‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎ถ้าฉันรู้เรื่องที่ฉันรู้ตอนนี้ ‎ตั้งแต่เมื่อยังเป็นเด็ก
‎ฉันคงไม่ทำพลาดแบบนี้
‎แต่ฉันมีข่าวร้ายที่จะบอกทุกคนจริงๆ ‎คุณจะทำผิดพลาดไปเรื่อยๆ
‎ไม่ใช่ว่าคุณจะทำผิดพลาดแค่ถึงช่วงอายุหนึ่ง
‎คุณจะทำผิดพลาดไปเรื่อยๆ ‎และจะมีข้อแก้ตัวน้อยลง
‎เพราะมันจะมีโอกาสน้อยมากๆ ‎ที่คุณจะทำผิดพลาดในเรื่องใหม่ๆ
‎เมื่อคุณอายุมากขึ้น
‎ดังนั้นคุณจะกลับพบว่า "ไม่อยากเชื่อเลย ‎ว่าฉันทำพลาดอีกแล้ว
‎เพราะฉันรู้วิธีที่จะไม่ทำพลาดแล้ว ‎ครั้งแรกนั่นฉันไม่รู้"
‎ดังนั้นคุณเลยใจดีกับตัวเอง
‎แล้วคุณก็คิดว่า "ยอมรับเถอะ ‎นี่เป็นครั้งที่ 16 แล้วที่ฉันทำพลาดแบบเดียวกัน"
‎และนั่นคือความผิดพลาดซ้ำซากจริงๆ ‎ ความผิดพลาดเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‎สิ่งที่มันพิสูจน์ให้คุณเห็น คือมีบางเรื่อง ‎ที่คุณห่วยกับมันจริงๆ ไม่ว่าคือเรื่องอะไร
‎คะ
‎วันสิ้นโลกด้านสิ่งแวดล้อมที่อาจมาถึง ‎ทำให้คุณเป็นกังวลบ้างไหม
‎ไม่ ฉันไม่ได้เด็กขนาดนั้นแล้ว ‎ถ้ามีวันสิ้นโลกจริงก็…
‎มันก็เหมือน…
‎ฉันอาจมีเงินให้ใช้สบายๆ ได้อีกสี่ปี
‎แต่ถ้าฉันรู้ว่าจะเกิดวันสิ้นโลก ‎ฉันจะรีบใช้เงินให้หมดในปีเดียว
‎ตอนพับลิกสปีกกิ้ง ‎มีคนเยอะขนาดนี้เลยเหรอ
‎- ไ่ม่ ‎- ไ่ม่เนอะ
‎ตอนนี้มันเหมือนปาร์ตี้ไปแล้ว
‎ไม่อยากเชื่อเลยว่าเราถ่ายสารคดีนั่น ‎มาตั้งเก้าหรือสิบปีแล้ว
‎ผมหันหลังมาและมันผ่านไปสิบปีแล้ว
‎ไม่ใช่ว่าจู่ๆ คุณก็หันมาสักหน่อย
‎ไม่ใช่ แต่มันรู้สึกเหมือนใกล้ตัวทุกที
‎เราถ่ายรึยัง เริ่มอัดแล้วใช่ไหม
‎- ใช่ ‎- ใช่ อะไรก็ได้ เราถ่ายไปเรื่อยๆ
‎- ฉันไม่รู้เลย เริ่มถ่ายตั้งแต่เมื่อไหร่ ‎- ตอนที่พวกเขาทำไอ้นั่นพัง
‎และตอนที่พวกเขาคุยกันแล้วเราก็ลงมา ‎เราถ่ายไว้หมดเลย
‎คุณต้องบอกกันก่อนสิ!
‎(สำนักงานทะเบียนราษฎร)
‎- มีอะไรที่คุณชอบ แต่ทำให้คุณรู้สึกผิดไหม ‎- ไม่ ฉันไม่มี
‎ความสุขไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกผิด
‎ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าจะมีคำว่า ‎"ความสุขที่ทำให้รู้สึกผิด"
‎พูดอีกอย่างก็คือ ‎นอกจากความสุขของคุณคือการฆ่าคน
‎แต่ฉันจะไม่มีวันรู้สึก… ‎ความสุขของฉันไม่เป็นพิษเป็นภัย
‎ซึ่งฉันหมายถึงจะไม่มีใครตาย โอเคไหม ‎ไม่ได้มีใครโดนลวนลามหรอก
‎และฉันคิดว่า ‎"ไม่ ฉันไม่รู้สึกผิดที่มีความสุขหรอก"
‎เราอยู่ในโลกที่คนไม่รู้สึกผิด ‎จากการฆ่าคนอื่น
‎คนไม่รู้สึกผิด ‎จากการเอากรงขังเด็กไว้ตรงชายแดน
‎คนไม่รู้สึกผิดจากเรื่องพวกนี้ ‎แล้วฉันควรรู้สึกผิดเพราะเรื่องอะไรกัน
‎เพราะกินสปาเกตตีสองชามเหรอ ‎เพราะอ่านนิยายลึกลับเหรอ
‎หรือผู้คนทั่วไป ความสุขที่ทำให้รู้สึกผิด ‎ของพวกเขามักเป็นความชอบในบางรูปแบบ
‎ที่ไม่ใช่ศิลปะชั้นสูง
‎ดังนั้นถ้าคุณพูดว่า "ฉันชอบอ่านหนังสือ ‎'ยัวร์ อะ วูล์ฟ'"
‎นั่นควรเป็นความสุขที่ทำให้รู้สึกผิด ‎ฉันว่านั่นคือความสุข ฉันไม่รู้สึกผิดเลย
‎และความสุขสำหรับฉันนั้น ‎ยิ่งฉันอายุมากขึ้นเท่าไหร่
‎ฉันก็ยิ่งคิดว่า "ความสนุกใดก็ตาม ‎ที่เรามีได้ เพื่อนเอ๋ย ก็เอาเลย
‎ลุยเลย เอาเลย "
‎ฉันรู้สึกแบบนั้น
‎ฉันชอบความสนุกมาตลอด ‎ ฉันคิดว่าคนเราควรมีความสนุก
‎ตราบใดที่ความสนุกไม่ใช่สิ่งที่ทำลายคนอื่น
‎ถ้ามีคนตอบฉัน ‎เวลาที่ฉันถามว่า "คุณทำแบบนั้นทำไม"
‎ถ้าพวกเขาตอบว่า "ฉันว่ามันสนุก" ‎นั่นถือเป็นคำตอบที่ดีสำหรับฉัน
‎คำตอบที่แย่คือ ‎"คุณไม่เห็นว่ามันสำคัญแค่ไหน…"
‎นั่นเป็นคำตอบที่แย่ แต่คำตอบที่ดี ‎"ก็มันสนุก" นั่นเป็นคำตอบที่ดี
‎ฉันชอบปาร์ตี้ ‎นี่คือสิ่งที่คุณไม่เคยได้ยินใครพูดเลย
‎ทุกคนเกลียดปาร์ตี้ ‎โดยเฉพาะเวลาที่อยู่ในงานปาร์ตี้
‎ฉันไม่สนงานเต้นรำพวกนี้หรอก ‎แต่ต้องมีคนมาเพื่อสาวๆ
‎และผู้คนมักจะพูดถึงฉัน ‎ตอนที่ฉันนั่งอยู่ตรงนั้นว่า
‎"ฟรานชอบปาร์ตี้" ‎เหมือนว่ามันเป็นเรื่องประหลาดเสียมากมาย
‎"ฟราน คุณก็รู้จักฟราน เธอชอบปาร์ตี้"
‎ฉันชอบปาร์ตี้มาก ‎เพราะปาร์ตี้ควรจะสนุก
‎มันเหมือนหนังสมัยฉันยังเด็ก หนังเป็นสิ่งที่ดีนะ
‎ลูกอมก็ดี ปาร์ตี้ก็ดี
‎ปาร์ตี้ไม่มีอะไรแย่นี่!
‎(เดอะลีโอพาร์ด โดยแอล. วิสคอนติ)
‎ครั้งสุดท้ายที่ฉันดูเดอะลีโอพาร์ด ‎เป็นฉบับที่ไม่ได้บูรณะมาก ที่โรงหนังซีกเฟลด์
‎และตอนที่ฉันไปดูที่ซีกเฟลด์ ‎ถ้าฉันไม่ได้เป็นคนเดียว
‎ก็เป็นหนึ่งในไม่กี่คนไม่ใช่ผู้กำกับหนัง ‎ที่อยู่ที่นั่น
‎ฉันมองไปรอบๆ และนั่นเหมือนครั้งสุดท้าย ‎ที่ฉันได้เจอริชาร์ด ไพรเออร์
‎ตอนที่ฉันเห็นริชาร์ด ไพรเออร์ที่ทาวน์ฮอลล์ ‎คนดูทุกคนเป็นนักแสดงตลก
‎ฉันไปดูหนังเรื่องเดอะลีโอพาร์ด ‎คนดูทุกคนเป็นเป็นผู้กำกับ
‎งั้นคุณชอบดูหนังเหรอ
‎ดูหนังเหรอ ฉันรักเลยแหละ
‎คุณไปดูหนังที่โรงหนัง ‎หรือแค่ดูหนังที่บ้านจากดีวีดี
‎ก็อย่างที่บอกไปเมื่อไม่นานมานี้ ‎ฉันไม่ค่อยได้ไปโรงหนัง
‎เพราะฉันทนคนอื่นไม่ไหว
‎- คุยกับน่ะจอเหรอ ‎- ใช่ พูดอยู่ได้
‎คุยโทรศัพท์เอย คุยกันเองเอย ‎กินคอร์สสเต๊กสามจาน
‎ฉันมีเครื่องเล่นดีวีดีที่มีคนให้มา
‎- มันไม่ได้เชื่อมต่อกับทีวีเหรอ ‎ - ไม่ค่ะ มัน…
‎- ที่จริงแล้วคุณสกอร์เซซีให้ฉันมา ‎- ครับ
‎มันเป็นเครื่องเล็กๆ ‎ที่คุณควรจะนั่งดูบนโซฟาได้
‎แต่มันซับซ้อนพอตัวเลย
‎คุณสองคนเจอกันได้ยังไงคะ
‎เราเจอกันยังไงน่ะ
‎- คุณอยากบอกเธอไหม ‎- เรารู้เหรอ
‎- ไม่ ‎- ไ่ม่
‎มีคนถามฉันบ่อยๆ ‎ว่าฉันไปเจอมาร์ตี้ได้ยังไง แต่ฉันไม่รู้
‎ฉันเดาว่าฉันเจอเขาที่งานปาร์ตี้
‎แล้วทำไมถึงคิดอย่างนั้นเหรอ ‎เพราะฉันไปปาร์ตี้เยอะมาก
‎งานวันเกิด 50 ปีของจอห์น วอเทอร์สรึเปล่า
‎ไม่สิ ตอนนั้นฉันรู้จักคุณแล้ว
‎- คุณรู้จักผมก่อนหน้านั้น ‎- ใช่
‎ฉันรู้ว่าฉันรู้จักมาร์ตี้มานาน ‎ก่อนที่ฉันจะรู้จักเขาดี
‎เพราะถึงฉันจะไปปาร์ตี้มากกว่ามาร์ตี้
‎ซึ่งนั่นคือเหตุผลที่มาร์ตี้ทำหนังหลายเรื่อง ‎และฉันไม่ได้เขียนหนังสือมากนัก…
‎แต่ฉันสังเกตว่า ‎ทุกครั้งที่ฉันเห็นมาร์ตี้ในงานปาร์ตี้
‎เราจะใช้เวลาทั้งหมดคุยกันเอง
‎เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับทั้งคืน มาร์ตี้ ‎เพราะฉันดื่มกาแฟทั้งคืน
‎และหนังที่ครั้งหนึ่งฉันเคยถามคุณ
‎ที่แครี่ แกรนท์แสดง ชื่อเพนนี อาร์เคด ‎ถูกฉายขึ้นมากลางดึก
‎เพนนี เซเรเนด
‎- ใช่ เพนนี เซเรเนด คุณเคยดูไหม ‎- ไม่เคยเลย
‎ไม่มีหนังของแครี่ แกรนท์เรื่องไหน ‎นี่เขาดูไม่เหมือนตัวเองขนาดนี้แล้ว
‎แต่ประเด็นคือ ในตอนนั้น
‎เขาพยายามแสดงบทบาท ‎เพื่อให้ตัวเองหลุดจากภาพของแครี่ แกรนท์
‎เขาถูกเสนอชื่อชิงรางวัลออสการ์แค่ครั้งเดียว ‎จากเรื่อง "นัน บัด เดอะ โลนลี ฮาร์ต"
‎แต่ยังไงซะ นั่นก็เป็นความพยายามนะ ‎ของจอร์จ สตีเวนส์
‎จอร์จ สตีเวนส์
‎ฉันเคยเจอเขาครั้งหนึ่ง ‎ฉันเดินอยู่ที่ถนนแมดิสันอเวนิว
‎น่าจะเป็นช่วงยุค 80 ‎ตอนนั้นเขาอายุมากแล้ว
‎และฉันสังเกตเห็นตอนที่ฉันเดินไปตามถนน ‎ว่าผู้คนหยุดเดินกัน
‎และทันใดนั้นก็เห็นแครี่ แกรนท์ ‎เดินอยู่บนแมดิสันอเวนิว
‎ในชุดสูทลินินสีขาวกับผมสีขาวสวย
‎และเขาเหมือนประกายแสงอยู่เลย
‎แล้วเขาก็… ฉันคิดเลยว่า "นั่นแย่แล้วเหรอ"
‎คือว่า…
‎โอเค
‎เริ่มเลย
‎ตอนฉันเป็นเด็ก ‎ไม่ได้มีคนใช้เครื่องปรับอากาศกันเยอะนัก
‎แต่จะใช้กันเป็นปกติในโรงหนัง
‎และที่จริงแล้ว โรงหนังมีป้ายติดไว้ข้างนอก
‎เขียนด้วยตัวอักษรที่ดูเหมือนก้อนน้ำแข็ง
‎และมีข้อความว่า "แอร์เย็น" ‎หรือ "ข้างในมีเครื่องปรับอากาศ"
‎และบางครั้งคนก็พูดว่า ‎"อากาศร้อนชะมัด ไปดูหนังกันเถอะ"
‎และนั่นคือเหตุผลที่คุณจะไปดูหนัง
‎ดังนั้นฉันชอบไปดูหนังมาก แต่ก็พูดไม่ได้ว่า…
‎จริงๆ แล้วฉันพูดได้เลยนะ ‎ว่าฉันไม่ได้ตัดสินหนังเลย
‎ฉันไม่ได้ตัดสินเลยว่ามันดีหรือแย่ ‎ฉันแค่คิดว่า "หนัง!"
‎ซึ่งหมายความว่าสนุก!
‎มีหนังเรื่องไหนที่เมื่อฉายในทีวี
‎คุณสามารถดูซ้ำแล้วซ้ำอีกได้ไหม
‎มีหนังหลายเรื่องที่ฉันชอบขนาดนั้นเลย
‎ตอนฉันยังเด็ก มีรายการทีวีชื่อ ‎มิลเลียนดอลลาร์มูฟวี่
‎และพวกเขาจะฉายหนังทุกวัน
‎พวกเขาจะฉายหนังเรื่องเดิมทุกวัน ‎อยู่หนึ่งสัปดาห์
‎ฉันเลยเริ่มดูหนังเรื่อง ‎"เดอะ บอย วิท กรีนแฮร์"
‎ตอนนั้นเป็นวันจันทร์
‎เวลาทุ่มครึ่งเป๊ะ ประมาณครึ่ง ชม. ‎หลังจากหนังเริ่มฉาย ฉันต้องเข้านอน
‎"ขอหนูดูเถอะนะ…" ‎"ไม่ได้ ลูกต้องไปนอน"
‎ตลอดทั้งสัปดาห์ ห้าวัน
‎ฉันได้ดูครึ่งชั่วโมงแรกของ ‎เรื่อง "เดอะ บอย วิท กรีนแฮร์"
‎ฉันถามแม่ในช่วงสิบปีที่ผ่านมาว่า ‎"ถ้าให้หนูดูแล้วแม่จะตายเหรอไหง"
‎กว่าจะได้ดูตอนจบของเรื่อง ‎"เดอะ บอย วิท กรีนแฮร์" ฉันก็ 40 กว่าแล้ว
‎ฉันเข้านอนตอนทุ่มครึ่ง ซึ่งจัดว่าเร็วเลย ‎จนกระทั่งฉันอายุสิบขวบ
‎ฉันถามแม่ว่า ‎"ทำไมถึงต้องให้หนูเข้านอนเร็วนัก"
‎เพราะฉันโทษเรื่องนี้ ‎ว่าทำให้ฉันนอนไม่หลับมาทั้งชีวิต
‎ว่าฉันไม่เคยเข้านอนตอนที่เหนื่อย ‎เพราะฉันไม่เคยเหนื่อยตอนทุ่มครึ่ง
‎"ทำไมถึงต้องให้หนูเข้านอนเร็วนัก"
‎แม่ตอบว่า "บอกตามตรงนะ ฟรานซี่
‎พอทุ่มครึ่ง แม่ก็ทนฟังเสียงเธอไม่ได้แล้ว"
‎นี่ ยาย!
‎ว่าไง พ่อหนุ่ม
‎ผมมีผมสีเขียว
‎ปีนี้นี่เอง ฉันอยู่ในลิฟต์ ‎ในตึกของอะพาร์ตเมนต์ฉัน
‎และมีเด็กผู้ชายผมสีเขียวเดินเข้ามา
‎ไม่เหมือนวัยรุ่นที่ย้อมผมนะ
‎แต่เป็นเด็กผู้ชายที่แม่เขา ‎ไม่เพียงแค่ให้เขาดู "เดอะ บอย วิท กรีนแฮร์"
‎แต่ยังยอมให้เขาย้อมผมสีเขียวด้วย
‎ประมาณเจ็ดขวบเองมั้ง
‎ฉันมองเด็กคนนี้แล้วพูดว่า ‎"ฉันชอบผมเธอนะ" เขาตอบว่า "ขอบคุณฮะ"
‎ฉันพูดว่า "มีหนังชื่อ ‎เดอะ บอย วิท กรีนแฮร์นะ เธอได้ดูรึเปล่า"
‎เขามองฉันแล้วตอบว่า "ไม่มีสักหน่อย"
‎ฉันบอกว่า "มีสิ" เขาบอกว่า "ไม่มี"
‎ฉันเห็นเขาสองสามวันหลังจากนั้น
‎และบอกว่า "มีหนังชื่อเดอะ บอย วิท กรีนแฮร์"
‎เขาตอบว่า "ผมไม่เชื่อคุณ"
‎ฉันเลยบอกว่า "ฉันมั่นใจว่าเธอคงมี ‎อุปกรณ์ทันสมัยพวกนั้น หาดูสิ"
‎จากนั้นฉันก็ไม่เคยเจอเขาอีกเลย
‎นี่คือสิ่งที่ฉันเห็นในชีวิตจริง
‎ฉันเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ‎เขาน่าจะอายุประมาณสี่ขวบ
‎ซึ่งในความคิดของฉัน ‎เขาแก่เกินกว่าจะนั่งรถเข็นแล้ว
‎และเขามีอุปกรณ์บางอย่าง
‎และแม่ของเขาก็เข็นรถเขาอยู่
‎แม่แท้ๆ ของเขานะ ไม่ใช่พี่เลี้ยง ‎เป็นคนเข็นเขา
‎ฉันว่าเขากำลังมองหาเส้นทาง ‎และเขาพูดว่า "ไม่ ถนนหมายเลข 23!"
‎และฉันอยากพูดมากๆ ว่า "ขอโทษนะคะ
‎ถ้าลูกชายคุณโตพอที่จะนำทางได้ ‎เขาก็โตเกินกว่าจะนั่งรถเข็นแล้ว"
‎ฉันไม่คัดค้านที่เด็กๆ ทำแบบนี้นะ
‎แน่นอนว่าเด็กๆ ทำแบบนี้ ‎เพราะพวกเขาทำมาทั้งชีวิต
‎ฉันไม่คิดว่ามันจะเปลี่ยนพวกเขาได้
‎เพราะพวกเขายังไม่พร้อมที่จะเปลี่ยน
‎ตอนฉันยังเด็ก พ่อฉันพูดเสมอว่า "เราไม่มีทีวี"
‎ซึ่งฉันไม่ได้สนเลย "โอเค พ่อไม่มีทีวี"
‎"ฉันมี" มันก็ง่ายๆ อย่างนั้นเลย
‎แล้วจะเป็นมิตรกับคนอายุน้อยแค่ไหน
‎ก็แล้วแต่น่ะนะ
‎คือถ้าเป็นเด็กๆ ซึ่งอาจไม่ใช่สิ่งที่คุณถามถึง ‎ฉันชอบมาก
‎ผู้คนมักจะตกใจกับเรื่องนี้ ‎ว่าฉันชอบเด็กมากแค่ไหน
‎ฉันชอบเพราะพวกเขา ‎เป็นกลุ่มคนที่น่ารำคาญน้อยที่สุด
‎คนชอบคิดว่าพวกเขาน่ารำคาญที่สุด ‎พวกเขาก็น่ารำคาญจริง ส่งเสียงดัง
‎แต่พวกเขาน่ารำคาญน้อยที่สุด ‎เพราะพวกเขาแทบจะไม่
‎เล่าเรื่องที่คุณได้ยินมาเป็นล้านครั้งแล้ว ‎ให้คุณฟังอีก
‎พวกเขายังไม่เต็มไปด้วยความซ้ำซากน่ะ
‎พวกเขามีความสดใหม่มากกว่าผู้ใหญ่
‎ซึ่งมันถูกพรากไปอย่างรวดเร็ว
‎พวกเขาไม่รู้ว่าอะไรคืออะไร ‎พวกเขาก็เลยแต่งเรื่องขึ้นมา
‎ไม่ก็ถามคำถาม
‎ปกติพวกเขาไม่ได้พยายามโน้มน้าวคุณ ‎ว่าพวกเขารู้บางอย่างที่จริงๆ ไม่รู้
‎และฉันคิดว่าพวกเขาน่าสนใจมาก
‎ถ้าคุณหมายถึงคนหนุ่มสาว ‎อย่างคนอายุ 20 กว่า
‎ฉันไม่เคยคิดเรื่องพวกเขาเลย
‎แม้แต่ตอนที่ฉันอายุเท่านั้น ‎ฉันก็ไม่เคยคิดถึงมันเลย
‎เคยมีเด็กคนหนึ่งเดินมาหาฉันนอกร้านอาหาร
‎แล้วบอกว่า "ถ้าอยากรู้ว่าคนรุ่นใหม่คิดอะไรอยู่
‎นี่อีเมลของผมนะ ส่งอีเมลมาหาผมได้"
‎แล้วฉันก็ตอบว่า "ทำไมฉันต้องอยากรู้ด้วย"
‎เขาตอบว่า "ก็มีหลายคนอยากรู้"
‎ฉันบอกว่า "คนพยายามขายของให้คุณไง ‎ฉันไม่ได้ขายอะไรทั้งนั้น
‎ถ้าฉันมีบริษัท
‎ที่พยายามขายเสื้อผ้าให้คนพวกนี้ ‎ฉันก็คงอยากรู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่
‎แต่ทำไมต้องเป็นคุณ ‎จากบรรดาคนนับล้านที่อายุ 20
‎ทำไมต้องเป็นคุณ เด็ก 20 ที่ฟ้าส่งมารึไง"
‎การเป็นคนแก่ไม่ได้มีข้อดีมากเท่าไหร่หรอก ‎แต่นี่เป็นหนึ่งในนั้น
‎เมื่อคุณอ่านเจอว่า ‎เราจะไม่มีน้ำเหลือในปี 2050
‎คุณคิดก่อนเลยว่า "พระเจ้าช่วย!"
‎แล้วก็คิดว่า ‎"ปี 2050 เหรอ ฉันตายไปแล้วแหละ "
‎ให้คนอื่นเป็นกังวลไปเถอะ!
‎ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาทำกับคุณไหม
‎เพราะคุณมีลูกที่ยังอายุน้อย
‎ฉันไม่ได้หมายถึงเด็กเล็กๆ นะ แต่เป็นวัยรุ่น
‎แต่คนที่อายุเท่านั้น ‎เท่าๆ กับลูกสาวคุณและอาจจะแก่กว่า
‎มักจะเข้าหาฉันเพื่อถามความเห็น ‎ว่าควรทำอะไรในชีวิต
‎และฉันคิดเสมอว่า ‎"อย่างแรกเลย ฉันไม่สนว่าคุณจะทำอะไร"
‎พวกเขาชินกับ ‎การเป็นศูนย์กลางความสนใจของพ่อแม่
‎ใครก็ตามที่พวกเขาเจอในวัยนั้น ‎พวกเขาจะคิดว่า "พวกนั้นอาจช่วยฉันได้"
‎แต่มาทำกับฉัน นั่นคงเป็นความผิดพลาด
‎สิ่งที่พวกเขามักถาม ‎คือพวกเขาควรเป็นศิลปินแบบไหน
‎แต่พวกเขามักจะถามว่า "คุณคิดว่า ‎ผมควรเป็นนักเขียนหรือคนทำหนัง"
‎และฉันคิดเสมอว่า ‎"ถ้าฉันอายุเท่าคุณ ฉันจะมองหาน้ำ
‎ฉันคิดว่าคุณควรจะเป็นอะไรก็ตาม ‎ที่คุณใช้เรียกคนที่มองหาน้ำ
‎เพราะว่า
‎ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมน้ำหมดโลก ‎แต่ดูเหมือนว่าเราดื่มหมดไปแล้ว"
‎เหมือนกับว่า "เราไม่เหลือไว้ให้คุณเลย"
‎เราเจอกันตอนสามทุ่ม
‎เราเจอกันตอนสองทุ่ม
‎ผมมาตรงเวลา
‎ไม่ คุณมาช้า
‎ใช่ ผมจำได้ดี
‎- เราเจอกันตอนสามทุ่ม ‎- เราเจอกันตอนสองทุ่ม
‎- ผมมาตรงเวลา ‎- ไม่ คุณมาช้า
‎ใช่ ผมจำได้ดี
‎ระบบพิมพ์ดีดมีหน้าจอของซีร็อกซ์
‎ช่วยให้คุณสร้างและแก้ไขข้อมูลได้บนหน้าจอ
‎ก่อนที่จะพิมพ์ลงในกระดาษ
‎และจะจดจำทุกอย่าง แม้คุณจะจำไม่ได้
‎ใช่ ผมจำได้ดี
‎กับการส่งข้อความ
‎และโซเชียลเน็กเวิร์ก ‎อีเมล โทรศัพท์ คุณเป็นยังไงกับของเหล่านั้นบ้าง
‎คุณชอบส่งข้อความหรือชอบคุยโทรศัพท์
‎ไม่ใช่สักอย่างนั่นแหละ
‎- ไม่เลยเหรอ ‎- ไ่ม่ ฉันไม่มีคอมพิวเตอร์
‎ฉันไม่มีไอโฟน หรือมือถือ หรือไอแพด
‎- ไม่มีมือถือเหรอ ‎- ฉันมีโทรศัพท์ธรรมดา
‎ฉันมีที่อยู่ เท่านี้ก็พอแล้ว
‎ตอนที่พวกเขาคิดค้นคอมพิวเตอร์เป็นครั้งแรก
‎คอมพิวเตอร์ที่ใช้ในบ้านคนน่ะนะ
‎พวกเขาเรียกมันว่าโปรแกรมประมวลผลคำ
‎เพื่อนของฉันได้มาและบอกว่า "เธอต้องมาดู"
‎ฉันไปที่บ้านเธอแล้วเธอก็ให้ฉันดูสิ่งนี้
‎สิ่งที่ฉันเห็น และสิ่งที่มันเป็นในตอนนั้น
‎คือเครื่องพิมพ์ดีดที่เร็วมาก
‎แต่ฉันไม่มีเครื่องพิมพ์ดีด ‎ฉันไม่เคยมีเครื่องเก่า
‎ฉันเขียนด้วยปากกาลูกลื่น
‎ฉันคิดว่า "สิ่งนี้ไม่จำเป็นกับฉัน ‎นี่มันคือเครื่องพิมพ์ดีดเร็ว
‎ฉันไม่มีแม้กระทั่งเครื่องพิมพ์ดีด ‎ฉันไม่รู้วิธีพิมพ์ดีด
‎ฉันไม่เอาด้วยแน่"
‎และแน่นอนว่าฉันไม่ได้รู้เลย…
‎ฉันไม่รู้ว่าโลกทั้งใบจะเข้าไปอยู่ในเครื่องนี้
‎แต่มันก็เป็นแบบนั้น แต่มันค่อยเป็นค่อยไป ‎ฉันไม่ได้สังเกตเลย
‎ตอนนี้โลกทั้งใบอยู่ในนั้น ‎และคนพูดกันว่า
‎"และตอนนี้คุณไม่รู้เรื่องพวกนี้เนี่ยนะ"
‎แต่มันไม่จริงเลย ‎เพราะมีคนบอกฉันเรื่องพวกนี้ตลอด
‎ดังนั้นฉันรู้เกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ ‎ฉันรู้เท่าที่ฉันอยากรู้
‎ฉันรู้มากกว่าที่ฉันอยากรู้อีก สำหรับฉัน ‎มันเหมือนกับรายการเดอะ คาร์เดเชียนน่ะ
‎ฉันไม่เคยดูรายการเดอะ คาร์เดเชียน ‎แต่ฉันรู้เกี่ยวกับมัน โอเคไหม
‎นั่นคือสิ่งที่ฉันรู้สึกเกี่ยวกับอินเทอร์เน็ต
‎ซึ่งฉันรู้ว่า ในสักทาง ‎มันเชื่อมโยงกับเดอะ คาร์เดเชียน
‎ทุกอย่างที่ฉันรู้เกี่ยวกับอินเทอร์เน็ต
‎ถ้าไม่ใช่สิ่งที่คนบอกฉัน ‎หรือแสดงให้ฉันเห็น
‎เพราะคนมักจะทำตัวเหมือนว่า
‎"ฟรานที่น่าสงสาร เธอไม่มีทางรู้เรื่องพวกนี้เลย ‎ให้ฉันแสดงให้ดูนะ ฟราน"
‎ซึ่งเกินกว่าครึ่ง ฉันไม่รู้จักพวกเขาเลยด้วยซ้ำ
‎ฉันเลยดีใจสุดๆ ที่เห็นพวกเขาเข้าหาฉันแบบนี้
‎แต่สัปดาห์ที่แล้ว มีคนสองคนที่อายุน้อยกว่าฉัน
‎แต่คนหนึ่งไม่ได้เด็กกว่าฉันนัก ‎และอีกคนเด็กกว่าฉันมาก
‎คนหนึ่งอธิบายให้ฉันฟังว่าอินสตาแกรมคืออะไร
‎อีกคนอธิบายให้ฉันฟังว่าทวิตเตอร์คืออะไร
‎และมันทำให้ฉันโกรธมากจนพูดว่า
‎"ให้ฉันอธิบายให้ฟังหน่อย
‎ไม่ใช่ว่าฉันไม่มีของพวกนี้ ‎เพราะฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร
‎ฉันไม่มีของพวกนี้เพราะฉันรู้ว่ามันคืออะไร
‎ฉันเลยไม่มีมัน"
‎เมื่อไม่นานมานี้ฉันไป ‎งานเลี้ยงอาหารค่ำและมีบางคน…
‎มีคนขายงานศิลปะที่นั่น ‎อันที่จริง มันเป็นมื้อค่ำของเขา
‎และเขาบอกว่าคนสมัยนี้ ‎ซื้องานศิลปะบนอินเทอร์เน็ตและมันช่างน่าขัน
‎พวกเขาไม่ได้ประสบการณ์งานศิลป์ ‎ถ้าซื้อจากอินเทอร์เน็ต
‎มันไม่ใช่ประสบการณ์งานศิลป์ที่แท้จริง ฉันบอก ‎ว่า "สำหรับคุณ มันไม่ใช่ประสบการณ์ที่แท้จริง
‎แต่สำหรับคนที่ทำมัน ‎นั่นคือประสบการณ์ของพวกเขา
‎นั่นต่างหากที่พวกเขาสนใจ"
‎นี่คือคนสมัยใหม่ คนที่ต่างออกไป
‎พวกเขาเป็นคนที่เรียกว่า ‎คนที่พวกเขาไม่เคยเจอว่าเพื่อน
‎เขาพูดว่า "ไม่ใช่เป็นเพื่อนกันจริงๆ" ‎แต่สำหรับพวกเขา มันใช่ไง
‎เรามีเรื่องอื้อฉาวทางเพศของแอนโธนี วีนเนอร์
‎ซึ่งไม่ได้มีเรื่องเซ็กซ์เลย ‎เขาเสียการงานไปเพราะเรื่องอื้อฉาวทางเพศ
‎- เขาไม่ได้โดนเอาด้วยซ้ำ ‎- และเขาไม่ได้มีเซ็กส์
‎โอ้โฮ นั่นน่าทึ่งมาก
‎คือถ้าคุณจะต้องเสียการงานไป
‎อย่างน้อยในเรื่องอื้อฉาวทางเพศ ‎เมื่อคุณจะเสียการงาน คุณต้องได้มีเซ็กซ์
‎ใช่ค่ะ จริง
‎ดังนั้นเรามีเรื่องอื้อฉาวทางเพศที่ไม่มีเซ็กส์ ‎มิตรภาพที่ไม่มีเพื่อน
‎ศิลปะที่พวกเขามองไม่เห็น
‎ดังนั้นนี่คือคนประเภทที่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง
‎โอเค ฉันมีน้องสาวที่อายุสองย่างสามขวบ ‎เธอมีไอแพดเป็นของตัวเอง
‎และเล่นมันอยู่ตลอดเวลา
‎ฉันยังไม่มีไอแพดเลยด้วยซ้ำ
‎คุณคิดว่านี่จะส่งผลเสีย ‎ต่อการมีปฏิสัมพันธ์ของเธอกับคนอื่นในอนาคตไหม
‎คุณคิดว่านี่เป็นการลางบอกเหตุ ‎ของคนรุ่นใหม่ไหม
‎เธอบอกว่าเธอมีน้องสาวสองขวบ ‎ที่มีไอแพดเป็นของตัวเอง
‎และเธอเองยังไม่มีไอแพดด้วยซ้ำ
‎- พ่อแม่คุณชอบเธอมากกว่า ‎- ฉันรู้
‎โอเคไหม ฉันไม่ได้กังวลเรื่องเด็กสองขวบหรอก
‎เพราะคนที่อายุสองขวบ ‎ไม่ต้องมารับมือกับคนพวกนั้น
‎ฉันเป็นห่วงคนที่อายุ 22 มากกว่า โอเคไหม
‎ดังนั้น ใช่ เธอจะต่างออกไป ‎นั่นเป็นเรื่องจริง แต่เธออาจไม่ได้แย่กว่านะ
‎เธออาจดีกว่าก็ได้ เราไม่รู้เรื่องนี้หรอก
‎เป็นไปได้ว่ามันอาจจะทำให้พวกเขาดีขึ้น
‎มันจะทำให้พวกเขาเก่งขึ้นในโลกของไอแพด ‎เพราะนั่นจะเป็นโลกในอนาคต
‎ฉันเชื่อ
‎ว่าคุณจะเข้าใจเฉพาะคนที่เป็นคนรุ่นเดียวกัน
‎คุณไม่สามารถเข้าใจคนที่อยู่คนละรุ่นได้หรอก
‎เพื่อที่คุณจะได้…
‎ฉันเข้าใจคนในวัยฉันมากๆ เลยนะ
‎แค่จากการมองพวกเขาเอง
‎และเมื่อฉันพูดว่าวัยฉัน ‎ฉันหมายถึงแก่หรืออ่อนกว่าฉันสิบปี
‎ฉันเข้าใจเสื้อผ้าของพวกเขา
‎ฉันรู้ว่าพวกเขาคิดว่าเสื้อผ้าที่ใส่ ‎มีความหมายยังไง
‎ฉันรู้ว่าพวกเขาคิดยังไง ‎เวลาที่บอกฉันว่าพวกเขาชอบเพลงอะไร
‎หรือชอบหนังสืออะไร
‎แต่ฉันไม่รู้เรื่องพวกนี้ของคนที่ยังเด็ก
‎ประเด็นของคนหนุ่มสาวคือพวกเขาดูเด็ก
‎และนั่นเป็นวิธีที่ไร้สาระมาก ‎ในการจัดหมวดหมู่คน
‎(เดอะ แบร์ โดยเจ.เจ. แอนนาด์)
‎ตอนยังอายุน้อย ฉันเคยเดินทางบ่อย
‎ฉันเคยสนุกกับมันมากกว่าตอนนี้
‎มีครั้งหนึ่ง ฉันไปเที่ยวที่อะลาสกา
‎แล้วเราก็ไปที่ที่แห่งนี้ ‎ที่ชื่อว่า อุทยานแห่งชาติเกลเชอร์
‎ฉันเลยจ้างชายคนนี้ที่ชื่อว่าบรูซ ‎ที่ถ้าไม่ใช่ไกด์ล่าหมี
‎หรือถ้าคุณอยากแค่ไปปีนเขาและเห็นหมี
‎คุณก็จ้างบรูซได้ ‎และคุณไม่จำเป็นต้องฆ่าหมีเลย
‎เราก็เลยเริ่มปีนเขากัน พวกเรามีกันอยู่แปดคน
‎ฉันอาจจะไม่ถนัดด้านกีฬาที่สุดแล้ว
‎แต่นี่ก็ไม่ใช่กลุ่มคนที่แข็งแรงที่สุดในโลก
‎แล้วบรูซก็พาเรามารวมตัวกัน ‎และอธิบายเรื่องหมี
‎"ทีนี้ ถ้าคุณเห็นหมี" เขาบอก "อย่าวิ่ง
‎เพราะหมีก็วิ่งได้" ‎ฉันจำไม่ได้ "96 กม.ต่อชั่วโมง
‎ไม่มีทางที่คุณจะวิ่งหนีหมีได้
‎และหมีจะจับคุณและกินคุณ ‎ดังนั้นอย่าวิ่ง
‎อยู่ตรงนั้นแหละ
‎ยืนอยู่เฉยๆ
‎ชูมือขึ้นแล้วร้องเพลง"
‎เพราะการร้องเพลง ‎จะทำให้หมีสงสัยว่า "นี่มันอะไรกัน"
‎และเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับว่า ‎คุณเป็นนักร้องที่ดีแค่ไหนเลย
‎"แล้วหมีก็จะไปเอง" บรูซบอก
‎ฉันเลยบอกว่า "บรูซ
‎ฉันรับรองได้เลยว่าถ้าฉันเห็นหมี ‎ฉันจะวิ่งแน่
‎เพราะฉันคงไม่มีสติเหลือ
‎คุณต้องมีวินัยอย่างมาก
‎ที่จะเห็นหมี และยังยืนอยู่ตรงนั้น ‎และร้องเพลง!
‎นี่ไม่ใช่ฉันเลย ‎ฉันคงจะตระหนก ฉันวิ่งแน่"
‎เขาบอกว่า "แล้วหมีก็จะโจมตีคุณ"
‎ทีนี้ บรูซมีปืนยักษ์อยู่ในซองหนัง ‎ฉันไม่ได้ล้อเล่น
‎เหมือนซองหนัง ปืนกระบอกใหญ่
‎เราเลยเริ่มปีนเขากัน
‎มันเป็นช่วงเวลาของปี
‎ที่ปลาแซลมอนจะว่ายไปในทิศทางที่แน่นอน
‎- และหมีก็กินปลาแซลมอน ‎- ใช่เลย
‎และลำธารเหล่านี้ ‎ก็เต็มไปด้วยปลาแซลมอนที่แหว่งไปหมด
‎ในแง่หนึ่ง
‎มันก็เป็นธรรมชาติที่น่าทึ่งมาก
‎และอีกแง่หนึ่ง คุณเห็นหมี ‎และก็คิดว่าพวกมันเหมือนคนนะ
‎พอมีของเยอะแยะไปหมด ‎พวกเขาก็พูดว่า "นี่คือส่วนที่ฉันต้องการ"
‎เพราะปลาถูกฉีกเละไปหมด ‎แบบ "นี่เหรอ ไม่ ฉันไม่ชอบ"
‎มันเหมือนกับว่า
‎"ไม่รู้สิ ฉันไม่อยากได้อันนั้น ‎อยากได้ส่วนนี้เหรอ ฉันไม่อยากได้"
‎มีปลาแซลมอนถูกฉีกเละเป็นร้อยๆ ตัว
‎มันน่ากลัวมาก แต่พอถึงจุดหนึ่ง
‎ฉันเอาแต่พูดว่า "คุณเห็นหมีไหม บรูซ ‎เห็นหมีบ้างไหม
‎บรูซ แซลมอนพวกนี้ถูกฉีก ‎พวกมันถูกหมีฉีกเละ"
‎ตอนนั้นฉันหวาดผวาไปหมด ‎กังวลมากเลยจริงๆ
‎ฉันเลยตามบรูซแจ
‎มือข้างหนึ่งจับไหล่เขาไว้ ‎มืออีกข้างโอบเอวเขาไว้
‎เมื่อเขาหยุด ฉันก็จะหยุด "บรูซ!"
‎ถ้าเขาออกห่างจากฉันเกิน 60 ซม. ‎ฉันตะโกนว่า "บรูซ คุณอยู่ไหน บรูซ "
‎แล้วบรูซก็พูดว่า "ฟราน"
‎เขาโมโหฉันมาก
‎เขาบอกว่า ‎"ฟราน ผมว่าผมต้องบอกอะไรคุณหน่อย"
‎ฉันคิดในใจว่า ‎"เขาจะบอกว่ามีหมีอยู่ตรงนั้นแน่ๆ"
‎เขาบอกว่า ‎"ผมมีเรื่องต้องบอกคุณ ผมแต่งงานแล้ว"
‎ฉันบอกว่า "อะไรนะ" เขาบอกว่า ‎"ผมแต่งงานแล้ว แค่อยากให้คุณรู้ไว้"
‎ฉันบอกว่า "เหตุผลที่ฉันเกาะคุณ ‎ไม่ใช่เพราะฉันทนเสน่ห์คุณไม่ได้
‎มันเป็นเพราะคุณมีปืน
‎และเพราะฉันรู้สึกว่า ถ้าเราเห็นหมี
‎คุณจะไม่ยืนเฉยๆ และร้องเพลง ‎แต่คุณจะยิงหมี
‎นั่นคือสิ่งที่ฉันอยากให้เกิดขึ้น ‎ถ้าเราเจอหมี"
‎ฉันไม่อยากตายในแบบที่ทำให้คนอื่นขำได้
‎เพราะฉันรู้ว่าถ้าฉันถูกหมีกิน
‎แทนที่คนจะคิดเมื่อได้ยินเรื่องนี้ว่า "นั่นแย่มาก"
‎พวกเขาจะคิดว่า "น่าตลกจะตายไป ‎ฟรานถูกหมีกิน!
‎แทนที่จะเป็นคนอื่นอีกตั้งเยอะแยะ!"
‎และฉันคิดว่า ‎"ฉันไม่อยากให้การตายของฉันเป็นเรื่องตลก"
‎ใช่ แบบนั้นคงตลกจริงๆ
‎และถ้าฉันไม่ใช่ฟรานและได้ยินแบบนั้น ‎ฉันจะคิดว่า "นั่นมันตลกชะมัด"
‎แต่ฉันไม่อยากตายแบบนั้นไง
‎ฉันไม่รู้ว่าคุณถามอะไรฉัน ‎แต่นั่นคือเรื่องราวของหมี
‎ไม่มีใครอายุน้อยพอที่จะยังเรียนอยู่
‎และตระหนักได้ว่า ‎สักวันหนึ่งพวกเขาจะดูแก่ขึ้น โอเคไหม
‎นี่คือสิ่งที่ไม่เกิดขึ้นจนกว่าคุณจะแก่ไปเอง
‎โอเคไหม ‎เพราะถ้าฉันเจอคนที่ไม่ได้เจอมานาน
‎ฉันจะคิดว่า "เกิดบ้าอะไรขึ้นกับคุณน่ะ"
‎เข้าใจไหม และฉันก็ตระหนักได้ว่า ‎พวกเขาคิดแบบเดียวกันกับฉัน
‎เหตุผลเดียวที่ฉันไม่คิดแบบนั้นกับตัวเอง
‎เพราะฉันเห็นตัวเองทุกวัน
‎แม้ว่าจะสั้นที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็…
‎ฉันเห็นรูปพวกนี้ที่ถ่ายให้โว้ก
‎และฉันเห็นว่าฉันเขียนบนรูปไว้หมดเลย
‎ฉันส่งกลับไปให้แอนนา วินทัวร์ ‎แล้วเขียนว่า
‎"แอนนา รูปพวกนี้แย่มาก เราต้องถ่ายใหม่"
‎ฉันมองไปที่รูปพวกนั้นและคิดว่า ‎"ถ้าฉันตื่นขึ้นมาในวันนี้ และหน้าตาแบบนั้น
‎ฉันคงดีใจตาย!"
‎คำบรรยายโดยณัฏฐ์อัปสร เลิศธีระกุล