NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Zaprosiłam do siebie Kelly i Cherie.
Problem w tym, że Jadore nie ma się czym bawić.
Jest słodziutka.
Ponieważ nie mam córki,
pomyślałam, że pobawię się z nią w księżniczkę.
Wow, księżniczka!
To wspaniałe, że Jadore kocha diamenty i skarby.
To urocze.
Pokażesz się mamusi?
Ale urocza!
Dużo lodów. Mama daje ci zwykle połowę batonika
albo ćwiartkę.
Podziękuj.
Dziękuję.
Tak, z ukłonem.
Nie ma za co.
Anna zabrała mnie w urodziny do Paryża.
Widziałam.
Świetnie się bawiłam
z Kelly.
Naprawdę.
- I tyle. - Andrew miał farta.
Jak ci się mieszka samej?
Muszę się przyzwyczaić.
Przywykłam do mieszkania z nim. Schowałam zdjęcia.
Schowałaś czy wyrzuciłaś?
Schowałam. To miłe wspomnienia.
To twój eks. Wyrzuciłabym je.
Nowy zapyta, czemu je trzymasz.
Schowałam je w pudełku.
To piękne wspomnienia... Część przeszłości.
Trzeba je uszanować... Schować i jeśli
będę smutna... to nie znaczy, że coś zrobię,
że wrócimy do siebie.
Skoro o tym mowa, rozmawiałaś z Andrew?
Nie rozmawiałam z nim. Nie widzieliśmy się.
Minęło sporo czasu.
Naprawdę?
- Tak. - W ogóle?
Unikam odpowiedzi na pytanie o siebie i Andrew.
W pewnym sensie się spotykamy.
Nie chcę okłamywać przyjaciół.
Po prostu mam dość osądów innych.
Zobaczymy.
Na pewno, ale nie teraz.
Nie. To zły ruch, nie?
- Tak, zły ruch. - Dzięki.
Dobrze, że się rozumiemy.
Cześć, mamo. Cześć, tato.
- Co? Kto to? - Cześć.
- Cześć! - Jestem.
Jak się masz? Pięknie wyglądasz.
Raczej ty.
Jak się masz? Dobrze?
Tak, w porządku.
Jestem wykończona. To był długi dzień.
Może drinka?
Tak. Jak wam minął dzień?
Cóż...
- Dużo spraw. - Lepiej się poczujesz.
Dużo?
- Na zdrowie. - Za was! Za dobre rzeczy.
- Czy my zawsze pijemy? - Owszem!
Jake, prywatny detektyw, powiedział mi,
że znalazł już ojca.
W naprawdę ekspresowym tempie.
Znalazł go tak szybko, jakby to było bardzo łatwe.
Kim, chcemy jechać do Wietnamu.
- Naprawdę? - Tak.
Pojedziemy tam
i zrobią nam wspaniałe masaże.
- Od razu kupmy bilety. - Tak, koniecznie.
Chcę powiedzieć o tym mamie, ale trochę się waham,
bo to delikatny temat.
Niepokoję się reakcją ojczyma,
tym, jak się poczuje.
Nie chcę, żeby w jakimkolwiek stopniu poczuł się niezręcznie.
Mówię o zwykłym masażu, a nie...
Tak, zwykły masaż.
Pięć dziewczyn na raz.
Znam cię.
- Mamo. - Nie.
Dan, pewnie się tego nie spodziewałeś,
ale zrobiłam coś, co wydało mi się słuszne, bo...
Wyszłaś za mąż?
Nie.
Nie, mamo.
Czemu chcesz rozmawiać?
Pamiętasz, że...
powiedziałam ci,
że chciałam wynająć prywatnego detektywa, żeby odnalazł mojego
prawdziwego ojca.
Tak, wspominałaś.
Znalazł go.
- Znalazł go? - Znalazłaś go?
Chyba tak. To chyba on.
Dan, nie wiedziałam, jak ci to powiedzieć.
Nie chcę, żebyś czuł się niezręcznie.
Nie czuję się niezręcznie. Jak ty się czujesz?
Ulżyło mi.
Przepraszam. To mnie przytłacza.
Rozmawiałaś już z nim?
Nie! Oczywiście, że nie.
Niedawno dostałam dokumenty.
Znam jego adres. Mam jego numer telefonu.
Mam nawet informacje o jego nowej żonie.
Tak?
To musi być ten facet.
Tak.
Tak, ale nie wiem...
co robić. Denerwuję się, bo...
Chcesz go zobaczyć?
Nie wiem.
Przemyśl to.
Wiesz, ja...
A on, chce się z tobą widzieć? To inna kwestia.
Myślę, że to dobrze,
że go znalazłaś.
Myślę, że to dobrze.
Cieszę się, że się ożenił.
Tak.
A jeśli jego nowa żona nawet nie wie,
- że ma córkę? - Tak.
Raczej o tobie nie zapomniał.
Nie wiem. Co mam zrobić?
Twoja decyzja.
Dan bardzo cię kocha. Kocha cię jak swoją córkę.
Myślę, że to emocje.
Z jednej strony to może być bardzo
intensywne przeżycie,
ale chcę dla ciebie jak najlepiej, więc dobrze się zastanów.
- Dziękuję za wsparcie. - Będzie dobrze.
- Tak. - Będzie dobrze.
Denerwowałam się, bo nie chcę was zranić.
Jesteście...
- Kim, chcę... - ...dla mnie wszystkim.
Jestem twoim tatą.
Tak!
Chcę dla ciebie jak najlepiej.
Dziękuję.
- Dobra. - Co ja bym bez was zrobiła?
Wiemy.
Chcę zamknąć ten etap.
Chcę przestać myśleć: „Co jeśli?”.
I zbudować relację z ojcem, którego nigdy nie miałam.
Co, jeśli zadzwonię i odbierze jego żona?
Jeśli odbierze jego żona, wtedy...
Jak o niego zapytam?
- Musi usłyszeć męski głos. - Rozumiem.
Powinien zadzwonić Kane.
Każ Kane'owi zadzwonić. Potem zapytasz, czy jest twoim ojcem.
Jeśli powie, że tak…
- Kiedy myślisz... - Może w tym tygodniu.
Cieszę się.
- Bardzo, kochanie. - Tak.
Dzięki, mamo. Kocham cię.
Dziękuję za wyrozumiałość.
Jesteś wspaniałą córką. Naprawdę.
Ty
przytyłaś?
Schudłaś?
Przytyłam?
Dobra.
POSIADŁOŚĆ ANNY
Anna?
- Tutaj! - Gdzie?
W kuchni!
- Gdzie? - W kuchni.
Cześć, Kevin.
Proszę, prawdziwa pani domu.
Tylko raz w roku.
To wydaje się szalone i nieprawdopodobne,
ale myślę, że Kelly mogła wrócić do Andrew.
- Żartujesz? - Wcale nie.
Wiem. To szokujące.
I bardzo stresujące.
Byłem na randce z Kelly.
I?
Zabrałem ją na lekcję salsy. I wyszło niezręcznie.
Czuję, że dalej go kocha,
a ja powinienem się umawiać z innymi dziewczynami.
Nie będę na nią czekać.
Nie wiem. Może robi to tylko...
dla zabawy.
Mam zadzwonić i się dowiedzieć?
- Ja zadzwonię. - Ty zadzwoń.
Tak!
- Dobra. - 83 nieodebrane połączenia?
Nie wiem jak... To jak Instagram.
Nie wiem, jak to zrobić. Chwila.
Nie...
Widziałaś te wiadomości głosowe? 79?
Tak, ale...
Zadzwonisz do tych ludzi?
Tak, kiedy znajdę chwilę.
- Hej, Kelly. - Kelly.
Cześć, Anno.
Cześć, Kelly.
Mogę zadać ci szybkie pytanie?
Jasne, o co chodzi?
Powiedz mi, że nie spotykasz się znowu z Andrew.
- Co? - Znowu się z nim przespałaś?
- Nie. O czym ty mówisz? - Przysięgasz na Boga?
Skąd to pytanie?
Bo bardzo się martwiłam.
Dziękuję. Nie, nie zeszliśmy się.
- Serio? - Tak. Naprawdę, daję słowo.
Naprawdę, nie jesteśmy razem.
Dobrze, już... muszę kończyć.
Nie wiem, o co chodzi, bo mówiłam ci już, że nie jesteśmy razem.
Straciłam sygnał albo się rozłączyła.
Wielkie dzięki, Kevin.
Nie wiem, czy to prawda.
Ja też nie.
Jeśli wróci do Andrew, to znaczy, że jest
bardzo zaangażowana
i lubi cykl odejść i powrotów.
Nie chcę brać w tym udziału.
Nie zdziwiłabym się, gdyby Kelly wróciła do Andrew.
Była taka defensywna.
Gdy ktoś od razu się broni,
to coś ukrywa.
- Przepraszam. - Jesteś super.
Ulżyło mi.
Boże! Przepraszam!
Ta rozmowa z Andrew była... Mam uraz.
To było traumatyczne.
DOM KANE’A ZACHODNIE HOLLYWOOD
Dobra, Kane, podłącz mnie.
Który program chcesz?
Rozciąganie, odpoczynek?
Najcięższy.
Rozciąganie.
- Nie chcę tego. - Rozciąganie.
- To program na całe ciało? - Weź...
Nie jesteś Azjatą. Buty obok drzwi.
- Serio? - Azjatycka kultura.
Przy drzwiach?
Trzeba pytać, czy należy ściągnąć buty.
- Tak. - Ale ty masz buty.
To kapcie.
Co za różnica?
Tak lepiej.
- Co zrobiłeś z moimi butami? - Wyrzuciłem.
To jest jak wielki wibrator.
Czasem się na nim podniecasz?
Ciągle. Co wieczór siedzę tam godzinę.
O Boże! Co? Tutaj?
Co noc przez godzinę.
- Co? - Codziennie go dezynfekuję.
- Codziennie dezynfekujesz? - Cóż...
mam nadzieję, że dziś też.
Zamknij się już.
Dobrze. Nic już nie mówię.
Cześć!
Przyszło żarcie.
- Kto to? - Dostawa!
Dostawa czego?
- Mam twoją matchę. - Ach, tak?
- Zostaw na progu. - Cześć.
- Jak się masz? - Cześć.
- Matcha. - Nie zdejmuj butów.
- Czemu...? - Spoko.
W azjatyckich domach nie trzeba ich zdjąć?
- To Gucci, więc nie musisz. - Bo Gucci!
- Nie kupiłaś mi słomki. - Sam wymieszaj.
Co słychać?
Dużo się działo.
Musiałam powiedzieć rodzicom, że znalazłam prawdziwego ojca.
Tak.
Ten facet już go znalazł?
Szybko działa.
Moi rodzice bardzo mnie wsparli.
- Mówiłem ci, Kim. - A tata...
Mój ojczym... rozpłakałam się.
Byłam podłamana, ale teraz czuję się lepiej.
Kolejny krok to zadzwonić do niego?
Czy ja...
- Tak! - Tak sądzisz?
Po co to było przechodzić?
Zanim zadzwonisz, co chcesz powiedzieć...
Co odkrył detektyw?
Jest teraz żonaty. Mam informacje o jego żonie.
Ma na imię Marilyn.
To może być numer jego żony.
Nie mogę zadzwonić, bo... Rozumiecie?
Co, jeśli żona nie wie, że ma córkę?
Mogłabym zepsuć jego relacje z rodziną.
Możesz udawać telefonistę?
Poborcę podatkowego?
Zobaczymy, kto odbierze.
Tu Kevin z firmy ubezpieczeniowej.
Nie tak.
- Nie? - Nie, daj spokój.
Dobra.
Musimy ustalić, kto mówi pierwszy.
- Ty. Ty mówisz. - To głupie.
Powiesz tylko „Tony”.
Tony? Dobra.
Powiem, że przyjaciółka chciała, żebym zadzwonił
- i spytał, czy jest szczęśliwy? - Tak.
- Tak lepiej. - Dobra.
- Gotowa? - O Boże, gotowa.
Dobra. Nie denerwuję się. Zróbmy to.
I jeśli... Co jest, kurwa?
- O Boże! - To znak!
- Musimy zadzwonić! - To znak...
Musimy zadzwonić!
Co się dzieje?
- Coś się dzieje. - Ale co?
Co się tu dzieje?
- Widzieliście to? - O mój Boże. Szaleństwo.
- Zróbmy to. - Jasne.
- Jest sygnał? - Tak.
Zostawić wiadomość?
- Nie muszą odbierać. - Tak.
- Stacjonarny czy komórka? - Komórka.
- Kto ma stacjonarny? - Wszyscy.
Nikt nie ma stacjonarnego.
Nie odbiera.
Po sygnale nagraj wiadomość.
Zostaw wiadomość.
...możesz się rozłączyć lub nacisnąć „1”.
Cześć. Mam na imię Kevin.
Byłem ciekaw, czy to numer Tony'ego.
Przyjaciółka chciała, żebym zadzwonił.
Oddzwoń, jak będziesz mógł. Dziękuję.
Dobrze, prawda?
Zapiszę go jako „Domniemany Tony”.
- „Domniemany”? - Bo nie wiemy, czy to on.
- To on. - Nie wiemy.
To może być jego żona.
Gdzie mieszka?
- Wiesz? - W Karolinie Płd.
Wybierzmy się na wycieczkę.
- Tak. - Nie!
Lot do Karoliny Płd.
Nie. Mam rozbić namiot pod jego domem?
Polecimy samolotem Anny.
Ja na to: „Niby po co?”.
Zadzwoniłam, nie odebrał, nie pojadę do niego.
Muszę zobaczyć, czy oddzwoni albo napisze.
Trzeba chwilę zaczekać.
- Jedziemy? - Nie, Kane!
Tak, zróbmy to. Nudzę się. Jedźmy.
Cześć.
Jak się masz?
Florent to jeden z moich najlepszych przyjaciół.
Jest niesamowity. Piękny.
Zabawny i bardzo francuski.
Chciałam, żeby przyjechał poświętować swoje urodziny.
Będziemy świętować cały tydzień.
Uwaga!
Dziękuję. Uwaga.
Anna.
To jedzie, jak chce. Cholera!
- Anna! - Gdzie jesteś?
- Cześć! Jak się masz? - Nowy sposób robienia zakupów?
Wyjaśnię sprawę, rozmawiając z Kelly twarzą w twarz.
Dam jej kredyt zaufania
po rozmowie telefonicznej. Bo mi na niej zależy.
Ja będę w środku. Ty stań na moich stopach.
Zaraz... jak?
Anna jest żądna przygód.
- Stań na moich stopach. - Na pewno?
Niczego nie jestem pewna.
Kelly, powstrzymaj się od paniki.
Świetnie ci idzie.
- O Boże! - Nigdy nie robiłam tak zakupów.
To sposób Anny.
- Ostrożnie. - Uwaga!
O mój Boże.
Anna jest naprawdę wyjątkową osobą.
Kiedy tak się zachowuje, to jakbym przebywał z dzieckiem.
Dobra, podejdź.
Kelly.
Proszę zjechać na chodnik.
Włóż buty.
- Musimy zjechać na chodnik. - Nie.
- Mam wsiąść? - O tak.
Proszę mi podać rękę.
- Dałam radę. - Pomóż mi.
„Dałaś radę?”. Wcale nie.
- Ojej! - Dobrze.
- To... - Nie wykonuj gwałtownych ruchów.
Jak w filmie Titanic.
Och, Jack!
Skupiam się. Nie...
Możemy na chwilę usiąść?
- Jasne. - Dobrze.
Prawie zginęłyśmy.
Nie jestem fanką ryzyka.
Ale randkowałaś z Power Rangerem.
Tak, ale nim nie byłam.
- Powiedz prawdę. - Jasne.
Znowu się zeszliście?
Nie. Byłam trochę...
zaskoczona, gdy do mnie zadzwoniłaś.
Nie wiedziałam, czemu to zrobiłaś.
Poza tym
jakbyś oskarżała mnie o kłamstwo.
Ale mówiłam prawdę.
Wiem. Myślałam, że to właśnie mi powiesz.
Czy ludzie plotkują? Ludzie tak mówią?
Ludzie zawsze tak robią.
Mam dość mówienia o tym.
Uwielbiam Annę, ale chcę,
żeby odpuściła.
Jak myślisz, dlaczego wszyscy sądzą, że z nim jesteś?
Nie mam pojęcia. Naprawdę nie wiem.
Bo wiesz...
Nie wiem.
Nie patrz na mnie.
Anno, kto to powiedział?
- Kto rozsiewa plotki? - To tajemnica?
- Tak? - Nie wiem.
Co?
Kevin powiedział, że zeszłaś się z Andrew.
Kevin?
Nawet z nim nie rozmawiam.
Byłaś na randce z Kevinem.
Tak, ale to było...
Dlaczego to powiedział? To jakiś obłęd.
Przyjaciele mają mnie wspierać.
Jeśli nie odpuszczają, ja też nie mogę.
Cześć, piękna!
- Cześć! - Cześć!
Miło cię widzieć.
Co to, alkozlewka?
Ładna.
Piękna.
- Cherie! - Cześć!
O Boże, wyglądasz...
Nie wiedziałam, że mam się wystroić.
To impreza z diamentami.
Jak sprawy z Andrew? Jesteście w kontakcie?
Mam dość mówienia o tym!
Dobrze. Nie musimy... Ja nic o tym nie mówiłem.
- Sto lat. - Dzięki.
Bardzo błyszczące.
Anna już tu jest?
Anna, spuść włosy jak Roszpunka! Albo diamenty.
Anna urządza imprezę z diamentami dla Florenta,
który przyleciał z Paryża.
Budżet Anny nie ma granic. Jest bardzo hojna.
Ale spóźnia się na własną imprezę!
Anna!
Mogę wejść na górę?
Gdzie Anna? Mogę tam wejść?
Lepiej nie.
Ja już nigdy tam nie wejdę.
Anna? Puk, puk!
Powinienem tam pójść.
Tylko nie węsz!
Nie będę węszyć. Ale jeśli Kane tam jest, to ja też idę.
O Boże. Co to? Lepiej nie wchodzić.
Co to?
Lody.
Więc nie siadamy do kolacji.
Nie, jeszcze nie.
Zjadłam cały talerz spaghetii.
Chcę więcej trufli.
Nie wiem, skąd wzięła się ta plotka.
Jaka?
Wszyscy pytają, czy zeszliśmy się z Andrew.
Podobno ty to powiedziałeś.
Mam dość ciągłych tłumaczeń.
Wszyscy oskarżają mnie o kłamstwa.
Zwykle wracacie do siebie.
Tak.
Teraz jest inaczej. Wyprowadził się.
Nie wiem, w co wierzyć.
Myślałem, że ty też.
Ale nie.
Nigdy nie został na noc?
Mówię poważnie.
To dobre dla nas obojga.
Czuję, że muszę zapomnieć o Kelly,
przestań o niej myśleć i powiedzieć sobie,
że jeśli sama nie zmieni zdania…
Nie wiem. Może nie. Kto wie?
Ale muszę żyć dalej.
Prowadzi cię dwóch mężczyzn.
- Dobrze. - Bo jesteś królową.
Co słychać?
Wszystkiego najlepszego.
Nie miałam czasu zawinąć.
Florent, pokaż.
- Czekolada? - Pokaż.
- To nie czekolada. - Niesamowita!
Załóż.
O Boże.
- Wspaniała. - Dziękuję.
Sto lat.
Choć brzmi to tandetnie, przyjaciele są na zawsze.
Diamenty też są wieczne.
Kocham cię.
Mam wrażenie, że wychodzi za mąż.
Stary...
Umówiłem się z Kim i jej mamą na obiad.
Powiedziałem im o sesji hipnoterapii.
Jakiej hipnoterapii?
- Nie mówiłem ci? - Nie!
Cholera!
Nie sądziłem, że to zadziała, ale nagle wszedłem w hipnozę.
- Tak. - A potem odblokowałem
wspomnienie związane z mamą i jej lęk
przed urodzeniem dziecka, bo go nie chciała.
- Cholera. - Nie spodziewałem się tego.
- To szaleństwo. - Ale to pomogło mi zamknąć ten rozdział.
Kim nie chce znaleźć ojca,
choć wiemy, gdzie jest.
Ale co, jeśli my…
My obaj?
...to za nią zrobimy?
Powiem mu o tym,
jak to doświadczenie wpłynęło na moje życie.
- Jasne. - Nawet jeśli ją odrzuci...
Odrzucenie dało mi wiele do myślenia.
To jej może wyjść na dobre.
Jak to zaproponujesz?
Wiemy, gdzie mieszka.
Cóż, mamy jego adres.
Stary, jedźmy.
Kim się na to zgodzi? Ja owszem...
- Powinniśmy ją wspierać. - Nie mówmy jej.
- Nie powinniśmy? - Nie mówmy.
- Nie biorę odpowiedzialności. - Nie.
- Ja biorę. - Dobra!
Chcę jechać do Karoliny Płd.,
bo sądzę, że Kim nie wie, co dla niej dobre.
Musimy ukryć to przed Kim,
bo zrobi wszystko, by nas powstrzymać.
Ale jeśli rezultat będzie dobry, myślę, że będzie szczęśliwa.
Nie obstawiam, bo zwykle przegrywam,
ale chyba warto zaryzykować.
- Dobra. Zgoda. - Tak.
- Nie chcę zostać porwany. Serio. - Kto miałby cię porwać?
- Każdy. - Kto?
Dużo ludzi!
- Coś zasugeruję. - Tak.
Nie zakładaj błyskotek.
Mam to przykręcone do nadgarstka.
O Boże. Co to jest?
Chyba lody z azotem.
- Jakbym była smokiem. - Co?
- Na razie. Pa. - Pa. Dobranoc.
- Dziękuję. - Miło było was poznać.
Było super.
Witajcie, przyjaciele! Rany!
Patrz, kogo znalazłem.
Patrzcie, kto w końcu się pojawił.
Wybacz, Christine.
- Wychodzimy. - Co masz na myśli?
- Jak leci? - Spóźniłaś się.
Już po kolacji?
- Tak. - To twoja impreza.
- Dzięki, Anno. - Tak.
Przyszłam o wskazanej porze.
Rozumiem.
Na zaproszeniu napisano: 21.00.
Ta suka podała mi błędną porę.
Nabrała mnie.
Znowu ze mnie zakpiła.
Ojej, jestem...
zupełnie zdezorientowana.
Zaprosiliśmy ją trochę później niż pozostałych,
żebym nie musiała jej znosić cały wieczór.
Karolina Południowa, dzień dobry!
Idiota!
- Ojej! Mają sklep Louis Vuitton! - Vuitton!
- Zatrzymasz się? - Nie.
Cieszę się, że tu jestem.
Nigdy nie byłem na Południu
i chcę sprawdzić, co tu jest, co nowego,
co jest modne.
Powiem tacie: „Nie chcę już mieszkać w Los Angeles.
Wolę w Karolinie Płd.”.
Weźmy powóz.
POWOZY W CHARLESTON
Czy to koński odpowiednik Ferrari?
- Tak. - Tak!
- Koń się wścieknie. - Dobrze.
- Jest nawiedzony? - Tak mówią.
Widziałem napis „Spacer z duchami”.
- Przepięknie. - Co nie?
Palmy jak w Kalifornii.
To ładna ulica. Jak Rodeo Drive.
Chwila, to stąd są palmy? Z Południa?
Nie, palmy są z Palm Springs.
Chyba nie z Palm Springs.
- Co do...? - Co?
To flaga Konfederacji!
Zrobię fotkę.
Nie! Nie rób zdjęcia z flagą Konfederacji.
- Nie jestem konfederatem. - Nie.
Pa, koniku!
- Podziękował ci. - Pa.
Czemu biegną?
Wystraszyli się.
Boją się Azjatów?
Przyszli Azjaci!
- Chcemy kupić twoją posiadłość! - Jesteśmy tu, suki!
Chcemy kupić wasze domy!
Wystraszyliście ich. Szybko uciekli.
To Azjaci ich wystraszyli?
- To przez to. - Nigdy wcześniej nie uciekali?
- Potrzeba więcej zwolenników? - Tak.
Pożyczę na chwilę do zdjęcia.
Witaj...
- Boże. Umieram. - ... w twoim pierwszym Airbnb.
Widzisz? Jak w domu.
Dość uroczo.
Co powiemy na miejscu?
Jestem przyjacielem Kim.
Co robisz?
Uczę się jego języka.
Wybacz.
Spróbuj to powiedzieć.
Co, kokaina?
Mów lepiej po angielsku.
Jeśli to spieprzymy, spieprzymy przyjaźń,
więc powinniśmy poćwiczyć.
Czołem.
Czy jesteś...
To mogłoby się zdarzyć.
- Dobrze. - Oczywiście.
- Jestem Kevin. - Cześć.
Cześć. Tony?
Być może.
Znasz Kim?
Kim jesteś? Czemu tu przyszedłeś?
- Wynoś się z mojego domu! - Nie jestem w środku!
Nie jestem w twoim domu!
To też mogłoby się zdarzyć.
Może ja zapukam do drzwi,
bo mam bardziej powściągliwą twarz.
- „Powściągliwą”? Co to znaczy? - Wygoogluj.
Jak się masz?
Dobrze. Kim jesteś?
Kane z Los Angeles. Miło cię poznać.
Jestem żoną.
- Kurwa. Ciężka sprawa. - Stary, nie!
Kane, przerażasz mnie. Przestań!
- Po prostu to zróbmy. - Chodźmy. Dobrze.
Robimy to dla ciebie, Kim.
Tak.
Jakiś rym?
- To dla ciebie. - To dla ciebie, Kim.
Więc nie rób dziwnych min.
Rzuci w ciebie butelką. Obleje cię wodą.
Pewnie tak. Chyba się zrzygam.
- Nie! - Nie będę rzygać.
- Nie zapukam do drzwi. - Ja zapukam.
Boję się. Nie wiem, dokąd jedziemy.
Nie mamy pojęcia, na co natrafimy.
Nie wiemy, czy to bezpieczne. Nie jestem w drogim hotelu
z odźwiernym.
Oby był w domu.
Właśnie, Zaszliśmy tak daleko i...
- Cholera, to tutaj. O Boże. - Tutaj?
Boże! Nie. To zbyt prawdziwe.
Nie ma samochodu. Co myślisz?
Zaczekaj. Rozejrzyjmy się... nie ma nikogo.
- Może nie ma auta. - Albo nie jest w domu.
Pozwól, że nas przedstawię.
- Cześć, sprzedajemy nieruchomości. - Nie.
Najlepsza opcja jest taka,
że Domniemany Tony wychodzi z nową żoną,
oferuje nam ciastka i zaprasza do środka.
„Tak, mam córkę o imieniu Kim. Tęskniłem za nią”.
Ale co, jeśli Domniemany Tony wyjdzie
ubrany w flagę Konfederacji, ze strzelbą,
i każe nam spieprzać?
Nie wiem, czy ktoś tu mieszka.
Czekaj. Możemy zajrzeć przez okno?
Nie, to będzie wyglądać dziwnie.
Dobra, zrób to.
Teraz ty.
Cześć.
Jest tam ktoś?
- Co? - Jest zdjęcie Wietnamki.
- Naprawdę? - Tak.
Gdzie?
Azjatka. Na pewno tu mieszka Azjata.
- O mój Boże! - Boże, widzę zdjęcie...
- To...? - ...tego gościa.
To na pewno Azjaci.
Dobrze trafiliśmy.
Jakie są szanse, że wylądujemy na jego progu
i zobaczymy na zdjęciach Azjatkę?
Wiem, że dobrze trafiliśmy.
Wyglądają sympatycznie. Nie boję się.
Jesteśmy Azjatami. Nie zastrzelą nas.
Widziałem, jak tam wchodzą ludzie. Jeśli ci obok nie otworzą,
- przejdziemy tam. - Dobra.
Bo wiem, że tam są.
Oby byli Azjatami.
- Hej. Jak się masz? - Cześć, Kevin.
- Kevin? - Miło mi.
- Mój przyjaciel, Kane. - Hej.
Szukamy... czy mieszka tu Tony?
- Znasz sąsiadów? - Nie.
- Nie ma tu Tony'ego. - Nie znasz sąsiadów?
Ten gość nazywa się Michael.
- Michael. - Azjata?
- To Wietnamczyk. - Wietnamczyk?
- Michael? - Michael.
Znasz jego nazwisko?
Nie znam nazwiska, ale wiem, że jest Wietnamczykiem.
Gdzie pracuje? Czy...
W salonie manicure...
- Wiesz gdzie? - Nie.
Michael?
Czy Domniemany Tony to Michael?
Czy Michael to Domniemany Tony? To ta sama osoba?
Zmienił imię?
Zmienił je, żeby go nie znaleźć?
- Ma żonę? Jest żonaty? - Żonaty. Tak.
Znów się ożenił.
- To wszystko, co wiem. - Tylko tyle wiesz? Michael.
Salon manicure. Dobrze.
Dziękuję. Jestem wdzięczny.
- Dziękuję bardzo. - Dziękuję.
Dziękuję. Pa.
Dziękuję.
To bardziej skomplikowane, niż sądziłem.
Żeby dowiedzieć się, kim jest Michael,
dzwonię do detektywa i o to pytam.
A on mówi mi, że to ktoś, kto zna Domniemanego Tony'ego.
Pomyślałem: „To nie ma sensu.
To ta sama osoba?”. To musi być ta sama osoba.
Może nas naprowadzi na lepszy trop.
- Dobrze. - W porządku.
- Halo? - Czy to Michael?
Tak.
Cześć, Michael. Nazywam się Kevin i jestem tu z Kane'em.
Zastanawialiśmy się, czy znasz kogoś o imieniu Tony...
- Kogo? - Tony. Znasz Tony'ego?
Nie.
- Nie? - Zapytaj, czy zna Kim.
- Nie. - Kojarzysz Kim Lee?
- Kim Lee? - Tak, Kim Lee.
- Nie. Nie znam. - Nie?
- Dobrze. - Nie znam. Dziękuję.
- Dobra. Dziękuję. - Dziękuję.
Nie rozumiem, jak to możliwe, że Michael nie zna Tony'ego...
Jak usłyszał o Kim, powiedział: „Nie wiem”.
Szybko się rozłączył...
Zdenerwował się. Czuję to.
Naprawdę?
O Boże.
Boże, tu jest tyle mrówek.
Tyle mrówek. Nie zabijaj ich.
Za dużo mrówek.
Nie zabijaj mrówek.
Lubię owady.
Potrzebuję odpowiedzi. Chcę dać Kim odpowiedź.
Musimy dowiedzieć się więcej i nie poddawać się.
Chcę znaleźć tatę Kim.
Ile tu jest salonów manicure?
- Co? - Szukaj w Google i Yelp.
- Ile wietnamskich salonów? - Yelp.
Zobaczmy. Yelp.
- 3 km. - Tylko 3 km. Jedźmy.
Najgorsze, co może się zdarzyć, to zrobimy sobie manicure.
Jasne. Wygrana dla nas.
Czuję się, jakbyśmy rozwiązywali śledztwo.
Wiem!
Potrzebuję manicure.
- Zrobisz sobie manicure. - Czy Michael zrobi mi paznokcie?
To okropne...
ZACHODNIE HOLLYWOOD
Siad.
Łapa.
Dobrze wyglądasz!
Prezenty!
Co porabialiście?
Ćwiczymy, żeby nie świrował w nocy.
- Zabierasz go do parku dla psów? - Dziś tylko tu.
Jak się masz?
Dobrze.
- A ty? - Dobrze.
- Tak. - Pracowałem.
Codzienna harówka.
Filmowanie.
Pokażę ci bilbord. Widać go przy Sunset Boulevard.
Który bilbord?
- Dla Tanqueray. - Ach, ten z tobą.
Tak, ze mną.
Przeprowadziłeś się już?
Tak.
To tymczasowe lokum, ale piękne.
Podoba mi się. Przyjedź.
Możemy...
się przyjaźnić, czy…
Jedyne, czego nie chcę,
to brak szczerości. Gdybyś po rozstaniu
poszła na randkę i mi nie powiedziała,
to byłoby jak cios w plecy.
Byłaś na randce? Ktoś cię zabrał?
Zgodziłaś się?
Słyszałeś o tym. Dlatego zadajesz tyle pytań.
Widać po stylu ich zadawania.
Jaka jest odpowiedź?
Byłam na randce z Kevinem.
To twoja sprawa, ale nie chcę, by mnie okłamywano.
