, nie. Uderzyła mnie.
Ukradła mi… drobne i…
Tak. W porządku, wujku. Masz zimną wodę do picia?
Zimną wodę, do picia?
Tak! Tak.
Chodź, stary.
Wyjmij dzbanek z lodówki.
A ja… Znajdę twoją szklankę.
Zawsze ją tu trzymam, żebyś mógł pić z niej wodę, bo…
Jak ręka?
Mam na niej wielgachny bandaż, ale… Jest w porządku.
Znajdę tę szklankę, bo wiem, że lubisz wodę,
więc zawsze trzymam twoją specjalną szklankę w specjalnym miejscu.
Trzy puszki fasoli w trzy dni, wujku. Dobry wynik.
O tak.
Trzy puszki temu, kiedyś tu był,
- umyłem szklankę… - Okej.
…żeby była gotowa, jak wrócisz.
Gdzie…
- Co to jest? - Nie pamiętam.
Czemu trzymasz budzik w lodówce, Papo Greyu?
Chciałem wiedzieć, jaka jest temperatura, więc…
Bardziej przyda się na stoliku nocnym. Co myślisz?
Tak.
Tak?
Okej. Dobra.
Dobra.
Ty ją tam postawiłeś, prawda?
Bo na pewno nie ja.
Ale z ciebie aparat.
Układ wysokiego ciśnienia, który może…
Miałem gościa, zanim przyszedłeś, ale…
To było dawno temu.
A potem… pojawiłeś się ty.
Ktoś wszedł do środka?
Kto to był?
Facet, którego znałem.
Kto to był?
Wiesz, kto to był.
Jeden z czarnuchów, którzy kręcą się na rogu?
Nie… Nie. To…
To… To ktoś sprzed twoich czasów.
- Kto taki? - Coydog.
Gość, który uczył mnie matmy, czytania.
Tak. Okej. Coydog, co?
Mówisz o dawnych czasach. Okej.
Była tam też jakaś bijatyka,
bo słyszałem masę… jakieś dzwonienie.
Dzwoniły… dzwonki na szyjach krów.
Chcesz wody, Papo Greyu?
Musimy cię przystrzyc, zanim pokażemy cię światu, wujku.
O nie. Ja… Tak mi się podoba.
Tak.
Trochę w stylu Fredericka Douglassa. Pomogę ci.
Tak jak mówiłem, wujku, Nina nie jest tu już zbyt szczęśliwa.
Więc pomyślałem, żeby zapakować ją i dzieci do auta
i przenieść się do Teksasu.
Tak. Dobra.
Co o tym myślisz?
Byłoby okej, gdyby ktoś inny wpadał od czasu do czasu?
Tak. Im więcej, tym lepiej.
Co jest nie tak z tamtą kobietą, Reggie?
Mów ciszej.
Widzisz ten wielki guz na jej szyi,
jakby miała jej wyrosnąć druga głowa?
Co jej jest?
Nic, Papo Greyu. Bądź cicho.
Czemu mam być cicho, skoro coś wielkości grejpfruta
zaraz wyskoczy jej z szyi?
- Chcę wiedzieć, co jej jest. - Ptolemeusz?
- Ty nie? - Ptolemeusz Grey?
Tak, proszę pani. Chodź, wujku.
- Co? - Chodź do lekarza.
- Niech się przymknie. - Bardzo przepraszam.
Co powiedziała?
Czemu tu jestem,
skoro tamta kobieta ma to wielkie ustrojstwo na gardle?
To pani Pine,
ma tzw. wole i infekcję tarczycy.
Szykujemy ją na wizytę w szpitalu.
Coydog mawiał, że szpital to miejsce, do którego czarni chodzą umierać.
Cóż, jako rezydent właściwie mieszkałem w szpitalu
i jakoś uszedłem z życiem.
Ale nie jest pan aż taki czarny.
Z ręką już wszystko dobrze. To niesamowite.
Mówiłem. Nikt nie będzie mnie nakłuwać
ani owijać mi ręki jak jakiejś mumii.
Panie Grey…
U osób w pańskim wieku takie oparzenie
powinno się goić miesiącami.
Nie u mnie.
Czarny na polach bawełny nie może bawić się w choroby.
Dawno temu potrafiłem zebrać w letni dzień 130 kilo bawełny.
Inne czarnuchy mdlały i padały w upale jak muchy.
Ale nie ja.
Pracowałem, aż na niebie pojawił się czerwcowy księżyc.
Czerwcowy księżyc.
Opowiadali, że miał tylko 12 lat,
kiedy przybył na północ z Delty Missisipi.
- Szedł pieszo… - Biegłem.
Bie…
Panie Grey.
Pamięta pan, że mieszkałem w tym samym budynku jako dziecko?
Nie.
Nie pamięta pan, jak zbierałem słodycze na Halloween,
a pan… rozdawał jabłka.
- Jabłka? - Tak.
Nie.
Daj spokój. Pamiętasz.
Co pamiętam?
Przepraszam na chwilę.
- Pani Kamal? - Tak, panie doktorze?
Ma pan ochotę na jakiś napój?
Dr Pepper?
Dr Pepper? Jasne.
Czy może pani zabrać pana Greya
- i kupić mu Dr. Peppera? - Tak.
Dobrze.
Chodź, kochanie. Kupimy ci napój.
- Dobra. - Idziesz?
Nie, pogadam z nim chwilę.
Wiesz, co ci powie, prawda?
Musisz trochę schudnąć.
Pogarsza mu się.
Nie chodzi o to. Chodzi o tempo, w jakim traci pamięć.
Minęło parę tygodni, a już jest gorzej…
Nie musisz mi mówić. Nie…
To ja tam z nim siedzę. Tylko ja.
Ale poza tym, fizycznie, jest…
Jest zdrowszy od nas obu.
Jego ręka, tempo regeneracji.
I właśnie dlatego zasugerowałem udział w tym badaniu
i dlatego są nim zainteresowani.
Dr Rubin chce z wami porozmawiać.
Przeprowadzi różne badania, może poprosi o jakieś testy.
Jak na króliku doświadczalnym?
Słyszałem, że dr Rubin ma świetne wyniki
z pacjentami takimi jak twój wujek.
Nie ma nikogo takiego jak mój wujek.
Tak.
Co chcesz powiedzieć, Milton?
Powinienem zgodzić się na te testy? Warto to zrobić?
Mówię tylko, że dr Rubin wie o demencji więcej
niż ktokolwiek, kogo znam.
Tak.
- Tylko tyle dla mnie masz? - Tylko tyle.
To albo ta druga możliwość.
Patrz, to Coy.
Coydog!
- Co? - Hej, Coy! Idę…
Papo Greyu!
Co ty wyprawiasz, wujku?
Musisz trochę uważać.
Hej, skurwysynu.
Co to za ton, koleżko?
Co jest, kurwa, z tym staruchem?
Jest stary. A co z tobą?
Czarnuch działa mi na nerwy.
- Wracaj do tego grata. - Miał wczoraj zadzwonić.
Nie zrobił tego.
Drogie panie! Idziecie do panny Deeny?
Lubisz się zabawić, dziadku?
Nie byłem u panny Deeny z 90 lat.
Pewnie też tęskni?
- Już nie wiem, gdzie to jest. - Pewnie byś ją znalazł, gdybyś poszukał.
Jestem stary, ale wciąż potrafię zaszaleć na parkiecie.
Sensie.
- Sensie. - Nie dotykaj mnie. Co z tobą?
Bardzo przepraszam.
Jest stary. Pomylił cię z kimś.
Nie dotykaj mnie.
Miłego dnia.
Papo Greyu, co robisz?
Jedyna kobieta, którą kochałem.
Jedyny dar od Boga.
Sensia Howard.
Chodź, wujku. Zjedzmy coś.
Wyrzuciłam pana Johnsona.
Co?
Powiedziałam, że jak nie znajdzie normalnej pracy w sześć tygodni,
musi zniknąć.
Nie dziwię ci się.
Panie Grey, chyba pan schudł.
Jada głównie, kiedy z nim jestem.
Musi jeść więcej. Okej?
Chcesz jeszcze ciasta, wujku?
Wujku?
Wiesz, Reg, mam wrażenie…
że już nic nie pamiętam.
Tak jakbym… Siedzę
i myślę o tym, jak mała Maude Petit z nami zamieszkała,
a potem zastanawiam się, jaki jest dzień.
Nie mam pojęcia.
Zabrać cię do tego specjalnego doktora?
