NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL DOKUMENTALNY
Absolutnie nienawidzę pieniędzy.
Mam jednak pewien problem, choć nie jest to mój jedyny problem.
Otóż uwielbiam rzeczy.
Nienawidzę pieniędzy, ale uwielbiam przedmioty.
Nienawidzę pieniędzy, ale uwielbiam meble, samochody i ubrania.
Można nienawidzić pieniędzy i rzeczy,
wtedy jesteś jak Dalajlama.
WŁAŚCICIEL MOŻE COFNĄĆ ZEZWOLENIE NA WEJŚCIE NA POSESJĘ
- Hej, Fran. - Co tam?
Jesteśmy na was gotowi.
Jaką radę dałaby pani teraz przyjeżdżającej do Nowego Jorku 20-latce?
Weź pieniądze.
Dobrze?
Powiedziałabym: weź pieniądze.
A rada za moich czasów? Nie potrzebujesz dużo pieniędzy.
Jesteśmy.
- Dobrze. - Cóż…
Nie chcę tego wywlekać, ale szklanki coraz bardziej się różnią.
Piję tę kawę, będzie jej ubywało.
Przyda się dubel.
BUCHALTERIA
To prawda, że kobiet w moim wieku nie wychowywano z założeniem,
że będą musiały myśleć o pieniądzach.
Sądzę, że gdybym była chłopcem,
nie miałabym tak leniwego stosunku do pieniędzy.
Nikt by mi na to nie pozwolił.
Ojciec krzyczałby: „Zwariowałeś? Nie rozumiesz tego?”.
Ludzie często pytają, czy rodzice chcieli, żebym pisała.
Nie, ale też nie zniechęcali mnie.
Wiecie, kim miałam zostać? Żoną. Chcieli, żebym została żoną.
Założyli, że będę żoną i tego dla mnie chcieli.
Nigdy nie mówili rzeczy,
które miałyby zachęcić mnie do bycia kimś innym niż żoną.
Jak widać nie wyszło.
Sądzę, że na swój sposób
bycie dziewczynką w latach 50. nie było czymś wspaniałym.
Choć miało to swoje pozytywy,
bo ludzie raczej nie zwracali na ciebie uwagi.
Bardzo dobrze pamiętam moją najlepszą przyjaciółkę.
Mieszkałyśmy blisko siebie i do tej pory się przyjaźnimy.
Byłyśmy u nich w domu,
gdy zadzwonił jej tata z informacją, że dostał podwyżkę.
Wszyscy się cieszyli, a ja nie znałam tego słowa.
W domu spytałam mamy: „Co to jest podwyżka?”.
Ona powiedziała: „To znaczy, że więcej zarabiasz”.
Wtedy powiedziałam: „Ten a ten dostał podwyżkę i zarabia…”.
Pamiętam, że to było 300 dolarów, czyli dużo więcej niż mój ojciec.
To zrozumiałam po czasie.
Spytałam: „Ile zarabia tatuś?” i dostałam w twarz.
Była wściekła.
„Nigdy nie rozmawiaj o pieniądzach.
To bardzo niegrzeczne. Nigdy nikogo nie pytaj, ile zarabia”.
Nigdy więcej nie rozmawiałam o pieniądzach i teraz ich nie mam.
Byłam kiedyś u księgowego.
W końcu spojrzał na mnie i rzucił:
„Coś ci wytłumaczę: ze mną musisz rozmawiać o pieniądzach”.
Ciągle powtarzałam: „Nie wiem, czy powinnam ci to mówić”.
Pytał: „Ile na tym zarobisz?”,
a ja na to: „Nie sądzę, że powinniśmy o tym mówić”.
Teraz ludzie bez przerwy mówią o pieniądzach.
Ale powtarzam:
jeśli wiem, ile ktoś zarabia
albo ile kosztuje jego mieszkanie, to znaczy, że sam mi to powiedział.
Ja nigdy nie zapytam, ale ludzie wiecznie mówią o pieniądzach,
jakby to miał być fascynujący temat do rozmowy.
Tak nie jest.
Widzisz, płacę 74% podatku.
Patrz, ile zostanie.
- To nielegalne. - Fakt.
Wsadzą mnie do więzienia, ale mam to gdzieś.
Przynajmniej przejdę na dietę.
Pokażę wam, ile mi zostanie.
Zatrzymam się na 74%.
Nie ma co się wygłupiać,
to nie trafia do biednych.
To pójdzie na atom i inne…
Prowokujesz teraz wiele osób.
To moje pieniądze, mam to gdzieś.
Gdy tu przyjechałam, ojciec dał mi 200 dolarów.
W życiu nie miałam więcej.
Uznałam, że starczy mi na całe życie.
No wiesz.
Byłam taksówkarką.
Woziłam ludzi.
Byłam też sprzątaczką i sprzedawczynią.
Sprzedawałam paski na ulicy.
Czytywałam wtedy…
The Village Voice. Pracowałam nawet sześć dni w tygodniu.
Ale nigdy w środy, bo wtedy wychodziło The Village Voice.
Szłam na Sheridan Square, kupowałam The Village Voice i…
Tam i w każdej innej gazecie
znajdowały się ogłoszenia z pracą.
Zawsze myślałam…
Nienawidziłam każdej pracy.
Dlatego myślałam, że znajdę coś, czego będę nienawidziła trochę mniej.
W końcu zrozumiałam, że ja po prostu nie lubię pracować.
To kiepska robota i każdy by się ze mną zgodził,
ale ja nie lubię pracować w ogóle.
Lubię leżeć na kanapie i czytać, a tym nie da się zajmować zawodowo.
Nikt ci za to nie zapłaci.
Gdyby za to płacili, tak wyglądałby mój dom.
Poza tym unikałam pracy, do której zatrudniali się moi znajomi,
czyli kelnerowania.
Wszystkie dziewczyny, które potrzebowały pracy,
zostawały kelnerkami.
Sto procent z nich.
Znajomi mówili: „Czemu wolisz sprzątać mieszkania?
Możesz pracować ze mną, lepiej płacą,
a robota nie jest tak ciężka”.
No cóż…
Ujmę to w ten sposób:
kelnerki zatrudniali faceci, bo to oni zarządzali restauracjami.
Żeby dostać zmianę jako kelnerka, trzeba było się przespać z kierownikiem.
I o to w tym chodzi. Nie o romans, nie o randki.
Nie chodzi o flirt czy też jego brak.
Rzecz w tym, że młodej Fran chodziło tylko o pracę.
A tak właśnie dostawało się pracę.
Kierownik jednej z restauracji był gejem i wszyscy chcieli tam wtedy pracować.
Gość był gejem, wszyscy tam szli…
A on zatrudniał tylko facetów, więc to oni musieli z nim sypiać.
Wszystkim się wydaje, że Nowy Jork kiedyś był tani.
To miasto zawsze było droższe od innych.
Gdy mówię:
„W 1970 mieszkałam na West Fourth Street.
Płaciłam 121,78 dolarów czynszu”.
Ludzie krzyczą: „Niewiarygodne!”.
To było dużo pieniędzy! Większość znajomych wolała East Village.
Mówili mi wtedy: „Zwariowałaś, tyle kasy za pokój?
W mojej okolicy miałabyś za to cztery pokoje”.
Odpowiadałam: „Ale za to mnie nie gwałcą”.
Zawsze sądziłam, że warto było dopłacić.
- Opłacało się. - Prawda?
Nie jestem rozrzutna, ale czasem warto dopłacić.
Okropne mieszkanie, niewarte swojej ceny.
Drogo, ale za to bezpieczniej.
Gdy dostałam pierwszy duży czek, nie miałam jeszcze konta w banku.
Dostałam czek na 100 000 dolarów i nie wiedziałam, co z nim zrobić.
Wiecie, co wtedy robiłam z czekami?
Dostawałam czek na 100 dolarów,
po czym szłam do sklepu
i mówiłam sprzedawcy:
„Możesz dać mi kanapkę z wołowiną i resztę kwoty w gotówce?”.
Tak też robił.
Wyobrażałem sobie, że przyjdę do sklepu,
po czym poproszę o kanapkę i gotówkę.
Muszę przyznać, że bałam się tego czeku.
Nie wiedziałam, ile to jest,
choć czułam, że to jakaś ogromna kwota.
Gdy zaczęłam zarabiać, pieniądze mnie przerażały.
Naprawdę się bałam.
Wydawało mi się, że to coś niesamowitego, ale też…
Nie przypominam sobie okresu, w którym by mnie ekscytowały.
Nigdy tak nie myślałam…
Nigdy. Pieniądze tak na mnie nie działają.
Żeby zarobić mnóstwo pieniędzy, trzeba je kochać.
Trzeba je naprawdę kochać.
Zawsze mówię, że ludzie dzielą się na dwie kategorie:
tych, którzy sądzą, że można mieć dość pieniędzy
i tych, którzy je mają.
Po prostu.
Ja sądzę, że można mieć ich wystarczająco dużo.
W życiu miewałam wystarczająco dużo.
Wystarczająco dużo, czyli było mnie stać na to, co posiadałam.
Starałam się o hipotekę,
więc rozmawiałam z kobietą z Merrill Lynch,
która przeglądała moje papiery.
Powiedziała: „Mogę o coś spytać?”, na co ja mówię: „Czy możesz o coś spytać?
Od pięciu minut analizujesz moje podatki.
To jak przeglądać czyjąś szufladę z bielizną.
Wiesz o mnie więcej niż ja sama.
Tak, możesz o coś spytać”.
Spytała o nieregularne przychody.
Powiedziałam, że jestem pisarką, co ją rozczarowało.
Dlatego pisarze nie mają hipotek.
W Nowym Jorku są mieszkania warte 20 milionów dolarów.
Nie zawsze tak było, bo jak mieszkanie może być tyle warte?
Co to w ogóle znaczy?
Jak to mieszkanie za 20 milionów?
To absurdalna kwota!
To durne kwoty, do których się przyzwyczajamy.
Szukałam mieszkania przez rok
i w tym czasie ceny rosły co godzinę.
Te ceny były durne.
Najpierw oglądałam mieszkanie w poniedziałek.
Potem wracałam we środę, a cena rosła o 50 000 dolarów.
„Byłam tu w poniedziałek, skąd dodatkowe 50 000?
Tak wygląda rynek, lepiej kup już teraz.
- Ale mi się nie podoba. - To nic nie znaczy”.
Po paru mieszkaniach agent nieruchomości w końcu pyta:
„Po co pani tak duże mieszkanie? Urządza pani dużo przyjęć?”.
Zawsze myślą, że organizujesz mnóstwo przyjęć.
Mówiłam: „Nie.
Nikt nie organizuje ich mniej niż ja.
Ajatollah Chamenei urządza więcej imprez.
To nie tak, że wyprawiam mało przyjęć. Ja nie organizuję ich w ogóle.
- To po co pani tyle miejsca? - Mam 10 000 książek”.
Po którymś mieszkaniu…
gdy znowu powtarzam, że jest za drogie,
agent mówi coś, co już wiedziałam: „Nie stać pani na mieszkanie na książki”.
Ja to wiedziałam od razu, on nie.
Chwilę mu zeszło, ale ja już wiedziałam.
Po obejrzeniu jakichś 100 mieszkań,
uznałam, że czas ukrócić cierpienie.
„Chcę mieszkanie”.
Dlatego kupiłam to, które było jakieś trzy razy za drogie.
Chciałabym wygrać na loterii.
Ja muszę wygrać na loterii.
Teraz to nie jest kwestia chęci,
jesteśmy na etapie prawdziwej potrzeby.
Kupujesz losy w tych kioskach?
Co tydzień gram na loterii.
Kilka lat temu
wygrałam 1200 dolarów.
- Rany. - Prawda?
Przy wygranej powyżej 600 dolarów musisz iść do ich biura,
które wtedy stało obok innego kasyna, czyli giełdy nowojorskiej.
Weszłam do biura loterii
i stałam w kolejce z innymi zwycięzcami.
Gość przede mną podszedł do lady,
pokazał swój los
a kobieta za biurkiem powiedziała mu:
„Czek wyślemy za jakieś dwa tygodnie”.
On powiedział, że nie chce czekać.
Ona na to: „Czek przyjdzie za dwa tygodnie”.
Na to on znowu: „Nie chcę czekać, dajcie mi pieniądze”.
Ona mówi, że to niemożliwe, że będzie musiał poczekać dwa tygodnie.
Na co on znowu: „Nie rozumie pani, ja tego potrzebuję”.
Ona powiedziała: „To pan nie rozumie. To niemożliwe”.
On powiedział: „Tymi pieniędzmi miałem opłacić czynsz.
