- Pan Campano? - Czego chcesz?
Tato! Tatusiu!
Tato!
Quinnie, on odszedł.
Kristin.
Nie! …ode mnie?
I jeszcze zabierasz ją ze sobą! Nie!
Chodź, kochanie.
Bailey, chodźmy stąd.
Musimy ruszać. Chodź.
Zabierz je stąd! Ruszaj!
Biegnijcie.
Gdzie policja, do cholery?
Chryste! Wezwijcie policję.
I niech ktoś wezwie jebaną karetkę!
Chryste. Ktokolwiek.
- Zabierzcie go na górę. - Nigdzie nie idę.
Zaczekam tu na policję.
Kurwa, zrobisz, co ci mówię!
Znowu, kurwa, zaczynasz?
Nicky, on ma rację.
Żaden z was nie jest tu bezpieczny.
Zaczekam na policję. Zostanę z tatą.
Idźcie.
Już! Idźcie!
O JEDNO CIĘ PROSZĘ
SERIAL OPARTY NA POWIEŚCI LAURY DAVE
- Co z dziadkiem? - Chciał, żeby cię stamtąd zabrać.
- Ale… - Nicholas potrafi o siebie zadbać.
Wejdźmy do środka.
Chodź.
Nie mogę uwierzyć, że żyjesz.
Pewnie jesteś rozczarowany.
- Co to, kurwa, znaczy? - Chyba wiesz.
- Sugerujesz… - Nie trać czasu.
Fatalnie kłamałeś i w dzieciństwie, i teraz.
Właśnie zginął mój ojciec. Trochę szacunku.
- Szacunku? - Tak.
To twoja wina.
Gdyby nie te bezsensowne interesy z syndykatem…
Nie wiesz, o czym mówisz.
Miałem wszystko pod kontrolą,
aż zjawił się twój pieprzony zięć
i poszło z dymem.
Tak jak osiemnaście lat temu.
A kto go wpakował w ten bałagan?
Właśnie. To ty.
Jeśli szukasz winnych…
Winię siebie za wiele rzeczy.
Ale to twoja wina. Twoja i tego durnego planu…
Hej! Wystarczy!
- Gnój twierdzi, że zabiłem tatę! - Polowali na ciebie.
Przestańcie!
To w niczym nie pomoże.
Walicie się po piersiach jak goryle. W niczym to teraz nie pomoże.
Co zrobili z Frankiem?
Zabierają go do prywatnej kostnicy.
- Chcę z nim jechać. - To kiepski pomysł.
Wszędzie jest policja. Nie chcę,
żebyś był w to zamieszany.
Musimy czekać. Nasi ludzie się tym zajmują.
Dobra.
Musimy zająć się Perecem, bo tu wróci. Uderzy jeszcze mocniej.
Priorytetem jest domknięcie sprawy banku.
Potem go spłacimy i zaproponujemy korzystne warunki na kolejną dostawę,
bo będę właścicielką banku, który przyjechałam kupić.
Okej. Dobra.
- Czyli… - Muszę iść.
- Podpisujemy umowę o 13.00. - Hej, hej.
Wszystko okej?
Nie.
Nie jest okej.
Ale teraz nie mam na to czasu, ty też nie.
To się nazywa odcinanie się. Rozważ to.
A co z nim?
Gdyby próbował wyjść, zatrzymaj go.
Zabili Franka?
Próbowała zabić Teddy’ego.
To syndykat. Musiał to zlecić Perec.
Nie sądziłam, że zmartwię się śmiercią Franka Campano.
Myślałem, że mamy czas. Mogłem przewidzieć…
To nieobliczalni, nieracjonalni, niemoralni ludzie.
Trudno cokolwiek przewidzieć.
Gdzie Nicholas?
Był z Teddym i Quinn.
Chciał, żebyśmy uciekały.
- Cholera. - Myślisz, że Teddy go tam trzyma?
Nie Teddy.
To Quinn teraz rządzi.
Nie wierzę w to.
Nie mam pewności, czy kłamała od początku,
czy sytuacja się zmieniła, bo Teddy nawalił…
- Nie jest taka. - Co ty wyprawiasz?
Dzwonię do dziadka. Dowiemy się, czy nic mu nie jest.
Żadnych telefonów.
Jestem zakładnikiem czy co?
- Halo? - Dziadku, nic ci nie jest?
Nic mi nie jest. Rozmawiam z Teddym.
Okej, ale…
Nie… Hej!
- Rozmawiam… - Kto mówi?
Kurwa, z kim rozmawiam?
Tu Bailey.
Jest tam twój ojciec?
Słyszy mnie, kurwa?
Nie…
Teddy, tu Hannah.
- Posłuchaj. - Mam cię słuchać?
Po tym, co ty i twój mąż zrobiliście mojej rodzinie?
Ukradliście pieniądze syndykatu.
Gdyby nie wy, mój ojciec wciąż by żył.
Wiem, że jesteś wściekły.
Próbowałam rozmawiać z Quinn.
Chętnie porozmawiam też z tobą…
Hannah, jak miło.
Ale nie, raczej tu sobie posiedzimy.
A co do dziadziusia, jego los jest w waszych rękach.
Odezwę się.
Zachowam to, jeśli nie masz nic przeciwko.
Gdzie się zatrzymali?
Myślisz, że ci powiem?
Gdzie się zatrzymali?
Chcesz mnie zabić?
To trudniejsze, kiedy sam musisz pociągnąć za spust, co?
Jednak masz trochę rozumu.
Dokąd się wybierasz?
- Muszę skorzystać z toalety. - Siadaj.
Czy mogę…
Siadaj, do kurwy nędzy, bo cię zastrzelę, Bóg mi świadkiem.
- Zabiją go. - Poradzi sobie.
Jest ich kartą przetargową.
Co?
Teddy…
Teddy jest nieobliczalny, nieracjonalny i niemoralny.
Może Quinn zdoła go uspokoić?
Wiem, myślisz, że nas okłamała…
A ja wiem, że chcesz jej ufać.
Ale kiedy z nią rozmawiałam, była chłodna, wyrachowana.
Sądzimy, że za wszystkim stoi.
Więc to z nią powinniśmy rozmawiać.
Bailey,
nie ma już tej ciepłej osoby, którą spotkałyśmy w Los Angeles.
Groziła mi.
Tak jakby była gotowa chronić rodzinę za wszelką cenę.
Nie robiłabyś tego samego?
Nie w taki sposób.
Madame Dubois.
Już pani jest.
Przepraszam,
hotel powinien był zaproponować pani coś do picia.
To nie będzie konieczne, panno Favreau.
Proszę usiąść.
Spodziewałam się całego zespołu Banque de Chalon…
W tych okolicznościach uznałam,
że lepiej porozmawiać w cztery oczy.
Jakich okolicznościach?
Bądźmy ze sobą szczere.
Panno Campano?
Tak, dzięki.
Przekażę siostrze.
Dzięki.
Podkochiwałeś się w niej, co?
W mojej Kate.
Tamtego lata w Captiva.
Mieliście po dwanaście, trzynaście lat.
Każdy ranek spędzaliście na łódce.
Ty, Quinn i Kate.
- Widziałem, jak na nią patrzyłeś. - To bez znaczenia.
Nie ściemniaj.
Obaj to zauważyliśmy. Twój tata i ja.
Śmiał się z tego.
Mnie się to nie podobało.
Ale mówił, że Kate jest na tyle mądra, że sama podejmie właściwą decyzję.
To opowieść o tym, że twoja córka była mądra i się ze mną nie spotykała?
Nie. O tym, że twój ojciec był mądry
i nie pozwolił mi się wygłupić.
Zabiłeś ją?
Co?
Zabiłeś moją Katie?
Czekaj, czy to…
o to pytał mój ojciec?
To ty to wszystko rozkręciłeś?
- A może to twój pieprzony zięć? - Nie mieszajmy go w to.
Zabiłeś moją córkę?
To on ci to wmówił. Jest źródłem tego wszystkiego.
Przez niego zginął mój ojciec.
Przez niego poszedłeś siedzieć.
I słusznie.
Złamałem prawo.
Złamałem przysięgę.
A przysięga złożona ojcu?
Twój ojciec nigdy o nią nie prosił.
Wszystko, co dla niego robiłem, robiłem z wyboru. To były moje decyzje.
Człowiek musi wziąć za siebie odpowiedzialność.
Mam powiedzieć, że to była moja wina?
- Że powinienem był przyjąć kulę? - Nie.
Osłoniłby cię przed każdą kulą,
tak jak zrobił to dziś.
Teddy, on cię kochał.
Kochał cię tak, jak ja kochałem moją Kate.
Dlatego zapytam jeszcze raz.
Czy zabiłeś moją córkę?
Pierdol się.
I nie, nie zabiłem jej.
Naprawdę muszę się odlać.
Kurwa, powiedz mi, gdzie oni są.
Wiesz, że tego nie zrobię. No weź.
Sprawdź mu kieszenie.
- Czysto? - Tak.
Co to?
Ładne zdjęcie.
Byłaby w moim wieku.
Widać, jak się kochają, prawda?
Wydaje mi się?
Nie sądzę. Nie.
Jak doszliśmy od tego do obecnej sytuacji?
Gdyby można było cofnąć czas
i powstrzymać dziadka przed poproszeniem taty o pracę dla Campano,
powstrzymać Kate przed spotkaniem z Ivanem…
Jasne. Ale postaw się na ich miejscu.
Twojego taty, dziadka, mamy.
Rozumiesz ich wybory, prawda?
Podczas ostatniej rozmowy
Quinn mówiła, że mogę szukać odpowiedzi, ile tylko chcę,
ale doprowadzą mnie tylko w okropne miejsca.
I że i tak nie zdołam niczego zmienić.
To dość cyniczne.
Może łatwiej jest w to wierzyć.
Może. Ale co to mówi o Quinn?
Wszystko okej?
Tak. W porządku.
Co?
Zaszliśmy tak daleko. Chcę tylko…
Hej, hej.
- Coś wymyślimy. - Jasne.
Obiecuję.
Nicholas się odzywał?
Nie. Cisza.
Jakieś pomysły?
Co?
To nie moja rola.
- Co jest w walizce? - Seth.
Czy w walizce jest coś, co pomogłoby Nicholasowi…
Nie wiem, co tam jest,
ale kazał mi tego strzec za wszelką cenę.
- Możemy tam zajrzeć? - Nie.
Skoro kazał ci tego strzec,
może jest tam coś, co go uratuje.
Pójdę napić się kawy.
- Dasz radę otworzyć? - Wytrychem może się udać.
NICHOLAS BELL I WSPÓLNICY
POUFNE NIE POWIELAĆ
Nie spodobały ci się kwiaty?
Są cudowne.
Mam wieści.
Ja też.
Umowa zerwana. Bank się wycofał.
Co?
- Dlaczego. - Nie wiem, Teddy.
Może nie chcieli sprzedawać trzystuletniego banku
córce słynnego gangstera,
który właśnie został zastrzelony w ósmej dzielnicy.
Nigdy nie ucieknę od tej rodziny.
Przykro mi, że zerwali umowę. Ale rozmawiałem z wykonawcą testamentu.
Udzielą nam dostępu do rodzinnego trustu.
Jest tam dość, żeby oddać Perecowi jego pięć milionów i dorzucić bonus.
„Przepraszamy za niedogodności, nie chowamy urazy”.
Zamkniemy ten temat.
Ja wrócę do dawnego interesu,
a ty możesz udawać, że do tego wszystkiego nie doszło.
- Jebać ich. - Kogo?
Pereca.
Syndykat.
Zabili naszego ojca, więc owszem, chowamy urazę i jebać ich.
Wiem, że przeżywasz śmierć taty,
ja też.
Ale od tych ludzi się tak po prostu nie odchodzi.
Nie, ty tego nie robisz, bo nie masz kręgosłupa.
Dlatego się ciebie nie boją.
Ale ja odchodzę i idę prosto do ich największego rywala.
- To szaleństwo. Nawet nie wiem… - Rozmawiałam z Rochelle Barron.
Cieszy się, że rozwijamy interes
i zaoferowała nam ochronę.
Jeśli syndykat nie chce wojny, darują sobie te pieniądze.
Wpuszczą je w koszty.
Ale bez banku…
Mam odnoszącą sukcesy firmę w Los Angeles.
Obsługuję najbardziej rozkojarzonych ludzi na świecie.
Są idealni do prania brudnych pieniędzy.
Więc to tyle?
Przejmujesz kontrolę?
Nie nadajesz się do tego.
A jeśli się nie zgodzę?
Każę cię zabić.
No weź.
Nie zrobiłabym tego.
Ale twoja mina była bezcenna.
Przestań się opierdalać,
wracaj do pokoju i pomóż mi znaleźć Owena.
Jak? Nicholas nie chce mi powiedzieć, gdzie się zatrzymali.
- Sprawdzałeś mu kieszenie? - Masz mnie za idiotę?
Nie wiem. Byłeś z nim przez cały czas?
Oczywiście…
Nie ma go.
Osobiste notatki, emaile, nie wygląda to na akta spraw.
To katalog prac, które wykonywał dla Campano.
Zapis całej ich działalności przestępczej.
Więc to polisa ubezpieczeniowa?
To mogłoby obciążyć Franka, Teddy’ego, ich wszystkich.
Ale obciąża też Nicholasa.
Hej.
Co się dzieje?
Nie możemy tego użyć.
- To nasza karta przetargowa. - Ma 75 lat.
Jeśli pójdzie do więzienia, już stamtąd nie wyjdzie.
- Odsiedział swoje… - Masz rację, ale…
Nicholas by tego nie wziął, gdyby nie był gotów tego użyć.
- To musi być decyzja dziadka. - Tak.
Tak powinno być, ale go tu nie ma…
Znasz go lepiej niż my. Jak sądzisz, czego by chciał?
Wczoraj wieczorem mówił w samolocie…
że musi to wszystko naprawić.
To może być jego sposób na wzięcie odpowiedzialności.
Chce nam dać szansę na to, by znów być rodziną.
Bez niego.
Ale mogłabyś być ze swoim tatą, ja też.
Tego pragniesz?
Tak.
Naprawdę.
Dobrze.
Musimy możliwie szybko zrobić zdjęcia tych dokumentów.
Pewnie jesteście głodni. Przyniosę coś do jedzenia.
- Któreś z was ma klucz od pokoju? - Dziadek wziął mój.
Masz.
Co?
Nicholas ma klucz do pokoju.
- Halo? - Pani Fisher? Mówi Hannah Hall.
Rozmawiałyśmy niedawno, byłam wtedy u agentki Anderson.
O Gradym Bradfordzie. Pamiętam.
Zaraz dostanie pani ode mnie zaszyfrowany email.
Proszę przesłać potwierdzenie,
a wyślę link do bezpiecznego serwera w dark webie.
Jest tam dość dowodów, by pogrążyć całą rodzinę Campano.
Jak je pani zdobyła?
Nie powiem więcej przez telefon.
Proszę sprawdzić mail.
Chyba złapała przynętę.
POWIADOMIENIE
- Otworzyła mail. - Dobrze.
Tutaj.
- Jest pan kurierem? - Tak.
Proszę to natychmiast dostarczyć do hotelu Lumineux.
Spierdol to, a nigdzie się przede mną nie ukryjesz.
Chyba nie mówi po angielsku.
Myślę, że zrozumiał.
Jak wam, kurwa, uciekli?
Nie muszę ci chyba mówić, jak jest chujowo?
Opuścili hotel w pośpiechu.
To ich, kurwa, znajdź.
Musisz rozwinąć umiejętności miękkie.
Masz lepszy pomysł?
W mojej branży nie gonimy za wynikami, wykorzystujemy swoje przewagi.
Muszę z nim pomówić.
Owen znów nam się wymknął.
Ma to w zwyczaju.
Masz pomysł, gdzie może być?
Nie i nie sądzę, żebyście go znaleźli.
Jest inteligentny.
Zwykle jest o krok do przodu.
Dlatego uciekał przed twoją rodziną przez wszystkie te lata.
Ojciec mówił kiedyś, że miał szansę na zawarcie umowy z pewnym człowiekiem.
Kimś, kogo reprezentowałeś i z kim się pokłóciłeś.
To byłaby lukratywna umowa, ale ją odrzucił,
bo wiedział, że źle byś się z tym czuł.
Przyjaźń była dla niego ważna.
Zwłaszcza nasza.
Ojciec też uważał, że to opowieść o przyjaźni.
Dla mnie to raczej opowieść o słabości.
Ojciec nigdy nie dorwał Owena,
bo był słaby. Ja taka nie jestem.
Quinnie, znam cię od dziecka.
Grozisz mi?
Nie chciałam być częścią tego interesu, co nie znaczy,
że się do tego nie nadaję.
Przywiózł to kurier.
Wszystko tu jest?
Połowa.
CHCESZ DRUGĄ POŁOWĘ?
QUAIS DE LA SAINE, NAPRZECIWKO NOTRE DAME O 15.00. PRZYJDŹ SAMA
Tak?
Delia Fisher na pierwszej linii.
Połącz ją.
Delia, co tam?
Właśnie rozmawiałam z Hannah Hall.
Pamiętasz ją?
Tak. Czego chciała?
Mówiła, że ma dowody na rodzinę Campano.
Wiele dowodów.
Wiesz coś o tym?
Nie.
Co jeszcze mówiła?
Napisała.
Jest pod Notre Dame.
Nie zrobią niczego szalonego przy tylu świadkach.
Zastrzelili Franka w hotelowym lobby.
Za tym stał syndykat.
A Campano niczego takiego by nie zrobili?
To, co spotkało Kate, stało się dawno temu.
Zagrażała całej ich działalności.
- Niezbyt pokrzepiające. - Teddy działał na własną rękę.
Nie sądzę, żeby Quinn…
Dlaczego odchodzisz?
- I ją zabierasz! - Kristin.
Bails.
Bails, co się dzieje?
Dręczy mnie pewne wspomnienie. Ty i mama kłócicie się w motelu.
- Wyprowadziłyśmy się i… - Tak, pamiętam.
Przepraszam. To straszne.
Nie o to mi chodziło.
Dziwne, że to Quinn wyciągnęła mnie z basenu.
W tamtym motelu?
- Nie było jej tam. - Na pewno? Mówiła, że tam była.
Nie pamięta, jak wyciągała mnie z basenu,
ale potwierdziła, że tam była.
To była nasza największa kłótnia z mamą…
Pamiętałbym, że była tam Quinn.
Co?
Dzwoniła do mnie nasza znajoma z biura szeryfa.
Nie uwierzysz, co knują te gnidy.
Notre Dame?
Lekka tandeta, co?
Zamierzałam wynająć łódkę, ale nie mają wolnych.
Przejdźmy się.
Chcę porozmawiać o uwolnieniu Nicholasa i wolności Owena.
Pieniądze nie wystarczą, jeśli to zamierzasz zaproponować.
Teddy był zdenerwowany.
Tak, a ja posprzątałam ten bałagan.
Więc odpuścicie kilka milionów dolarów?
Nie mówiłam tego, ale nie zawrzemy układu.
Mamy teraz nową politykę.
Żadnych niedokończonych spraw.
W takim razie nie spodoba ci się moja druga propozycja.
Owen zebrał dość dowodów, by was wszystkich obciążyć.
Czyżby?
Niech zgadnę. Są w dark webie
i wystarczy, że wyśle jeden mail. I bum!
Już po rodzinnej farmie.
Dowodów jest tyle, że ty i Teddy na długo traficie do więzienia.
Może Teddy. Nie ja.
Prowadzę legalną firmę finansową.
- Bzdura. - Zapytaj Nicholasa.
Nie ma niczego, co by mnie obciążało.
Ojciec o to zadbał.
W przeciwieństwie do twojego męża… umiał chronić ludzi, których kochał.
Pozwoliłabyś Teddy’emu iść do więzienia?
Mam sposoby, by go chronić.
Jest jedno rozwiązanie.
Przyprowadź dziś Owena, bo inaczej nikt nie będzie bezpieczny.
Włącznie z Nicholasem.
Czemu masz obsesję na punkcie ukarania mojego męża?
Naprawdę musisz zadawać mi to pytanie?
Mój ojciec nie żyje.
I nie mów, że to wina Teddy’ego.
To przez Owena. On to wszystko zaczął.
Wszystko pomieszałaś. Twój brat zabił Kate.
Od tego wszystko się zaczęło.
Nie zabił jej.
Owen za wszystko odpowiada.
A ja tego nie odpuszczę.
- To znaczy? - Ona wiedziała.
Wiedziała o dowodach?
Owen, wiedziała o wszystkim.
- Wiedziała o serwerze. - Grady miał rację. Mają kreta.
Chyba podejrzewał, że kret jest w biurze szeryfa.
Biuro szeryfa, prokuratura… są ze sobą powiązane.
- Musimy uciekać. - Tato.
Uciekajmy. Widziałaś, co stało się z Gradym.
Czekaj. Mówiła coś jeszcze?
Quinn? Nie. O wszystko obwinia twojego tatę.
Nawet o śmierć twojej mamy.
Twierdzi, że gdybyś posłuchał i przestał pracować z Nicholasem,
Kate nie poszłaby do Ivana.
Nie myli się.
Skąd wiedziała?
Mówiła, że nie wie, o czym rozmawiali moi rodzice.
Ja jej nie mówiłam. A ty?
Nie, nie mówiłam jej.
Bailey?
Kristin.
Bailey?
- Hej, Bailey? - Muszę znów porozmawiać z Quinn.
- Bailey. - Coś się nie zgadza.
Coś tu nie gra. Wie więcej, niż nam mówi.
Na pewno, ale co…
Kochała moją mamę. Odwołam się do jej sumienia.
- Raczej go nie ma. - Nie wierzę.
Spędziłam z nią trochę czasu. Lubi mnie.
- To nie jest bezpieczne. - Myślałam, że mamy to za sobą.
Quinn skłamała.
Jest związana z rodzinnym interesem,
a teraz przejęła kontrolę.
Uważa, że twój tata odpowiada za śmierć Franka
i twojej mamy.
O to mi chodzi. Widzicie, jakie to pojebane?
- Jasne. Ale to nie… - Jest coś jeszcze.
Coś, co ma związek z moją matką i jej śmiercią.
To samo sedno tego wszystkiego. Gdybym pogadała z Quinn…
Próbowałaś.
- Rozmawiałaś… - Muszę to powtórzyć.
Proszę. Posłuchaj mnie.
Rozbiłem nasze życie, żeby trzymać cię od tego z daleka.
- Żeby cię chronić. - Tato…
Kocham cię.
Ale nie ochronisz mnie przed tym.
Przekonaliśmy się na własnej skórze.
Nie uciekniemy przed nimi.
Nie zamierzam przed nimi uciekać.
Już nie.
Byłeś gotów zdradzić moją rodzinę?
- Słucham? - Pliki.
Hannah chciała zawrzeć układ.
To była ostateczność.
- Nie zamierzałem… - Przestań!
Brzmisz jak prawnik, którym zawsze byłeś!
Quinn. Proszę cię.
Możesz to zakończyć.
Oddam wszystko…
za bezpieczeństwo Bailey, Hannah i Owena.
Owena też? Naprawdę?
Ponoszę odpowiedzialność za to, co…
Ja nie mam tego luksusu, by móc przebaczyć.
- Już nie. - Widzę i serce mi pęka.
Ojciec chciał cię przed tym chronić.
Wiesz o tym.
Wiem, że ufał tylko mnie.
Dlatego ściągnął mnie przed śmiercią.
Ze mną było tak samo.
Nikt nie mógł mu się oprzeć, kiedy użył swojego uroku.
Widzisz, do czego go to doprowadziło. Do czego nas to doprowadziło.
Odziedziczyłaś imperium gówna.
Ale nie jest za późno. Nie dla ciebie.
Możesz to zakończyć tak, jak zamierzał to zrobić twój ojciec.
Tego chciałby Frank.
Frank odszedł.
Przyszłyśmy do Quinn.
Czego chcecie, do cholery?
Chcemy pomówić z Quinn.
Rzecz w tym, że to już nie jest czas na rozmowy…
W porządku, Teddy.
Wejdźcie.
Kolejna żałosna próba zawarcia układu?
Nie.
To nie był mój pomysł.
Chcę porozmawiać o motelu.
O kłótni rodziców.
Powiedziałam ci wszystko, co mogłam.
Wszystko?
Nie podoba mi się twój ton.
Daj jej skończyć.
- Chyba mi nie grozisz? - Nie. Proszę, żebyś dała jej skończyć.
Mój ojciec nie pamięta, żebyś tam była.
Nie myślał zbyt trzeźwo.
Może.
Ale nie dają mi spokoju dwa wspomnienia.
Wyciągasz mnie z wody…
Już ci mówiłam, że nie pamiętam tego.
I jeszcze jedno.
Huśtawka w parku.
Z początku myślałam, że nie mają ze sobą nic wspólnego,
ale potem zrozumiałam, że je pomieszałam.
Nie wyciągnęłaś mnie z basenu.
Podniosłaś mnie z ziemi i posadziłaś na huśtawce w parku.
Parku naprzeciwko miejsca, w którym zginęła moja matka.
Bez przerwy tam chodziłaś.
Jasne. Ale syreny…
To był dzień, w którym zginęła moja matka, prawda?
Byłaś tam. Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Czemu miałam przypominać ci ten koszmarny dzień?
Bo cię o to poprosiła.
Czemu to ukryłaś?
Ile razy zamierzasz pytać, czy moja rodzina zabiła twoją matkę?
- Będzie pytać, aż powiesz prawdę, - Nie mieliśmy nic…
Nie. Przestań mnie okłamywać, proszę!
Mówiłaś, że kochałaś mamę.
Proszę, powiedz mi, co się stało.
Musiałaś coś wiedzieć.
Poszłaś do parku, bo wiedziałaś
i chciałaś ją chronić.
- Wiedziałaś, że Teddy planuje… - Nie miał z tym nic wspólnego.
- Nie wierzę. - Bailey, to prawda.
- Dlaczego go kryjesz? - Nie kryję go!
- Kryjesz. Nie możesz… - Bailey!
Wierzę jej.
Wierzę Quinn.
Nareszcie.
Nie kryje Teddy’ego.
Kryje siebie.
Co za absurd.
Mówiłaś Bailey, że szukanie odpowiedzi doprowadzi ją w okropne miejsca.
Chciałaś, żeby przestała zadawać pytania.
To najbliższa prawdzie rzecz, jaką powiedziałaś.
- Nie. - Powiedz jej.
- Zasługuje, by to usłyszeć. - Nie.
- Ja nie… - Zrobiłaś to.
Powiedz Bailey, że kazałaś zabić jej matkę.
- To nie było tak! - Odpowiadasz
za śmierć jej matki.
Gdy Bailey zaczęła zadawać pytania,
kłamałaś, by chronić siebie. By chronić…
Musiałam chronić rodzinę!