Mógłby ci pomóc przypomnieć sobie różne rzeczy.
Gdzie ten kurczak?
Tak.
- Sonia. - Tak, skarbie?
Dasz jeszcze smażonych udek?
Wciąż jesteśmy głodni.
Dobra.
Halo?
To gabinet dr. Rubina?
Nazywam się Reginald Lloyd.
Dr Milton Riley z People's Clinic mówił,
że mój dziadek wujeczny, Ptolemeusz Grey, może liczyć na wizytę.
Słyszeliście o nim, tak?
Chwileczkę.
W przyszłym tygodniu? Chwileczkę. Dobrze.
Korki ciągną się przez wiele kilometrów…
Dobrze.
Jasne. Dziękuję.
…ciężarówka złapała gumę, kierowca stracił kontrolę
i wpadł w poślizg, sunąc przez wiele pasów ruchu,
w miejscu, gdzie 285 łączy się z I-85.
Papo Greyu.
Tak, chłopcze?
Wujku, martwisz się czasem o stratę kobiety?
Rodziny?
Rodzina to najważniejsze, co masz.
Wujku, muszę coś powiedzieć
i nie wiem, komu innemu to powiedzieć.
Chodzi o Ninę i o mnie.
Widzisz, Nina…
Były Niny poszedł do więzienia za zabójstwo.
Dwanaście osób odniosło drobne obrażenia.
Na razie brak informacji o ofiarach.
Drogówka z Georgii…
…straszne zdarzenie.
Jesteś tu, wujku?
Tak. Pewnie.
Co twoim zdaniem powinienem zrobić?
Ta… Ta kobieta z wiadomości.
Wiesz, ta ładna czarna?
Mówiła, że był jakiś wielki wypadek na autostradzie,
wielokilometrowe korki.
Nieźle, co?
Tak.
Dobra, wujku.
Tu masz następną wizytę.
27/03 O 11.00 – DR RUBIN
To ważna wizyta, dobra?
Przyjadę i cię zabiorę, ale teraz muszę lecieć.
Już? Nie pogramy w domino?
Następnym razem, wujku. Muszę lecieć.
Latisha ma urodziny.
Urodziny? Robicie przyjęcie?
Nie.
Tylko mały tort i parę prezentów.
Muszę lecieć.
Cóż, będę tutaj.
Tak.
Kiedy wyjdę, zasuń zasuwkę.
- Zasunąć zasuwkę. - Co masz zrobić?
- Zasunąć zasuwkę. - Tak jest.
- Reggie. - Tak?
- Wrócę, żeby zabrać cię do lekarza. - Będę tu.
- Tak. - Zasuń zasuwkę.
Tak jest.
Zginęło kilka osób…
SIOSTRA CARRIE
…zawiera lawendę…
Coy?
Coydog, jesteś tam?
Ekologiczne mydło z recyklingu.
Warto używać tego mydła…
Nie powinno to zaskoczyć kogokolwiek,
kto mieszkał w Atlancie…
Reggie?
Reg. Reggie, nie…
Nie, nie fasola… Już nie fasola.
Reggie.
Koniec fasoli.
Zasuń zasuwkę.
Co?
Wujku Greyu.
Reggie?
Nie, wujku. To Hilly.
Wholly?
Hilly. Syn Niecie.
Gdzie Reggie?
Nie mógł… Nie mógł przyjść.
Mama mnie po ciebie przysłała.
„Po mnie”?
Jak to „po mnie”?
Mam cię zabrać do domu Niecie.
- Niecie. - Tak. Niecie.
Hilda Brown, córka twojej siostry June.
June nie żyje. June zmarła dawno temu.
Spójrz na ścianę, Papo Greyu.
To… Na ścianie wisi zdjęcie.
Skąd wiesz, co jest u mnie w domu?
- Bo już tu byłem. - Kiedy?
To było dawno temu. Ale… byłem tu.
Spójrz na ścianę. Wisi tam zdjęcie przylepione taśmą.
Podpisane „Hilliard”. To ja.
Powtórz, czego szukam?
„Hilliarda”. H-I-L-L…
- Dobra, w porządku. - Wisi na ścianie.
June miała Niecie.
Niecie miała Hilliarda, nazywanego też Hillym.
- Tak. - Papo Greyu, no już, staruszku.
Dobra, dobra. Uspokój się.
Cholera, wujku. Myślałem, że nigdy nie otworzysz.
Coś jest nie tak z tym chłopakiem.
Mam oczy, Coy. Widzę.
Co?
- Wchodź. - Dobra.
- Musisz się cofnąć i mnie wpuścić. - Co?
Musisz mnie wpuścić, wujku.
Dawaj, rusz się. Cholera.
Kurwa, co to za zapach?
- Nic nie czuję. - To twoja toaleta?
Śmierdzi, jakbyś na siebie narobił.
Ej, nie! Nie ruszaj.
- Nic nie dotykaj. - Okej.
Gdzie Reggie? On nie… Nie było go.
A dziś… Dziś dzień banku.
- Musisz iść do banku? - Tak, z Reggiem.
Jest u mamy.
Zabiorę cię do banku. Chodź.
O nie! Cholera!
Patrz, co narobiłeś! O nie!
Nie… Nie dotykaj ich. Ja je podniosę.
- Wyjdź i zaczekaj. - Pomogę ci…
- Idź zaczekać! Wyjdę do ciebie. - Cholera, stary.
Musisz iść ze mną do mamy.
Dobra. Ale… Idź już.
Włóż czystą koszulę i chodź.
- Musimy iść do domu. - Dobra.
- Zaczekam na zewnątrz. - Już idę.
Cholera. Poniszczył mi rzeczy i wszystkiego dotyka…
Jeden, dwa,
trzy.
Masz potrzebne rzeczy?
Jeden, dwa, trzy.
Hej. Nie ruszaj się, skurwielu!
Hej!
- Co ty robisz? - Po chuj mnie popychasz, czarnuchu?
- Co się prujesz na mojego wujka? - Wujka?
Skurwiel wisi mi kasę.
Powiedział, że da mi kasę na czynsz.
- Obiecał i wiesz, że ją ma. - Nie-e.
Wszyscy wiedzą, że ma w mieszkaniu worek kasy.
- Nie. - Powiedział, że nie.
- A ja mówię, że tak. - Słuchaj, suko.
Wkurwiaj mnie dalej, a złamię ci szczękę! Spieprzaj.
Wisi mi.
Przydałaby ci się kąpiel.
Chodź. Nie będzie z tobą zadzierać.
Dorwę cię, czarnuchu.
Nie mówi poważnie. Chodź.
Do jakiego banku chodzisz?
Tędy.
Znajdę cię.
No chodź.
O co chodzi z tym workiem kasy?
To ci wygląda na bank?
Zwolnij.
PRALNIA I MAGIEL
Zapytaj Reggiego.
„Zapytaj Reggiego”. Dobra. Zapytaj Reggiego.
Zapytaj. Wiecznie pytasz o Reggiego.
- Mam tego dość. - Co?
Nie masz przy sobie karty? Gdzie masz portfel?
Portfel? Po co?
Próbuję zabrać cię do banku. Nie wiesz, gdzie jesteśmy.
Cholera.
Dobra, czek jest tutaj.
Grollier's Bank.
Cholera. To nawet nie jest na tej ulicy. Cholera, stary.
Skurwysyny.
Co się dzieje, panowie?
Nic, funkcjonariuszu.
Nazywam się Hilliard Brown, a to mój wujek Ptolemeusz Grey.
Tak tylko się kręcimy.
To prawda, proszę pana?
- Dobra. - Idziesz z nami.
Czekaj. Stary. Za co?
Zatrzymamy cię, dopóki nie ustalimy…
- Sprawdziłem go. - Zabierajcie, kurwa, łapy.
- Czekajcie. Stójcie! - Zatrzymujemy cię.
- Mój siostrzeniec… - Zna go pan?
Zna pan tego człowieka?
Wysłał go mój siostrzeniec, ma mnie do niego zabrać. Reggie.
To nie Reggie, ale zabiera mnie do Reggiego.
To… chłopak córki mojej siostry, Hilliard.
Zabiera mnie do Reggiego.
- Pokaż dowód. - Co?
- Pokaż dowód. - Dobra.
Czemu ciągle coś wykręcacie?
- Wyluzuj. - Rób, co mówią, mały.
Cholera.
Czemu grzebiesz mu w kieszeniach?
Po prostu… Pomagam mu spieniężyć czeki.
Idę z wujkiem do banku. On nie wie, gdzie jest bank.
Jest stary. Kurwa, nie wie, co robimy. Ja…
To prawda?
Wszystko okej?
- Tak, panie Bull. Tak jest. - Na pewno?
Tak jest.
Dawaj, Hilliard.
Chodź.
Chcesz mnie zabić, stary?
- Co? - Chodź na autobus.
To ty kłócisz się z policją.
P-T-O-L-E-M-E-U-S-Z.
Kreseczka nad „T”.
Co miesiąc dostajesz trzy czeki?
Opieka społeczna.
Moja emerytura z urzędu pocztowego.
A to renta
po Sensii Howard.
Jeden, dwa, trzy.
Kurwa, farciarz z ciebie.
Gdybym miał taką kasę, byłbym ustawiony.
Dobra.
Przepraszam pana.
Jestem Shirley. Shirley Wring.
Shirley Wring?
W-R-I-N-G.
Witaj, W-R-I-N-G.
Mam na imię… Ptolemeusz.
To dość krępujące.
Przyszłam zapłacić za telefon, ale mam za mało pieniędzy.
Potrzebuję jakichś 40 dolarów.
Mam tylko to.
Ojciec dał go mojej matce 60 lat temu.
To skarb.
Proszę tylko, byś pozwolił mi go odkupić, kiedy dostanę pieniądze z opieki…
To próbował powiedzieć mi Coydog.
Skarb, który uratuje wszystkie czarne narody.
Witam, panie Grey.
Pamięta mnie pan? Kora Brooks?
Pan Brown mówi, że chce pan, żeby spieniężył pańskie czeki.
Reggie jest u siebie,
a Hilliard mnie tam zabierze.
Czyli zna pan pana Browna?
- Właśnie to powiedział. - Tak.
On… To syn córki mojej siostry.
- Chłopak Niecie. - Chłopak Niecie. Mówiłem pani.
Mogę do niej zadzwonić i to potwierdzi.
To nie będzie konieczne.
- Proszę ze mną, panie Brown. - Dziękuję.
Mamy dużo roboty. Chodźmy.
Pożyczysz mi pieniądze, Ptolemeuszu?
Dobrze, trzy czeki. To 300 dolarów.
Chodź. Jesteśmy spóźnieni.
A to jest panna… W-R-I-N-G.
Hej. Chodźmy.
Potrzebuję moich pieniędzy.
- Przechowam ci je. - Potrzebuję ich teraz.
Dobra. Cholera.
A gdzie są dwie pozostałe koperty?
Włożyli kasę do jednej koperty.
Odlicz sobie tyle, ile potrzebujesz.
Wzięłam równo 50.
Bardzo dziękuję, Ptolemeuszu.
A to…
mój prezent dla ciebie.
Chodź, wujku. Ruszajmy.
Tak jest, ziomek. Gliny próbowały porazić mnie w szyję i w ogóle.
Jest jak jest.
Dobra, ziomek. Spoko.
Wujku, schowaj kasę.
Ilekroć idę do banku z Reggiem, zawsze dostaję około 300 dolarów.
Jeden, dwa, trzy.
Tu jest tylko jedna setka.
Nie pamiętasz, że dałeś pieniądze staruszce?
Równo 50. Tyle wzięła.
Nie, wzięła prawie dwieście.
Mówię ci. Widziałem. Wzięła prawie dwie stówy.
- Daj, przeliczę. - Zabieraj łapy od mojej kasy.
Dość już ukradłeś mojej kasy. Złodzieju.
Jesteśmy na miejscu.
To przyjęcie urodzinowe Reggiego?
Coś w tym stylu.
Pitypapa.
Kochany. Minęło tyle czasu.
To ja, Pitypapo.
Twoja ulubiona siostrzenica. Niecie.
- Dziewczyna June. - Tak jest.
Pamiętasz. Tak jest.
Nic ci nie dolega.
I oto jesteś w moim domu.
Gdzie Reggie? On… Nie był u mnie od ośmiu, dziewięciu puszek fasoli.
Robyn.
Robyn! Gdzie…
Skończyły się żeberka, ale wystarczy smażonego kurczaka.
Pani Hannah przyniosła surówkę, ale mogę iść po hawajski poncz.
Nie martw się tym teraz. Chcę, żebyś kogoś poznała.
Pitypapo, to córka mojej przyjaciółki Fridy, Robyn.
Frida zmarła, więc Robyn mieszka tu teraz ze mną i z Hillym.
To brat mojej matki, Ptolemeusz Grey.
Hej.
Robyn. Rudzik. Pierwszy wiosenny ptak.
Może będzie czasem wpadała, żeby ci pomóc.
Zgadza się?
Chyba tak.
Jesteś głodny?
Chcę zobaczyć Hilly'ego… To znaczy Reggiego.
Może najpierw coś zjesz?
A potem Reggie. Co?
Robyn, odłożysz telefon, proszę?
Zabierz wujka i daj mu coś do jedzenia.
To nie jest mój wujek.
No chodź.
Gdzie Reggie? Złodziej mówił, że tu będzie.
- Kto tak mówił? - Gdzie Reggie?
Wpadł w tarapaty, bo został w mieście, żeby się tobą opiekować.
Reggy ma kłopoty? Gdzie? Musimy mu pomóc.
Już nie ma kłopotów.
Nic mu nie jest.
Warzywa?
Poproszę.
Słodkie ziemniaki?
O tak.
Surówka z kapusty?
Mam już warzywa na talerzu.
A smażony kurczak?
O tak. Udko, poproszę.
Przepraszam, upuściłem to. To moja wina.
- Przepraszam. Upuściłem. - Wytrzyj się, siostrzyczko.
Zajmę się tym.
To… Wszystko w porządku, panie Grey.
- Wszystko dobrze. - Znamy się?
Tak.
Billy Freres, proszę pana.
Byliśmy z Reggiem najlepszymi przyjaciółmi od dziecka.
Nie pamięta pan?
W kółko pana odwiedzaliśmy.
Pozwalał nam pan przeglądać swoje stare czasopisma.
National Geographic. Jet.
Szukaliście tylko nagich dziewczyn.
Tak, to pan pamięta.
Zje pan smażonego kurczaka?
Udka.
Nałożę panu.
Spójrz na niego.
Żre jak świnia, gówno wie.
Cóż… Pomógł Reggiemu, kiedy ten tego potrzebował.
Kiedy byliśmy dzieciakami, pozwalał nam się bawić godzinami
i nigdy, przenigdy nie powiedział złego słowa.
Zje pan coś jeszcze?
Chcę zobaczyć się z Reggiem.
Chodźmy.
Przeproś, stary.
Przepraszam. Ładne… buty ze skóry aligatora.
Kto to?
Alfred coś tam. Chyba kumpel Reggiego.
- Nie powinien. - Próbowałem…
Nina.
Kogo my tu mamy.
- Co tam, Robyn? - Hej.
To dziadek wujeczny Reggiego.
Tak, Papa Grey.
Cieszę się, że tu jesteś. Reggie dużo o tobie opowiadał.
Gdzie jest Reggie?
Tędy.
Jego dzieci są takie jak ja i Maude Petit
w Burdette.
Jak to…
Dlaczego go tu położyliście?
Ktoś go zastrzelił.
Nikt mi nie powiedział.
- Nikt nie zadzwonił? - Nikt.
Chyba nie. Nie. Nie pamiętam.
Nie pamiętam. Nie sądzę.
Reggie. Boże.
O Boże.
Boże, Reggie!
Proszę, Boże, nie.
Proszę.
Proszę, Reggie. Wstań. Nie bądź martwy.
Proszę, nie bądź martwy.
Oto i on.
- Zabiorę go do domu. - Ja miałem go zabrać.
Tak, ale ciebie nie lubi. Mówi, że narobiłeś mu bałaganu.
Już miał bałagan, kiedy przyszedłem.
Pogorszyłeś sytuację.
Tak. I ukradł moje jeden i dwa, dał mi tylko trzy.
- O czym on mówi? - Nie wiem. Wiesz, że to świr.
Niech Robyn go zabierze.
Niedługo będziesz w domu, Pitypapo.
Dobra, chodź. Zabiorę cię na autobus i odprowadzę do domu.
Reggie potem przyjdzie?
Tak, będzie tam.
Nic ci nie jest?
Reggie naprawdę nie żyje?
Tak.
Kto go zabił?
Nikt nie wie.
Dowiem się, kto to zrobił.
Przysięgam.
OPARTE NA KSIĄŻCE WALTERA MOSLEYA
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK