NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
POSIADŁOŚĆ ANNY SHAY
- Jestem gotowy. - Sesja jogi?
- Tak. - Ćwiczyłaś kiedyś jogę?
Owszem, kiedyś.
Jaki typ jogi?
Śpiącą, rozciągającą,
Power Jogę?
Jest wiele rodzajów jogi.
Cóż, ćwiczyłam z Russellem Brandem.
Pokaż, co umiesz.
Naga joga…
- Chwila... - Co ty robisz ?
- Bądźcie poważni. - Cześć.
To mój nauczyciel jogi.
Zastanawiałam się, co moglibyśmy zrobić poza dniem zabiegów.
Moja przyjaciółka powiedziała:
„Może joga? Zaproś instruktora”.
- To twój nauczyciel jogi? - Tak...
- Kane. Miło mi. - Jak leci?
Z Anną nie można się nudzić.
Przeżycie, które przeciętnej osobie wydaje się normalne,
dzięki Annie jest niezwykłe.
Teraz wydech przez nos.
Zegnijcie nieco kolana.
Wyciągnijcie ręce, dłonie równolegle.
Teraz dłonie na zewnątrz,
kolana proste, dotykamy palców stóp.
Nie mogę sięgnąć.
Wybaczcie.
- Hej. Ładnie wyglądasz. - Cześć.
Ojej. Naszyjnik z diamentami w połączeniu ze strojem do jogi?
- Tak. - Co masz na sobie?
Lekcja jogi!
- Nikt nie mówił, że będzie joga. - Wyszło spontanicznie.
Myślałam, że będą drinki. Nikt nic nie mówił.
Byłam w szoku, gdy Christine wspomniała o mnie na imprezie.
Wiem, że są wśród nas
entuzjaści seksu analnego i...
- Anna. - Co? Ja?
Polecasz mi jogę w tym stroju,
czy masz coś, co mogłabym włożyć?
Jasne.
Jestem sobą rozczarowana.
Powinnam była przejrzeć plan Anny.
- Szlafrok czy legginsy? - Legginsy.
Zaprosiła mnie na małe przyjęcie koktajlowe.
Ukryte przesłanie brzmiało: „Zabiję cię, Christine”.
Dobra, dzieciaki.
- W tym będziesz ćwiczyć? - Styl Gaultier.
- Do dzieła. Pomożesz? - Ach, mam ci pomóc.
- Jasne. - Dziękuję.
Chwila.
- Połóż rękę na moim ramieniu. - Cofnę się.
- Dzięki. - Nie ma za co.
No, dobra.
Wszystko ma swoje konsekwencje.
Dobra, schylamy się, by dotknąć palców stóp.
Stopniowo się pochylam.
Na rozgrzewkę pozycja psa z głową w dół.
Teraz obniżcie też biodra.
Co to jest?
To szaleństwo.
Gorąco mi.
- Patrzcie na biodra. - O Boże. Co to jest?
Anno, na jaką jogę nas zaprosiłaś?
To nie jest joga.
Teraz zrobię szybki wślizg.
Anno, czy on codziennie robi z tobą wślizg?
Ojej. Ja mam męża, ale ona nie.
Co się dzieje? To zasadzka.
Christine się wstydzi.
Patrzy na mnie i prosi o pomoc.
Prosi mnie wzrokiem: „Pomóż mi, Kane”.
A ja na to: „Nie”.
O Boże. Wiem, czemu Anna to zrobiła.
Chodziło o to, by zawstydzić Christine.
Jestem neutralny. Jestem tu w roli obserwatora.
Podnosimy ręce. Chwytam za talię.
Potem ją podnoszę.
Zabierz ją. Weź ją sobie.
- Weź ją do domu. - Będę mieć kłopoty.
Anna! Ty to zrób.
W potyczkach towarzyskich ważne jest to, by przeciwnik nie widział, że wygrywa.
Zwykle nie daję niczego po sobie poznać. Anna też nic nie zobaczy
w swoim brudnym, nawiedzonym domu.
Anna dzieli się z nami swoimi przygodami seksualnymi.
Podoba mi się.
Jeszcze raz w prawo i jeszcze raz…
Niesamowite.
DOM KEVINA – ZACHODNIE HOLLYWOOD
PUDEŁKO BOGA ŚURANGAMA MANTRA
Cześć.
- Już idę. - Kevin.
- Kane? - Tak witasz gości?
Tak. To w końcu mój dom.
- Cześć. - Wybacz, śpiewałem mantrę.
W tym?
Tak. Właśnie wstałem.
- Co? - To brak szacunku.
- Dlaczego? - Serio?
Gdy odmawiasz mantrę, przebywasz w świętym miejscu.
Do kościoła nie wszedłbyś w bieliźnie.
O Boże, Kevin. Trochę zdrowego rozsądku.
Mamę przyjmujesz w bieliźnie?
Trzeba okazać szacunek.
Kevin, nakarmisz gościa?
- Chcesz wody? - Daj gazowaną.
- Forsa w kopercie, to dla mnie? - Co, forsa?
Napisałem do instytucji, w której mnie adoptowano,
- by zapytać o moich rodziców. - Twoich rodziców.
- Dobra. - Przeczytam na głos.
„Szanowny panie Kreider”. To ja.
„Otrzymaliśmy pańskie pytanie dotyczące adopcji.
Niestety sąd nie może udostępnić panu…
wielu informacji, ponieważ nie dysponuje danymi
dotyczącymi tożsamości pańskich rodziców
ani oryginalnym aktem urodzenia”.
„Ojciec, brak danych.
Matka, brak danych”.
„Porzucone dziecko”.
Pokaż.
„Nazwisko rodzinne Kim, rodowód Hongyun.
Te dane ujawnia się za zgodą sądu”.
10 kwietnia 1986 roku.
Znają tożsamość, ale nie ujawnią?
Zaraz, sprawdźmy.
„Proszę pamiętać, że akta adopcji międzynarodowej
nie zawierają informacji, które umożliwiłyby poszukiwanie...”
Więc po co to, do cholery, robiłem?
- Chcesz odnaleźć rodziców? - Tak.
Jedź do Korei.
Właśnie, nie?
Nikt nie chce być niewiadomą.
Chcę wiedzieć, skąd pochodzę.
Chcę wiedzieć, skąd się wziąłem i dlaczego mnie oddali.
Czy to był zakazany romans?
Chcieli dziewczynki, a ja ich rozczarowałem?
Rozwiedli się? Mieli problemy finansowe?
Czy chodziło o coś więcej?
Krążą mi po głowie te powody, ale chcę znać prawdziwy.
Jaki był powód?
A więc nie wiem.
DOM CHERIE I JESSEYA
- Na pewno nie ma mięsa. - Nie sądzę.
Wow.
Wow. Jadore, chcesz kawałek?
Naprawdę dobre.
Wiesz, ile kalorii ma ciasteczko księżycowe? 500.
- Pięćset. - Pięćset.
Nowy pierścionek?
Nowy? Nie, stary.
- Jessey się oświadczył? - Nie.
- Myślałem... - Nie.
- Ten byłby za tani.
Pozbyłam się wielu rzeczy, ale zachowałam leki
na wypadek, gdyby…
Babcia?
Ale usunęłam niebezpieczne leki.
- Tak. To babcia. - Babcia? Budda.
- Nie, to nie ona. Tu jest. - Babcia może być Buddą.
Dużo rzeczy zabrałam.
Choć nie chcę zabierać...
Mam sprzeczne uczucia.
Lepiej usuń jej ciuchy, ale zatrzymaj jej zdjęcia.
Coś, co cię uszczęśliwia.
Najważniejsze,
żebyś zatrzymała rzeczy, które cię uszczęśliwiają.
Wyrzuć to, co cię zasmuca.
Trzeba odpuszczać to, co niepotrzebne.
Jeśli ci nie służy, nie uszczęśliwia cię,
wyrzuć to.
W buddyzmie, kiedy pozbywasz się różnych rzeczy,
widzisz, że duchy są prawdziwe, są wszędzie wokół nas.
- Nadal nie zamknęłam tego rozdziału. - Co by ci w tym pomogło?
Chcesz z nią porozmawiać? Nawiązać...
Chcę wiedzieć, kiedy ją zobaczę.
Myślę, że Cherie próbuje się pożegnać,
ale nadal mieszka w domu, w którym mieszkała jej mama,
i pyta się, czy ona wciąż tam jest.
To ważne pytanie.
Lubię myśleć, że moja mama nadal tu jest.
Możesz zamknąć ten etap tak: „Mama tu jest,
ale w innej postaci.
I nie przeszkadza mi to. Będę ją czcić w najlepszy możliwy sposób
i będę wspaniałą mamą”.
- Wiesz? - Bycie mamą absorbuje.
Tak.
Myśląc o Andrew, słyszę w głowie dwie Kelly.
Pierwsza mówi:
„Hej, Kelly, wyrzuć go z domu. Jest źle. Igrasz z ogniem”.
Dziękuję. Na zdrowie.
Ładna noc, nie?
A druga zawsze mówi: „Popatrz, jest taki słodki.
Zmienił się”.
Pięknie wyglądasz.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Ta pierwsza Kelly zawsze daje tej drugiej kopniaka w tyłek.
Bluza z napisem „Miłość jest do bani”?
Cóż, jestem tym, który gryzie. Wiesz o tym.
- Jesteś wampirem. - Tak.
Rozumiem. Wysysasz mi krew.
Dobra.
Nie wiem.
Okej, fajna.
Toast za ssanie.
Usiądźmy na chwilę.
Masz podkładkę pod szklankę?
Czujesz się niezręcznie?
A ty?
- Czasami. - Dlaczego?
Wiem, że z tobą flirtuję.
Nadal flirtujemy? Nie.
Myślę, że tak. Na pewno.
- To dziwne... - Ciągle flirtujesz.
I ja też.
Tak długo byliśmy razem.
Dziś po raz pierwszy czuję, że denerwujemy się rozmową.
Jakbym znowu był nastolatkiem, chodził do liceum.
To inne uczucie.
Czujemy do siebie z Kelly duży pociąg.
Jakby przytulała mnie mama. To szczere.
To miłość jedyna w swoim rodzaju.
Nie wiem, czemu ma bzika na punkcie tej piłki.
- Nie tej... - Ty jesteś dla mnie tą piłką.
Rozumiem.
Trafne porównanie.
Widzisz dla nas przyszłość? Poza przyjaźnią?
Wiem, że nie możemy wrócić do tego, czym byliśmy.
Jeśli zaradzisz złości...
Bo gdy jesteś nieszczęśliwy
i masz problem z porzuceniem, niepewnością czy inną rzeczą,
to przenosi się na nasz związek.
I na odwrót. Nie jestem idealna.
Ale druga osoba nie może być workiem treningowym.
Rozumiesz?
Przytulić cię?
Pa, Kilo.
- Hej, Cherie. - Cześć, Kane.
Bardzo się cieszę, bo przyjdzie Tyler Henry.
- Fajnie, że się poznacie. - Tak.
Jest spoko. Słyszałem o nim dużo dobrego.
Spotkaj się z nim. Daj potem znać, jak było.
O rany. Chyba już jest.
- Potem zadzwonię. - Tak?
- Pa. - Pogadamy później. Pa.
Cześć. Jak się masz?
- Miło cię poznać. - Cześć.
- Jak miło. - Dzięki.
Dziękuję za zaproszenie. Ale super.
- Piękny dom. - Dziękuję.
O Boże.
Robiłaś to już kiedyś?
- Konsultowałaś się z medium? - Nie.
Przyniosłem notatnik.
Słuchając cię, bazgrzę.
To jest mój sposób na medytację.
Kiedy bazgrzę, przekazuję wszystko, co widzę, słyszę i czuję.
Każdy ci powie, że mama cię kochała.
Ale fakty i szczegóły, które słyszymy,
- potwierdzają to. - Tak.
Czasem dostaję jakiś przedmiot, czasem nie.
To żaden problem. Przyniosłaś dziś coś?
Tak.
Przyniosłam małpkę. I...
- Nie mów za dużo. - Wybacz.
Nie szkodzi. Poczekaj...
- podłączymy się. - Dobra.
Zobaczmy.
Dobrze. Daj mi chwilę.
Dobrze.
Tak.
To przypomina relację rodzicielską, więc…
Widzę osobę,
która zmarła przedwcześnie.
- Ile lat miała? - Pięćdziesiąt dziewięć.
Ach, tak.
- Zakładam, że to była twoja mama. - Tak.
Widzę nawiązanie do małej dziewczynki.
I do faktu, że kończy...
widać wyraźnie, że kończy dwa lata.
Jest też wzmianka o babci...
to wyraźnie się przebija.
Zmarła, gdy córka miała dwa lata.
Dobrze. Chwila.
Porozmawiajmy o oddaleniu.
Ludzie nie mogli być przy mamie, gdy odchodziła,
- gdy była oddalona? - Tak, ja.
Nie mogłaś przy niej być?
- Chociaż chciałam. - Rozumiem.
Czuję, że chcesz już o tym zapomnieć.
Zamknąć ten etap.
Czujesz... W porządku.
Chcę, żebyś wiedziała, że to w porządku.
Nie przeszkadza im, że tego chcesz.
Ciekawe. Jej obraz przywołuje zapachy.
Widzę wzmiankę o perfumach, które miała twoja mama.
Mam wrażenie, że je czuję.
Jestem z tą osobą, gdy je wącha.
Widzę potwierdzenie tego.
Rzeczywiście. Przynosiłam perfumy do szpitala
- i rozpylałam. - Ach.
Pielęgniarki mówiły: „Pachnie jak Chanel”.
- Ojej. - Tak…
Chciałam, żeby poczuła się jak w domu,
bo nie mogła w nim być.
To dowód twojej miłości. I twojej siły.
Chcę wiedzieć, czy w przyszłości ją zobaczę.
Oczywiście. Bez wątpienia.
Zobaczymy się na nowo z naszymi bliskimi.
Oni też widzą swoich bliskich.
Jak się dowiem...?
Dobrze. Sprawdźmy.
Znowu pobazgrzę w notatniku. Chwilka.
Coś się przebija.
Zobaczmy, co to.
To będzie znak widoczny w tym domu.
Twoja córka ją zobaczy.
Pamiętaj. Córka wejdzie z nią w interakcję.
Mówi mi, że kiedyś
twoja córka będzie patrzeć w kąt i gaworzyć.
Mam nadzieję, że gdy zobaczysz te znaki, przyjmiesz je.
To coś dobrego.
A więc to wtedy spotkam się z mamą?
- Nie wiem. - Cóż...
Wiesz, że twoja mama będzie częścią
twojego życia i twoich dzieci.
- Tak. - Ona to widzi.
Cześć.
- Fajnie tutaj. - Cześć.
Jak się masz?
- Usiądź. - Jak miło.
Christine. Wow.
Prezenty!
- Masz prezenty? - Prezenty!
Kupiłam wszystkim...
- Ojej! - Wow!
- To miłe. - Skąd je wzięłaś?
To złota nić?
- O Boże. - Urocze.
Tak, złota.
- Urocze. - Proszę.
Spróbuję zrobić zdjęcia.
- Proszę rekwizyt. - Masz.
Chwila, mam coś idealnego.
PRZYJACIEL JAIME
- Chanel. Badminton? - Dobra.
- Z włókna węglowego. - Chodźmy.
Plaża nie jest moim ulubionym miejscem.
Jest blisko wody, a ja za nią nie przepadam,
ale potrzebuję fotek na Instagram.
- Gotowy? - Tak.
Dobrze.
- Wolniej, Jaime. - Wolniej, jeszcze raz.
Głowa nieco w dół.
Strój Jaime jest raczej nietrafiony.
Pierwszy raz nie podoba mi się jej stylizacja.
Jaime, czy zmarł twój stylista?
Kto nosi golf na plaży?
Zróbmy wyścig na barana.
Mam przedłużone włosy,
a to dodaje wagi. - Gotowi?
- Zaczynamy? - Czekaj. Jak...?
Dobrze. Gotowi? Na trzy?
- Raz... - Czekaj, Kane.
Tak!
O Boże.
- Usiądę. Zmęczyłem się. - Tak.
- Przejdźmy się. - Dobra.
Po randce z Kelly nie wiem, na jakim jesteśmy etapie.
Nie dzwoniła. Nie pisała.
Piłeczka jest po jej stronie...
Widziałaś Andrew?
Spotkaliśmy się w parku.
Ćwiczył pozy z filmu Power Rangers?
To się zdarza tylko w sypialni.
Żartuję. Chodźmy dalej.
- Chcę być Power Rangerem. - Chodźmy.
Tak, widzieliśmy się. To było wzruszające.
Jako przyjaciele? Do niczego nie doszło?
Próbujemy sprawdzić, czy przyjaźń jest możliwa.
Ale czy naprawdę możecie się przyjaźnić?
Nie wiem, czy możemy się teraz przyjaźnić.
Myślę, że związek tego rodzaju musi się skończyć.
Nie może się przyjaźnić z Andrew.
Co czułaś, gdy go zobaczyłaś?
Miałam mieszane uczucia. Jesteśmy razem od dawna.
Oczywiście, że chcę go dotknąć, przytulić, pocałować...
Zrobiłaś to?
Nie.
To duży krok.
Nie chcę okłamywać przyjaciół. Chcę powiedzieć im prawdę.
Ale nie chcę tego słuchać.
Chcę żyć własnym życiem.
A więc...
Wiesz, że mi na tobie zależy.
Moja relacja z Andrew skończyła się dopiero niedawno.
Gdy poszliśmy na randkę, nie byłam we właściwym nastroju.
Lepiej, żebyśmy byli przyjaciółmi.
Wiesz? Bo...
Chcę być z tobą szczera.
Od dawna się przyjaźnimy i nie wiem...
Jesteś dla mnie jak brat.
Jak brat?
Brat.
O Boże.
To dla mnie trochę za mało.
Potrzebuję cię jako przyjaciela.
Naprawdę?
Dajesz dobre rady. Wiesz?
- Dobra. - Tak?
O Boże. Nie tego się spodziewałem.
Zepchnęła mnie do roli przyjaciela.
Myślałem, że da mi szansę.
- Chcę zobaczyć zachód. - Dobra.
O Boże!
- Co się dzieje z Kevinem? - Nie, Kevin!
- To miejsce publiczne. - O Boże. Weźcie jego gacie.
Jadore.
CÓRKA CHERIE
Jadore?
Gdzie jesteś?
Babcia.
Jadore? Co tu robisz?
Mówię o babci.
Dlaczego mówisz o babci?
- Babcia rozmawiała z... - Co?
Co, Jadore?
Babcia to Jevon.
Tyler kazał mi mieć oczy szeroko otwarte
i szukać znaków od mojej mamy.
To jest babcia.
- Naprawdę? - Tak.
„Po Po” znaczy „babcia” po kantońsku,
więc gdy Jadore powiedziała: „Babcia to Jevon”,
to znak, że on może być moją mamą.
Jevon, jesteś babcią?
Jej reinkarnacją?
W buddyzmie reinkarnacja jest możliwa.
Możesz powrócić jako inna osoba.
Jevon, próbujesz mi coś powiedzieć?
Że jesteś babcią? Tak?
Wow.
Gdy przebywała w szpitalu, zapytałam mamę, czy chce
powrócić jako Jevon. Obiecałam, że się nią zajmę,
mogłaby dorastać z Jadore i stworzylibyśmy szczęśliwą rodziną.
Jevon. Jesteś tu, by mnie odnaleźć?
Spojrzała mi prosto w oczy i powiedziała: „Dobrze”.
Mamusia będzie o ciebie dbała do końca swojego życia.
Bardziej niż wcześniej.
Jak leci?
Wszystko dobrze.
Urodziłam niedawno, więc spędzam dużo czasu z dziećmi.
Czasem mam wrażenie...
że moja mama mogła się wcielić w Jevona.
Czuję, jakby Jevon był moją mamą.
Są dni, kiedy czuję, że…
To musi być ktoś spokrewniony.
W buddyzmie mówi się, że członkowie rodziny powracają jako dzieci.
Wierzę w reinkarnację.
Ponieważ prowadzę pomyślne życie,
musiałem wiele dać.
Chyba byłem kimś, kto czynił dobro.
Może arystokratą.
Ludzie o silnym popędzie seksualnym wracają jako gołębie,
więc Kevin mógłby powrócić jako gołąb.
Widziałaś jakieś znaki?
Tak, Jadore mówiła do Jevona „Po Po”.
Czy to dziwne?
Dzieci zwykle widzą te rzeczy.
W buddyzmie dzieci nie mają tych wszystkich przywiązań,
ale mają trzecie oko.
Widzą więc duchy i rzeczy, których nie widzą dorośli.
Mogę zobaczyć Jevona?
- Widziałem go tylko w wózku. - Tak.
Dobra. Chodźmy do Jevona. Oby...
- nie spał. - Właśnie.
To dobry znak, że nie płacze.
Kiedy go trzymasz?
- Mam dobrą energię. - Tak.
Dzieci płaczą, gdy czują duchy.
Moja mama cię uwielbia.
Mogę go położyć…
- O cholera, zesrał się. - Zrobił kupkę.
O nie! Nie! To zbyt trudne...
- Hej! - Nie chcę tego widzieć.
Zmienisz pieluchę?
- Nie zmienię... - Mówię serio.
Nie.
O rany. Nie chcę widzieć penisa jej mamy.
- Witaj. - Dzień dobry.
- Miło mi. Proszę. - Mi też.
Skoro nie dostanę więcej informacji o moich rodzicach,
o powodzie, dla którego mnie oddali i innych szczegółach,
myślę, że hipnoterapia pomoże mi odblokować wspomnienia,
żebym mógł przypomnieć sobie cokolwiek o Korei.
Trochę się denerwuję,
bo chcę sobie wszystko przypomnieć,
ale może tak nie być.
Pamięć może nas oszukiwać, więc chciałabym,
żebyś nie oceniał wspomnień...
Jasne.
...dopóki nie skończymy.
Mam bardzo sceptyczne podejście.
W najlepszym razie przypomnę sobie koreański
albo przynajmniej twarz mojej mamy lub taty.
Możesz zacząć od kilku powolnych relaksujących oddechów.
Nie otwieraj oczu, by doświadczyć
stopniowej zmiany świadomości...
i uniesienia.
Najpierw wyobraź sobie
piękne schody prowadzące w dół.
Te schody cofną nas w czasie.
Będę liczyć od 20 do pięciu,
a gdy powiem „pięć”, opiszesz mi
wspomnienie z dzieciństwa, gdy miałeś pięć lat.
Szykujesz się do zejścia po schodach…
a ja liczę od 20.
Dziewiętnaście... siedemnaście.
Szesnaście.
Dziewięć, osiem, siedem.
Sześć i pięć.
Powiedz, kiedy dotrzesz.
To moje urodziny.
Wszystkiego najlepszego, Hongyun.
Balony.
Jestem sam.
Chyba wcześnie wstałem.
Wstałeś, by spojrzeć na dekoracje?
Pozwolimy, by to wspomnienie powoli przeminęło.
Przejdźmy od pięciu do trzech.
Nie spiesz się. Powoli się unoś.
Pięć, cztery, trzy.
Trzy lata.
Gdzie jesteś i co się dzieje?
Jestem w samolocie.
Obok mnie jest ktoś.
To Azjatka.
Boję się.
Nie wiem, dokąd lecę.
Jestem ciekawa, co ty jako dorosły Kevin
powiedziałbyś temu chłopcu, który się boi.
Chcę mu powiedzieć, że leci tam, gdzie będzie kochany.
Powiedz mi, co się teraz dzieje.
- Jest mi smutno. - Tak.
Chcę, żebyś nawiązał kontakt z dorosłym sobą.
Przytul chłopca i powiedz mu, że wszystko będzie dobrze.
Znowu zacznę odliczać. Policzę od trzech do zera.
Kiedy powiem „zero”, cofniesz się do
kilku dni przed twoimi narodzinami.
Powiesz mi, co wiedziałeś o swojej duszy,
zanim zacząłeś życie jako Kevin?
Trzy, dwa, jeden, zero.
Jesteś na kilka dni przed narodzinami.
Nie myśl o porodzie,
tylko o tym, czego jesteś świadom jako dusza.
Chyba jestem w basenie.
- Ale jest bardzo ciepło. - Tak, ciepło.
Poświęć chwilę energii matki.
Powiedz, jakie sygnały od niej odbierasz?
Ona też się boi.
Boi się. Tak.
Jakie ma uczucia względem dziecka?
Chyba go nie chce.
Chcę, żebyś przerwał więź z matką.
Poświęć chwilę temu, by się uspokoić.
Chcę, żebyś dał temu dziecku miłość.
Ma przed sobą wspaniałe życie i matkę, która bardzo go pragnie.
To trochę potrwa, zanim ją odnajdzie.
Policzę powoli od jednego do pięciu.
Jeden, weź głęboki wdech.
Dobrze.
Dwa, trzy i cztery.
Wychodzisz.
Wyjdź na powierzchnię pełnej świadomości.
Pięć, otwórz oczy. Wróć w pełni.
Czujesz się dobrze.
Jak się masz?
- Jak było? - Co za przeżycie.
Tak.
Dużo emocji. Jak się teraz czujesz?
- Ulżyło mi. - Tak.
Czuję ulgę.
Nie sądziłem, że tak będzie,
ale to było jakby emocjonalne déjà vu.
Dziwnie się czuję, mówiąc to,
ale już wiem, o czym mówią szamani. Jakby przemawiały do ciebie duchy.
Czułem, że coś do mnie mówi.
Chyba się z tym pogodziłem.
Dobrze.
Teraz wiem, że chodziło o moją mamę.
Była przerażona i myślała o swoim życiu.
Nie myślała: „Kevin jest do bani”.
Rana się zabliźniła.
Zagoiła się.
- Mogę cię przytulić? - Oczywiście.
Zadzwońmy do taty.
Cześć, kochanie. Co robisz, śpisz?
- Tak. - O której masz spotkanie?
- Co? O siódmej. - Acha.
Jessey jest poza miastem, a ja muszę z kimś porozmawiać.
Muszę mu powiedzieć, co czuję.
Czasem naprawdę mam wrażenie, że Jevon może być moją mamą.
Cóż... wczoraj rozmawiałam z Jevonem
i czułam, że...
Myślisz, że mama się w niego wcieliła?
W Jevona?
Tak.
Nie wiem, ale mam nadzieję, że nie.
Bo Jadore zaczęła nazywać Jevona babcią.
Nie wiem... Ma nos mamy.
Co myślisz?
Kochanie?
Obudź się.
Nie wiem, co powiedzieć.
Co, jeśli to moja mama i ssie mi cycusia?
To dziwne.
Muszę przestać go karmić piersią. Prawda? To takie dziwne.
Kiedy się obudzę,
powiesz mi, czy to prawdziwa rozmowa, czy śnię.
Co?
- Cześć. - Co tam?
- Jak się masz? - Dobrze. Kto to?
- To kobieta, która mnie wychowała. - Czy to pani Lee?
Kevin. Jak masz na imię?
- Kimmy. Kim i Kimmy. - Kimmy. Piękne.
Wiesz co? Wyglądasz jak mój syn.
Przypominasz mojego brata.
- Trochę... - Dlatego ciągle się mnie czepia.
To prawda.
Kiedyś ciągle bratu dokuczałam.
- Co u ciebie? Co nowego? - Dobrze. O Boże.
Miałem niesamowite przeżycie.
Adoptowano mnie, więc nie wiem, kim są moi rodzice.
Ktoś polecił mi sesję u hipnoterapeutki,
by odblokowała wspomnienia, których nie pamiętam.
Zahipnotyzowała cię?
Właśnie tego chciałem. W tym stylu.
Tak.
Ale było inaczej. Słuchałem, jak mówi i... To było intensywne przeżycie.
Nie pojawiły się żadne obrazy, tylko coś poczułem.
Ale najbardziej uderzyło mnie to, że spytała,
co czuła moja mama.
Byłem tak odprężony, że sobie przypomniałem.
Wiedziałem, że mnie nie chce i powiedziałem, że się boi.
Nie spodziewałem się tego,
bo odkryłem, że jestem w 80% Koreańczykiem, w 20% Japończykiem.
Mam wrażenie, że ktoś w rodzinie miał trochę japońskiej krwi.
Koreańczycy nie lubili wtedy Japończyków,
bo najechali Koreę i ją skolonizowali.
Komuś w rodzinie to się nie podobało.
Ale dzięki temu zrozumiałem,
że ona naprawdę nie chciała dziecka.
Czułem, że zamknąłem ten rozdział,
poczułem spokój i jasność
dzięki temu przeżyciu.
Czuję się jak nowa osoba.
Teraz jeszcze bardziej pokochałem rodzinę i przyjaciół.
Tak.
Najlepsze w terapii regresyjnej jest to,
że znika potrzeba, by poznać prawdę.
Nie mam już palącej potrzeby, by ich odszukać.
Moi rodzice są moimi rodzicami.
Nieważne, kto dał nasienie i jajeczko.
Liczy się tylko, kto cię wychował i kochał.
A kiedy przychodzisz na świat w rodzinie, nie masz wyboru.
Moja rodzina miała wybór.
Mogli mnie adoptować albo nie.
I wybrali mnie na adopcję.
To mnie bardzo pocieszyło.
Od tej rodziny dostałem drugą szansę.
Wychowałam swoje dzieci
w szacunki i miłości. Dobra karma.
Jeśli czynisz dobro, wróci do ciebie.
Właśnie. Wierzę w to.
Kiedy opuszczamy ten świat, niczego z sobą nie zabieramy.
Trzeba codziennie być wdzięcznym.
Mogę częściej rozmawiać z twoją mamą?
- Jestem czułą osobą. - Ojej.
- Kocham twoją mamę. - Kochasz ją od dawna?
Zawsze musisz zepsuć nastrój?
Tylko pytam. To wszystko.
Rozmowa zeszła na dziwny tor.
Byłeś na zakupach?
- To zegarek Shawna na zamówienie. - Jest tylko 11.
Zgadnij, jaki ma numer?
Osiem?
Tak... Zgadłaś.
- Co robisz? - Znowu myślę o mamie.
O czym konkretnie?
Nie wiem. Czuję, że tu jest,
a potem że znowu jej nie ma.
Część mnie chciałaby codziennie być z mamą.
Wiesz?
Możliwe, że twoja mama tu jest.
Ale to nie znaczy, że twoja mama to Jevon.
Tak.
To byłoby trudne, prawda?
Jeśli miałabyś takie nastawienie.
Wiesz?
Bo powinnaś kochać Jevona za to, kim jest.
Twoja mama nie powinna mieć tego rodzaju więzi z Jevonem.
Nie martw się. Jest dobrze.
Wiem, że uczucia Cherie po stracie mamy
długo nie przeminą.
Myślę, że dobrze jest mieć mamę w sercu i umyśle.
Zawsze ją będziesz pamiętać,
więc nigdy jej nie stracisz.
Twoja mama pewnie tu jest. Leży sobie i odpoczywa.
Tutaj.
Oby.
Za każdym razem, gdy widzę, jak Cherie się uśmiecha
i jest szczęśliwa, to najlepsze uczucie na świecie.
Po prostu kochaj Jevona.
Ciesz się, że mama jest blisko,
widząc, jak dorastają dzieci.
Więcej nie trzeba.
Nie ma poradnika o tym, jak radzić sobie ze stratą rodzica.
Nie jest łatwo.
Nawet za dziesięć lat nie będzie łatwo,
a ja nie wyobrażam sobie, żebym miała to przechodzić bez Jesseya.
Choć czasami myśli, że jestem szalona, jest przy mnie bez względu na wszystko.
Przytulmy mamusię.
Dziękuję.
KU PAMIĘCI CINDY TRAN 1960-2019
Napisy: Joanna Gołąb