Mój ojciec
nie tknąłby córki Nicholasa,
a brat narobiłby bałaganu.
To musiałam być ja!
Zwierzyła ci się.
Kate wyznała ci, że negocjuje z Ivanem.
Zniszczyliby całą moją rodzinę!
Musiałam temu zapobiec.
Nie chciałam jej zabić.
Ale wysłałaś samochód.
Żeby ją nastraszyć!
Chciałam, żeby przestała rozmawiać z Ivanem.
Wiedziałam, że tego dnia będzie w parku.
Dlatego tam byłam. Upewniałam się, że jest bezpiecznie.
Że nic jej się nie stanie.
Kierowca miał ją tylko nastraszyć.
Pracował dla mojego ojca i robił już takie rzeczy.
Nawet nie miał się zbliżyć, ale wtedy Kristin…
Ty…
zaczęłaś biec.
Wyślizgnęłaś się Kate,
a samochód gwałtownie odbił, żeby w ciebie nie uderzyć i…
Uderzył w moją matkę.
Zabrałam cię do parku.
Posadziłam cię na huśtawce.
I zostałam z tobą, aż do przyjazdu Nicholasa.
Quinn, zakończ to.
- Pozwól Owenowi wrócić do domu. - Nie.
Ona mi nigdy nie wybaczy.
Jak mogłabyś mi wybaczyć?
Odebrałam ci matkę.
Mylisz się.
Mam matkę.
Mam rodzinę, którą kocham,
więc potrafię ci wybaczyć.
Potrafię o tym zapomnieć.
Kiedy się spotkałyśmy,
powiedziałaś, że nie musi mnie określać rodzina.
Ciebie też nie.
Bails!
- W porządku? - Była niesamowita.
Pozwolimy im odejść?
Po prostu jedź.
Pojedźmy gdzieś.
Kiedy cię nie było, nauczyłam się żeglować.
Tak długo prosiłem, żebyś popływała ze mną żaglówką.
Uznałam, że dobrze będzie się tego nauczyć.
Żaglówką daleko nie popłyniesz, ale na dwunastometrowym jachcie…
Uczyłaś się żeglować na 12-metrowym jachcie?
Miałam na to pięć lat.
Co?
Wiem, że pozwolili nam odejść.
I choć Quinn nie chce tego przyznać,
mamy kartę przetargową, której nie mieliśmy.
Ale…
Przez prawie 20 lat oglądałem się za siebie.
Trudno uwierzyć, że miałbym się nie martwić, nie czuć, że za rogiem…
- Wszystko okej. - Czyżby?
Ścigali mnie od tak dawna…
Czy ktokolwiek naprawdę odpuszcza?
Nie wiem. Ale dziś jesteśmy cali.
Może tylko o tyle możemy prosić.
Zapytaj jeszcze raz.
O co?
O to, czy zrobiłabym to jeszcze raz, gdybym wiedziała to, co wiem.
Śmiało.
Zrobiłabyś to?
- Wiedziałam. Wygrałam. - Nie.
- To nie słowo. - „Wirydarz” istnieje.
- To podwórze. - To nie jest słowo.
- Nie. - Sprawdź w słowniku.
- Za późno. - Nie!
- Co? - Omawialiśmy…
- Omawialiśmy mój triumf. - Zawsze ma własne zasady.
Co? I tak już piąta.
A ja robię manhattany.
Świetnie. Mam do spróbowania nowe żytnie whiskey.
- Pomożesz mi… - Dobrze.
- To fatalny pomysł. - Zmuszę cię.
Gdybym śpiewał Danny Boy, powstrzymaj mnie.
Dasz wiarę, że wreszcie wszyscy jesteśmy razem?
Boże, niesamowite.
Otworzysz to?
- Sama nie wiem. - No dawaj.
OPRAWIŁABYM JE,
ALE PEWNIE JESTEŚ WYBREDNA W TAKICH KWESTIACH
O rany.
FIRMA SPRZĄTAJĄCA
Tak?
To ja.
Musimy podomykać parę spraw.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK