Nie.
Chciałam tylko zapytać,
czy Wyatt jest już w domu.
Dobrze.
Ja przygotowuję przyjęcie.
Pozdrów wszystkich.
Bardzo cię kocham. Na razie.
Cześć, kochanie.
Cześć, słodziaku.
Opowiedz dokładnie, co się działo, gdy kupowałam serwetki.
Nic nie pomijaj.
Potem mi opowiesz.
Witam Londyn.
Co słychać?
Mój lot ma trzy godziny opóźnienia.
Nie zdążę na czas.
- Na co? - Na ostatnią wieczerzę.
Wiem od Mirandy i Charlotte.
Chciałam ci zrobić niespodziankę.
I jestem zaskoczona.
Mgła się podniosła,
ale załoga skończyła zmianę.
Jestem wściekła!
To spotkamy się jutro.
Właśnie wyjechałam z lotniska.
Zamierzałam wrócić pierwszym porannym lotem.
Zamierzałaś lecieć do Nowego Jorku tylko na jeden wieczór?
Chciałam oddać hołd twojemu mieszkaniu.
Włącz głośnik.
- Dobra. - No już.
I trzymaj telefon w górze.
Gotowe.
Dziękuję temu cholernie cudownemu mieszkaniu za wszystko!
Samantho, masz brytyjski akcent?
A kim jest Samantha?
Mówi Annabelle Bronstein wychowana w Indiach.
Dzięki. Na razie.
Udanego wieczoru.
Dzięki. Pa.
Nie!
Nie wychodź!
Nie na schody!
Nie.
I TAK PO PROSTU...
Kolejnych dramatów nie zniosę.
Pobudka, śpiochu!
Przyszedł Anthony.
Co?
Czego chce?
Podobno pisał, że już jedzie.
Tak?
- Gdzie mój telefon? - W dzbanie z margaritą.
Fakt.
Czego chce?
Pomówić o byciu analnym prawiczkiem.
- Co? - A konkretnie?
Nie wie, czy to zrobić.
- Chyba nie mówił o tym przy dzieciach? - Tylko przy mnie.
Szczęściarz ze mnie.
Wyprawiłem dzieci bez twojej pomocy.
Nie mogę robić wszystkiego!
Nie mogę mówić głośno, więc tylko posłuchaj.
Nie robisz wszystkiego.
Przygotowałeś kilka śniadań,
zrobiłeś parę razy zakupy i wydaje ci się, że wszystko robisz.
Tak naprawdę robisz absolutne minimum z tego,
o co prosi się kobiety... Nie,
czego oczekuje się od nas, kobiet,
od wielu lat.
Proszę cię... Nie.
Oczekuję, że mi pomożesz z częścią tych rzeczy.
Nie ze wszystkim.
Bo uwielbiam moją pracę i jestem w tym dobra.
Zamierzam dalej to robić, może bez picia na umór.
Słuszna decyzja.
Potrzebuję twojego wsparcia,
a nie deklaracji twojego wsparcia.
Wesprzyj mnie teraz
i powiedz Anthony’emu, że jestem niedysponowana.
Nie słyszałem określenia "analny prawiczek".
Nie, mów po angielsku.
Wyczyśćmy łapacze tłuszczu.
Od razu lepiej.
Masz gościa.
Niespodzianka.
CÓRKA PAULA
Musisz zmienić nazwę.
Właściwie to nie. Zamierzam pobyć kimś innym.
Może ostatnie lata Paula były lepsze od moich.
Było aż tak źle?
Jakbym ciągle jeździł na kolejce górskiej.
Dziwię się, że moja głowa nie roztrzaskała się o chodnik jak arbuz.
Jak chłopakowi na szkolnym balu.
Dlatego nie poszłam bal.
I nikt mnie zaprosił.
Co było nie tak z tymi kretynami?
No nie?
Nie musiałaś przyjeżdżać.
Jest dobrze.
Wszystko gra.
Było, minęło.
Dlatego tu jestem.
Nie chcę być tylko kimś z twojej przeszłości,
dowiadywać się o tobie od Carrie.
Nie chcę, żebyś o mnie czy o nas zapomniał.
Myślę, że ty tego możesz chcieć,
ale gdyby to było możliwe,
chciałabym być kimś w twojej teraźniejszości
i może w twojej przyszłości.
Jeśli mnie zechcesz.
Tylko na stopie przyjacielskiej.
Nie staniesz się chyba znów hetero?
Nie mogę znowu przez to przechodzić.
Ja też nie.
Nie, że tego chcę.
Nie chcę.
Mądrze.
Mądrze postępowałeś w wielu sprawach.
Jak kupienie domu na Brooklynie.
Teraz by nas nie było na niego stać.
Miałeś rację, że jesteśmy dobrymi rodzicami.
Tak, nie zabiliśmy go.
- Jeszcze. - Jeszcze.
Ale co do nas się myliłeś.
Nie.
Miałem rację przez bardzo długi czas.
Tak.
Proszę!
Gene, właśnie dostałam wiadomość. Przyszłabym do ciebie.
W porządku.
Muszę zrobić normę 10 000 kroków.
Zostało jeszcze dziewięć.
- Usiądziemy? - Oczywiście.
Ktoś został wybrany do prestiżowego Amerykańskiego Instytutu Prawa.
I to nie ja.
Jestem prestiżowy od 15 lat.
Dopiero tydzień temu mnie zgłosiłeś.
Mówiłeś, że zarząd potrzebuje czasu na decyzję.
Zwykle tak jest.
Ale w przypadku genialnej i nieustępliwej profesor Nyi Wallace
z Uniwersytetu Columbia,
głosowanie poszło szybko i jednogłośnie.
Nawet tetryk Larry się zgodził.
- Kto to? - Mój odwieczny wróg.
- Nie mogę uwierzyć. - Nyo.
Jesteś klejnotem.
Każdy na uczelni o tym wie.
A teraz w swojej koronie chce cię mieć Amerykański Instytut Prawa.
Nawet tetryk Larry.
Chyba go polubię.
Wierz mi. Nie.
Jak ci minął dzień?
Świetnie.
Jednogłośnie wybrano mnie do Amerykańskiego Instytutu Prawa.
Gratulacje! To cudownie!
Prawda?
Wiesz, co zrobiłam, gdy się o tym dowiedziałam?
Chwyciłam za telefon, żeby zadzwonić do Andre.
Wtedy oprzytomniałam.
Smutne.
Masz cudowne życie.
Jesteś uwielbianą wykładowczynią
na jednej z najlepszych uczelni na świecie.
- Takiego życia pragnęłaś. - Tak.
Ale nie mam go z kim dzielić.
Widzisz?
Powiedziałam to.
Nie mam ochoty na towarzystwo.
Napiszę do Carrie.
Jasne. Ale powiem tylko dwa słowa.
Szef Michelin.
Jego dania poprawią mi humor?
Lepsze to niż siedzenie w domu.
- I będziesz mieć bufor dla Che. - Same zalety.
- Stół wygląda cudownie! - Dzięki.
Zaszalałam.
Ale jeśli nie teraz, to kiedy?
- Witamy. - Cześć!
Już jestem!
Jestem!
Boże, Carrie!
- Jak elegancko! - Tak.
Pamiętasz, jak siedziałyśmy tu
przy zimnym makaronie w kartonowych pudełkach?
Oczywiście. Gdzie Harry?
W pracy, zaraz przyjedzie.
Rozejrzę się.
- Macie co pić? - Tak.
Dobra.
Co to za plama na suficie?
Nie wiem, ale jest już twoja.
Hej, przystojniaku.
Pijesz? Przepraszam, mam udawać, że nie wiem?
- Straciliśmy ciążę. - Poroniłam.
- Boże... - Nie tu.
Przepraszam za spóźnienie!
W sklepie Apple'a było jak w zoo.
- W sklepie Apple'a? - Twój nowy iPhone 14 Pro Max.
Wytaczasz ciężkie działa.
Potrzebuje czegoś porządnego.
Wymiata w pracy.
- Dobry wieczór. - A ty dokąd?
Ten szef kuchni to klapa?
Przeciwnie.
Ale ponieważ mam tylko stary piecyk,
Lisette pozwoliła mu pracować w swojej wypasionej kuchni.
Miło z jej strony.
Sprzedałam jej mieszkanie za taką cenę, że nie miała wyboru.
- Na razie. - Jasne.
- Zobaczę, jak kotek. - Ty przodem.
Chyba że czujesz się wtedy jak kobieta. To pójdę pierwszy.
Nie obmacuj mi wzrokiem tyłka. Dziś go nie dostaniesz!
Miło cię widzieć.
Jestem Lisette,
sąsiadka z dołu.
A ja Che.
Wiem. Uwielbiam twój podcast.
Pojawi się coś nowego?
Na razie nie.
Właściwie mogę ci powiedzieć. Nie znamy się
i pewnie się więcej nie spotkamy.
Jasne.
Przechodzę przemianę.
Emocjonalną.
Starej osobowości już nie ma, nowej jeszcze nie.
Jesteś w stadium poczwarki.
Jak ja, kiedy przyjechałam tu z Los Angeles.
To bywa trudne.
Aż pewnego dnia się obudziłam i zrobiłam pierścionek z motylem.
Przypomina o metamorfozie?
No i uwielbiam motyle.
- Jestem bardzo dosłowna. - Kogo my tu mamy!
Co tam?
Nie widziałem cię od czasu
totalnie spieprzonego pilota serialu.
Przynajmniej powstał.
Tobie nikt by go nie zaproponował.
- Jestem Smoke. - Lisette.
Tak wyrażają miłość.
Daj mi to, czego potrzebuję.
Coś na depresję?
Cześć!
Carrie Bradshaw! Przytulas!
Beatlesi znów razem!
No dobra.
Będę ubezpieczać ciebie, a ty mnie.
Nie będę dziś zbyt rozmowna.
- Dobry wieczór. - Witam.
- Nie spotkaliśmy się już? - Tak.
- Wyglądasz znajomo. - W Bar T.
- Jakiś czas temu. - To mój lokal.
Przepraszam bardzo.
Toussaint Feldman.
Od gwiazdki Michelin?
- Tak. - Stąd nazwa lokalu, Bar T!
- Tak. - No jasne.
Użyłaś torebki jako muru zaporowego.
Była ogromna.
Tak.
Tak powiedział.
A ty byłaś mężatką.
Już nie jestem.
No dobra.
Możesz już iść.
- A mój bufor? - Nic ci nie będzie.
- Do zobaczenia. - Dzięki.
- Profesor Nya Wallace. - Pani profesor.
- Mów mi Nya. - Miło znów spotkać.
Wzajemnie.
Zdrowie.
- Nie zwolnią cię przez to? - Spokojnie.
Nie możemy zepsuć przyjęcia Carrie.
Nigdy więcej nie będę o tobie mówić na scenie.
Przykro mi, że cię zraniłom.
Myślałam, że rozstanie było przyjazne.
Ja też.
Dopóki nie zaczęłaś mnie unikać.
Ale nie stąd te dowcipy na scenie.
- Były śmieszne. - Jestem kiepska w rozstaniach.
Przykro mi. A dowcipy nie były śmieszne.
Jak się pięknie różnimy.
Ale my?
Co to był za związek?
Jak wykolejony pociąg.
Ale nieszkodliwy.
W którym nikt nie ginie i każdy wysiada w nowym miejscu.
Dowiózł nas tam,
gdzie każde z nas chciało.
Chcę w to wierzyć.
Byliśmy nieszkodliwym wykolejeniem.
Przestań.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Wszystko w porządku?
- Tak. - Witam na ostatniej wieczerzy!
- Miło znów cię widzieć. - Dzięki, że przyszliście.
Znam to miejsce.
Uwielbiam Rzym. Nie tęsknisz?
Właściwie to niedługo tam wracam.
Tak? Kiedy?
Za miesiąc.
Ale wrócisz?
Jeszcze nie wiem.
Nowojorskie wydawnictwa są...
Jak to się mówi...
Kiedy nie możesz pójść dalej?
Jak mur.
Niedostępne.
Taki jest dla mnie Nowy Jork.
Nieźle, Harry.
- Pewnie wymiatasz w Scrabble. - Raczej rozgramiam.
Trzy dodatkowe punkty.
Świetny obraz.
Dziękuję. Nie zdecydowałam, czy ta pani
bawi się w najlepsze, czy bierze udział w maratonie tanecznym.
- Przepraszam. Muszę odebrać. - Oczywiście.
Chodź.
- Pomóc ci? - Nie.
Mam dość.
Powiedziałam, że go kocham, a on znów wisi na telefonie.
Czyżby?
Bo przed chwilą wysłuchał
mojego wywodu o obrazie z pchlego targu.
Czemu pierwsza wyznałam miłość?
Ostatni raz popełniłam ten błąd w latach 90.
Powiedziałam to wspólnikowi
w kancelarii.
Następnego dnia mnie zwolnił, bo podobno byłam na umowie tymczasowej.
Bo byłaś.
I to mu się przydało. Tak to się zaczyna.
- Ravi się dystansuje. - Nie może oderwać od ciebie oczu.
Nie.
Ty się dystansujesz.
Bo...
chyba się boisz.
A to może być to, na co czekałaś.
I jesteś przerażona.
Słuchaj.
Odetchnij.
No już.
To nie umowa tymczasowa.
Przepraszam. Wytwórnia.
To nic.
Jeszcze drinka?
Przyda jej się coś mocniejszego.
Nie możesz mnie przelecieć, więc wyjeżdżasz?
Nie chodzi tylko o tyłek.
Ciągle szukasz wymówek, żeby trzymać mnie na dystans.
Za stary, za młody, poeta, zwieracz...
Widzicie tę garderobę?
Zostawiła mi staniki!
Boże.
- Tony... - Nie mów do mnie Tony.
Nie chodzi o twój tyłek,
ale o mury, które stawiasz.
Masz rację. Chodzi o mnie.
Mam problemy.
Tylko raz wcześniej byłem zakochany i decydowałem o wszystkim.
Kochasz mnie?
Nie powiedziałem ci tego?
Kolejny mur.
Przepraszam. Jest już późno, a Szpilka chciała się przywitać.
Nazwałaś ją Szpilka?
Imię ma podwójne dno.
Łatwo ją przyszpilić w moich szpilkach. Już powinna spać.
Pójdę położyć moje maleństwo.
Pożegnaj się, mała.
Dobranoc.
Dobrej nocy.
Przepraszam.
Lis, to ja.
W porządku?
Poronienie to moja wina?
No co ty?
Nawet tak nie myśl.
Porzuć ten pomysł.
Czuję się winna przez to, co powiedziałam.
Bo masz uczucia.
Oboje mamy.
Mnie to też dotknęło. Ale to tylko myśli.
Nie czuj się winna.
Tak miało być.
Bóg ma wobec nas inne plany.
- Tak. - Tak.
Zajmijcie miejsca.
Kolacja podana.
Chcesz wyjść?
Nie.
Stół wygląda pięknie...
To danie nazywam Oliwkową Przyjemnością.
Zaczynamy od zielonej, a potem bierzemy czarną.
Natychmiast po zjedzeniu czarnej
trzeba zlizać to, co na łyżeczce.
Zawiera esencję kwiatu mandarynki.
Po zjedzeniu czarnej?
Właśnie.
Nie spodziewałam się takiej eksplozji smaku.
- Pyszne. - Tak.
- Jemy? - Jasne.
Jedzmy.
Niesamowite.
Znowu wytwórnia. Muszę odebrać.
Nie spróbowałeś tego na łyżeczce.
Jakie jeszcze
masz dla nas dziś niespodzianki?
Zaraz się dowiecie.
Nie przy ludziach.
Nie zgadzam się.
Czy to jasne?
Przekaż to Egipskiemu Funduszowi Filmowemu i oddzwoń.
Podali danie główne.
Stoisz tu od przystawki.
Egipt zmienił daty, w których mogę kręcić pod Sfinksem.
Producent chce zamienić terminy w Nowym Jorku i Kairze.
To wybuduj atrapę sfinksa
na stadionie.
- Nie robi się tak? - Kurwa!
Jeśli chcę Sfinksa, muszę już teraz wyjechać.
Wiesz, kto nie jest sfinksem? Ty.
Sytuacja jest jasna jak słońce.
Wyznałam ci miłość, a ty uciekasz.
Twierdzisz, że wymyśliłem problem w Egipcie
ze strachu przed zaangażowaniem?
Ja tak nie powiedziałam.
Ale to dla ciebie wygodne.
Ja mówię, że kocham, a ty zwiewasz.
Odpowiedziałem, że też cię kocham.
Między wysyłaniem wiadomości
i jedną a drugą aktorką na TikToku.
Nie używam TikToka, odkąd się poznaliśmy.
Rozumiesz, o czym mówię?
Nie dałem ci najmniejszego powodu,
żebyś straciła do mnie zaufanie.
Twoja niepewność i wątpliwości
są obrazą nie tylko moich uczuć,
ale także tego, co mamy i czym moglibyśmy być.
Nie wiem, w jakim szalonym filmie grasz,
ale nie w moim.
Telefon z Egiptu. Widzisz? Nic nie zmyślam.
Mówi Ravi Gordi.
Dzień dobry, panie prezesie.
No dobrze.
W związku z tym, że sprzedałam to mieszkanie,
a wiele dla mnie znaczyło,
chciałabym, żeby wszyscy przy stole powiedzieli,
co powinniśmy zostawić za sobą.
- Jedno słowo. - Inaczej trwałoby to do rana.
Właśnie. Jedno słowo i nic się nie może powtarzać.
Trzeba wymyślić coś nowego.
Takie są zasady.
Che, co chcesz zostawić za sobą?
Zasady.
Smoke?
Chęć rywalizacji.
Ja już wiem.
Co chcę zostawić za sobą?
Smoke!
- Nienawidzę cię. - Dobra, serio.
Nerwowość.
Kontrolę.
Rzym.
Media społecznościowe. Z łącznikiem.
W porządku.
Nieufność.
Wczoraj.
Ja też.
- Myślimy tak samo. - Nowe słowo.
Żal. Nie.
- Winę. - Kurczę!
- To było moje. - Przepraszam.
Nowe słowo...
Przykro mi, Carrie.
W porządku.
Poczucie winy.
Wrócimy do mnie?
- Jasne. - Dzięki.
Strach.
Przepraszam. Zbyt poważne?
Nie, każdy bał się to powiedzieć.
Zaborczość.
Ograniczenia.
Oczekiwania.
Nie mówię o marzeniach lub pragnieniu,
żeby coś się wydarzyło,
bo to ważne. Mówię o zakładaniu,
że rzeczy pójdą tak, jak myślimy.
Nieważne z jakiego powodu.
Nie wiadomo, co przyniesie jutro,
a może być lepiej,
niż się spodziewamy.
To było znacznie więcej niż jedno słowo.
Zdrowie.
Za was.
Na zdrowie.
Nie mówiliście, że...
Dzwoniła moja szefowa.
Chodzi o sprawę, nad którą pracujemy.
Nie może zostawić dziecka.
Prosi, żebym udzieliła dziś wywiadu na żywo dla BBC.
- Boże. - Wiem.
Dzięki, było niesamowicie.
Powodzenia!
Będziemy oglądać!
Podrzucić cię do domu?
Mieszkasz w Harlemie, ja na Brooklynie.
Uwielbiam jeździć do Harlemu przez Brooklyn.
Przepraszam.
Co się dzieje? Gdzie lecisz?
Będę w BBC.
Taksi!
Dziękuję.
Wielkie dzięki.
Dobry wieczór.
Studio BBC na 52. ulicy.
Wiesz, ilu reżyserów w ogóle dostało pozwolenie
na zdjęcia pod Wielkim Sfinksem?
Tylko dwunastu.
To ci nie pomoże.
Mam rozwiązanie.
Jedź ze mną do Kairu. To tylko pięć miesięcy.
Pięć miesięcy w piachu?
Noszę obcasy i mam pracę w Nowym Jorku.
Na własny rachunek.
Nie zrezygnuję z mojej kariery i charakteru
dla mężczyzny. Ciężko na to pracowałam.
I kropka.
Rozumiem.
Więc?
Ravi.
Dla mnie to też coś poważnego.
Nigdy się tak nie czułam. Przez wiele lat o tym marzyłam.
Teraz wyjeżdżasz,
a ja jestem przerażona.
Nie masz się czego obawiać.
Przecież wrócę.
Bo cię kocham.
I kazałaś mi podpisać tę nieodwołalną umowę najmu.
Chodź do mnie.
Dziękuję.
Cześć.
- Jest radość? - Raczej strach.
Będzie super.
BBC jest gotowe. A ty?
Ja chyba też.
Jasne, że jesteś.
Za pięć minut będzie po wszystkim i pójdziemy na drinka.
Ja nie piję.
Zmienisz zdanie.
No dobra.
Już czas.
- Dobrze. - Za pięć, cztery, trzy, dwa...
Tak, Human Rights Watch monitoruje sytuację
zatrzymanych migrantów od kilku miesięcy.
Ale niepokoi nas wzmożony ruch pojazdów
w tej strefie w ciągu ostatnich 48 godzin.
Chyba...
poszło dobrze.
Moje najlepsze przyjęcie.
A teraz mam korzyści z posiadania zwierzaka,
jak choćby rozmowę bez odpowiedzi.
Cześć.
Zaraz wracam.
Myślałam, że jesteś w Norfolk.
Co ty tu robisz?
Dzwoniłem domofonem.
Musiał się zepsuć, dużo się działo.
Nie mów Lisette.
To ona mnie wpuściła.
Ślicznie wyglądasz.
Jesteś w mieszkaniu.
Mówiłeś, że tu nie wejdziesz.
Napijesz się czegoś? Mam wszystko.
Może piwa.
Akurat piwa nie mam.
Czerwone wino?
Nie, ale ty się napij.
A potrzebuję?
Gdzie twój bagaż?
Nie mam. Siadaj.
Nie mam, bo od razu wracam.
Okej.
On mnie potrzebuje.
Jasne.
Pewnie.
Zostań z Wyattem tak długo, jak trzeba.
Wróć,
jak poczujesz, że już możesz.
Ja chyba nie wrócę.
Jak to?
Miał we krwi psylocybinę.
Grzybki, piwo i wypadek w wieku 14 lat.
Skąd w ogóle miał grzybki?
Trzeba się nim zająć.
Czyli...
nie będziesz przylatywał
co drugi tydzień?
- Właśnie. - Chwila.
Nawet kiedy będzie u Kathy?
To się stało właśnie wtedy.
Wrócił na farmę, bo chciał być w domu.
Ja jestem jego domem.
Nie chodzi tylko o Wyatta.
Pozostali dwaj mają tylko 17 i 20 lat.
To ja jestem stałą w ich życiu.
Kathy lata ciągle służbowo do Chin albo do Anglii
lub jest ze swoim chłopakiem.
Na mnie zawsze mogli liczyć.
Muszę tam być.
No dobrze.
Mogę do ciebie przylatywać
i wtedy będziemy razem.
Kiedy będziesz mógł.
Wtedy myślałbym tylko o tobie.
W ogóle nie będziesz o mnie myślał?
Oczywiście, że będę.
Przecież myślałem o tobie przez te wszystkie lata.
Nie wierzę, że to się znowu dzieje.
Nie.
Nie...
To nie tak.
Słuchaj.
Popatrz na mnie.
Bardziej od ciebie kocham jedynie
moich chłopców.
Poświęciłem się im.
Ale nie zamierzam cię znowu stracić.
Na pewno nie.
Daj mi tylko trochę czasu.
Ile?
Do dwudziestki Wyatta.
To sześć lat.
Pięć, za tydzień ma urodziny.
Tylko pięć lat.
Pamiętasz, jak powiedziałem, że 10 lat minęło tak?
A pięć minie tak.
- Nie pstryknąłeś. - Pstryknąłeś.
Ale tak szybko, że nie zauważyłaś.
Tak minie pięć lat.
Myślałam, że odpuściłam.
Co?
Oczekiwania.
Chodź do mnie.
- "Podłącz do sieci Wi-Fi". - Gotowe.
"Ustaw FaceID lub TouchID".
Niech Rock pomoże.
Razem damy radę.
Dobrze.
Nie wiem, czemu telefon się nie włącza.
- Czemu tyle razy konfigurujemy? - Skończymy rano?
Nie, kochanie.
Daj, sama to zrobię.
Jasne.
Podoba ci się?
- Więc... - Więc?
Masz coś do jedzenia?
Właśnie jedliśmy.
Ja nie.
Faktycznie.
Wejdź.
Pójdę do niego.
Może jest na mnie zły, a może nie.
Nieważne co się stanie,
to i to...
nie było błędem.
Nic się nie stanie.
- Cześć, Seemo. - Jest tam jeszcze?
Nie.
- Pojechał. - Ravi też.
Nie będziemy siedzieć w rozgrzanym mieście.
Znalazłam nam coś przy plaży.
Nie.
Nie mam ochoty na Hamptons.
Hamptons?
A kto powiedział, że w Hamptons?
Ja będę czekać pięć miesięcy, a ty pięć lat.
Mogą mi skrócić wyrok za dobre zachowanie.
Jak mówiłaś, pobiegłyśmy w stronę miłości.
I dokąd nas to zawiodło?
Do Grecji.
A jeśli nigdy nie wrócą?
Będzie więcej.
- Mężczyzn? - Koktajli.
Przepraszam!
Przepraszam?
Cosmopolitan.
I tak po prostu...
zamówiłam dwa kolejne cosmopolitany.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI
Napisy: Małgorzata Ciborska lylo by TransPerfect