‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎ฉันรู้ว่าเราไม่มีสิทธิ์พูดแบบนี้แล้ว ‎ศิลปะอาจเป็นอะไรก็ได้ ใครๆ ก็เป็นศิลปิน
‎ผู้คนไปขึ้นศาล
‎"ฉันไม่สามารถทำเค้กให้คู่รักเกย์ได้ ‎เค้กแต่งงานน่ะ
‎เพราะเค้กคือศิลปะของฉัน"
‎นอกจากแง่มุมทางการเมือง
‎ที่น่าตำหนิแล้ว ก็ยังมีแง่มุมแบบ…
‎ฉันมีอะไรจะบอกคุณ คุณนักทำขนม ‎ถ้าคุณกินมันได้ มันก็ไม่ใช่ศิลปะ
‎โอเคไหม ดังนั้นถ้าคุณพูดได้ว่า "ฉันจะกินนั่น ‎และดื่มกาแฟหนึ่งแก้ว" นั่นไม่ใช่ศิลปะ
‎มันคือของว่าง
‎- ว่าไง ‎- หวัดดีครับ
‎ช่วยพูดถึงงานเขียนปัจจุบันของคุณได้ไหม
‎พูดถึงงานเขียนปัจจุบันของฉันได้ไหมเหรอ ‎ขอเบอร์หน่อย แล้วจะโทรหา
‎เราจะเรียนรู้อารมณ์ขันได้ยังไง
‎จะมีอารมณ์ขันได้ยังไงเหรอ ‎แบบเดียวกับที่คุณจะมีความสูงได้ไงละ
‎ใช่
‎คุณคิดยังไงกับการที่มีคน ‎เอารูปถ่ายลงอินสตาแกรม
‎ฉันอยู่ข้างนอกแล้วผู้ชายคนหนึ่งบอกว่า ‎"ผมเห็นมันในอินสตาแกรมเลยแวะมา"
‎ใครเอามันไปลงอินสตาแกรม
‎ไม่ ผมรู้ ไม่อยากเชื่อเลย
‎เป็นความคิดที่ไม่ดีนะว่าไหม
‎ฉันจำครั้งแรกที่คิดว่าตัวเองไม่มีพรสวรรค์ได้
‎ฉันเล่นเชลโชตอนเด็กๆ
‎และเรามีวงออร์เคสตราของโรงเรียน ‎ทุกโรงเรียนมีวงออร์เคสตรา
‎โรงเรียนรัฐบาลนี้… ‎โรงเรียนรัฐบาลทุกแห่งมีวงออร์เคสตรา
‎และพวกเขาให้คุณยืมเชลโล
‎ตอนอายุช่วงหนึ่ง ฉันจำไม่ได้ว่าอายุเท่าไหร่
‎โรงเรียนเอาเชลโลพวกนี้คืน
‎และถ้าคุณอยากเล่นต่อ คุณต้องซื้อเชลโล
‎ฉันจำได้ดีว่าฉันเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อแม่
‎"เราต้องคืนเชลโลและเราต้องซื้อเชลโล"
‎และฉันจำได้ว่าเรา ‎อาศัยอยู่ในบ้านเล่นระดับหลังเล็ก ๆ
‎มีบันไดสี่ขั้น แล้วก็เป็นห้องครัว
‎และฉันนั่งอยู่บนขั้นบันไดและฟังพ่อแม่คุยกัน
‎และฉันได้ยินพ่อกับแม่พยายามหาวิธีจ่ายค่าเชลโล
‎ฉันเลยเข้าไปในครัว
‎ซึ่งฉันไม่ควรรู้ว่าพวกเขาคุยเรื่องนี้กันอยู่
‎และฉันพูดว่า "ไม่ต้องซื้อเชลโลให้หนูหรอก
‎หนูเล่นไม่เก่ง ไม่เก่งจริงๆ
‎ไม่คุ้มหรอก ไม่คุ้มที่จะจ่ายเงินให้หนูเรื่องนี้"
‎และแม่ฉันพูดว่า "รู้ไหม นั่นเป็นเพราะ ‎ลูกซ้อมไม่มากพอต่างหาก
‎ถ้าลูกซ้อมมากกว่านี้ ลูกจะเก่ง"
‎และฉันบอกว่า ‎"ไม่ ถ้าหนูซ้อมมากขึ้น หนูจะเล่นดีขึ้น
‎แต่หนูจะไม่มีวันเก่ง"
‎แต่ฉันชอบเล่นมันนะ เป็นสิ่งเดียว ‎ที่ฉันจำได้ว่าทำได้ไม่ดีแต่ฉันชอบ
‎เพราะเวลาวงออร์เคสตราเล่นทั้งวง ‎คุณไม่ได้ยินหรอกว่าฉันแย่แค่ไหน
‎มันเป็นประสบการณ์ที่งดงาม
‎และเลนนาร์ด เบิร์นสไตน์ ‎เป็นไอดอลวัยเด็กของฉัน
‎เลนนาร์ด เบิร์นสไตน์มีรายการทีวีตอนฉันยังเด็ก
‎ชื่อว่าคอนเสิร์ตของคนหนุ่มสาว
‎และมันเป็นวันอาทิตย์
‎และฉันจะรอดูเลนนาร์ด เบิร์นสไตน์ทุกวันอาทิตย์
‎ฉันชอบเขามาก
‎เด็กจริงๆ ไปดูคอนเสิร์ตพวกนี้
‎ไม่ใช่ฉัน แต่ฉันจะเห็นเด็กๆ เข้าไป
‎น่าจะประมาณสองปี ‎กว่าฉันจะรู้ว่าพวกเขาเป็นเด็กจริงๆ
‎แบบ "พวกนี้เป็นเด็กจริงๆ เหรอ" ‎ฉันคิดว่าพวกเขาเป็นนักแสดง
‎โอเค ทีนี้คุณคิดว่าดนตรีคืออะไร
‎ดนตรีคือตัวโน้ต
‎ตัวโน้ตและเสียงที่งดงามรวมกันในแบบที่
‎เรามีความสุขเมื่อได้ฟัง มันเป็นแค่นั้นแหละ
‎เขาจะอธิบายสิ่งต่างๆ ทางทีวี
‎และเขาก็ดูเหมือนภาพที่เด็กๆ นึกถึง ‎วาทยากรวงออร์เคสตราเป๊ะเลย
‎อันนี้ก็ช่วยได้มากเหมือนกัน
‎"นี่คือสิ่งที่ทำได้ด้วยเครื่องดนตรีชิ้นนี้
‎และนี่ไม่ใช่คุณ ฟราน
‎คุณทำแบบนี้ไม่ได้" ไม่สำคัญหรอก ‎ว่าฉันจะซ้อมหนักแค่ไหน ฉันรู้ดี
‎โอเคไหม ก็แค่นั้นแหละ
‎ฉันรู้ว่าพรสวรรค์คืออะไร
‎เพราะฉันรู้ดีว่าตัวฉันไม่มีมัน ในสิ่งนี้
‎ตอนเด็กๆ มีอยู่ช่วงหนึ่ง ‎ฉันอยากเป็นศิลปินและฉันคิดว่า
‎"ทำไมเธอถึงตัดสินใจที่จะไม่เป็น"
‎แล้วฉันก็คิดว่า "เธอตัดสินใจที่จะไม่เป็นศิลปิน ‎มันมีความสุขมากเกินไป ฟราน "
‎เพราะฉันมีความสุขที่ได้วาดรูป
‎มันเหมือนการตัดสินที่รุนแรงว่าฉันเป็นของคนอื่น
‎ฉันโหดร้ายกับตัวเองมาก
‎เหมือนเวลาคนพูดว่า "ทำไมคนยิว ‎ถึงไม่ได้รับอนุญาตให้กินเบคอน
‎และฉันพูดเสมอว่า "อร่อยเกินไป
‎มันอร่อยเกินไป"
‎ณ จุดหนึ่ง มีบางคนพูดว่า "นี่มันอร่อยมาก ไม่"
‎ดังนั้น ณ จุดหนึ่ง ฉันคงคิด ในแบบที่ไม่มีสติ
‎"การวาดรูป มีความสุขเกินไป ไม่"
‎คุณคิดว่าอารมณ์ขันของคุณมาจากไหน ‎มันเป็นธรรมชาติหรือการฝึกฝน
‎ฉันว่าธรรมชาติ เพราะมัน ‎ไม่ได้มีการฝึกฝนขนาดนั้น รับรองได้
‎อันที่จริงมันถูกลงโทษต่างหาก
‎ตอนเป็นเด็ก ฉันเป็นผู้หญิง ‎บางทีคุณอาจไม่เคยรู้ประสบการณ์นี้
‎และแม่ฉันพูดกับฉัน ตอนฉันอายุประมาณ 12
‎"อย่าตลกกับเด็กผู้ชาย ผู้ชายไม่ชอบผู้หญิงตลก"
‎น่าเสียดายที่แม่คิดผิด
‎แต่สิ่งเดียวที่ฉันเคยชนะตอนม.สาม
‎คือฉันได้รางวัลไหวพริบดี ‎และฉันไม่กล้าเอารางวัลกลับบ้าน
‎คุณเรียนโรงเรียนอะไร ‎ถึงมีการให้รางวัลไหวพริบดีด้วย
‎มันคือโรงเรียนมัธยมต้นมอร์ริสทาวน์
‎ซึ่งเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันเรียนจบ
‎- มีคนที่ไหวพริบดีที่สุดในชั้นเรียนเหรอ ‎- ใช่ ไหวพริบดี
‎แข่งกันไม่โหดเท่าไหร่น่ะ
‎ฉันไม่ได้ต้องแข่งกับออสการ์ ไวลด์
‎ฉันจำได้ว่าตอนฉันยังเด็ก เด็กมาก ‎อายุ 12 หรือ 13 แถวๆ นั้น
‎ฉันอยู่ที่บ้านของพ่อกับแม่ที่ฉันอาศัยอยู่
‎ฉันจำได้ว่านอนอยู่บนสนามหญ้า ‎มองขึ้นไปบนฟ้า คิดว่า
‎"ฉันจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไง"
‎ฉันไม่อยากให้คุณคิดว่าฉันมีวัยเด็ก ‎แบบนิยายของชาลส์ ดิกคินส์ ไม่เลย
‎แต่มันไม่เหมาะกับฉัน
‎ไม่ใช่ว่าที่นั่นไม่ดีนะ
‎มันก็แค่ "ไม่ ที่นี่ไม่เหมาะกับฉัน"
‎คุณคิดว่าทำไมคนหนุ่มสาวจำนวนมาก ‎ยังคงมานิวยอร์ก ที่นี่มีอะไร
‎นิวยอร์กไง นั่นแหละคือสิ่งที่มันมี
‎ที่นี่ไม่มีอะไรดีกว่า
‎ต้องมองแบบนั้น
‎ที่ที่พวกเขาจากมาคือสิ่งที่ที่นี่ไม่มี
‎พวกเขาเลยมาที่นี่
‎เหตุผลหนึ่ง
‎ที่คนรุ่นเรามานิวยอร์ก ‎ถ้าคุณเป็นเกย์ก็เพราะคุณเป็นเกย์
‎ตอนนี้คุณเป็นเกย์ที่ไหนก็ได้
‎โอเคไหม
‎แต่เรามาที่นี่เพราะคุณอยู่ที่เหล่านั้นไม่ได้
‎และนั่นทำให้เกิด
‎กลุ่มรักร่วมเพศที่โกรธแค้นที่หนาแน่นมาก ‎ซึ่งเป็นสิ่งที่ดีสำหรับเมืองเสมอ
‎ไม่มีอะไรดีไปกว่าการที่เมืองมี ‎ประชากรรักร่วมเพศโกรธแค้นที่หนาแน่นอีกแล้ว
‎และเมื่อถึงจุดหนึ่ง ‎ก็มีพวกรักร่วมเพศที่มีความสุขมาก
‎เมื่อคุณพบว่าที่นี่สนุกมาก!
‎หลายคนที่ฉันรู้จักที่มานิวยอร์ก ‎จากที่อื่นนอกจากนิวยอร์ก…
‎หลายคนประสบความสำเร็จมาก
‎มากกว่าคนที่เกิดในนิวยอร์ก
‎และฉันคิดว่านั่นเป็นเพราะ ‎คนที่เกิดในนิวยอร์กเข้าใจว่ามันยากแค่ไหน
‎แต่ถ้าคุณไม่รู้ว่ามันยากแค่ไหน คุณก็แค่มา
‎อย่างฉันเนี่ย เขียนบทกวีตอนเด็ก ๆ
‎ฉันเดินเข้าไปในสำนักงานในโกรฟเพลส
‎ซึ่งเป็นสื่อที่คนนับถือมาก มีความแตกต่างมาก
‎พร้อมหนังสือบทกวีที่ฉันเขียนไว้
‎และฉันเดินเข้าไปเท้าเปล่า ฉันอยากบอกให้รู้
‎ฉันเดินเท้าเปล่าไปทั่วนิวยอร์ก
‎สิ่งที่น่าทึ่งสำหรับฉันคือฉันมีชีวิตอยู่ ‎ได้เดินเท้าเปล่าในนิวยอร์ก
‎แล้วฉันก็เดินเข้าไป และวางต้นฉบับ ‎บนโต๊ะของพนักงานต้อนรับ
‎และพูดว่า "ฉันเป็นกวี"
‎คือแบบ "ฉันเป็นกวี" เอาจริงดิ
‎"สวัสดีจอห์น ดอนน์" "ฉันเป็นกวี"
‎"และฉันอยากส่งต้นฉบับนี้" เธอบอกว่า "โอเค"
‎แล้วฉันก็ทิ้งมันไว้ที่นั่น แล้วฉันก็เฝ้ารอทุกวัน
‎รอรับจดหมายที่บอกว่า
‎"เราดีใจเหลือเกินที่ได้ค้นพบว่าคุณคือสุดยอดกวี"
‎สุดท้ายจดหมายก็มาจริงๆ เขียนว่า ‎"อย่างไรก็ขอบคุณ"
‎แต่หลังจากหนังสือเล่มแรกของฉันออกมา ‎หนึ่งในสิ่งแรกๆ ที่ฉันคิดก็คือ
‎"ขอบคุณพระเจ้าที่พวกเขาไม่ตีพิมพ์เล่มนั้น"
‎เพราะแน่นอน ฉันเป็นกวีที่ห่วยแตก ‎และพวกเขาคงต้องพิมพ์มันซ้ำ
‎ดังนั้นฉันโชคดีมากที่ถูกปฏิเสธ
‎ตามที่เขาว่ากันว่าคุณถูกไล่ออกจากม.ปลาย ‎และไปอยู่นิวยอร์ก
‎คุณเอาตัวรอดมาได้ยังไง ‎คุณทำมาหากินอะไรตอนไปนิวยอร์ก
‎มันไม่เคยดูน่ากลัวสำหรับฉัน
‎อย่างน้อยฉันก็ไม่คิดว่าจะทำอะไรไม่ได้
‎(ฟราน เลโบวิตซ์ ‎นักเขียน/นักเขียนเรื่องขบขัน)
‎ซึ่งน่าทึ่งมากเมื่อดูจาก ‎ความล้มเหลวสมัยฉันเรียนหนังสือ
‎ซึ่งเป็นอาชีพเดียวของฉันก่อนหน้านั้น
‎คุณไม่สามารถล้มเหลวทางการศึกษา ‎ได้มากไปกว่าการโดนไล่ออกจากม.ปลายแล้ว
‎ฉันเลยไม่เคยมีช่วงชีวิตที่ประสบความสำเร็จ ‎ที่พยุงฉันขึ้นมา
‎แต่ฉันไม่ได้คิดถึงมัน
‎ฉันไปนิวยอร์กเพื่อเป็นนักเขียน แค่นั้นเลย
‎ตอนเด็กๆ ฉันรักการเขียนหนังสือ
‎ฉันรักการเขียนหนังสือ ‎จนได้งานเขียนเพื่อเงินเป็นครั้งแรก
‎จากนั้นฉันเกลียดการเขียนหนังสือ
‎ฉันรู้จัก…
‎เรียกว่าเป็นนักเขียนที่ดีจริงๆ ‎คนเดียวในชีวิตฉันที่รักการเขียน
‎มีคนเดียวที่รักการเขียน คนที่รักการเขียน ‎ส่วนใหญ่เป็นนักเขียนที่ห่วยแตก
‎แน่นอนว่าพวกเขาชอบเขียน ‎ฉันก็ชอบร้องเพลง แต่ฉันเป็นนักร้องที่ห่วยแตก
‎ดังนั้นถ้าคุณชอบทำอะไรที่คุณทำได้ไม่ดีเลย ‎ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
‎ประเด็นอยู่ตรงนี้
‎คุณสามารถทำอะไรหลายอย่างที่คุณไม่เก่งได้
‎และมันไม่ผิดเลยที่จะทำอะไร ‎ที่ไม่ชำนาญ หรือทำได้แย่ หรือเลวร้าย
‎แต่จงเก็บมันไว้กับตัว
‎อย่าเอาไปแบ่งปันใคร
‎ฉันคิดว่าคนเรามีหน้าที่ต้องแสดงให้โลกเห็นสิ่งที่…
‎ไม่ยิ่งใหญ่ คนส่วนใหญ่ทำแบบนั้นไม่ได้
‎แต่ดีกว่าสิ่งที่คนส่วนใหญ่แสดงให้โลกเห็น
‎เดี๋ยวนี้ผู้คนแสดงทุกอย่าง ทุกอย่างจริงๆ
‎ในทางศีลธรรมก็ไม่มีอะไรผิดหรอก
‎แต่ฉันสงสัยว่าคนพวกนี้ที่…
‎คนที่ทำแบบนี้มาตลอด คนที่อายุน้อย
‎คนที่อยู่ในโลกนี้มาตลอด
‎ฉันอยากรู้ว่าพวกเขาจะตัดสินอะไรยังไง
‎นึกออกไหม และเพราะโดยพื้นฐานแล้ว ‎การสร้างความแตกต่างคืออาชีพของฉัน
‎และการตัดสินคืออาชีพของฉัน
‎ฉันคิดว่าไม่มีคนรุ่นใหม่ที่เป็นแบบฉัน
‎พวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้เป็นเหมือนฉัน
‎ไม่ใช่ว่าชีวิตฉันโรยด้วยกลีบกุหลาบนะ ‎ไม่ใช่ว่าคนรักฉันในแบบที่ฉันเป็น
‎แต่พวกเขา…
‎พวกเขาวิจารณ์กันแบบบ้าคลั่งมาก
‎แบบว่า "ฉันเกลียดทรงผมคุณ คุณสมควรตาย"
‎นึกออกไหม หรือไม่ก็ยกย่องคนอื่นมากเกินไป
‎"เยี่ยมมาก คุณเยี่ยมมาก ‎ทำต่อไปนะ คุณเยี่ยมมาก"
‎ซึ่งถ้าเป็นฉันจะพูดว่า
‎"ทรงผมคุณเหรอ ไม่ควรมีใครถูกฆ่า ‎เพราะทรงผมของคุณ
‎แต่งานเขียนของคุณ หยุดเถอะ ‎อย่าทำต่อ คุณไม่เก่ง"
‎ฉันเคยถามคุณ เพราะคุณมักจะ ‎แสดงออกว่าคุณชอบเขียนหนังสือมากแค่ไหน
‎ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่นักเขียนมักจะพูด
‎(โทนี มอร์ริสัน)
‎ฉันถามว่าทำไมคุณถึงชอบเขียนหนังสือ คุณบอกว่า ‎"เพราะไม่อย่างนั้น ชีวิตฉันจะติดหนึบ"
‎ต้องขอบอกว่าหลังจากที่ฉันเขียนหนังสือ ‎เล่มแรกเสร็จ เรื่องดวงตาสีฟ้าสุดฟ้า
‎มีช่วงเวลาแห่งความเศร้าโศกที่ลึกซึ้งมากและฉัน…
‎ตอนนี้ฉันรู้แล้ว ฉันคาดเดาความรู้สึกนั้นได้ ‎เมื่อฉันเขียนนิยายจบ
‎และเมื่อเขียนฉบับปรุบปรุงล่าสุดเสร็จ
‎เลือกแล้วเลือกอีกอยู่อย่างนั้น
‎ดูให้แน่ใจว่าเป็นคำนี้นะ ไม่ใช่คำนั้น
‎แต่มันเป็นเรื่องจริง
‎"ชีวิตติดหนึบ" อาจจะแรง ‎ไปหน่อยนะฟราน แต่มัน…
‎ฉันยกคำพูดคุณมานะ เป๊ะๆ เลย
‎สิ่งสำคัญที่นักเขียนต้องการ หรือจิตรกร ‎หรือศิลปินประเภทอื่นๆ คือพรสวรรค์
‎และสิ่งที่ยอดเยี่ยมเกี่ยวกับพรสวรรค์ ‎ก็คือมันเป็นสิ่งหนึ่ง
‎เป็นสิ่งเดียวที่ฉันคิดออกเลยละ
‎ที่ถูกแจกจ่ายไปให้ประชากรทั่วโลกแบบสุ่มจริงๆ
‎มันไม่เกี่ยวกับอะไรทั้งนั้น คุณซื้อมันไม่ได้
‎คุณเรียนมันไม่ได้ คุณสืบทอดมันจากใครไม่ได้
‎ไม่ได้ มันไม่ใช่กรรมพันธุ์ โอเคไหม
‎มันโปรยปรายไปเหมือนทรายทั่วโลก ‎และมันอาจเกิดขึ้นที่ไหนก็ได้
‎แน่นอนว่ามีหลายที่ที่คุณอาจมีพรสวรรค์นี้
‎แต่คุณไม่สามารถแสดงมันออกมาได้
‎มีที่แบบนั้นเยอะมาก แต่…
‎และมันอาจเป็นเหตุผลที่คนเรามักจะ
‎โดยเฉพาะในประเทศนี้
‎ที่มองหาคำอธิบายความสำเร็จของหนังสือหรือ…
‎ที่ว่า "ความสำเร็จ" ‎ฉันไม่ได้หมายถึงด้านการค้านะ
‎นอกเหนือจากพรสวรรค์
‎เพราะมันทำให้คนโกรธ
‎อีดิธ วอร์ทันรวยแค่ไหนตอนเริ่มทำอาชีพนี้
‎รวยมาก อีดิธ วอร์ทันรวยมาก
‎เธอรวยมหาศาล โอเคไหม
‎สิ่งสำคัญที่ทำให้อีดิธ วอร์ทัน ‎เป็นนักเขียนที่ยอดเยี่ยมคือพรสวรรค์
‎แต่ข้อได้เปรียบของความร่ำรวย ‎และชนชั้นของเธอคือเหตุผลที่เรามีหนังสือเล่มนี้
‎ซึ่งน่าประทับใจมาก
‎แต่มันหายากมากที่คนในชนชั้นนั้นจะเขียนหนังสือ
‎ดังนั้นคนส่วนใหญ่ที่เขียนถึงชนชั้นนั้น ‎จึงอยู่ข้างนอก
‎นั่นมัน… สำหรับผู้หญิงโดยเฉพาะ
‎มีผู้หญิงรวยๆ อีกมากมาย
‎ในยุคของอีดิธ วอร์ทัน ‎และพวกเขาไม่ได้เขียนหนังสือพวกนี้
‎ดังนั้นในเมื่อมีผู้หญิงรวยๆ อยู่ตลอด ‎ก็เป็นเรื่องดีที่จะมีแบบนี้สักคน
‎มีจดหมายฉบับหนึ่งที่ผมกำลังจะอ่าน ‎จากนิวยอร์กไทมส์ วันที่ 31 กรกฎาคม
‎ในบทความนี้ที่ผมอ่านเมื่อคืนก่อน
‎"ผู้บริหารในกระทรวงศึกษาธิการของเมือง ‎ยกเลิกการสอบทักษะการอ่าน
‎ที่ใช้ข้อความเรื่องเอจออฟอินโนเซนส์ ‎ของเอดิธ วอร์ทัน"
‎และข้อความที่เป็นปัญหาเริ่มต้นว่า ‎เครื่องหมายคำพูดเปิด
‎"เป็นที่เห็นพ้องกันโดยทั่วไปในนิวยอร์กว่า ‎เคาน์เตสโอเลนสกา 'สูญเสียความงามไป'"
‎คำร้องเรียนคือ เครื่องหมายคำพูดเปิด ‎"เด็กผู้หญิงคนใดที่สอบ" เครื่องหมายคำพูดปิด
‎จะประสบกับการพูดถึง ‎การสูญเสียความงามของคุณซึ่งเป็นการ
‎เครื่องหมายคำพูดเปิด "สะกิดต่อม"
‎เครื่องหมายคำพูดปิด
‎นี่ยังไม่พูดถึงพวกเคาน์เตส ที่อาจจะ…
‎ฉันคอยดูแลไม่ให้เคาน์เตสคนไหนโกรธอยู่เสมอ
‎นี่มันบ้าชัด ๆ
‎โอเคไหม แต่ฉันดีใจมากนะ
‎จะว่าไปนี่เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้พวกเขา ‎อ่านอีดิธ วอร์ทันได้ ดังนั้น…
‎(สตีวี วันเดอร์) (มาร์วิน เกย์)
‎ศิลปิน ถ้าเขาเป็นศิลปินจริงๆ ‎เขาสนใจแค่เรื่องเดียว
‎และนั่นคือการปลุกความคิดคน
‎เพื่อให้มนุษย์เพศชายและหญิงตระหนักรู้
‎ว่ามีสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เราเห็นบนพื้นผิว
‎(รีเมมเบอร์มาร์วินเกย์ ‎กำกับโดย อาร์. โอลิเวียร์)
‎มันจึงสะท้อนอยู่ในเพลงของศิลปินตัวจริงเสมอ
‎หรือผลงานของเขา ภาพวาดของเขา
‎เราจะไปที่ต้นเพลงเดี๋ยวนี้เลย ไปที่ต้นเพลง
‎ต้นเพลง
‎นี่คือคอร์ดวนซ้ำ
‎เราจะเล่นแบบนี้สี่่ชุด
‎ชอบว่ะ
‎ฉันเข้าใจว่าหลายๆ อย่างสร้างขึ้นมายังไง
‎ไม่ใช่ว่าฉันทำได้ แต่ฉันรู้ว่า ‎คุณวาดภาพยังไง คุณวาดรูปยังไง
‎แต่ฉันไม่รู้ว่าคุณแต่งเพลงยังไง
‎เอาละทุกคน เล่นให้ฉันรอบหนึ่ง
‎ฉันรู้ว่าคุณเขียนเนื้อเพลงยังไง ‎แต่ไม่รู้ว่าแต่งดนตรียังไง
‎และฉันนึกได้ว่าบางครั้งฉันก็ดูหนัง
‎ที่มีคอนเสิร์ตใหญ่ๆ ของนักดนตรีดังๆ
‎และมีกล้องเต็มไปหมดที่ถ่ายอยู่ตรงนั้น
‎และคุณจะเห็นใบหน้าของผู้คน
‎และเวลาฉันเห็นภาพแบบนี้ ‎ฉันมักจะสนใจคนดูมาก
‎และฉันเห็นสิ่งนี้ และฉัน…
‎คุณเห็นว่าผู้คนมีความสุข ‎และซาบซึ้งกับดนตรีนี้มากแค่ไหน
‎โดยเฉพาะเพลงยอดนิยมในวัยเยาว์ของพวกเขา
‎ไม่สำคัญว่าเพลงยอดนิยมในวัยเด็กของพวกเขา
‎จะเป็นแฟรงก์ ซินาตราหรือบิลลี โจเอล ‎หรือเดวิด โบอี หรือคิวทิป
‎นี่คือ "จำตอนที่เราไปเดตกันครั้งแรกไม่ได้เหรอ
‎เพลงนี้ไง จำได้ไหม"
‎เรื่องนี้สำคัญกับผู้คนมาก
‎และพวกเขารักคนที่มอบสิ่งนี้ให้กับพวกเขา
‎และเรื่องทั้งหมดก็เป็นปริศนาสำหรับพวกเขา
‎ไม่มีใครได้รับความรักเหมือนนักดนตรี
‎ไม่มีศิลปะ… นักดนตรีเป็นที่รักของผู้คน
‎เป็นที่รักมาก
‎เพราะพวกเขามอบความสามารถ ‎ในการแสดงอารมณ์และความทรงจำให้กับคนฟัง
‎ศิลปะรูปแบบอื่นทำแบบนั้นไม่ได้
‎ฉันคิดจริงๆ ว่านักดนตรี…
‎น่าจะมีนักดนตรีและพ่อครัวนี่แหละ
‎ที่ทำให้ชีวิตมนุษย์มีความสุขที่สุด
‎และเพลงโมทาวน์เป็นที่นิยมมากสมัยฉันเป็นวัยรุ่น
‎เวลาฉันได้ยินมันทีไร ฉันจะมีความสุขขึ้นทันที
‎มันทำให้ฉันมีความสุขมากขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย
‎นี่เป็นเรื่องจริงที่ไม่มีเหตุผลเลย
‎แล้วฉันคิดว่าโมทาวน์ ‎เป็นเพลงที่เจ๋งที่สุดในโลกรึเปล่า
‎ฉันไม่คิด
‎แต่ถ้าคุณถามฉันว่า "วินาทีที่คุณได้ยินเพลงนี้ ‎คุณมีความสุขขึ้นไหม" ฉันมีความสุขขึ้น
‎นั่นเป็นสิ่งสำคัญมากที่ต้องทำเพื่อมนุษย์
‎ดนตรีทำให้คนมีความสุขมากขึ้น ‎และไม่เป็นอันตรายต่อพวกเขา
‎สิ่งที่ทำให้คุณรู้สึกดีขึ้นส่วนใหญ่จะเป็นอันตราย
‎ดังนั้นมันพิเศษมาก
‎มันเหมือนยาเสพติดที่ไม่ทำให้คุณตาย
‎มีหลายอย่างที่ต้องพูดถึง ‎การได้สัมผัสกับศิลปินคนอื่นๆ
‎ได้ใช้เวลาร่วมกัน
‎การใช้เวลาร่วมกันเป็นเรื่องสำคัญ
‎มีร้านแม็กซ์และ…
‎ร้านแม็กซ์และอีกหลายล้านแห่ง ‎และอีกหลายล้านแห่งก่อนหน้านั้น
‎นั่นคือนิวยอร์ก นั่นคือปารีส ‎เป็นคนละช่วงเวลา คนละเมืองกัน
‎แต่มันสำคัญมาก
‎และฉันจำตอนที่ไมเคิล บลูมเบิร์ก ‎ออกกฎหมายการสูบบุหรี่นั่นได้
‎และฉันก็ยังจะคุยกับเขา
‎ฉันถามว่า "คุณรู้ไหมว่า ‎ศิลปินที่นั่งเล่นในบาร์และร้านอาหาร
‎พูดคุย และดื่มเหล้า และสูบบุหรี่เรียกว่าอะไร"
‎เขาพูดว่า "อะไร" ฉันบอก ‎"มันเรียกว่าประวัติศาสตร์ศิลปะ"
‎คิดดูนะ ถ้าปิกาโซต้องลุกขึ้น ‎ออกไปสูบบุหรี่ข้างนอก
‎เขาอาจพลาดอะไรบางอย่างไป
‎คุณจะบอกว่านักกีฬาที่เก่ง ‎เทียบเท่ากับศิลปินที่เก่งไหม
‎ฉันจะบอกว่านักกีฬาที่เก่ง ‎เทียบเท่ากับนักเต้นที่เก่ง
‎แต่ไม่เท่ากับนักเขียนที่เก่ง
‎ผมไม่เห็นด้วย
‎ฉันรู้ แหม ตกใจจัง
‎ฉันอึ้งสุดๆ เลยเนี่ย
‎ผมจะบอกว่า สำหรับผม…
‎คนเดียวที่ไม่เห็นด้วยกับฉัน ‎มากพอๆ กับคุณคือญาติฉัน
‎ผมไม่… ไมเคิล จอร์แดนเทียบเท่ากับซินาตรา
‎ไมเคิลแองเจโล…
‎เคาท์ เบซี ดุค เอลลิงตัน
‎เขาอยู่ในระดับนั้น และคุณ… สำหรับผมนะ!
‎เขาอาจอยู่ในระดับนั้นในกีฬาของเขา ‎ฉันไม่ได้บอกว่าไม่อยู่ ฉันไม่รู้
‎ทุกคนบอกว่าเขาเป็นนักบาสที่เก่งที่สุด ‎ฉันเชื่อคุณ
‎ฉันจะไม่เถียงกับคุณเรื่องนั้น
‎แต่มันไม่ใช่ว่าเขาแค่เก่ง… แต่เป็นคนที่… คือแบบ
‎ไม่ว่าคุณจะทำงานในสาขาไหน ‎เมื่อคุณไปถึงระดับนั้น มันเหมือนเป็นพวกขั้นเทพ
‎แน่นอน ฉันเห็นด้วย พวกเขาอยู่ในระดับสูงสุด
‎แต่ 40 ปีหลังจากที่เขาตาย ‎จะไม่มีใครฟังบันทึกของไมเคิล จอร์แดน
‎เหมือนที่คุณฟังเพลงของดุค เอลลิงตันได้
‎คุณมีดุค เอลลิงตันได้เสมอ เพราะมันมี…
‎ไม่ใช่แค่บันทึกในแง่ของแผ่นเสียงนะ
‎มันมีบันทึกการทำงานของเขา
‎งานก็เหมือนกัน ‎ไมเคิล จอร์แดนไม่ได้เล่นบาสเกตบอลต่อ
‎เขาไม่ได้ทิ้งบันทึกที่ถาวรไว้
‎คุณดูการแข่งบาสเกตบอลเก่าๆ ‎ของไมเคิล จอร์แดนไหม
‎ก็ดูได้นะ
‎ฉันรู้ว่าดูได้
‎โอเคไหม ฉันรู้ว่าคุณอาจจะดู แต่คุณดูไหม
‎ความตื่นเต้นมันอยู่ตรงที่เกมจบยังไงไม่ใช่เหรอ
‎- ใช่ แต่… ‎- คุณรู้ผลแล้ว
‎แต่หลังจาก…
‎ปิกาโซยังวาดรูปอยู่รึเปล่า ‎เขายังวาดรูปอยู่รึเปล่า
‎เปล่า แต่รูปที่เรามีเป็นรูปเดียวกับที่เขาวาด
‎- หมายความว่าไง ‎- ไม่มีอะไรน่าสงสัยเลย
‎คุณจะไม่พูดว่า "มันออกมาได้ยังไง ‎นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ดูรูปของปิกาโซ
‎แต่เหตุผลหนึ่งที่คุณดูการแข่งบาส ‎ก็เพื่อดูว่าใครจะชนะไม่ใช่เหรอ
‎ถ้าคุณรู้แล้วว่าใครชนะ ‎ไมเคิล จอร์แดนชนะไปแล้ว คุณดูซ้ำอีกครั้งไหม
‎ดูสิ คุณจะคิดว่า "เขาทำแบบนั้นได้ยังไงวะ"
‎โอเค นั่นคงเป็นวิธีการดูการแข่งบาสแบบหนึ่ง
‎ไปต่อกันที่ภาพวาดสตรีแห่งอัลเจียร์ส
‎สตรีแห่งอัลเจียร์สของปิกาโซ ภาพวาดสุดวิเศษ
‎เปิดที่เท่าไหร่ดี ‎เปิดที่ 100 ล้านดอลลาร์ 100 ล้าน
‎หนึ่งร้อยห้าล้าน
‎ปิกาโซผู้ยิ่งใหญ่ ภาพเปลือย ใบไม้สีเขียว ‎และรูปปั้นครึ่งตัว จากปี 1932 เริ่มที่ 58 ล้าน
‎ทำไมล่ะ 129 ล้าน ‎ใครจะให้ผม 130 บ้าง หมายเลข 47 อาจจะสู้
‎ที่ 92 ล้านดอลลาร์… 93 ล้าน
‎รอเดี๋ยว 147 เห็นไหมครับ 147
‎เก้าสิบสามล้าน กับคุณคนนี้
‎ไม่ต้องรอ 147 ผมจะขายให้คุณเลย
‎เก้าสิบห้าล้านดอลลาร์ ‎โอกาสสุดท้ายที่ 95… 95 ล้าน
‎เป็นการประมูลที่กล้าหาญมาก ขอบคุณมากครับ ‎อยู่ที่ 160 ล้านดอลลาร์ครับทุกท่าน
‎ขอเตือนนะครับ สตรีแห่งอัลเจียร์สของปิกาโซ ‎ขายที่นี่ ที่คริสตี้
‎หนึ่งร้อยหกสิบล้านดอลลาร์
‎เป็นของคุณแล้ว ขาย
‎คุณคิดว่าในแง่ของวัฒนธรรมของเราตอนนี้ ‎ศิลปะรูปแบบไหน
‎ที่… พูดยังไงดี ขาดแคลนมากที่สุดในตอนนี้
‎- หมายถึงแบบไหนแย่ที่สุดใช่ไหม ‎- ใช่
‎ใช่นะ
‎ใช่
‎- การแข่งขันมันสูง ‎- ใช่ มันยาก
‎อะไรมีโอกาสใช้เล่ห์กลได้มากที่สุดล่ะ
‎ฉันขอตอบว่าทัศนศิลป์ หรือที่เราเรียกว่าทัศนศิลป์
‎และแน่นอน หนึ่งในไม่กี่อย่าง… ‎ฉันไม่ใช่คนเดียวที่คิดแบบนั้น
‎ฉันคิดว่าเรื่องนี้มีคนเห็นด้วยเยอะมาก
‎มันค่อนข้างขี้โกงน่ะ
‎ใช่
‎- เห็นด้วยไหม ‎- ผมเห็นด้วย
‎แต่ผมเอาแต่คิดถึงราคา ‎และความพิเศษ ใช่ ความขี้โกง
‎- นั่นคือสิ่งที่เราได้ยิน ราคา ‎- ราคา
‎ถ้าคุณไปงานประมูล ‎เวลารูปของปิกาโซออกมา เงียบกริบ
‎แต่พอค้อนทุบราคาปุ๊บ คนปรบมือ
‎โอเคไหม เราอยู่ในโลกที่พวกเขา ‎ปรบมือให้ราคา ไม่ใช่ปิกาโซ
‎ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว
‎โอเคไหม ฉันหมายถึง…
‎พวกเขาปรบมือให้ราคา พวกเขาควรปรบมือ ‎ตอนที่รูปของปิกาโซออกมาสิ
‎- ผมรู้ ‎- เขาวาดรูปเก่งไม่ใช่เหรอ
‎ไม่ใช่ "คุณซื้อเก่งไม่ใช่เหรอ"
‎ว้าว!
‎ฉันไปคลับแจ๊สบ่อยมากตอนรุ่นๆ
‎สมัยที่มีนักดนตรีแจ๊สเก่งๆ หลายคน
‎ฉันน่าจะเห็นนักดนตรีแจ๊สเก่งๆ ‎มีชีวิตอยู่ครบทุกคนในชีวิตฉัน
‎- หลายครั้งด้วย ‎- คุณชอบใคร
‎- ฉันว่ามิงกัสนะ ‎- ชาร์ลี มิงกัสเหรอ
‎ฉันรู้จักเขาค่อนข้างดี
‎เอาปืนมาทำอะไร
‎มีคนปล้นผม พวกมันบุกเข้ามา ‎และเอาทุกอย่างไปวันที่ผมย้ายมาวันแรก
‎ใครปล้นคุณ
‎มิตรหรือศัตรูไม่รู้ ผมไม่รู้
‎ต้องเป็นเพื่อนแหละ ‎เพราะมันตรงไปที่กล่องอัญมณีของผมเลย
‎ต้องเป็นคนที่รู้จักผม ‎ใครสักคน ไม่ใช่เพื่อน แต่เป็นคนใกล้ชิด
‎เขาเคยยิงเท้าตัวเอง
‎เพราะภรรยาของเขา ‎ซึ่งตอนนั้นเป็นแฟนของเขา เลิกกับเขา
‎เขาเลยยิงเท้าตัวเอง
‎แล้วเดินเลือดไหล ‎ขึ้นบันไดไปบนอะพาร์ตเมนต์ของเธอ
‎เพื่อให้เห็นว่าเธอทำอะไรกับเขา
‎จงใจยิงเท้าตัวเอง
‎ฉันเป็นเพื่อนกับชาลส์ ‎เพราะภรรยาของเขาเป็นเจ้าของนิตยสาร…
‎หนังสือพิมพ์ พวกเขาเรียกว่าหนังสือพิมพ์ใต้ดิน
‎เป็นเจ้าของนิตยสารฉบับแรกในแบบที่
‎เป็นหนังสือพิมพ์พับสี่ทบที่ฉันทำงานให้ตอนอายุ 19
‎เธอเป็นเจ้าของมัน ฉันเลยรู้จักเขา
‎สอง สาม สี่
‎เขาเป็นคนอารมณ์ร้อนมาก อารมณ์ร้อนสุดๆ
‎เขาเคยโกรธฉันครั้งหนึ่ง ‎ตอนอยู่ระหว่างการแสดงที่แวนการ์ด
‎พอเขาเห็นฉัน เขากระโดดลงมาจากเวที ‎วิ่งขึ้นบันได…
‎และเขาอ้วนนะ เขาไม่ใช่ผู้ชายแนวนักกีฬา
‎และฉันคิดว่าเขาแก่แล้ว น่าจะอายุ 40 ปลายๆ
‎แต่ฉันยังเด็กอยู่ ประมาณ 19 แต่วิ่งไม่เก่งเลย
‎และเขาวิ่งตามฉัน ตะโกนใส่ฉัน ‎ไปตามเซเวนท์อะเวนิว
‎จนเกือบถึงถนนคานาล
‎จนในที่สุดฉันวิ่งต่อไม่ไหวแล้ว ‎และฉันล้มลงไปบนถนน
‎แล้วเขาก็… ซึ่งเขาควรเล่นดนตรีอยู่นะ
‎คนที่เหลือในวงอยู่บนเวทีที่แวนการ์ด
‎ซึ่งตอนนี้อยู่ห่างออกไป 20 ช่วงตึก
‎ฉันล้มลงแบบนี้ แล้วเขาก็ล้มลง
‎แล้วเขาก็นั่งลงและมองฉัน ‎เขาพูดว่า "อยากไปกินข้าวไหม"
‎ฉันเลยชี้ให้เขาเห็นว่า
‎"คุณอยู่ระหว่างการแสดงนะ และคนมาดูคุณ"
‎เขาเป็นนักกินชื่อดังขนาดที่ว่า ‎การเดินผ่านไชน่าทาวน์กับเขา
‎จะมีเชฟออกมาจากชั้นใต้ดินเพื่อปรบมือให้เขา
‎สิ่งนี้ทำให้แม่ฉันรักเขา
‎เขามาที่บ้านพ่อแม่ฉันในวันขอบคุณพระเจ้า
‎- จริงเหรอ ‎- จริง
‎แม่ฉันรักเขา เขากินเก่งมาก
‎แม่บอกว่า "อีตาชาลส์นั่นกินเก่งจริงๆ"
‎เขาไม่ได้แค่เติมอาหารหลายจานนะ
‎แต่หลังจากนั้น เขายังเข้าไปในครัว ‎และกินไก่งวงจนหมด
‎คนส่วนใหญ่มองว่าเขาเป็นอัจฉริยะด้านดนตรี ‎แม่ฉันมองว่าเขาเป็นคนกินเก่ง
‎- ฉันเคยกินมื้อเช้ากับดุค เอลลิงตัน ‎- ครับ
‎- กับชาลส์ และ… ‎- ที่ไหนครับเนี่ย
‎ร้านรูเบนส์ ซึ่งเคยเป็นร้านอาหารที่เปิดทั้งคืน
‎ซึ่งเคยตั้งอยู่บนถนนสาย 58 และฟิฟท์อะเวนิว
‎และดุค เอลลิงตันเป็นคนเดียว ‎ที่ฉันเห็นชาลส์ มิงกัสยอมเชื่อฟัง
‎สมัยที่ชาลส์หนุ่มๆ เขาเล่นในวง ‎ของดุค เอลลิงตัน และถูกไล่ออก
‎และชาลส์เป็นคนที่จองหองมาก
‎เขาไม่อยากให้ใครพูดกับเขา
‎เขาดูถูกคนส่วนใหญ่
‎และคนเดียวที่ฉันเห็นเขา ‎ยอมเชื่อฟังคือดุค เอลลิงตัน
‎เขาเคารพดุค เอลลิงตันมาก ‎จนแทบไม่กล้ามองหน้าเขา
‎และดุค เอลลิงตันตะโกนใส่เขา "ชาลส์!"
‎"ขอโทษครับ ดุค" เหมือนเป็นคนละคนเลย
‎เหมือนแบบ "เกิดอะไรขึ้นกับชาลส์" ‎นึกออกไหม
‎ดูเหมือนว่าทุกคนจะมีคนแบบนั้นในชีวิต
‎ไม่ว่าพวกเขาจะจองหองแค่ไหน ‎หรือยิ่งใหญ่แค่ไหนก็ตาม
‎ในความคิดของฉัน ‎ชาลส์เป็นศิลปินที่ยอดเยี่ยมมาก
‎แต่ในความคิดของชาลส์ ดุค เอลลิงตันสำคัญกว่า
‎ถ้าคุณชื่นชมผลงานของใครสักคน ‎คุณซึมซับมันเข้าไปจำนวนหนึ่ง
‎ตอนนี้มันกำลังมาถึงจุดที่นักแต่งเพลงร่วมสมัย…
‎(ดุค เอลลิงตัน) (ลีโอนาร์ด เบิร์นสไตน์)
‎และคนที่ควรจะเป็นนักแต่งเพลงแจ๊สสมัยใหม่
‎พวกเขาจบมาจากโรงเรียนดนตรีเดียวกัน
‎ใช่เลย
‎และมันยากมากที่จะหาว่า ‎ขอบเขตที่รับได้อยู่ตรงไหน
‎แต่แน่นอนว่าคุณเป็นหนึ่งในผู้บุกเบิกเรื่องนั้น
‎แต่ผมไม่ได้จบมาจากโรงเรียนดนตรี
‎ใช่ แต่คุณเป็นหนึ่งในคนกลุ่มแรก ‎ที่แต่งเพลงที่เรียกว่าซิมโฟนิกแจ๊ส
‎ผมมีโรงเรียนดนตรีอยู่ในแคปิตอลเธียร์เตอร์
‎ใช่แล้ว ใช่เลย
‎ฟังเพลงซิมโฟนีก่อนดูหนัง
‎บางทีนั่นอาจเป็นสิ่งที่เราแตกต่างกันจริงๆ
‎ตรงที่คุณแต่งเพลงซิมโฟนิกแจ๊ส ‎ส่วนผมแต่งเพลงแจ๊สซิมโฟนี
‎- รักคุณนะพวก ‎- อะไรแบบนั้น
‎เห็นกระดุมข้อมือคาลเดอร์ของฉันไหม
‎แซนดี้ โรเวอร์ให้ฉันยืม ‎เธอเป็นหลานของอเล็กซานเดอร์ คาลเดอร์
‎เขาทำกระดุมนี่ด้วยมือของเขาเอง
‎ไม่ได้ออกแบบลายเส้นของกระดุมข้อมือ ‎เหมือนที่ศิลปินทำกันสมัยนี้ เขาทำมันขึ้นมาเลย
‎เขาคงทำไว้ใช้เองนั่นแหละ คาลเดอร์น่ะ
‎เขาไม่ได้ทำให้ฟราน ‎เขาทำเครื่องประดับเยอะมาก
‎มีการแสดงที่เดอะเม็ต ‎แสดงเครื่องประดับของคาลเดอร์เท่านั้น
‎และมันวิเศษมาก
‎และมีชีวประวัติของคาลเดอร์ที่น่าทึ่งมาก
‎น้องสาวของเขา ตอนเขาอายุเจ็ดขวบ
‎ให้คีมอันหนึ่งกับเขา ‎ในวันคริสต์มาสและเขาเขียนถึงเรื่องนี้
‎"นี่คือคริสต์มาสที่ดีที่สุดในชีวิตผม ‎ผมได้คีมมาหนึ่งอัน!"
‎และเขาใช้มันทำสิ่งเหล่านี้
‎และฉันคิดว่ากระดุมนี้อาจทำด้วยคีมอันเดียวกัน
‎ฉันคิดว่ามันน่าทึ่งมาก
‎คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล