NETFLIX ORİJİNAL BELGESEL DİZİSİ
Sokağın karşısında bir çocuk vardı, annesi o kadar tembeldi ki
çocuk kahvaltıda dondurma yerdi.
Okula giderken evine uğrardım, mutfak tezgâhında oturuyor olurdu.
Ben yapacak olsam… Mutfak tezgâhına otursam beni hapse yollarlardı.
Ama o ev benim için Marquis de Sade gibiydi.
Tezgâhta oturan çocuklar vardı.
Bir kez içeri girdim, dondurma yemekle kalmıyor…
Sabah yedide. Dondurmayı kaşıkla yemiyordu…
Kutudan yiyordu, ki bizde asla izin verilmezdi. Hem de krakerle!
"Bu insanlar. Nasıl yaşıyorlar böyle!" diye düşündüm.
Sen ve ben bu konuyu kuliste kısaca konuştuk. Acaba…
-Sigara. -Sigara içilir mi?
-Sahnede. -Olmuyormuş.
Yapamayız çünkü bu, yasalara aykırı.
İşte geldik.
Tamam. Ne dersin? İşte bu.
-Güzel. -Hadi.
Efendim?
Hayır. Saç spreyi olmaz çünkü benim… Zaten zor nefes alıyorum.
Egzoz borusunu emmekten farkı yok.
Vücudumdaki akciğer hasarı sigaradan olsun bari.
SPOR VE SAĞLIK DAİRESİ
Aerobik ve egzersizle ömür uzatma felsefesine ne diyorsun?
Şey, sanırım… Bu konuda bir felsefem yok. Ben…
Çocukluğumda çok az kişi egzersiz yapardı.
Egzersiz yapmak diye bir şey yoktu.
İnsanlar daha aktifti. Orası kesin.
Bilhassa çocuklar.
Çünkü evde kalmamız bile yasaktı, tamam mı?
Bu sadece bizim eve özgü değildi. "Dışarı çık!"
Anlatabildim mi? "Dışarı çık!"
Temiz hava almamız gerektiğini düşündüklerinden değildi.
Fikir şuydu, "Seni görmek istemiyoruz. Evden çık."
Ve kimse… "Seninle uğraşmak istemiyoruz.
İlgilenmiyoruz. Evden çık."
Çıkar, etrafta koşar, çocukların yaptığı şeyleri yapardık.
Yani… O zamanlar daha az yenirdi. Öyle bir şey de var.
Çünkü yemek yapmak zorundaydın. Hazır yiyecekler yoktu.
Bence… Ayrıca, tüm bunların zararlı olduğu bilinmiyordu.
Galiba zararlı olduklarını bilmek onları daha da kötüleştiriyor.
Ama benim ebeveynlerim…
Birinci nesil Amerikalılardı
ve "Yemek iyidir." derlerdi.
"Yemek kötüdür." değil.
"Et iyidir. Tereyağı iyidir."
Şeker gibi şeylerin zararlı olduğu düşünülürdü. Ama dişler için.
Sürekli sağlıktan söz edildiğini hatırlamıyorum.
Çocuk felci gibi şeyler için endişe edilirdi.
Bu önemliydi.
Çocuk felci aşısı ben epey küçükken icat edildi
ve bu harika bir şeydi.
Çocukluğumda, hatta senin çocukluğunda, ki bu daha önceydi…
Senden sonra doğdum.
-Tamam. Peki. -Çok daha önce.
Tüm çocuklar duman içinde yaşardı.
Tamam mı? Kimse… Bizim evde de…
Hiç pencere açmayan bir annem vardı
çünkü dışarıdaki havanın içeri girmesini istemezdi.
İçeride göz gözü görmezdi.
Tamam mı? 1950'lerde.
Arabadaydık. Tamam mı? Arabalarda pencereleri açmamıza izin yoktu.
Babam pipo içerdi. Annemin sigaraları vardı.
Biz küçükken… Şimdi güvenlik önlemleri var.
Hem de bir sürü. Çocuklar emniyet kemeri takıyor. Kask gibi.
Onları astronot gibi giydirip arka koltuğa sabitliyorlar.
Biz küçükken…
-Evet. -…arabalarda emniyet kemeri yoktu.
Nerede otururduk? Sigara içen annelerin kucağında, ön koltukta.
Sigara bağımlısıyım. Bu bir bağımlılık. Ne olduğunu bilirim.
Sigara içmek akıllıca mı? Aptalca! Biliyorum. Tamam mı?
İnsanlar sürekli bana kızar, hep derim ki,
"Sigara zararlı. Biliyorum. Duydum."
Bazı şeyler var,
çok biftek yemenin zararlı olduğunu fark etmemiş olabiliriz.
İnsanların neden fark etmediğini anlıyorum.
Özellikle de nesiller boyunca etten mahrum kalanlar.
Ama bilirsin…
Ciğerlerine duman çekmek…
Nasıl olur da bunun iyi bir fikir olmayabileceği düşünülmez?
Belli ki düşünülmüyordu.
Evet. Milleti sigaranın gerçekten güvenli olduğuna inandırdılar.
Evet. Güvenli sigara.
Çocukken doktorumu hatırlıyorum.
Muayenehanesine girerdim.
Doktorun masasında dev bir kül tablası vardı. Sigara içerdi.
Sonra sana korkunç bir aşı yapar ve şeker verirdi.
Altı, yedi yaşlarında bir çocukken sigara ya da şekerin zararlı olduğunu bilmezdim
çünkü aşıdan sonra bunları verirlerdi.
Yani 12 yaşında sigaraya başlamamış olsam şimdi de başlamazdım.
Ama bir şeye bağımlı olmanın ne demek olduğunu biliyorum
ve biliyorum ki kimse bağımlı olmak için bağımlı olmaz.
İşte "Kelebek Makinesi," adı üstünde.
Kız şu anda krizalit evresinde ama ağırlık artırıldıkça
kanatları kaldırmak zorlaşıyor, kelebeklere de öyle olur.
Kötü alışkanlıklar seni öldürebilir. Bunu gördüm. Ama iyiler de kurtarmaz.
Fevkalade iyi alışkanlıkların olabilir ama sonra… Düşünüyorum da…
Bir arkadaşım vardı, ismi lazım değil,
yaşıtım olan pek az kişiden biriydi,
hiç sigara ve içki içmedi,
böyle şeyler yaptığım için bana kızardı.
Hayatı boyunca brokoli ve kuşkonmaz yedi, su içti, koştu…
50 küsur yaşında beyin tümöründen öldü.
Bu arada, annem yeni öldü, neredeyse 92 yaşındaydı.
Yani bu yaşam tarzı insanı öldürmüyordu.
Yarın ölsem bile kimse "Çok gençti." demeyecek.
Genç ölmek için fazla yaşlıyım.
Sigaradan ölürsem, şimdi ölürsem herkes "Ya ne olacaktı?" der.
Millet zaten hâlâ hayatta olmama kızıyor. Biliyorum, tamam mı?
Ama şimdi bir şey var ki hiç tahammül edemiyorum.
-Ne? -Zindelik.
-Evet. -Tamam mı? Zindelik.
Her gazetede, her dergide.
Zinde bir yaşam için kaplıcalar, şu bu.
Eskiden öyle bir şey yoktu.
"Zindelik nedir?" diyorum. Sağlıktan fazlası sanki.
Bana göre, zindelik bir açgözlülük.
Hasta olmamam yeterli değil. Zinde olmalıyım.
Satın alabileceğin bir şey bu.
Tamam mı? Zindelik. Bunu satın almalısın.
Zinde olmanı sağlayan özel yiyecekler var.
Ne bileyim, tohumlar, çaylar falan.
İçecekler, karışımlar, meyve suları. Bu tür şeyler.
İnsanlar zindelikten ne bekliyorsa ben istemezdim.
Yok, teşekkürler.
Tamam mı? Ben almayayım.
İstemiyorum… Biliyorum, meditasyon yoganın bir parçası.
New York'ta sokaktaki insanların üçte birinin yoga matı var.
Sırf bu bile beni yogadan uzak tutar. Sırf bu bile.
Rulo yapılmış bir yaygı taşımak gerçekten…
New York eskiden çok daha şıktı.
Bu yaygılarla dolaşanları görmek istemiyorum.
Dehşet verici. Anaokulundan beri onlardan kullanmadım.
Yaygı götürüyorduk çünkü yere uyumamız gerekiyordu.
Zindelik fikri bence Kaliforniya'dan çıkmış olmalı.
San Francisco ya da ne diyorlar, Silikon Vadisi.
Bu teknoloji tayfası kendi sağlığına pek düşkün
ama sizi umursamıyorlar.
Onlar… Gerçekten zengin olanlar.
Sonsuza dek yaşamak için uğraşıyorlar.
Onlar için çok önemli bu.
Özel yiyecekleri, egzersizleri falan vardır, eminim.
Dünyanın sonunun geldiğine de inanıyorlar. Kendi havan, kendi suyun olmalı.
Büyük bir felaket varsa hayatta kalan son insanlardan biri olmak istemem.
Neden isteyeyim ki?
Bunu isteyenleri hiç anlamıyorum.
Ama çocukken nükleer savaş çıkacak diye gerçekten endişelenmiştim.
Yaşamayı çok istiyordum çünkü yedi yaşındaydım.
Ama artık yedi yaşında değilim, ölmek istemiyorum
ama ölecek olsam bu çok da acıklı olmaz, yedi yaşında değilim.
Tohumları falan saklayanlarla birlikte hayatta kalmak istemem,
onlar vakit geçirmek istediğim insanlar değil.
Yapacak başka şeyler varken ve her şey yerli yerindeyken
onlarla vakit geçirmek istemiyorsam sonrasında neden isteyeyim?
Bert adında bir kaplumbağa vardı
Kaplumbağa Bert hep tetikteydi
Tehlike kol gezdiğinde Hiç incinmezdi
Ne yapacağını bilirdi
Eğilirdi
Siper alırdı
Ne yapacağınızı unutmayın.
Şimdi yüksek sesle söyleyin. Patlama olunca ne yapmalısınız?
Eğil ve siper al.
Çocuklar ne satın alır, bilmem. Neye izin varsa onu tabii.
Sevgililer Günü'nde küçük bir çocuğa şeker aldım,
ailesi silah vermişim gibi davrandı.
Dedim ki, "Şekere izin var mı?" "Pek sayılmaz."
Şekeri çocuğa vermiştim bile,
başına gelenlere inanamıyordu.
Daha açmadan "En sevdiğim!" dedi.
"Çok küçük." dedim.
Büyük, devasa kutuyu almak istemiştim ama kızarlar diye düşündüm.
Sonra o çocuğun annesi bana şöyle dedi,
"Çocukken şeker yemene izin var mıydı?"
Oğlundan daha büyüktü tabii ama benden çok daha gençti.
"Vardı." dedim. "Zararlı olduğunu bilmiyorlar mıydı?"
"Dişler için zararlı denirdi." dedim. Şeker dişlere zararlıydı.
Dedim ki, "Zararlı olabilecek her şeyin o kadar zararlı olduğu düşünülmezdi."
Yani aslında… Sağlığımızla o kadar ilgilenmiyorlardı.
Seni doktora götürdülerdi. Sana şeker yememeni söylerlerdi.
Babam çok çürüğüm olduğu için bana bağırırdı.
Tedavisi pahalıydı, anlatabiliyor muyum?
Ama bunun dışında… "Evet, taze fasulye yemelisin." derlerdi.
Ama pek… O kadar takıntılı değillerdi.
Biliyorsun, çocuklar artık daha serbest yetişiyor
ama pek çok şeyden mahrum kalıyorlar çünkü onlara zararlı.
Ya da çevreye. Çocuklar çevreye zararlı olan şeyleri söylerler.
Biri vardı… Artık bir kadın. Kendi çocuğu var.
San Francisco'da yaşıyordu.
Şimdi muhtemelen 33 yaşında olan bu kız üç yaşındayken
bana bir şey söyledi, sinirlendim ve "Sen küçük bir kızsın." dedim.
Çocukluğumda bunu bana günde 400 kere söylerlerdi.
"Ben kadınım." dedi. Üç yaşında falandı.
"Kadın değilsin." dedim.
"Kadın değilsin." Artık kimseye söylenmiyor bu.
Biri "Ben kadınım." derse kadındır.
İster üç yaşında bir kız ol, ister 70 yaşında bir adam, bir zürafa,
kadınsındır.
Hiç terapiye gittin mi, kişisel gelişimle falan ilgilendin mi?
Hayır. Kişisel gelişime gittim, bana yarıyor.
Benzer rahatsızlıkları olan insanların toplandığı bir yerde mi?
Maalesef benzer rahatsızlıkları olan kimse yok.
Bir grup kuramıyorum.
Bilirsin, sanırım temel…
İki temel uğraşım var. Sigara içmek ve intikam planı yapmak.
-Gruba ihtiyaç yok. -Yok.
Tek başıma yapabilirim. Bazen telefon kullanıyorum.
Ama o zaman sigara içmek…
-Hobim. -Harika.
Mesleğim değilse de.
Artık sigaranın korkunç bulunduğu bir çağdayız. 30 yıldır böyle.
Esrar iyi. Şimdi esrar iyi kabul ediliyor.
Eskiden esrar…
"Eskiden" derken beni bırak, dokuz yaşında bir çocuğun hatırlayabileceği kadar eski!
Eskiden çaresiz bir yıkıma yol açacak korkunç bir şeydi.
Şimdi harika bir şey.
-Şifalı. -Harika bir şey.
Jelibona koydular!
Sanki… Bana gösterdiler, "Şuna bak. Jelibon gibi."
Jöleli şeker veya ne deniyorsa.
Evet, lolipop. Bunlar çocukların yediği şeyler.
Artık çocuklar lolipop yiyemiyor ama annelerin esrarlı lolipopu var.
Şey gibi… İçinde esrar var.
Yani… Gençken esrar içtim.
Ben pek… Hiçbir zaman pek sevmedim.
Kokusunu sevmiyorum. Şimdi kimse pek tüttürmüyor.
Yani tüttürüyorlar ama şeker olarak falan da kullanıyorlar.
Ben hiç… Aradığım his bu değildi.
O hafif mutluluk hissi.
Tamam mı? Bana göre değil. Ben hafif mutluluk istemem.
Merak eden varsa
benim yaşımdaki ya da daha büyük arkadaşlarım arasında
50 yıldır her gün esrar tüttürdüğünü bildiğim kişiler var.
Dünyanın en zeki insanları değiller. Tamam mı?
Emin ol, toplu bir etkisi var. Tamam mı?
Başladıklarında onları tanıyordum.
Tehlikeli insanlar değiller
ama artık danışmak isteyeceğin kişiler de değiller.
Denebilir ki… Mesela bazen "Tanrım, ona ne olmuş?" diyorum.
Sonra anlıyorum ki… Şunu söylediğim oldu,
"Falancaya bir şey sordum. Çok muğlak konuştu. Ona ne olmuş öyle?"
"Esrarkeş o!" dedi. Ben de "Evet, unutmuşum." dedim.
Yetki bende olsa "Millet seviyor. Kıyak. Bırak kullansınlar. Bana ne?" derdim.
-Beş dakika ara versek mi? -Tabii.
-İyi misin? -Evet.
-Bir dakika falan… -Evet. Sigara içmek istiyorum.
Ben küçükken kızlar beş taş ve seksek oynar, ip atlardı.
Artık yapmıyorlardır.
Bir, iki, üç, dört.
Demek oluyor ki, kadınlar dünyayı yönetiyor olsa
benim yaşımdakiler o yaşa geldiğinde bunlar profesyonel spor olurdu. Tıpkı…
Beş taş ya da seksek dendiğinde
erkeklere aptalca geliyor ama bir farkı yok!
Oyun işte! Bunlar oyun.
Bir futbol maçı bir oyundur. Bir oyun.
Reggie Miller, Spike Lee ile hararetli bir sohbet içinde.
Spike, bir Knicks hayranı ve saha kenarında yeri var.
Sanırım Spike ona moral verdi.
Spike, hakem Dan Crawford'a sesleniyor.
Galiba maçta olmadığının farkında değil.
Peki ya Spike Lee?
Spike kim?
Cuma görüşürüz. İyi şanslar.
Spor sever misin?
Spor sevmem. Aslında spordan nefret ettiğimi söylemeliyim.
-Nefret ediyorsun. Bir soru sorayım. -Evet?
Kobe mi, LeBron mu?
Onların kim olduğunu bilmemin tek sebebi spor seven yakın bir arkadaşımın olması.
Yoksa ikisini de tanımayabilirdim. Ama aralarında tercihim yok.
-New York Giants mı, Jets mi? -Fark etmez.
-Tercihim yok. -Rangers, Islanders, Devils?
Spordan nefret ettiğimi söylediğimde inan bana.
Superbowl günü ne yaparsın?
Restorana gitmek için çok güzel bir gün. Tamam mı?
Bir kere, New York Balesi'nin sahneye çıktığı tiyatro
veya opera binası veya Filarmoni Salonu olarak adlandırılan yer,
tüm bunlar, siz hiç gitmeseniz de şehir için önemlidir.
Şimdi buraların kullanıcıları tarafından desteklenmesi gerektiği düşünülüyor.
Futbol stadyumları hakkında böyle bir kanı yok.
Futbol stadyumları… Seni temin ederim, bir stadyumda olduğumu duyarsan
kafama silah dayayıp beni oraya sokmuşlar demektir.
Aksi hâlde stadyuma girmem.
Futbol stadyumları düzenli olarak kent sakinleri tarafından finanse edilir.
Dev vergi indirimlerini kastediyorum. "Size para vereceğiz çünkü biz…"
"Futbol takımı istemiyor muyuz?" derler. Ben istemem.
Futbol takımı istemiyorum. Lisede de istemedim.
Şimdi de istemiyorum. Futbol takımına para vermek istemiyorum. Hayır.
-Neden spordan nefret ediyorsun? -Bana göre bu…
Yedi yaşındaki bir çocuğa uygun bir şey.
Bir dakika!
Tamam mı?
Yani yetişkinsen
yüzünü boyamazsın ve forma falan giymezsin, öyle mi?
-Yüz boyama. Bu çok çekici. -Ben yapmam.
Beni şaşırtan şey şu…
Sokakta bu insanları görüyorsun. "Kazandık!" diye bağırıyorlar.
Hep şöyle düşünüyorum, "Biz kimiz?
Onlar kazandı. Sen kanepede uzanıp bira içiyorsun."
Ama sporun en güzel yanı bu. Bir takımla özdeşleşiyorsun.
Takım da bir işletme.
Sokakta kimse şöyle demez, "Yaşasın! Kola kazandı! Pepsi kaybetti!"
Bunu sana nasıl yaptırdılar, bilmek istiyorum.
Spor sevmiyorsun!
Ama spora bu kadar önem verilmesi erkeklerin başta olması yüzünden.
-Yani… -Dünyayı erkekler yönetiyor. Yani…
Bu doğru. Sporu sevdikleri için de…
Şunu sorayım, dünyayı kadınlar yönetse
profesyonel seksek olur muydu sence?
Bir keresinde bir akşam yemeğinde
hepsi de tanınmış sanatçılar olan erkekler beyzboldan konuşuyorlardı.
"Anlamadığım bir şey var.
Bu hayatta her erkek
çocukken profesyonel beyzbolcu olacağını mı sanıyordu?"
"Benim sevdiğim her erkek öyleydi." dedi biri.
Sen farklı bir dönemdensin.
Bugün kadınlar spor yapmak istiyor,
her türlü sporu yapıyorlar ve oynamak istiyorlar.
Artık kız olmadığıma sevinmemin bir sebebi de bu.
Okul çağımda kızlar futbol oynamak zorunda değildi.
Spor yapmalarına gerek yoktu, kız olmanın iyi yanı buydu.
-Şimdi kızlar… -Mecbur değiller. Oynamak istiyorlar.
Evet ama biz oynamazdık. Tamam mı?
-İstemiyorduk ve mecbur değildik. -Dünya değişti.
Evet. O anlamda.
Bence Kongre'de daha çok kadın olsun ve daha az futbol oynansın.
ABD KADIN TAKIMI, FIFA KADINLAR DÜNYA ŞAMPİYONU
İnsanların özellikle de sözüm ona tatillerde yaptığı birçok şey,
savaş esirlerine yaptırılan şeyler.
Times'ın seyahat bölümünde falan okuyorum hep,
"Başkalarına iple bağlanıp bir dağa tırmanabileceğiniz bir tatil.
Dağın tepesine çıkınca atlayabilirsiniz ve…"
Kişi başı 15 bin dolara mal olan bir tatil bu.
Bence bu, Bataan Ölüm Yürüyüşü gibi bir şey.
Bataan Ölüm Yürüyüşü'nün sonunda sağ kalan biri olsa
"Bana 15 bin borçlusunuz, harika deneyim mu muydu?" derdi.
"Neden böyle şeyler yapıyorlar?" diyorum.
Millet kendini zorlamayı seviyor.
Bu, sürekli söylenen bir şey. "Kendimi zorlamak istiyorum."
Bu zorluklar sahte.
Dağa tırmanmak sahte bir zorluk. Senin dağa tırmanmana gerek yok.
İnsanların yapmaları gereken birçok şey var
ama korku, işin güçlüğü veya yetersizlik yüzünden yapmıyorlar.
Asıl zorluk bu.
Zorluk, yapman gereken bir şeydir. Uydurma bir şey değil.
Biliyorsun, insanlar eskiden "aşırılık" denen her şeyi yapıyor.
Pek çok kişi katılıyor. "Kendimi zorlamak istedim."
Ben hep "Nasıl bir hayatın var?" diye düşünüyorum.
Gerçek hayatı zorlu buluyorum.
Sana bir şey diyeyim, kuru temizleyicide kavga çıkmaması,
hatta kıyafetleri oraya götürüp geri alabilmem
ve "Sizi dava edeceğim!" diye bağırmama gerek kalmaması
ya da birinin beni tehdit etmemesi yeterince zor.
"Gerçekten mi?" Gerçek hayat bana her zaman yeterince zor geldi.
Fantastik zorluklar peşinde koşmama gerek yok.
Fiziksel olarak yaralanma korkum var.
Yani… Hep de başıma gelmiştir.
Bu yüzden fiziksel yaralanma ihtimali yüksek olan etkinliklerden kaçınıyorum,
bunlar kask gerektiren etkinlikler. Tamam mı?
Çocuklar çadırları kurdu ve balık tutmaya hazırlanıyorlar.
Tekneyle dolaşma, balık tutma, yüzme ve diğer tüm su sporları
tüm kampçılara açık.
Ve en azından burada kadının yeri evi olmak zorunda değil.
Powell Gölü diye bir yer var. Çok büyük. Yapay bir göl.
İçinde milyonlarca balık vardı, balık tutulabiliyordu.
Burası birçok insanın doğa deneyimi yaşamaya gittiği yer.
Ben de gittim, adamın birinin tekne evindeydim.
Orada balık tutabilmek için dev bir mağazaya gidip ruhsat almak lazım.
Ruhsatı almak için ehliyetimi göstermem gerekiyordu.
İlk başta bana normal bir insan gibi görünen bir kadın
ehliyetimi istedi.
O zamanlar New York Eyaleti ehliyetinde fotoğraf yoktu.
Batı'da yaygındı ama bizim ehliyetlerde fotoğraf yoktu.
Ehliyetimi verdim. Baktı. Bana baktı ve dedi ki,
"Nasıl yani? Yahudi York ehliyetinde fotoğraf yok mu?"
Çok şaşırdım.
"Yok." dedim.
"Neden?" dedi. "Okumamız var." dedim.
Bunu çok net hatırlıyorum.
Artık fotoğraf var ama gerek yok çünkü hâlâ okuyabiliyoruz.
Dünyanın en hızlı altı kısa mesafe koşucusu hazır.
Owens, Amerika.
Borchmeyer, Almanya.
Ve Amerika'dan Metcalfe.
Owens önde!
Strandberg ve Borchmeyer çabalıyor. Osendarp, Wykoff'u zorluyor.
Metcalfe yaklaşıyor ama Owens 10,3'le kazanıyor.
1936 Olimpiyatları.
Jesse Owens o kadar altın madalya kazanıyor ama Hitler onun elini sıkmayı
reddediyor.
Bu ülkedeki Afrikalı Amerikalılar olarak
bu ülkede yaptığımız atılımların pek çoğu önce spor alanında oldu.
Jack Johnson, Joe Louis, Jackie Robinson, Muhammed Ali.
Muhammed Ali olmasaydı dünya bugünkü gibi olmazdı.
Onun olayı bokstan çok daha fazlasıydı.
Katılıyorum. Ali'yi severim. Garden'da bir maçına gittim.
Boksa gitmişsin!
-Ama… -Dur biraz. Hangi maçtı?
-İlk Frazier… -Evet.
Bekle. İlk Ali-Frazier maçına mı gittin? Tarihteki en iyi maçlardan birine mi?
Spordan nefret ediyorsun.
-Evet. -Hadi oradan!
Muhammed Ali'yi severim.
Sinatra'nın ringin kenarında fotoğraf çektiği maç mı? Neden gittin?
Frank Sinatra'yı tanıyan bir kızla gittim.
Her anlamda tanıyan. Biletleri Sinatra vermişti.
Fotoğraf çekerken kız yardım mı ediyordu?
O sırada yardım etmiyordu, hayır.
Ama yardım ettiği biliniyordu. Kız bana da bilet verdi.
Gitmek istiyordum. Ali'yi severim.
Bekle. Onu seviyorsun ama spordan nasıl ayırabilirsin?
Onu politik bir figür olarak seviyordum.
Evet ama ağır sıklet dünya şampiyonu olması ona imkân verdi…
Doğru ama bu onun sorunu. Ona olan ilgim… Oraya böyle geldi.
İmkânı nasıl buldu? O…
Bulamazdı. Çok iyi bir boksör olduğu için şanslıydı.
İyi mi? Harikaydı.
Sana inanıyorum.
Orada böyle oturdum ve arkamdaki adam bağırdı,
"Yer değiştir! Bunu hak etmiyorsun!"
Spordan nefret ettiğini söylesen de
spor tarihinin en önemli olaylarından birini önden izlemişsin.
Evet. Kıyafetler de harikaydı.
-Herkes çok şıktı. -Herkes.
Yani benim için şu anki defilelerden daha iyiydi.
Çok güzel bir moda ve kültür etkinliğiydi.
Maalesef boks maçı da vardı.
"O maça neden gittin?" diye sordular. Kıyafetler için gittim.
New York'ta hâlâ büyük bir pezevenk kültürü vardı.
Pezevenkler her yandaydı. Arabaları vardı.
Nasıl giyindiklerine şaşardın.
Büyük şapkalar takar, peşlerinde 12 kızla dolaşırlardı.
Sen yapamazdın. Hoş bir şeydi demiyorum ama ilginçti.
Muhammed Ali'yi kişilik olarak gerçekten çok severim ama bokstan nefret ediyorum.
Hem de çok. Yasal olmasına inanamıyorum.
Biliyor musun, bu konuda insanlarla hep tartışıyorum.
Bir Ali maçını bile sevmem, ki adeta dans ettiği için pek yumruk atılmaz.
Ama yasal olmasına inanamıyorum.
İnsanların spor olarak birbirini dövmesini izlemenin
yasal olmasına inanamıyorum.
İnsanların bayıldığını biliyorum. Ben…
Ne yasa dışı, biliyor musun? Horoz dövüşü.
Horoz dövüşü birbiriyle dövüşen iki tavuktur. Biz tavuk yeriz!
En azından ben yerim. Yemeyenler de var tabii.
Biz tavuk yeriz ama birbirleriyle dövüşemezler çünkü bu çok vahşice.
Leni Riefenstahl için verilen davete gitmedim.
Leni Riefenstahl bir kitap yayınlamıştı…
-Nuba. -Nubia.
-Nuba mı? -Nuba.
Tanıdığım biri, ki şimdi öldü, onun adına küçük bir akşam yemeği daveti verdi.
12 kişi vardı ama daha fazla kişi gitmek istiyordu.
Ben reddettim.
"Gelmiyorum da ne demek?" dedi.
"Onun adına verilen davete gitmem. Saçmalama." dedim.
"Fran, itiraf etmelisin ki o harika bir sanatçı." dedi.
"Bana ne?" dedim.
Filmin adını unuttum. Olimpiyat hakkında.
Olympia iyidir.
O film eskiden S&M barlarında oynardı. Ses kapalı olurdu.
New York'ta belli kişiler arasında epey takipçisi vardı.
Adam dedi ki, "Harika bir film, değil mi? Harika bir sinemacı."
"Evet." dedim.
"O yeteneği böyle bir şeyin hizmetine sunmak daha da beter!
Keşke yeteneksiz olsaydı."
Alt yazı çevirmeni: Selen Akhuy