NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL DOKUMENTALNY
Dużo podróżowałam.
Kiedyś sprawiało mi to większą przyjemność.
Byłam młodsza.
Byłam…
Nie mogę powiedzieć, że byłam specjalnie wyluzowana,
ale na pewno bardziej niż teraz.
Kiedyś łatwo wpadałam w irytację, a teraz ciągle chodzę wściekła.
Wychodząc z mieszkania, siłą rzeczy napotykasz mnóstwo ludzi.
Piękne w moim mieszkaniu jest to, że oprócz bycia pięknym mieszkaniem,
kontroluję, czy są w nim ludzie.
A to dla mnie bardzo ważne.
Nie da się tego zrobić w hotelowym lobby.
Próbowałam.
Nie da się tego zrobić w samolocie komercyjnym.
Można w prywatnym, ale takiego nie mam.
Zawsze jestem zaskoczona, siedząc w czyimś prywatnym samolocie.
Bo gdyby był mój, nikt by w nim nie siedział.
Prawda?
Po co mieć prywatny samolot, skoro wpuszczasz do niego innych?
Ludzie pytają: „Nie chciałabyś na nim przyjaciół?” Nie, nie chciałabym.
STACJA LINII F I M BĘDZIE TYMCZASOWO ZAMKNIĘTA
WYSTĄPIENIE PUBLICZNE – FRAN LEBOWITZ WE WŁASNEJ OSOBIE!
NAGRANIE NA ŻYWO
Jesteśmy.
Chcemy, żebyś czuła się komfortowo.
Na planie Wilka z Wall Street
nie zobaczyłam cię, póki nie zaczęłam odstawiać fuszerki.
- Wtedy wyszedłem. - Tak.
A ludzie: „Boże, idzie Marty”.
WYDZIAŁ TRANSPORTU METROPOLITALNEGO
Jest coś smutnego w podróżach w kosmos, bo należą do przeszłości.
Coś, co wydawało się tak niesamowite…
Gdy polecieliśmy w kosmos, nie na Księżyc…
Gdy John Glenn poleciał w kosmos,
do mojej szkoły przyniesiono telewizor, co było…
szokujące.
Telewizja i szkoła to były dwa różne światy.
Nawet w tym wieku niezbyt interesowały mnie nauki ścisłe,
ale wydawało mi się to wspaniałe i niezwykłe.
To, że ludzie znaleźli sposób, by polecieć w kosmos.
Myślałam, że to coś nadzwyczajnego.
I ważnego.
Wiem, że niektórzy bogacze mają teraz swoją NASA,
bo my jej nie mamy.
Jest nieco sprywatyzowana.
Teraz Elon Musk ma swego rodzaju NASA, firmę produkującą statki kosmiczne.
Nazywają to turystyką kosmiczną. To ma być rozrywka dla ludzi.
- Nie zapiszesz się? - Nie, ale chętnie zapiszę turystów.
Nie chcę lecieć w kosmos,
więc mnie to nie interesuje.
Ale uważam, że kraj powinien to badać.
Auta bez kierowcy.
To jedna z rzeczy, które mnie zaskoczyły. Samochody bez kierowcy.
Bo nigdy o tym nie myślałam.
Gdy zaczęli o tym pisać, pomyślałam: „Kto tego chciał?”.
Sama nigdy o tym nie myślałam.
Jest wiele wynalazków, które wydają mi się interesujące,
lub rozumiem, dlaczego ktoś mógłby tego chcieć.
Ale auta bez kierowcy? Mam samochód i kieruję.
I nigdy nie pomyślałam: „Byłoby super, gdyby auto samo jeździło”.
- Rozmieni pan z dwudziestki? - Jasne.
Czy nie bałabym się jechać bez kierowcy?
Czasem bałam się jechać z kierowcą.
Umierałam ze strachu.
Scena z twojego filmu Po godzinach, gdy taksówka rusza…
Oparta na prawdziwej przejażdżce taksówką z muzyką flamenco w tle.
Przytrafiła mi się.
Gdy pierwszy raz zobaczyłam tę scenę z taksówką…
- Z Griffinem? - Tak.
O Boże!
Nie mogłam przestać się śmiać, bo to początek ery szalonych taksówkarzy.
Mieliśmy wcześniej taksówki, ale w pewnym momencie…
Nie wiemy, czemu tak się stało, ale nagle wszyscy taksówkarze oszaleli.
Pędzili na łeb na szyję i w ogóle nie słuchali pasażera.
Trzeba ich było błagać, by zwolnili. Albo zmyślać: „Mam chory kręgosłup”.
Gdy byłam młodsza, mówiłam, że jestem w ciąży, co ich przerażało.
Teraz nie mogłabym tego powiedzieć, chyba że ślepemu.
Jest mnóstwo koszmarnych kierowców.
Biorąc pod uwagę złych i pijanych kierowców,
nie mówiąc o naćpanych,
samochody bez kierowcy są pewnie bezpieczniejsze.
Bo ludzie nie są nieomylni.
Jest z nami Fran Lebowitz. Napisała Naukę o społeczeństwie.
Podczas reklam rozmawialiśmy o czymś typowym dla Nowego Jorku.
Zanim stałaś się znaną autorką bestsellerów, jeździłaś taksówką.
Byłaś dobrą taksówkarką?
Nie chcę się przechwalać.
Ale byłam świetną, znakomitą taksówkarką.
Nie lubiłam jeździć taksówką.
To nie było barwne ani ciekawe.
Obym nigdy nie musiała wykonywać podobnego zawodu.
Jeżdżenie taksówką to okropna robota. Zawsze taka była.
Na początku pracowało tam paru hipisów,
ale nowojorskim taksówkarzem
był zwykle Żyd z klasy robotniczej, z cygarem w ustach.
Można było palić.
I byli dla mnie wredni.
Gdyby któryś z nich nadal żył, chcę powiedzieć, że byli dla mnie wredni.
Byłam bardzo zaskoczona, bo wyglądali trochę jak mój wujek.
Więc myślałam, że będą…
Teraz do mnie dociera, może już wtedy docierało,
że tak naprawdę się martwili.
„Co? Taki los spotka nasz zawód?
Przyjdą dziunie w długich włosach i będą jeździć za nas?”
To była dobra praca pod względem zarobków.
Goście pracowali osiem godzin dziennie,
pięć dni w tygodniu.
Mieli rodziny. Żony nie pracowały.
Zarabiali na życie. Mieszkali w Queens albo na Brooklynie,
które były wtedy inne niż teraz, i była to porządna robota.
W dolnej części Park Avenue była kafeteria Belmore,
gdzie zwykle jadali taksówkarze.
Była czynna przez całą dobę i z jakiegoś powodu…
Musieli dogadać się z glinami.
Bo mogli zostawiać taksówki pod knajpą.
Dlatego była wśród nich tak popularna.
Nie dlatego, że serwowali pyszne jedzenie.
Taksówkarze to wytrawni smakosze.
A kiedy tam wchodziłam, nikt się do mnie nie odzywał.
Byłam bardzo popularna na stołówce w liceum,
ale w kafeterii dla taksówkarzy byłam niepopularna.
Gdy zadawałam im pytanie lub chciałam zasięgnąć ich rady,
czasami w ogóle nie odpowiadali.
Były wtedy garaże z długimi sznurami taksówek.
Szło się odebrać taksówkę z garażu.
Stała tam pompa paliwowa. Nie płaciliśmy za paliwo.
Zapisywali tylko stan paliwa, aby zgadzał się z wykazem kursów.
Nie chcieli, by ktoś wziął taksówkę i pojechał nią na weekend do East Hampton.
Tak więc…
Musieliśmy zdać egzamin.
Egzamin na taksówkarza, którego teraz pewnie nie robią.
To znaczy nie wiem. Od dawna nie ubiegałam się o tę pracę.
Ale zdarzało mi się, że wsiadałam do taksówki,
mówiłam, że chcę na dworzec główny, a kierowca na to: „He?”.
Nie wiedzieli, gdzie jest dworzec główny.
A my musieliśmy…
Brzmi jak wydział zarządzania na Harvardzie.
Nie był nim, ale…
I to nie był Londyn,
w którym mają słynny test z ośmioma milionami pytań,
ale praca taksówkarza wymagała pewnej wiedzy.
Trzeba było znać drogę na lotniska, do różnych sklepów i miejsc.
Teraz nie trzeba.
Obecnie to bardzo zdewaluowana profesja.
Dobra.
Gramercy Park South 19, proszę.
Bądźmy szczerzy: taksówki są bardzo nieprzyjemne.
Teraz masz przed sobą ekran.
I odkryłam, że nie potrafię go wyłączyć.
Nie.
Wątek z telefonem mi się nie podoba. Widziałem to z milion razy.
- Dobra? - Słucham?
Nie ma w tym nic ekscytującego.
Właśnie wyszedł z więzienia.
- Jest w Cleveland. - Właśnie wyszedł.
Nie umiem go wyłączyć.
Przykładam palec z milion razy, choć wiem, że nie ma nic brudniejszego.
Mógłbyś zjeść dziesięciodolarówkę
i byłaby czystsza niż ten ekran, który wszyscy próbują wyłączyć.
Jestem w tym kiepska. Nie mam farta z tym ustrojstwem.
W pewnych sprawach miałam w życiu szczęście,
w innych pecha.
W moim wieku to się już nie zmienia.
Nie obudzę się pewnego dnia, mając szczęście w nieruchomościach.
Czy będąc w stanie wyłączyć ekran w taksówce.
Wiem, że te dwie rzeczy wydają się kompletnie różne,
ale to dwie rzeczy, których nie potrafię.
Pan Scorsese i ja odpowiemy na pytania publiczności.
- Dużo ludzi. - Nic nie widać.
Podnieście rękę, to was wskażę.
Ty.
Witam, jestem Laura z Barcelony.
Mam pytanie…
Ja również…
Miałam wypadek. Jestem o kulach.
Gdy przeniosłam się do Nowego Jorku, uderzył we mnie radiowóz.
I pozywam Nowy Jork, bo ludzie mówią:
„Pozwij miasto, to dostaniesz odszkodowanie.
Walnęła cię policja”.
To pytanie?
Trochę się ciągnie.
- Niezła historia. - Pytanie brzmi…
Pani tu mieszka.
Ile czasu zajmie mi wydobycie pieniędzy od miasta?
Dobra, oto pytanie.
Pochodzi z Barcelony. To nie część pytania.
Mieszka w Nowym Jorku. Potrącił ją radiowóz.
Pozywa miasto i chce wiedzieć, kiedy otrzyma pieniądze.
Tak.
Wszyscy mnie o to pytają.
Tak.
Powiem ci tak.
Mieszkam naprzeciwko jednej z tych kancelarii prawniczych,
które na okrągło się reklamują.
Tych, które pytają:
„Złamałeś paznokieć?
Upuściłeś jajko?”.
Tak.
„Mogą ci się należeć pieniądze”.
Z POWODU REMONTU STACJA BĘDZIE TYMCZASOWO ZAMKNIĘTA
Pewnego dnia stoję sobie na mojej stacji metra
i wszędzie widzę informacje, że ją zamkną, bo będą…
ją „ulepszać”.
Będą ulepszać stację.
Nie naprawiać metro, które jest zepsute. Tak samo jak tory.
A także semafory i wagony. Wszystko się sypie.
Mamy za mało pociągów. Psują się. Są stare. Nie naprawiają ich.
Ale ulepszają stację.
Rozwiesili ogromne plakaty…
z listą rzeczy, które mieli zrobić.
Stacja była zamknięta przez pięć miesięcy.
Pięć miesięcy!
Więc patrzę.
Zaczynam czytać plakat, a obok mnie stoi facet…
Pod koniec lektury zauważyłam, że czytamy z tą samą prędkością.
To była lista rzeczy, które zamierzali zrobić.
A na końcu listy…
Nie zmyślam.
Teraz nie da się być satyrykiem. Nawet Jonathan Swift by nie podołał.
Na końcu widniało: „instalacje artystyczne”.
Przeczytałam to w tym samym momencie, co koleś obok mnie, który nagle rzucił:
„Instalacje artystyczne? A co to?”.
Odpowiedziałam: „Nie wiem,
ale czy właśnie nie to najbardziej denerwuje w metrze?
Czy nie czekamy godzinami na pociąg, myśląc: „Wiecie, co tu jest nie tak?
Za mało sztuki”.
William Wegman zainstalował kilka mozaik z psami,
za które pewnie zapłaciłam.
Są urocze.
Ale serio? I zajęło to pięć miesięcy?
To by było na tyle.
Nadal mamy potłuczone kafelki.
Tak samo jak brud.
I rozłupany cement na podłodze. Nie ruszyli tego.
Więc co robili przez te pięć miesięcy?
A potem myślisz o facecie,
który remontował ci mieszkanie.
Musieli go wynająć. Dlatego trwało to pięć miesięcy.
Możesz uwielbiać mozaiki z psami albo ich nie lubić,
ale nikt, nawet William Wegman, nie powiedziałby:
„Czy uważasz, że psy na stacji metra są niezbędne dla Nowego Jorku?”
Nie są.
Są fajne.
O niektórych rzeczach myślisz:
„Zajmę się tym, jak uporam się z ważnymi sprawami”.
Ale my się nie uporaliśmy.
Nie zadbaliśmy o nic ważnego. Tylko porozwieszaliśmy psy.
- Może myślą, że to dla ducha. - Tak, dla ducha.
Wszyscy w metrze dawno stracili ducha.
Pozbawili go nas.
Jedna przejażdżka metrem
i dalajlama zamieniłby się we wściekłego szaleńca wrzeszczącego:
„Kogo obchodzi sztuka na stacji metra!”.
Aby zagwarantować bezpieczeństwo użytkownikom nowojorskiego transportu,
nasi pracownicy są doskonale przygotowani do pracy.
W ośrodku szkoleniowym Wydziału Transportu
uczą się jeździć po mieście
podczas dużego ruchu i w trudnych warunkach.
Ich umiejętności sprawdzają przeszkoleni eksperci.
Jeśli masz ponad 14 lat, nie masz czasu czekać na autobus.
Jeśli masz dziewięć lat, możesz myśleć:
„Autobus zajmie półtorej godziny, ale mam kupę czasu do stracenia”.
Ale jeśli nie masz dziewięciu lat, myślisz: „Jestem za stary.
Nie mam czasu na czekanie”.
Jestem jedną z tych osób, które gdy czekają na autobus…
Gdy stoisz w grupce ludzi czekających na autobus,
niektórzy się poddają.
Odchodzą albo biorą taksówki.
Ja z kolei myślę: „Nie zrezygnuję z tej inwestycji.
Czekam już 25 minut.
Jeśli odejdę, to je stracę.
I nigdy nie odzyskam”.
W końcu nadjeżdża autobus.
Wsiadam i pytam kierowcę:
„Może mi pan powiedzieć,
który przystanek jest najbliżej 27. Ulicy?”.
A on: „Nie wiem”.
Ja na to: „Słucham?
Nie wie pan?”.
„Nie wie pan, który przystanek jest najbliżej 27. Ulicy?”
„A czego pani oczekuje? Że zapamiętam wszystkie przystanki?”
Ja na to: „Tak!
Jasne, że tak!
Oczekuję, że zapamięta pan wszystkie przystanki.
Każdy jeden!”.
A on: „Jest ich dużo”.
„Oczekuję, że zapamięta pan wszystkie. Jest pan kierowcą autobusu!”
A nie: „Rozumiem. Gra pan Ryszarda III.
Jak mógłby pan zapamiętać tekst? Do tego te wszystkie przystanki”.
„Jest pan kierowcą. To należy do pańskich obowiązków.
Ma pan dwa zadania. Musi pan prowadzić autobus,
co nawet ja bym potrafiła,
i zapamiętać przystanki, co też bym potrafiła”.
Ryszarda bym nie zagrała, ale…
Ile jest przystanków? Nie ma 10 000 przystanków.
W Nowym Jorku nie ma restauracji,
w której każdy kelner i kelnerka nie zapamiętałby 4000 dań specjalnych.
Czasem szczęka mi opada.
Wymieniają miliony dań,
a zanim dotrą do końca, nie pamiętasz, co było na początku.
Więc mówisz: „Wspomniała pani pstrąga?”.
A oni zaczynają od nowa.
Powinni wziąć tych kelnerów i kelnerki,
z których większość chce zagrać Ryszarda III,
i zrobić z nich kierowców autobusów.
Bo mają fantastyczną pamięć.
Potrafią zapamiętać nie tylko potrawy,
ale i sposób ich przyrządzania.
„W tym jest kolendra, w tym tamto…”
Potem ktoś pyta: „Ile kolendry?”. Ja nie.
Ale niektórzy są bardzo wybredni.
„Skąd macie tę kolendrę?”
A ja myślę: „Nigdy więcej nie zjem z tobą kolacji”.
Ja nawet nie wiem, co to kolendra.
Jest smaczna. Próbowałam. Kolendra może być.
Ale tak wygląda jazda autobusem.
Miasto się zmienia.
Można to stwierdzić na podstawie świateł w budynkach.
Szpitale były na Roosevelt Island?
Tak, tutaj.
To tam był szpital dla chorych na tyfus?
Tak, na gruźlicę i tyfus.
To tam ich umieszczano.
- Kiedyś to wszystko będzie twoje. - Miałem to powiedzieć.
- Widzisz samolot? Gdzie? - Wygląda jak ważka. Spójrz.
- Nie widzę. - Tam.
Ląduje.
- Gdzie? - Na lotnisko.
Które?
- LaGuardia jest obok wyspy Rikers? - Tak.
- Rany. - Ale nie ląduje na wyspie.
Nawet gdyby, więźniowie powiedzieliby:
„Delta. Co myślicie? Nie”.
- Widzę. - Tak.
- Jest tylko jeden samolot? Są dwa? - Dwa.
Dwa. Więc jest jak Delta.
„Gdzie samolot?” „Mamy tylko dwa. Dokąd pani leci?
Musi pani poczekać. Najpierw poleci do 16 innych miast”.
W którym miejscu najmniej lubisz być w obecności innych?
Które przyprawia cię o dreszcze?
- Samolot. - Samolot?
Nie wierzę, że wpuścili na niego innych.
Czemu w samolocie jest tak okropnie? Przez pasażerów.
Jak zmieniły się podróże samolotem?
Gdy zaczęłam latać, co nastąpiło, gdy byłam już dorosła,
- loty były czymś luksusowym. - Jasne.
Bardzo luksusowym. Wiem, że brzmi to nieprawdopodobnie.
A to dlatego, że linie lotnicze były objęte regulacjami.
Nie mogły konkurować ceną.
Wszystkie bilety były w tej samej cenie.
Bez względu na linie lotnicze.
Dlatego jeśli spóźniliśmy się na samolot, inne linie akceptowały bilet.
Linie musiały więc rywalizować obsługą.
Reklamowały się, oznajmiając:
„Mamy stek, homara, bar z pianinem, striptizerkę, salon”.
Bez żartów. Kto leciał liniami Pan Am, zanim zbankrutowały?
Leciałem nimi na Zachodnie Wybrzeże do San Francisco.
Samolotem Kliper Niebios.
Nowy koncept w transporcie lotniczym.
Podróże przestały być udręką.
Tak wygląda atmosfera na pokładzie.
Pyszne jedzenie uprzyjemnia lot.
Przyrządzone na czterech stanowiskach jednocześnie
z piecami pięciominutowymi.
Ostatnio trzy kobiety po pięćdziesiątce
aresztowano w samolocie w północnej części stanu.
Jedna była prawniczką, druga lekarką, trzecia agentką nieruchomości.
Jedna pokłóciła się ze stewardessą.
Pozostałe ją poparły i zabrano je w kajdankach.
Znajomy na to: „Zadziwiające, że wyrzucają ludzi w tym wieku”.
A ja: „Tylko ludzi w tym wieku wyrzuca się z samolotu,
bo tylko my pamiętamy, jak cudownie się kiedyś latało”.
Gdy ci mówią: „Nie wkładaj tam tego”,
odpowiadasz: „Żartujesz? Gdzie mój homar?”.
A młodzi ludzie znają to wyłącznie jako przykre doświadczenie.
- Latający autobus. - Upiorne doświadczenie.
Czemu podróż do Los Angeles zajmuje sześć godzin?
Gdyby latał tam Concorde, nie trzeba by tam nocować.
Moim zdaniem to ważny cel dla naszego kraju.
Gdybym była prezydentem, powiedziałabym: „Mamy ważny cel.
Sprawimy, by lot z Nowego Jorku do LA nie wymagał nocowania w LA”.
- Lecisz na spotkanie i wracasz. - Tak, bez nocowania.
Stałam o szóstej rano z bagażem na korytarzu
i sąsiad z mojego budynku, który…
Niektórzy o szóstej rano wracają z siłowni.
Pewnie dlatego są tacy nadziani.
Z drugiej strony nazywasz to życiem?
O szóstej rano wracają z siłowni!
Pyta: „Fran, jedziesz na wakacje?”.
A ja myślę: „Oszalałeś?”.
I odpowiadam: „Nie. Na wakacje? Nie”.
„Dokąd jedziesz?”
Nie pamiętam dokąd. Mówię: „Na wystąpienie publiczne.
Jadę do pracy”.
Jeśli zobaczysz mnie w holu z bagażem,
jadę zarabiać pieniądze.
Nie jadę ich wydawać. Wydaję je tutaj.
Tutaj je wydaję.
Wsiadam do samolotu. Latam w różne miejsca. Dostaję kasę.
Kasa wraca. Płacę czynsz. Zostaję w budynku.
Zarabiam pieniądze, by móc tu mieszkać.
Muszę wyjeżdżać, by tu zostać.
Nie mogę uwierzyć, że ludzie jeżdżą w różne miejsca dla rozrywki.
Gdy na lotnisku widzę ludzi jadących na wakacje,
zastanawiam się, jak okropne musi być ich życie.
Jak okropne musi być życie, by pomyśleć: „Wiecie, co byłoby fajne?
Weźmy dzieci,
jedźmy na lotnisko z tysiącem bagaży,
stójmy w kolejkach,
pozwólmy się opierniczać bandzie kretynów, siedźmy wszyscy pozgniatani,
To lepsze niż nasze życie”.
WILK Z WALL STREET
I akcja.
Udział w spisku mającym na celu oszustwo giełdowe.
Oszustwa giełdowe.
Udział w spisku mającym na celu pranie pieniędzy.
Pranie brudnych pieniędzy.
Utrudnianie śledztwa.
Kaucja wynosi dziesięć milionów.
Tak?
Co pani myśli o e-papierosach?
Na planie twojego filmu,
gdy Leo wszedł na salę sądową,
palił papierosa.
I pomyślałam…
A byliśmy w prawdziwym sądzie.
Wiem, że gwiazdy filmowe mają dużo więcej swobód niż inni,
ale zdziwiłam się, że pozwalali mu palić w sądzie.
Zbliżył się, ale nie czułam dymu.
Pomyślałam, że jeśli on może palić, to ja też.
Palił e-papierosa,
a potem podczas przerwy,
spytał, czy chcę spróbować i czy kiedyś paliłam e-papierosa.
Odparłam, że nie, więc dał mi jeden.
Mówi: „Spróbuj”. A ja na to, że chcę prawdziwego.
Nalegał, więc udałam, że palę. Powiedziałam, że jest super.
Dał mi go, a potem o nim zapomniałam.
Później siedziałam w samolocie w drodze do LA
i dotarłam do momentu, w którym chcesz kogoś zabić.
A potem przypomniałam sobie, że miałam ten ściemniany papieros.
À propos Leo powiedział…
Spytałam: „Można go palić w samolocie?”. To było pierwsze pytanie.
Powiedział, że nie. „W samolocie komercyjnym nie można?”
Zaprzeczył. A ja: „Skąd wiesz?
Ktoś ci mówił?”.
Powiedział, że był w samolocie komercyjnym
i nie pozwolili mu zapalić.
Pomyślałam, że skoro jemu nie pozwolili, to nie można ich palić w samolocie.
Choć zastanawiałam się czemu.
Byłam w samolocie – niekomercyjnym, ale nie mogłam palić.
Przypomniało mi się, że miałam e-papierosa od Leo.
Użyłam go w samolocie
i muszę przyznać, że tłumi nieco żądzę mordowania.
Z jednej strony miło, że ten gość podrzucił mnie do Los Angeles.
Z drugiej, czemu zabronił mi palić?
Nie są tak dobre jak prawdziwe, ale zawsze to lepsze niż nic.
I jeśli zapalisz je w samolocie, mimo że nie możesz, nikt nie zauważy.
Więc można je palić w samolocie.
Zwłaszcza w toalecie.
A prawdziwego nie można.
Jak tylko to zrobisz, coś się włącza i przybiega załoga.
Wiem to na bank.
Uwaga. Palenie szkodzi zdrowiu.
Fran Lebowitz i Leonardo DiCaprio nie lansują palenia e-papierosów
i nie ponoszą odpowiedzialności za ewentualne wypadki podczas ich palenia.
Pamiętasz jakichś pasażerów z czasów, gdy jeździłaś taksówką?
Nie.
Pamiętam…
że wiele osób próbowało dać mi jointa zamiast napiwku.
Też byli młodzi, więc zakładali, że się ucieszę.
Zdarzyło się to sześć czy siedem razy… Może nawet więcej.
Ludzie dawali mi jointa: „To dla ciebie”.
A ja im go oddawałam.
Po pierwsze, nie można było mieć w taksówce narkotyków.
Policja mogła cię zatrzymać.
Wrzeszczałam na ludzi palących trawkę w taksówce.
Można było palić w taksówkach.
Bałam się, że nas zatrzymają i pójdę siedzieć, bo ktoś pali skręta.
Mówiłam: „Po pierwsze, nie chcę tego w samochodzie.
A po drugie, robię to dla pieniędzy.
Jeżdżę taksówką dla pieniędzy. To nie żaden festiwal.
Robię to dla pieniędzy i nie mogę wziąć jointa do delikatesów
i zapłacić nim za kanapkę.
W zasadzie jazda taksówką to dla mnie kupowanie kanapek,
więc to zabierz”.
Nie chciałam trawki w taksówce. Ludzie często tego próbowali.
Podobno była druga taksówkarka, ale nigdy jej nie widziałam.
Wyglądałam jej w Belmore, bo chciałam z kimś pogadać.
Ale jej nie spotkałam.
Napisy: Monika Bartz