Jestem padnięty.
Dzwoni Domniemany Tony!
- Przysięgam... - Co?
Cześć, tu Kevin.
Tony.
- Cześć, Kevin. - Cześć.
Szukasz Tony'ego, tak?
Tak, szukam Tony'ego.
Skąd go znasz?
Znam go, bo moją przyjaciółką jest Kim.
Kim to jego córka, tak?
- Tak! - Tak.
- O rany. - Kim jest córką Tony'ego.
- Mieszka w Kalifornii. - Tak.
Tak.
Jestem żoną Tony'ego.
Jesteś żoną Tony'ego.
- O Boże. - Gdzie on jest?
Gdzie jest Tony?
Umarł.
- Umarł? - Umarł dwa lata temu.
O nie!
Na co zmarł?
- Nie wierzę... - Był chory.
Problem z nerkami. Potrzebował dializ.
W końcu dostał zawału i zmarł.
Cholera.
Czy Tony wspominał o Kim?
Tak.
O Boże.
Tęsknił za nią i za dziećmi.
Tak, bardzo za nimi tęsknił.
- O Boże. - Wiadomo, ale co mógł zrobić?
Wiesz?
Nadal mieszka w Kalifornii?
Mieszka w...
Świetnie sobie radzi w Kalifornii. Mieszka w Los Angeles.
Powiedz jej, że jej ojciec już nie żyje.
- Tak zrobię. Dziękuję. - Nie ma za co.
Dziękuję.
- Do widzenia. - Pa.
Cholera.
- Kurde, nie wierzę. - Nie żyje.
Jak to komuś powiedzieć? Jak? Nie wiem.
Nie mogę tego zrobić.
Trzeba jej powiedzieć.
Musimy.
O mój Boże. Nie mogę.
To jakiś obłęd.
Chciałbym cię odwiedzić. Jesteś wolna?
- Tak. O co chodzi? - Tak.
- Kto to? - Kane.
- Kto? - Kane!
Po powrocie z podróży nie mam ochoty przekazać wieści
o śmierci jej ojca. Najmniejszej.
- Cześć, Kim. - Cześć.
Więc wasza wizyta to nie był tylko żart.
Żaden żart.
Nie wiem, co powie Kane.
Nawet on tego nie wie. Ani co ja powiem!
- Usiądźcie. - Hej.
Miło was widzieć.
Dziękuję.
O co, do diabła, chodzi?
- Zaczynamy? - Jasne.
Pamiętasz, że rozmawialiśmy o odnalezieniu twojego ojca.
Chcieliśmy w twoim imieniu pojechać do Karoliny Południowej.
Poprosiliście o dane w biurze detektywa, nie pytając mnie ani mojej matki?
Czuliśmy, że musimy się dowiedzieć,
czy tam mieszka. Rozumiesz?
Nie zastaliśmy go w domu, więc poszliśmy do sąsiada.
Powiedział, że tam nie mieszka Tony,
tylko Michael.
I że Michael pracuje w salonie manicure.
Tak.
Więc poszliśmy do salonu.
Tak się złożyło, że Michael tam był.
Miał odpowiedni wiek, reszta też pasowała.
Myśleliśmy, że to twój ojciec.
Zadaliśmy mu dużo pytań, sądząc, że jest twoim ojcem.
Ale cały czas mówił: „Nikogo takiego nie znam.
Nie znam Kim. Nie znam tej dziewczyny”.
Ale coś było nie tak.
Pomyśleliśmy, że po prostu nie chce, by go odnaleziono.
Uznaliśmy, że to mógł być Tony, tylko zmienił sobie imię.
Gdy wróciliśmy do domu, oddzwonił do mnie Tony.
- Z numeru, na który ja dzwoniłam? - Tak.
Nie wierzę!
Zadzwoniła żona.
I wiedziała, kim jesteś.
Dlaczego? Gdzie on jest?
- Nie jest z nią. - Zmarł dwa lata temu.
Co?
Zmarł jakieś dwa lata temu.
Na co zmarł?
Niewydolność nerek i zawał serca.
To dlatego zadzwoniła.
Nie.
- Tak. - Przykro mi.
Nie wiedziałem, jak ci to powiedzieć.
Zapytałem żonę, czy jest jakaś wiadomość,
coś, co mógłbym ci przekazać.
Powiedziała, że tęsknił za tobą.
Tęsknił za tobą.
Nie wierzę!
- Kim. - Nic mi nie jest.
- W porządku. - Tak.
Dziękuję. Doceniam to.
Tyle razy myślałam...
o nim.
Życzyłam mu jak najlepiej.
Ale miałam przeczucie...
że nie ma go już na tym świecie.
Nie żył, ale nic ci nie mówiłam.
Więc...
W porządku.
Czuję, że straciłam część siebie.
Gdy tracisz rodzica...
już nigdy nie będzie tak samo.
To inny rodzaj bólu. To...
Bardzo dziękuję.
- Nie siedź na mnie. Dziękuję. - Wybacz.
- Hej. - Dziękuję.
Dziękuję.
Proszę powoli włożyć stopy do miski.
Dobrze, dziękuję.
Idealnie. Dziękuję.
Z dwójką dzieci jest naprawdę trudniej?
O rany. Jestem wciąż zajęta.
Nawet nie myślę o wyjściu na miasto czy zakupach.
- To znaczy myślę o zakupach. - Ale...
Ale najpierw myślę o zakupach dla dzieci.
- Tak. - Na pewno też tak robisz.
Myślisz: „Muszę to kupić Baby G”.
I szybko z wszystkiego wyrasta.
- Szybko wyrasta z ubrań? - Czasem nawet ich nie założy.
Ma piękne zimowe ciuchy.
Ale nie mogę go w nie wcisnąć. Ma zbyt pulchne uda.
- Czas zleciał. - Dam je Jevonowi.
Gdy poznałaś Jesseya, pomyślałaś,
że myśli nowocześnie, po zachodniemu,
czy jest raczej tradycyjnym Azjatą?
Zdecydowanie po zachodniemu.
Myślisz, że rozmawiał z mamą o oświadczynach?
Chyba po prostu nie jest gotowy.
A co mówi jego mama?
Mojej mamie powiedziała: „2020”.
Jeśli tak, to powinien się wkrótce oświadczyć.
W końcu dać pierścionek.
Tak.
Pięć lat temu nie wyobrażałam sobie, że dalej
nie będę mężatką.
Jessey ma niespodziankę dla Cherie.
Tyle razy myślałam, że Jessey mi się oświadczy, na przykład
na moich urodzinach.
- Proszę, skarbie. - Dziękuję.
Zamiast tego zaskoczył mnie kolejną torebką od Hermèsa.
- Twój ulubiony kolor. - Tak.
Zawsze daje
hojne prezenty.
Cześć, skarbie.
- Mam coś dla ciebie. - Co to jest?
- Nie wiem, otwórz. - Co mi kupiłeś?
- Ojej. - O rany. Kolejny zegarek?
- Dobra. - Kolejny? Oddaj.
- Nie. - Serio.
Wolałabym pierścionek zaręczynowy.
To trochę frustrujące.
Pomyślałam sobie,
że to ja powinnam mu się oświadczyć.
Cherie!
Chyba wypiłaś niewłaściwą herbatę.
Z domieszką tequili?
Co się stało?
Pewnego dnia wstałaś i tak sobie pomyślałaś?
Nie mogę już czekać.
Przyspieszę sprawę i oświadczę się.
I może rzeczywiście weźmiemy ślub.
Zaraz. Chwila!
Pomyślmy o praktycznej stronie.
Jak będzie ci się żyło z faktem,
że to ty mu się oświadczyłaś?
Czy to nie będzie niezręczne?
Dobrze go znam.
Będzie na mnie zły.
Na pewno. Tak.
Więc poświęciłabyś
jego szczęście dla swojego szczęścia?
Nie wiem.
Nie sądzisz, że to odbiera…
Bo każda dziewczynka marzy o kilku rzeczach.
- Tak. - O zaręczynach, ślubie.
O ślubie, tak.
Myślisz, że to pozbawi je wyjątkowego charakteru?
Jeszcze tego dogłębnie nie przemyślałam.
Bo tego nie można powtórzyć.
- Oświadczyny to oświadczyny. - Tak.
Naprawdę to zrobisz?
Albo to zrobię,
albo tego nie zrobię.
Nie chcę o tym myśleć.
O Boże!
Serce mi łomocze.
Nigdy nie leciałem odrzutowcem.
Pewna firma zabiera zamożnych Azjatów samolotem na zakupy do Las Vegas.
Zakupy do upadłego.
Są niskokaloryczne?
Raczej nie.
Dziękuję.
Zaproszono mnie. Nie chciałam jechać,
ale Cherie nalegała, żebym dołączyła.
Postanowiłam wynająć odrzutowiec.
Zabrałam z sobą Kane'a i Kevina dla zabawy.
Istnieje etykieta dotycząca podróży odrzutowcami?
Nie uprawiaj seksu.
- Nie można uprawiać seksu? - Można, to normalne.
- Okej. - Dlatego się je wynajmuje.
Otwórz buzię.
Baby G!
- Zagrajmy w grę. - Tak.
„A” jak…
- Armani. - Analny.
Armani…
- „B”. - ...Azzedine Alaïa.
- Tak. - „B” jak…
- Boyds. - Birkin.
Nie. Projektant na „B”.
- Balenciaga. - Boss.
- Dobra. - Boss.
Dobrze. Choć raczej tani.
- „C” jak... - Canali.
- Nieźle. - Nosił coś tej marki w zeszłym tygodniu.
Trochę czasu z nami i się podszkolisz.
„Canali! O tak. Teraz już wiem”.
- „D”. - Dolce i Gabbana.
„E”.
Hermès.
Co?
- O Boże. - Niania się śmieje!
E-R-M-E-S. Co? „E” jest nieme?
O Boże!
Kiedy ostatnio tu byłeś?
- W zeszłym roku. - Tak?
A wcześniej byłem tu, by poznać Mariah Carey za kulisami.
- Podobało ci się? - Było wspaniale.
Celem tej wycieczki jest zabawa i zagłuszenie uczuć zakupami.
Ludzie w Beverly Hills są zmęczeni i przybici.
Wyżywają się,
wydając forsę.
- Ten kosztuje 79 800 dolarów. - Idealny na piesze wycieczki.
- Tak. - Prawda?
Uwielbiam te prywatne eventy.
Lata temu ktoś wydał 50 000 dolców na kurtkę od Fendiego.
Pomyślałem: „Kim jest ta suka?”. To była Jamie.
Wiedziałem, że się zaprzyjaźnimy.
Wygląda uroczo z...
- Oby żółty nie wyszedł z mody. - Jaka marka?
Uwielbiam zakupy od maleńkości.
Mogę robić zakupy pięć dni z rzędu,
od otwarcia sklepów do zamknięcia.
Wiem to na pewno. Kiedyś tak zrobiłam.
- Na co patrzymy? - Cholera.
Dobry początek.
To wasz najdroższy dział?
Dobra. Gotowi?
Dziękuję.
- Makaron bucatini ze szpikiem. - Dziękuję!
Co to jest?
- Nigdy nie jadłam szpiku. - Ale masz minę!
- Mam obsesję na punkcie szpiku. - Kiedyś go uwielbiałem.
- Co to? - Szpik kostny.
Czy tym nie karmi się psów?
- Nie. - Zjemy szpik, nie kości.
Masz 21 lat. Tata chce, żebyś pracowała?
Mój tata zrobił się wymagający.
Tak.
- Ona pracuje. - Pracuję.
- Jest influencerką. - Właśnie.
- Współpracuję z firmami i... - Ale kupisz za to torebkę.
Ile zarabiasz?
Chyba jakieś 40 tysięcy dolarów.
Nie wierzę.
- Nie żartuję. - Czekaj.
Nie kupisz za to nawet jednego stroju haute couture.
Opłacisz trzydniowy wypad do Paryża.
Tata cię wspiera?
Mój ojciec…
Nie lubi się wtrącać w to, co robię, czy na co wydaję pieniądze.
Idę z nim czasem na zakupy i tyle.
Jamie, jak byłem w twoim wieku,
wydawałem o wiele więcej.
Nie chcę się wywyższać, ale...
Serio, w twoim wieku wydawałem
znacznie więcej. A teraz ojciec bardzo naciska.
Mam mały budżet.
- Dostajesz kieszonkowe? - Tak.
Jak było z tobą i tatą?
Nigdy nie wspominasz o rodzicach.
Nie rozmawiałam z nim od dziesięciu lat.
- Serio? Nie! - Dziesięć lat?
- Czemu? - Mieszka tutaj?
Nie. Mieszka na Tajwanie.
Jeszcze nie poznał Baby G.
- Wie, że urodziłaś? - Co?
Tak, wie o dziecku, ale...
Dlaczego?
Nie wiem. Zdarzyło się coś podczas moich studiów.
To długa historia, ale w końcu odciął się ode mnie.
Twoja historia i historia Kane'a
mnie przerażają. Powinnam...
- Powinnaś się przestraszyć. - Taka jest prawda.
- Mówi z doświadczenia. - Jestem starsza i może mądrzejsza.
Nie przestawaj zarabiać.
Trzymam kciuki, żeby mi się to nie przydarzyło.
- To ci nie pomoże. - Jutro możesz wszystko stracić.
Lepiej zacznij więcej sprzedawać.
Za kłopoty z tatusiami!
- Na zdrowie! - Na zdrowie!
Cholera.
Kane. Całkiem nieźle.
Wow. Jak tu ładnie.
To przyjęcie z okazji pierwszych 100 dni życia dziecka.
Kochanie.
Chodzi o celebrowanie życia.
Cherie nieźle się wykosztowała.
- Cherie! - Hej.
O Boże! Pięknie wyglądasz!
Uwielbiam chińskie imprezy.
Dziękuję ci, że to zorganizowałaś.
Cieszę się, że mogłam. Twoja mama uśmiecha się do nas z góry.
Zorganizowałam Jevonowi imprezę z pompą.
Przyjęcie rozpoczniemy od koktajli.
A potem będzie bankiet.
- Wyglądasz... - Wyglądasz niesamowicie!
Zawsze, gdy możemy się spotkać, by dobrze zjeść i się zabawić,
korzystamy z okazji.
Wow.
- Cześć. - Cześć.
Kim.
W stylu Moulin Rouge.
- Miło cię poznać. - To jej dom.
Och, fantastycznie.
- Przyszła Jamie. - Cześć!
- Tak się cieszę. - Cóż.
Denerwuję się, bo zaraz zrobię coś szalonego.
Oświadczysz się?
- Dzisiaj? - Tak.
- O rety, naprawdę? - Tak, dzisiaj.
- Naprawdę zamierzasz to zrobić? - Nie wiem.
Nie wiem.
- Hej, Kelly. - Jak leci?
Pięknie wyglądasz.
- To ten sam sweter co ostatnio? - Skąd wiesz? Zauważyłaś?
Zwracam uwagę na twój styl.
Tak, ale jest przysłonięty marynarką.
- Mogę o coś zapytać? - O co?
Ta plotka o tym, że sypiam z Andrew.
Tak.
Spotkaliśmy się.
Po co? Żeby rozdzielić rzeczy?
Całowaliśmy się.
- Całowaliście się? - Boże, Kelly.
O Boże!
Wiedziałem!
Powinnam się przyznać, bo jesteśmy
dobrymi przyjaciółmi i nie znoszę uczucia, że coś ukrywam.
Wiem, że są zdezorientowani. Pewnie są na mnie źli, ale
związki są skomplikowane i zagmatwane.
Też jestem zdezorientowana.
A więc to prawda.
- Nie! - Właśnie, że tak!
Mówiłeś, że się przespaliśmy. Jeszcze nie.
- Nie, że się zeszliście. - Nie!
Nie zeszliśmy się.
Myśleliśmy, że będziemy przyjaciółmi, ale jednak nie.
- Zanim wejdziemy... - Tu jesteś.
Widziałam, że siedzę obok Anny.
Powiedz mi, jak skończyła się afera z pompką do penisa,
bo nie chcę popełnić gafy.
Słuchaj, mam ostatnio dużo zmartwień. Zmarł mój ojciec.
Mój biologiczny ojciec.
O Boże.
- Kiedy się dowiedziałaś? - Wczoraj.
Więc na pewno nie pozwolę, by takie drobnostki
albo warczenie do ucha popsuły mi humor.
Przez te wszystkie lata myślałam: „Czemu mnie nie szukał?”.
Rozumiesz? Przemawiały przeze mnie duma, gniew.
Ale na to już za późno.
Wiesz. Jest ciężko.
- Bardzo mi przykro. - Tak.
Co teraz zrobisz?
Nie wiem.
Wybacz, Kim.
Wiesz, od dawna nie rozmawiałam z ojcem.
Nikomu o tym nie mówię, ale
czuję to samo. Powinien się ze mną skontaktować.
I nigdy nawet...
Ucz się na moim przykładzie.
Nie chcesz tego.
Pewnego dnia, gdy w końcu zdecydujesz, ale będzie za późno...
Kim ma rację.
Powinnam się odezwać i spróbować naprawić
moją relację z ojcem, zanim będzie za późno.
Bardzo mi przykro.
Może w ten sposób wszechświat każe mi wykonać jakiś ruch.
Tak mi przykro.
Więc...
- Chcesz szampana? - Tak.
Dobra, chodźmy.
100 DNI
- Mam pomysł. - Tak?
Gdybyśmy wzięli ślub, zaśpiewałbyś na nim?
O tak! Oczywiście.
Jeśli weźmiemy ślub.
Nie wiem kiedy. Jeszcze nie wzięliśmy ślubu.
- Tak. - Ale mamy dwoje dzieci.
- Nie spieszcie się. - „Nie spieszcie się”.
- O to mi chodzi. - Czas ucieka.
Mogę się zestarzeć.
Tak, więc...
- A więc... - „Nie spieszcie się”. Tak.
- Dobra, chodźmy po dziecko. - Dobrze. Zaraz wracam.
- Jevon! - Moje dzieciątko.
Jevon, spójrz na tort.
Sto lat
Cherie wiele w tym roku przeszła po śmierci matki.
Było jej bardzo ciężko.
To piękne widzieć Cherie w tym cudownym miejscu.
To wspaniała osoba i przyjaciółka.
Zasługuje na szczęście.
Sto lat
- Dziękuję, Harry. - Tak! Jevon.
- Jesteś ekspertem od biżuterii? - Tak.
Jak oceniasz biżuterię ludzi przy tym stole?
Kciuk w górę, kciuk w dół.
Ktoś ma na sobie
imitację.
Imitację?
Chyba tak.
Jeden, dwa.
- Jeden... - Jeden, dwa.
Rozpoznałeś?
- Potrzebuję wina. - Ciążą ci?
Dużo karatów.
NOCNY TARG RODZINY LEE
MIŁOŚĆ
Przy okazji, chciałam wam powiedzieć...
że zrobiliście coś niesamowitego, szukając ojca Kim.
Dziękuję.
- Kim jest dziś łagodniejsza. - Tak.
Może z nią porozmawiasz?
Co sądzisz?
Pogadaj z nią.
- Kim! - Kto woła?
- Co? - Kim, podejdź.
Nie dzisiaj, diable. Nie dziś.
- Kim! - Nie dziś, Szatanie.
Kim!
Nie widziałam Anny od czasu afery z pompką do penisa.
Co robisz, Kim?
Kim tu nie ma!
Uznałam, że lepiej trzymać się z daleka,
bo kto ma ochotę znów usłyszeć wykład?
- Nie powinnaś wchodzić ludziom do domu. - Nie. To nie ja.
- Nie wiń go. - Nie winię.
Jestem dorosłą kobietą. Nie chcę, by kolejna dorosła kobieta
mówiła mi, jak mam żyć.
To wszystko.
Cześć.
Przyjmij moje kondolencje.
Dziękuję.
Ja też straciłam rodzica.
Chcę przeprosić za to,
że weszłam ci do domu i cię zlekceważyłam.
Przepraszam z głębi serca.
Dziękuję.
Jestem osobą, która trzyma innych na dystans.
Jeśli mnie skrzywdzisz,
to zwykle nie dam ci drugiej szansy.
Ale wieści o moim ojcu naprawdę otworzyły mi oczy
i teraz próbuję nad sobą pracować,
żeby stać się lepszą i poprawić relacje z tymi, na których mi zależy, bo
życie bez miłości byłoby smutne.
Dziękuję.
Dobrze, że nie jest tak długa...
W drugą stronę.
Co? Wchodzimy tam?
O mój Boże.
Nie mówiłaś, że będziemy przemawiać.
Nie musisz. Ja przemówię.
Nie musisz nic mówić.
Może na końcu.
Słuchajcie. Chcę wam podziękować za przyjście.
Jestem bardzo wdzięczna
za cały ten rok, mimo że był dla mnie ciężki.
Nie powinnam płakać.
Dziś jest ważny dzień, bo przyjęcie z okazji 100 dni życia
symbolizuje życzenie, by Jevon żył 100 lat.
Jessey, zbudowaliśmy wspaniałą rodzinę.
I bardzo cię kocham.
Zadam więc pytanie.
Czy ty...
Jessey Lee, będziesz mnie bezwarunkowo kochał?
O Boże!
- Zawsze będziesz mnie kochać? - Tak.
I...
- Co? - Ożenisz się ze mną?
Mam pudełeczko.
- Klękaj! - Zegnij kolano.
- Proszę, to dla ciebie. - O Boże! Tak!
Cóż... Ojej.
- Hmm... - Nie mogę oddychać.
Jestem zaskoczony.
Patrzę na twarz Jesseya i widzę,
jak z jego twarzy znika uśmiech.
Myślę sobie:
„Tylko nie to.
Nie odmawiaj, bo cię zabiję”.
Być może jesteś...
pierwszym facetem, któremu oświadcza się dziewczyna.
Nie wiem, czy jestem pierwszym,
ale na pewno najszczęśliwszym.
Tak!
Tak...
Chcę spędzić z tobą resztę życia.
Zasługujesz na to, na co zasługuje każda dziewczyna.
- Dziękuję. - I jeśli mogę osiągnąć tylko to...
Myślę, że to najlepsze, co mogę w życiu zrobić.
Dziękuję.
Dobra.
A więc „tak”?
Oczywiście, że tak.
Powiedz „tak”!
- Gorzko, gorzko! - Gorzko!
Świętujcie!
Dobra.
- Tak! - Tak!
Ojej!
Cherie jest dla mnie inspiracją
do przełamania tradycji i życia po swojemu.
Florent, masz iMessage?
Dobra.
Wiadomo, że nie chcę zawieść rodziców,
ale czas zacząć nowy związek, iść z kimś na randkę.
Żyć własnym życiem.
- Wolny i bardzo dostępny. - Dziękuję.
Bardziej niż ja.
Kevin.
- Kevin! - Musimy porozmawiać.
- Kevin! - Mogę go porwać na chwilę?
Kane zawsze woła „Kevin”. Zawsze z nim jesteś.
- Słuchaj. - Co?
Co?
Czemu nigdy nie gadamy na serio?
- Nie wiem. - Patrz na mnie poważnie.
Próbuję, ale mnie rozśmieszasz.
To dziwne. Chciałam ci powiedzieć...
Bardzo dziękuję za...
Nie ma za co.
Przepraszam.
Przepraszam, że ciągle się ciebie czepiam.
Sądzę, że jesteś wspaniałym człowiekiem.
Tak?
Chyba mamy świetną…
Co to jest?
- Chemia? - „Chemia”?
Widzisz...
Patrzysz, jakbyś chciała, żebym cię pocałował.
- Jest raczej odwrotnie. - To dziwne!
- Kevin! - Nie wiem, może.
Zakochałaś się we mnie. Jasne.
- W porządku. - Kevin.
- Na zdrowie! - O Boże.
Kiedy ślub? Mogę przyjść?
- Jesteśmy zaproszeni? - Tak?
Schlebiło mi,
że Cherie mi się oświadczyła,
ale wiem, że nie tak sobie wyobrażała
zaręczyny.
Teraz wiem, że będę musiał
dać Cherie bajkowy ślub,
na który zasługuje.
Cherie, nie spodziewałem się tego.
Ani trochę.
Cicha woda brzegi rwie.
Gdy ich poznałem, pomyślałem: „Jak w domu”.
Chodź. Zróbmy razem…
Nadal czuję się nieswojo.
Ale mam wrażenie, że mnie zaakceptowali.
I założyłem koronę,
bo kumple mówią, że trzeba sobie robić prezenty.
Anna, założyłaś jej więcej diamentów?
- To skarby! - Nie.
- Znalazła je. - Przestań.
- Ojej, Jadore! - Jest urocza!
Ale to żałosna korona
w porównaniu z tą Christine.
Wyglądam na twardą,
bo musiałam się zahartować,
by osiągnąć to,
co chciałam. Ale to już przeszłość.
Zrobię, co w mojej mocy, by
być bardziej kochającą i wyrozumiałą osobą.
Ale nie dla Anny.
Nieźle.
To jest niezłe.
Ten rok był rokiem
nowych wyzwań.
Tak!
Przybij piątkę! O tak.
Nowe doświadczenia,
nowe znajomości.
Świetnie się bawię.
Trzeba pamiętać, że to nie próba generalna i żyć
pełnią życia.
Jestem z ciebie dumny.
- Przybij piątkę, Cherie! - Przybij piątkę, Kane.
Przyjaciel nie tylko z tobą przebywa.
Robi, co może, by ci pomóc.
Nigdy nie znałam prawdziwego znaczenia przyjaźni.
To cenne
być częścią czegoś tak wyjątkowego.
- Nie! - Tak!
O Boże.
Moi kumple są szurnięci, ale mają dobre intencje.
Kevin!
Patrz, Baby G.
Jeśli nie możesz być bogaty,
miej bogatych kumpli.
- Piękna noc. - Idziesz?
Tak, zabieram się.
- Dobra. - Kocham was.
- Wychodzimy? - Dzięki za zaproszenie.
- Pa, dzięki. - Pa.
Cieszę się, widząc, że Jessey i Cherie są zakochani i zaręczeni.
Taka jest miłość i uświadamiam sobie,
jak trudno jest znaleźć kogoś,
z kim chcesz spędzić resztę życia.
Cześć.
Napisy: Joanna Gołąb