Co mam zrobić?”.
Powiedziała mu: „To, co by pan zrobił, gdyby jakimś cudem nie wygrał”.
- Teraz jestem jak on. - No tak.
- Muszę wygrać na loterii. - Jasne.
Gdybym spytała samą siebie, ile mogę wydać na mieszkanie,
odpowiedź brzmiałaby: „Jedną trzecią tego, co wydałam”.
Ludzie pytali: „Kiedy ceny zaczną spadać?”.
Ja mówiłam: „Poczekajcie, aż sfinalizuję transakcję”.
Gdy tylko kupiłam mieszkanie, ceny na rynku zaczęły spadać.
Zwiastuję złe decyzje na rynku nieruchomości.
Kup drogo, sprzedaj tanio, Lebowitz.
Tak że…
Jestem jedyną osobą, którą znam, która po takim czasie w Nowym Jorku
nigdy nie podjęła dobrej decyzji w kwestii nieruchomości.
Ani razu.
Pociesza mnie tylko to,
że nie przyjechałam tu, do pracy w nieruchomościach.
Udowodniłam, że do tego nie dojdzie.
W zeszłym roku jakiś młody chłopak powiedział mi:
„Przecież ludzie w pani wieku dawno kupili mieszkania…”.
Wszyscy poza mną.
- Długo mieszkałaś na 57. - Długo.
Dość długo miałam to mieszkanie.
- To było… - Ten budynek…
The Osborne. Mieszkałam tam 26 lat.
Gdy miałam jakieś 21 lat poszłam tam na imprezę.
Nigdy wcześniej nie słyszałam o tym budynku.
Mieszkanie mnie zauroczyło.
Mieszkanie, w którym odbywała się impreza, było jednym z kilku, które tak wyglądały.
Moje było całkiem inne, ale tamto…
było spektakularne.
Piękny, dziewiętnastowieczny budynek. Najstarszy w Nowym Jorku.
Chciałam mieszkać w takim miejscu.
Życie tam było koszmarem, wiecznie problemy.
Budynek rozpadał się ze starości.
Wieczna budowa i problem za problemem.
Nie wyprowadziłam się, bo czułam, że nigdy nie będę miała tak ładnego domu.
Pewnego dnia powiedziałam sobie:
„Fran, jesteś jak kobieta,
którą bije mąż.
Koleżanki mówią, że powinnaś go zostawić, a ty odpowiadasz, że jest przystojny.
One ci mówią, że cię bije, a ty im, że jest przystojny”.
Zrozumiałam, że to ja i moje mieszkanie.
Powtarzałam, jaki jest ładny, aż w końcu zrozumiałam, że czas odejść.
W końcu coś do mnie dotarło.
Moja żądza mieszkań, mebli i przedmiotów jest tak wielka,
że choć czuję niepokój związany z daną decyzją,
to niepokój jest mniejszy niż radość z posiadania cudnego domu.
Nigdy nie czułam się bardziej amerykańsko.
Dołączyłam do innych Amerykanów:
zupełnie bez powodu popadłam w ogromne długi.
Nie mogę powiedzieć: „Co poradzę? Miałam chorą córkę”.
To każdy zrozumie. Ale tamto?
„Dlaczego niby mam nie mieć tysiącmetrowego mieszkania?
Mam już dość braku”.
Do tego się to sprowadza.
Jakbyś była w innym świecie.
Tak jest.
Co czyni porządnego nowojorczyka?
Musi przeciwstawiać się rzeczom promowanym przez ludzi,
którzy rządzą Nowym Jorkiem.
Musisz zrozumieć, czemu je promują.
Zawsze mówią, że robią to, bo chcą przyciągnąć do miasta pieniądze.
I do kogo w mieście przychodzą te pieniądze?
Nie do mnie i nie do ciebie.
Bo nie posiadamy tych rzeczy.
Bodaj w latach 80. chcieli wyburzyć Lever House.
Byłam w restauracji z Jerrym Robbinsem,
gdy podszedł do nas facet, prosząc o podpisanie petycji.
„Podpiszecie petycję, żeby nie wyburzali Lever House?”.
Ja podpisałam, Jerry też, po czym facet wyszedł.
Wtedy Jerry powiedział:
„Chyba podpisałem też petycję, żeby go nie budowali”.
Dla mnie to jest historia Nowego Jorku.
Jestem przekonana, że gdy po wojnie budowali Lever House,
na Park Avenue było mnóstwo domów, które trzeba było wyburzyć.
Dworzec Grand Central jest wspaniały.
Jest tak piękny, bo wybudowała go jedna osoba.
Na szczęście ta osoba wiedziała, jak zaprojektować taki budynek.
W dzisiejszych czasach
tak wielkiego budynku nie budowałby jeden człowiek.
Nie byłoby tej spójności.
Zrobił to za swoje pieniądze.
Detale i uroda sprawiają, że Chrysler Building jest niesamowity.
Teraz jest chyba na sprzedaż.
Nie żebym miała go kupić.
Dla mnie to idealny dom dla jednej osoby.
Tu wymyślono drapacze chmur.
Świat był pod wielkim wrażeniem naszych drapaczy chmur.
Empire State Building.
Wszyscy uwielbiali Empire State Building.
Niektórzy nam go zazdrościli.
W niektórych częściach świata,
na przykład w Zatoce Perskiej,
wybudowali te okropne, wysokie budynki
na samym środku pustyni.
A potem my odgapiliśmy je od nich!
Teraz 57. wygląda jak…
Nie jak Zatoka Perska, ale budynki są podobne.
Nie widzę żadnego głębokiego powodu,
żeby wysoki budynek nie mógł być ładny.
Nowy Jork nigdy nie był przesadnie piękny,
nigdy nie był jak Paryż albo Florencja.
Teraz stał się miastem…
Wtedy przynajmniej był oryginalny.
Teraz 57. ulica wygląda jak kraj z Zatoki Perskiej,
który jest namacalnym miejscem.
To 57. ulica.
Przypomina mi ubrania Ralpha Laurena.
Na samym początku po prostu kopiował Brooks Brothers.
Konkretny typ człowieka kupował ubrania Brooks Brothers.
Mówimy tu WASP-ach.
O WASP-ach i o Fran.
Gdy Ralph Lauren zaczął szyć ubrania,
skopiował ich styl, ale troszeczkę go odmienił.
Zanim Brooks Brothers zepsuli swój dział koszul
ich koszule nie pasowały na nikogo.
Na nikogo, nie tylko na mnie.
Ci ludzie nie chcieli dopasowanych ubrań.
Dopasowane ubrania były dla innych.
W dopasowanych ubraniach…
była jakaś ambicja.
Ralph Lauren nie był jednym z nich, nie wiedział, że ubrania nie mają pasować.
To znaczy, że jego ubrania przypominały ubrania nie dla WASP-ów.
To zadziwiające, ale po jakimś czasie WASP-y,
które ubierały się w Brooks Brothers,
poszły do Ralpha Laurena.
Ludzie, których kopiował,
kupowali jego ubrania, wiedząc, że to nie to samo.
Nie wiem, czemu to robili, nie należałam do jednych ani drugich.
Byłam tym zadziwiona.
To dokładnie ta sama sytuacja
jak dubajskie kopie drapaczy chmur, które teraz kopiujemy z powrotem.
Urodziłam się w 1950.
Pod koniec roku, więc jestem młodsza niż myślisz.
Zawsze uważałam, że mam fart, zwłaszcza jako pisarka.
Lata 50. na pewno miały złe strony.
Lata 60. zresztą też,
ale dzięki temu miałam wgląd
w całą drugą połowę XX wieku.
Uważam, że to fart.
Już samo czerpanie przyjemności z obserwacji.
Mnie sprawiało to radość.
Nie sądziłam,że pewne rzeczy się poprawią.
Nigdy nie przeszło mi to przez myśl.
W latach 70. pojawił się temat praw gejów.
Wydawał się absurdalny.
To było niedorzeczne, a teraz młodzi ludzie mówią mi:
„Działała pani na rzecz praw gejów”.
Mówię im, że nie byłam aktywistką.
Zacznijmy od tego, że nigdy nie byłam aktywistką.
Nie w klasycznym znaczeniu słowa.
Nie jestem ofiarną osobą.
Poza tym nie sądziłam, że się uda.
Jak z Me Too. W życiu bym sobie tego nie wyobraziła.
Nigdy!
Bycie kobietą wyglądało identycznie od stworzenia Ewy aż do zeszłego roku.
Wszystko było takie samo.
Mógłbyś porozmawiać z każdą kobietą, która nie jest…
Wszystko się zmieniło, nawet jeśli masz 18 lat.
Jest inaczej, niż gdy miały 12 lat!
„A jeśli napotkacie odpór?”
Jak to „jeśli”?
To jasne, że spotkamy się z odporem.
„Nie sądzisz, że ta kobieta kłamie?”
Moje podejście jest takie: trzeba wierzyć wszystkim kobietom.
Udowodnij, że kłamie.
Niektórzy ludzie kłamią, to jasne.
Ale musisz mi to udowodnić, bo sama byłam młodą kobietą.
Wie o tym każdy, kto był młodą dziewczyną.
Już o tym wspominałam.
Kelnerka nie mogła dostać zmiany.
I o to właśnie chodzi.
Dlatego wierzę tym kobietom.
Znałam każdego z facetów, których przyłapano na samym początku!
Osobiście ich znałam.
Słyszałam o nich miliony historii,
ale nie te, na których ich przyłapano.
Niektórych oskarża się o przemoc i gwałt. Tych historii nie słyszałam.
Tego typu historii nie słyszy się tak często jak innych.
Nawet durnie nie chwalą się czymś takim,
bo wiedzą, że to przestępstwo.
Jest różnica między przestępstwem a branżą filmową.
Można powiedzieć: „W tej branży zawsze tak to wyglądało!”.
Ja zawsze powtarzałam: „Wcale nie musisz być gwiazdą kina”.
Chcesz być gwiazdą albo kelnerką w tej restauracji?
Nie masz wyjścia.
Na szczęście nie chciałam być gwiazdą.
Wierzę w historie o tych facetach
i historie o kobietach, które robiły to, bo chciały być gwiazdami.
To nie to samo co gwałt, chociaż i tak jest to coś złego, dobrze?
Branża filmowa to jedno, ale jeśli ktoś ścieli łóżka w hotelu…
za sześć dolarów za godzinę…
a ktoś kto decyduje o jej życiu…
Pamiętajmy, że ta osoba jest tu raczej nielegalnie,
a o jej życiu może decydować dozorca.
To tu leży problem.
Nie w tym, kto jest gwiazdą i modelką, a kto nie.
Tak nie wolno, to jasne.
Gdybyśmy zaczęli od czegoś innego, ludzie by nas zignorowali.
Zwrócili uwagę, bo mówimy o gwiazdach.
Nikt nie zwróci uwagi na osoby, które ścielą łóżka w hotelach.
W tej pozycji są miliony kobiet.
Stały się zakładniczkami.
Nie musisz być gwiazdą filmową…
ale rzecz w tym, że musisz zarabiać.
Lata 70. były bardzo niebezpieczne, ale szczerze mówiąc,
nic mi się nigdy nie stało.
Raz ktoś okradł mnie na ulicy.
Ktoś mnie okradł na Beekman Place.
Bo gdzie indziej…
Próbowałam go zniechęcić…
Teraz dostrzegam, że to szaleństwo.
Wyjątkowo miałam przy sobie dużą kwotę.
Pożyczyłam na czynsz od dziewczyny, która tam mieszkała.
Nigdy nie nosiłam gotówki. Dalej jej nie noszę.
Poszłam do niej i dała mi pieniądze, żebym mogła zapłacić za czynsz.
Na zewnątrz podszedł do mnie chłopak i powiedział: „Dawaj kasę”.
Powiedziałam, że nic nie mam, a on znowu…
Widziałam, że to ćpun, więc powiedziałam:
„Mam przy sobie dużą kwotę”. Czemu mu to powiedziałam?
„Potrzebuję tych pieniędzy”.
Na pewno pomyślał…
Sądzę, że wybrał mnie,
bo upatrzył sobie Beekman Place i myślał, że tam mieszkam.
Powiedziałam mu:
„Weźmiesz sobie na działkę i zostawisz mi resztę? Wiesz, muszę…”.
Wtedy wyjął nóż.
Oddałam mu pieniądze.
Chciałaś rozmawiać.
Chciałam zatrzymać ich jak najwięcej, bo to nie były nawet moje pieniądze.
Gdy wyjął nóż, przestałam dyskutować. I to tyle.
Napisy: Jędrzej Kogut