Byłabyś zła, gdybym nie powiedział ci o randce z Kim?
To by cię bolało?
Chyba tak.
Popełniłam błąd.
Spotykanie się z eksem nie jest dobrym pomysłem.
Nie ma sensu się widywać.
Tak będzie łatwiej.
Oczywiście, że czuję się zraniony,
to jakby ktoś zadał mi cios w plecy.
Ale w środku czuję, że drzwi są nadal otwarte.
To wymaga czasu.
Uważaj na siebie.
Dobra. Mam zdjęcia.
Wygląda jak Kim?
Zrobimy sobie z nim selfie.
Tak, Kim. Kto jest twoim tatą?
Właśnie. Strzelimy sobie z nim fotkę.
Pomyślałem, że może będzie fajnie.
Mamy 1% szansy na znalezienie ojca Kim,
ale mam wrażenie, że możemy coś odkryć.
To może być moja nowa pasja. Praca detektywistyczna.
Może w weekendy.
Jesteśmy blisko.
Co to za miejsce?
Dobrze. Wchodźmy.
Stary, denerwuję się.
Wiem, że damy radę.
Jesteśmy. Po prostu się przekonajmy.
Właśnie.
- Cześć. - Cześć.
Hej, czy jest Michael?
- Tak. - Cześć.
- Dzwoniliśmy do ciebie? Tak? - Tak.
- To byłeś ty? - To twój numer?
Jesteśmy z Los Angeles i dostaliśmy twoje dane,
bo moja przyjaciółka szuka ojca. Kim Lee?
Znasz Kim Lee?
Jej tata? Nie jestem tatą Kim Lee.
Mogę pokazać ci jej zdjęcie?
Tak.
Pierwszy raz ją widzę.
Nie znasz Kim Lee?
Mówią na ciebie Tony?
- Nie. - Nie?
Wcześniej mieszkałem w Long Beach.
- Long Beach w Kalifornii. - W Kalifornii.
Tak. Mieszkałem tam przez jakiś czas.
To Wietnamczyk. To Azjata. W odpowiednim wieku.
Wszystko pasuje do opisu.
Czyli to może być ojciec Kim.
Być może rozmawiamy z tatą Kim.
Kim…
Dlatego mówiłeś, że chcesz mnie tylko o nią spytać?
- Tak. - Tak.
Nie. Mówię, że jej nie znam.
- W porządku. - Nie znam.
- Lecieliśmy tu siedem godzin. - Tak, długo.
- Długo. Nieważne... - Nie ta rodzina.
- Nie ma sprawy. - Dzięki za czas.
Michael zaprzecza.
Nawet na nas nie spojrzał. Wiem, że kłamie.
Myślę, że boi się powiedzieć prawdę.
Nie chce, by go odnaleziono.
Ale wiem, że to on.
Przyjechaliśmy aż tutaj.
Do cholery, złapaliśmy
sześciogodzinny lot.
Zrobiliśmy wszystko...
Wszystko, co w naszej mocy, ale...
Nie takiej chcieliśmy odpowiedzi, ale to też odpowiedź.
- Tak, przynajmniej... - Jakaś odpowiedź.
Tylko to się liczy.
Powinien się skontaktować. Teraz to od niego zależy.
To musi być jego decyzja. Ma informacje.
Powiedzieć Kim?
Nie wiem. Nie chcę o tym myśleć. Jestem zmęczony.
Jestem padnięty.
Co za dzień.
Żal mi Kim.
- Poczuje się zraniona? - To znaczy?
Znaleźliśmy go...
- I żyje, ma się dobrze. Pracuje. - Tak.
Nie jest młody.
Ile ma jeszcze lat? Może 20, 30.
Nie chcę, żeby Kim straciła tę okazję.
Czułem, że chciał powiedzieć...
chciał powiedzieć „tak”.
Ale nie mógł, bo nie wiem... może był zaskoczony.
Trzeba jej powiedzieć.
Musimy jej powiedzieć.
Nie wiem, jak to jej wyjaśnić,
bo jest gorzej, niż się spodziewaliśmy.
Trzeba powiedzieć Kim, że znaleźliśmy jej tatę,
ale nie chce mieć z nią nic wspólnego.
To gorsza odpowiedź dla Kim.
Jak jej to wyjaśnić?
To zdecydowanie jej tata. Wydaje mi się...
że tak.
Wiem. To na pewno jej ojciec.
Chodźmy spać.
- Tak. - Nie mogę o tym myśleć.
Jestem taki zmęczony.
Dzwoni Domniemany Tony!
- Co? - Przysięgam na Boga.
Co?
Halo, mówi Kevin.
Tony.
- Cześć, Kevin. - Cześć.
Szukasz Tony'ego, tak?
Napisy: Joanna Gołąb