ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Ναι;
Ο κόσμος στους δρόμους. Σας ενοχλεί…
Ναι.
Όταν ο κόσμος σταματά μες στην κίνηση
και κοιτάει χάρτες ή…
Δυστυχώς, δεν θα έχω χρόνο να απαντήσω.
Μ' ενοχλούν οι άνθρωποι στον δρόμο; Σίγουρα.
Να για ποιον λόγο.
Πρέπει να γράψω ένα μανιφέστο. Υπήρξα συγγραφέας.
Ο τίτλος θα ήταν,
και είναι προειδοποίηση για αυτούς που αναφέρεστε,
Φαντάσου ότι Είσαι σε μια Πόλη.
Εντάξει; Φαντάσου ότι Είσαι σε μια Πόλη.
Δεν μπορώ να σταματήσω, να σταθώ κάπου και να καπνίσω,
αμέσως δέκα άνθρωποι θα μου ζητήσουν οδηγίες.
Ξαφνιάζομαι, γιατί σκέφτομαι "Σοβαρά;
Σου φαίνομαι καταδεκτική;"
Υπάρχουν πολλά στο έδαφος της Νέας Υόρκης.
Υπάρχουν πολλές διαβάσεις πεζών. Όχι ότι περνάνε από εκεί. Μόνο εγώ.
Φωνάζω στα αμάξια. "Είσαι σε διάβαση!"
Λες και τους νοιάζει.
Υπάρχουν γκράφιτι στο έδαφος. Υπάρχουν διαφημίσεις στο έδαφος.
Υπάρχουν, όμως, πολλά μέρη στη Νέα Υόρκη
όπου υπάρχουν πλακέτες στο έδαφος.
Αυτό είναι κάτι που μου αρέσει πολύ,
διότι ελπίζουν ότι κάποιος θα τις δει.
Δεν νομίζω να σκέφτηκαν "Μόνο η Φραν θα τις δει.
Όλοι οι άλλοι θα κοιτάνε το κινητό.
Μόνο η Φραν θα τις δει, μα αξίζει. Ας βάλουμε τις πλακέτες".
ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΧΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΟΟΡΙΣΤΗΚΕ ΠΟΤΕ ΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΧΡΗΣΗ
Κοντά στη βιβλιοθήκη υπάρχουν πλάκες για συγγραφείς.
ΕΞΥΜΝΗΣΗ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ ΓΛΥΠΤΗΣ: ΓΚΡΕΓΚ ΛΕΦΕΒΡ
Υπάρχουν και λόγια των συγγραφέων.
Είναι πολύ αισιόδοξο να φαντάζονται ότι ο κόσμος θα διαβάσει τα λόγια.
ΜΕΡΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΑ ΜΑΣΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΧΩΝΕΥΕΙΣ - ΦΡΑΝΣΙΣ ΜΠΕΪΚΟΝ
ΔΗΜΟΣΙΑ ΟΜΙΛΙΑ Η ΦΡΑΝ ΛΙΜΠΟΒΙΤΣ ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΩΣ!
Ναι; Εκεί πίσω.
Γεια σου, Φραν. Δεν έχω ακούσει ποτέ για εσένα.
Ωραίος τρόπος να σπάσεις τον πάγο.
-Ναι; -Πώς θα περιέγραφες τον τρόπο ζωής σου;
Τον τρόπο ζωής μου;
Δεν θα χρησιμοποιούσα τη φράση "τρόπος ζωής".
Μπράβο.
Έτσι θα τον περιέγραφα.
Τι σε κρατάει στη Νέα Υόρκη;
Με ρωτάνε συχνά "Γιατί είσαι ακόμα εδώ;"
Πού προτείνεις να πάω;
Λοιπόν, ακούστε.
Αν μπορούσα να σκεφτώ ένα μέρος, θα είχα πάει.
-Μάλιστα. Τι λες; Αυτό είναι. -Μια χαρά.
Εντάξει. Ας το κάνουμε.
-Ορίστε. -Πω! Συγγνώμη.
Σου είχα πει να μην επιτρέπεις γύρισμα στο αμάξι ή στο σπίτι σου.
Το είπες αφού κατέστρεψαν το αμάξι μου. Όταν παραπονέθηκα για το αμάξι.
Αλλάζει κάτι με το να παραπονιέσαι;
-Εννοείς αν βοηθάει; -Ναι.
Αν παραπονιέμαι, δηλαδή, για όσα παραπονιέμαι, αυτά θα αλλάξουν;
Ναι.
Μέχρι τώρα, όχι. Φυσικά, είμαι νέα.
Κάποτε σε ένα πάρτι γνώρισα έναν ψυχίατρο.
Και του είπα
"Ο ψυχίατρος κάνει την πιο βαρετή δουλειά".
Και είπε "Δεν έχεις ιδέα
πώς είναι να σπουδάζεις 14 χρόνια
και να κάθεσαι όλη μέρα να ακούς να παραπονιούνται για τον θόρυβο".
Προφανώς, αυτό σημαίνει να είσαι ψυχίατρος στη Νέα Υόρκη.
Οπουδήποτε αλλού στη χώρα μιλάνε για τη μητέρα τους, τον άντρα τους.
Στη Νέα Υόρκη, για θόρυβο. Μπαίνουν μέσα. Είναι 500 δολάρια.
Κάθονται και παραπονιούνται για τον θόρυβο.
Η Νέα Υόρκη δεν είναι ποτέ βαρετή.
Με άλλα λόγια, αν κάθομαι κάπου και περιμένω κάτι,
δεν ξέρω, το μετρό
ή αν κάθομαι στο μετρό και περιμένω να φύγει το μετρό…
οι πιο πολλοί είναι στο κινητό.
Μερικοί διαβάζουν. Εγώ, όμως, ποτέ.
Εγώ κάθομαι εκεί και κοιτάζω τον συνάνθρωπό μου.
Και τις περισσότερες φορές, είναι υπερβολικά ενδιαφέρον. Πολύ ενδιαφέρον.
Αυτό βλέπεις στη Νέα Υόρκη.
Όχι μόνο να στέλνουν μήνυμα περπατώντας
ή να στέκονται στη μέση του πεζοδρομίου όταν περνάω.
Μα βλέπεις ανθρώπους να κάνουν πράγματα που εγώ δεν θα είχα σκεφτεί ποτέ.
Εγώ δεν έχω κινητό, δεν έχω στείλει ποτέ μηνύματα,
αλλά αν είχα κινητό κι έστελνα μηνύματα,
δεν θα το έκανα ποτέ περπατώντας.
Πριν από λίγους μήνες… Δεν το έχω δει πολλές φορές,
αλλά αυτός ο συνδυασμός πραγμάτων μου χτύπησε.
Είδα ένα παιδί να κατεβαίνει την 7η λεωφόρο.
Με το ένα χέρι έστελνε μήνυμα,
με το άλλο έτρωγε πίτσα
και οδηγούσε το ποδήλατο με τους αγκώνες.
Ακουμπούσε με τους αγκώνες.
Και πήγε να με πατήσει. Όχι ότι το πρόσεξε.
Έτσι τον πρόσεξα.
Και σκέφτηκα "Είμαι ένα άτομο που πιστεύει ότι κάθε μέρα
είναι πολύ πιθανό να σκοτωθώ διασχίζοντας τον δρόμο.
Αυτός πιστεύει ότι δεν θα πάθει τίποτα".
Αν αφαιρούσες τα μηνύματα και την πίτσα, και πάλι δεν…
Και τους αγκώνες στο ποδήλατο.
Εγώ αν οδηγούσα ποδήλατο και κρατούσα με τα χέρια το τιμόνι,
στην 7η λεωφόρο δεν θα πήγαινα. Ξέρω να κάνω ποδήλατο.
Δεν θα το έκανα.
Όλα αυτά…
Και μου κάνει μεγάλη κατάπληξη που κάθε μέρα δεκάδες χιλιάδες άτομα
δεν σφαγιάζονται στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Δεν ξέρω γιατί.
Είναι εκπληκτικό, διότι υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι.
Μόνο εγώ κοιτάω πού πηγαίνω.
Είμαι η μόνη στην πόλη που κοιτάει πού πηγαίνει.
Απ' τα χειρότερα πράγματα…
Είναι πολλά τα κακά,
μα ότι οι Νεοϋορκέζοι έχουν ξεχάσει πώς να περπατάνε είναι απ' τα χειρότερα.
Ένα σπουδαίο πράγμα για τη Νέα Υόρκη ήταν
πως κυκλοφορούσε ένα δις κόσμος στον δρόμο,
αλλά ο κάθε ένας άνθρωπος στον δρόμο
ήξερε πως όπως περπατάς προς τους άλλους, κουνιέσαι λίγο, κουνιούνται λίγο.
Ακριβώς.
Εντάξει; Γι' αυτό και όλοι ζούσαν στο τέλος της μέρας.
Τώρα οι άνθρωποι δεν το κάνουν.
Αυτό που κάνω εγώ τώρα…
Δεν το κάνουν, είτε επειδή είναι στο κινητό
ή επειδή υπάρχουν μόνο αυτοί στον κόσμο.
Και μερικές φορές… Έπεσα πάνω σε κάποιον επειδή δεν πρόσεχε
κι είπα "Θα τον αφήσω να πέσει πάνω μου".
Με κοίταξε ενοχλημένος
κι είπα "Είναι κι άλλοι σε λόμπι ξενοδοχείου. Καταπληκτικό;"
Δηλαδή τι;
Φαντάσου ότι είσαι σε μια πόλη, λοιπόν,
όπου υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι.
Και φαντάσου ότι είσαι σε μια πόλη με κόσμο που δεν βλέπει μόνο αξιοθέατα.
Που πρέπει να πάνε σε διάφορα μέρη.
Στα ραντεβού τους, για να πληρώσουν τα σκουπίδια που έρχεστε να δείτε.
Η Τάιμς Σκουέρ είναι η χειρότερη γειτονιά στον κόσμο.
Αλλά σπάνια χρειάζεται να πας.
Συνήθως πας για να δεις ένα θεατρικό έργο.
Σκέφτεσαι "Πάω να δω το έργο και είναι στην Τάιμς Σκουέρ.
Θα προσπαθήσω, λοιπόν, να φτάσω στο θέατρο
χωρίς να τσακωθώ 75 φορές, γιατί…"
Μερικές φορές σκέφτομαι,
αν έχω να πάω σε θέατρο στην Τάιμς Σκουέρ, πώς θα φτάσω
με λίγο περπάτημα στην Τάιμς Σκουέρ;
Κάνω και κύκλο με τα πόδια, αν χρειαστεί.
Σκέφτομαι "Κι αν πήγαινα από την 125η οδό και μετά ευθεία κάτω;
Δεν θα περνούσα από εκεί. Θα έκανα πολύ δρόμο, αλλά αξίζει.
Η πρεμιέρα του Φαντάσματος της Όπερας ήταν μια φιλανθρωπική εκδήλωση για το AIDS.
Ήμουν στην επιτροπή, αλλά δεν θυμάμαι τι ακριβώς ήταν.
Είχα εισιτήρια για την πρεμιέρα, οπότε προσκάλεσα τη μητέρα μου.
Είχαμε, λοιπόν, εκπληκτικές θέσεις.
Αυτές που θεωρεί ο κόσμος. Στην ορχήστρα, στη μέση.
Για μένα, η τέλεια θέση είναι πίσω, στον διάδρομο.
Για να μπορείς να φύγεις.
Μόλις μπω στο θέατρο, σχεδιάζω πώς θα βγω.
Κι ίσως ήμουν η μοναδική στη Νέα Υόρκη
που δεν είχε διαβάσει γι' αυτό, διότι ήταν πολύ μεγάλη υπόθεση.
Όταν έπεσε, λοιπόν, ο πολυέλαιος,
νόμιζα ότι έπεφτε πάνω μας και ούρλιαξα.
Έκανα τόση… Αν υπήρχε τότε ίντερνετ, θα το βλέπατε ακόμη.
-Φραν, δεν είδες τις ταινίες; -Όχι.
Και σκέφτηκα… Και πάει από εκεί.
Η μητέρα μου, φυσικά, ήξερε γιατί…
Η μητέρα μου είπε "Ακόμη πρόβλημα είναι αυτό το παιδί".
Έκανα σαν υστερική. Γιατί ήρθε έτσι.
Νόμιζα ότι έπεφτε.
Αυτό θυμάμαι κυρίως από το Φάντασμα της Όπερας,
εκτός απ' ότι το βρήκα απίστευτα απαίσιο.
Ξέρεις, "Είναι απίστευτα απαίσιο".
Είναι ό,τι ακριβώς σιχαίνομαι. Είναι σαν την Εβίτα.
Ο Ρόμπερτ Στίγκγουντ έκανε κάτι.
Ήταν παραγωγός στην Εβίτα.
Και κάλεσε λίγους ανθρώπους, 25 άτομα,
στο ξενοδοχείο Πλάζα, έτσι λεγόταν τότε,
όχι όπως τώρα, το οποίο είχε σινεμά.
Οπότε πήγα, την είδα
και μετά ο Στίγκγουντ με ρώτησε πώς μου φάνηκε κι είπα
"Έχεις τρελαθεί; Μιούζικαλ για την Εύα Περόν;
Θα γίνεις ο περίγελος της Νέας Υόρκης!
Μην το κάνεις!" Αυτό είπα.
Γι' αυτό δεν θα έβγαζα πολλά λεφτά στον κινηματογράφο.
Αλλά σε ό,τι αφορά ένα μιούζικαλ για την Εύα Περόν,
είχα απόλυτο δίκιο.
Και μετά πήγα να δω την ταινία με δυο Αργεντινούς
και γελούσαν τόσο πολύ που παραλίγο να μας πετάξουν έξω.
Δεν παίζεται πια η Εβίτα. Αλλά παιζόταν για πολύ καιρό.
Κάθε φορά που έβλεπα τον Στίγκγουντ μετά, έλεγα
"Ακόμη θεωρώ ότι έχω δίκιο".
Έβγαζε ένα εκατομμύριο δολάρια το λεπτό.
Κοιτάς αφ' υψηλού τους άλλους;
Αν κοιτάω αφ' υψηλού τους άλλους; Αν είμαι σνομπ;
Κάποιοι σνομπισμοί είναι άσχημοι.
Φυσικά, όχι οι σνομπισμοί που έχω εγώ. Εντάξει;
Οι δικοί μου σνομπισμοί δεν έχουν καμία σχέση με
"Ποιος ήταν ο πατέρας σου; Σε ποιο σχολείο πήγες; Πού μεγάλωσες;"
Έχει να κάνει με το "Συμφωνείς μαζί μου σε αυτό;"
Με αυτό έχει σχέση. Ή "Το πιστεύεις αυτό; Όχι".
Αν και ξέρω ότι οι άνθρωποι πολύ συχνά είναι πολύ,
όχι εκνευρισμένοι. Πολύ ήπια λέξη. Εξοργισμένοι μαζί μου.
Με ξαφνιάζει, διότι και τι έγινε;
Ποια είμαι εγώ; Αποφασίζω για σένα;
Δεν είμαι υπεύθυνη για κάτι.
Καταλαβαίνω να θυμώνουν όταν λέω "Δεν πρέπει να το κάνει αυτό ο κόσμος"
ή "Να γίνει αυτό", αν πίστευαν ότι θα μπορούσα να το αλλάξω.
Μα αν μπορούσα να το αλλάξω, δεν θα θύμωνα τόσο.
Ο θυμός είναι ότι δεν έχω εξουσία, αλλά είμαι γεμάτη γνώμες.
Τα μετρό είναι άθλια. Κι επικίνδυνα.
Σε σπρώχνουν.
Μερικές φορές, σε ληστεύουν στο μετρό μέρα μεσημέρι.
Θυμάμαι τότε που οι δημόσιες συγκοινωνίες ήταν το καμάρι της Νέας Υόρκης.
Τι έγινε;
Η Νέα Υόρκη είναι καλύτερη ή χειρότερη από τότε που ήρθες εσύ;
ΑΛΕΚ ΜΠΑΛΝΤΟΥΙΝ
Τη δεκαετία του '70 άκουγες πόσο απαίσια ήταν η Νέα Υόρκη.
Η Νέα Υόρκη χρεοκόπησε. Δεν ήξερα ότι συνέβαινε αυτό. Επειδή…
Περνούσατε καλά. Βλέπατε αρουραίους, σπασμένα παγκάκια στο πάρκο.
-Αυτή ήταν η Νέα Υόρκη. -Γκράφιτι. "Περνάω τέλεια".
Επειδή…
"Είμαι μεθυσμένος, θα μπω στο λεωφορείο. Ας έχει γκράφιτι, θα πάω εκεί που θέλω".
Έτσι ήταν η Νέα Υόρκη τότε.
Κάποιοι έρχονται τώρα και σκέφτονται
"Νέα Υόρκη, καρέκλες κήπου στην Τάιμς Σκουέρ".
Αν τις πάρουν,
ο κόσμος θα πει "Πού πήγαν οι καρέκλες κήπου;
Αυτή ήταν η Νέα Υόρκη".
Πιστεύεις ότι θα μείνει
το καφέ στη μέση του δρόμου;
Δεν ξέρω αν το γνωρίζεις αυτό, Μάρτι, γιατί ξέρω ότι…
Δεν κατεβαίνω πιο κάτω απ' την 57η.
Μέχρι πριν από πέντε λεπτά, όλο το 24ωρο,
ανακατασκεύαζαν αυτά τα τσιμεντένια πράγματα.
Τις νησίδες, ναι, στη μέση της Τάιμς Σκουέρ.
Και λίγο πριν τον ξηλώσουν επιτέλους,
είδα τον Μπλούμπεργκ να λέει "Και τώρα αυτά είναι μόνιμα!"
Και σκέφτηκα "Μόνιμα; Χωριάτη".
Τι είναι μόνιμο στη Νέα Υόρκη; Αλήθεια; Μόνιμα! Δεν είναι μόνιμα.
Ωστόσο εκείνη τη μέρα έμαθα… Κόστος; 40 εκατομμύρια δολάρια.
Σαράντα εκατομμύρια. Και δεν ήταν δωρεά Μπλούμπεργκ.
Εντάξει; 40 εκατομμύρια δολάρια, λεφτά φορολογούμενων.
Σαράντα εκατομμύρια γι' αυτά. Πολλοί Νεοϋορκέζοι είχαν πει
"Τι δεν μ' αρέσει; Δεν έχει μέρη να ξαπλώσεις στην Τάιμς Σκουέρ".
Φυσικά. Δεν μ' αρέσει.
-"Είναι ανυπόφορο!" -Ναι.
"Φεύγουμε. Δεν αντέχουμε άλλο".
Ναι.
Οι δρόμοι, λοιπόν, είναι γεμάτοι
με απαίσιες, δεν ξέρω πώς να τις πω, γλάστρες,
με ψεύτικα φυτά ή μπορεί κι αληθινά. Δεν ξέρω τι είναι.
Αληθινά, ψεύτικα φυτά, δεν έχω ιδέα. Τι θέλουν τα φυτά στην Τάιμς Σκουέρ;
Κι όχι μόνο στην Τάιμς Σκουέρ. Στο Μπάουερι. Σε όλη την πόλη.
Είναι παντού. Φυτά, καρέκλες κήπου. Μπιχλιμπίδια, ξέρεις.
Μοιάζει με το διαμέρισμα της γιαγιάς μου.
Περιμένεις να δεις φωτογραφίες με εγγόνια και…
πιατάκια με καραμελάκια και…
Όταν οι Νεοϋορκέζοι μάθουν για τις περικοπές,
θα θέλουν να μάθουν αν θα καταστραφεί η Νέα Υόρκη.
-Μπορούμε να πούμε ότι η Νέα Υόρκη… -Η Νέα Υόρκη δεν θα καταστραφεί.
Η κυβέρνηση της Νέας Υόρκης θα είναι λιγότερο αποτελεσματική,
οι δρόμοι πιο βρόμικοι, μικρότερη προστασία από φωτιά και εγκληματίες;
Είπα ότι η Νέα Υόρκη δεν θα καταστραφεί. Η Νέα Υόρκη θα συνεχίσει να υπάρχει.
ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΕΪΜΠ ΜΠΙΜ
Παραμένει η καλύτερη πόλη στον κόσμο,
και παρέχει ακόμη και μετά από αυτό,
τις περισσότερες υπηρεσίες από κάθε πόλη στον κόσμο.
Θα ήθελα πολύ να γίνω δήμαρχος της Νέας Υόρκης,
μα ένα από τα κακά της δημαρχίας στη Νέα Υόρκη,
που είναι πολύ δύσκολη δουλειά…
Είναι η δεύτερη πιο δύσκολη δουλειά στη χώρα.
Ξεκινάει νωρίς το πρωί.
Πρέπει να χωριστεί σε δύο. Εγώ θα γινόμουν ο νυχτερινός δήμαρχος.
Προσφέρομαι. Κάποιος άλλος να γίνει ο πρωινός. Εγώ θα είμαι ο νυχτερινός.
Θα ξεκινάω στις 4:00 μ.μ. και θα κάνω όλη νύχτα αν θέλετε.
Το θέμα με τη Νέα Υόρκη είναι ότι πολλά συμβαίνουν αργά τη νύχτα.
Τι θα άλλαζες για τη Νέα Υόρκη τη νύχτα
ενώ ο πρωινός δήμαρχος θα κοιμόταν;
Το πρώτο που θα άλλαζα στη Νέα Υόρκη, κι όχι μόνο εγώ, είναι το μετρό.
Είναι το πρώτο πράγμα που θα άλλαζα στη Νέα Υόρκη.
Πριν από λίγες βδομάδες, ανοίγω το ραδιόφωνο που ακούω. WNS News.
Και είπαν ότι το τρένο L, αυτό που έρχεται από Μπρούκλιν…
"Το τρένο L έκλεισε σήμερα γιατί είχε μια δυσάρεστη μυρωδιά".
Όλη μέρα.
Κάθε δέκα λεπτά έλεγαν
"'Εχει μια άσχημη οσμή το τρένο L. Έκλεισε".
Και σκέφτηκα "Έκλεισε το μετρό, γιατί μυρίζει απαίσια;"
Μα τι θα πει αυτό;
Πόσο χειρότερα μπορεί να μυρίζει απ' ό,τι συνήθως;
Τι θα μπορούσε… Δεν ξέρουν τι είναι.
Και σκέφτηκα "Ποιος το προσέχει;" Το τρένο μυρίζει απαίσια.
Είπε κάποιος "Το τρένο μυρίζει χειρότερα απ' ό,τι συνήθως";
Κάνουν λες και πριν μύριζε βιστέρια, σαν να ήσουν σε αλπικό χωριό.
Και όλη μέρα "Δεν μπορούμε να βρούμε τι μυρωδιά είναι αυτή".
Κι όσο περνούσαν οι ώρες… Το τρένο είναι κλειστό πέντε ώρες.
Όποιος το εξετάζει, κατέβηκε και είπε "Δεν μυρίζει τόσο άσχημα".
Φυσικά και όχι. Είναι άδειο πέντε ώρες.
Θα σου πω εγώ τι μυρίζει άσχημα στο τρένο. Οι επιβάτες!
Εντάξει; Τελικά, ήρθαν και είπαν ότι υπήρχε διαρροή λαδιού κινητήρα.
Έγινε κι ένα σχόλιο στις ειδήσεις. Το είχαν εξετάσει
και δεν ήταν βλαβερό.
Ήταν καλό το λάδι κινητήρα που μύριζαν.
Μετά την 11η Σεπτεμβρίου, μια ώρα αργότερα,
η Κρίστι Γουίτμαν, που ήταν τότε επικεφαλής του ΟΠΠ,
πήγε εκεί και είπε "Εντάξει. Ο αέρας είναι εντάξει".
Και θυμάμαι να λέω στον κόσμο "Πώς γίνεται;
Είναι ψέμα, φυσικά".
Κι αυτό δεν ήταν…
Τότε ήταν πρόεδρος ο Τζορτζ Μπους κι είχαμε συνηθίσει τέτοια ψέματα,
μα είπα "Είναι αδύνατον".
Μπορείς να μυρίσεις αυτό που όλοι αποκαλούσαν "η σκόνη" σε 80 τετράγωνα.
Αλλά εκείνη είπε ότι ήταν εντάξει.
Και τώρα, φυσικά, χιλιάδες άνθρωποι έχουν καρκίνο,
διότι, κατ' αρχάς, δεν ήταν σκόνη
και δεν ήταν εντάξει.
-Ωραία δεν είναι ήσυχη η πόλη; -Είναι ήρεμη γιατί δεν είναι κανείς.
Τόσο ήσυχη η Νέα Υόρκη; Κάτι έγινε.
Θυμάμαι στις 11 Σεπτεμβρίου πόσο ήσυχη ήταν η πόλη.
Μετά… Αν δεν ζούσες εκεί, εννοώ.
Τόσο ήσυχη είχα ξανακούσει τη Νέα Υόρκη…
Εγώ ζούσα στο Μιντάουν. Δεν είχε ποτέ ησυχία.
Όταν θα ανακοίνωναν την ετυμηγορία για τον Ο. Τζέι Σίμπσον.
Προφανώς όλη η πόλη παρακολουθούσε τηλεόραση
και επικρατούσε απόλυτη ησυχία…
μέχρι την ανακοίνωση.
Τι άλλο ήθελες;
Τη στολή Γκοτζίλα που θα κάναμε.
Εντάξει.
Ισίρο Χόντα! Θα ισοπεδώσουμε την πόλη.
Θα περπατήσεις κατά μήκος… Ο Χάντσον είναι αυτός;
Ο ποταμός Ιστ. Αν σου χτυπήσει κάτι…
Φοβάμαι μη χτυπήσω εγώ κάτι, όχι να μου χτυπήσει.
Υπάρχει διαφορά με το τωρινό μοντέλο της Νέας Υόρκης;
Υπάρχει κάτι…
Όταν είχα έρθει εδώ, όχι πολύ καιρό πριν,
έψαξα για το κτίριο όπου έμενα, και τότε είχε χτιστεί αυτό.
Το κτίριο όπου έμενα ήταν τρεις αποθήκες
που έγιναν κτίριο κατοικιών, και κατάφερα να το εντοπίσω.
Και νιώθεις αυτό που νιώθεις πάντα. Θα έπρεπε να αγοράσω δέκα.
Προσπαθούσα να πείσω την κόρη φίλου να γυρίσει στη Νέα Υόρκη.
Είπε "Θέλω να γυρίσω στη Νέα Υόρκη, μα δεν έχω λεφτά".
Είπα "Γύρνα στη Νέα Υόρκη. Ένα θα σου πω.
-Κανείς δεν έχει λεφτά να ζήσει εδώ". -Σωστά.
Κανείς δεν έχει λεφτά να ζήσει στη Νέα Υόρκη κι όμως μένουν οκτώ εκατομμύρια.
Πώς το κάνουμε αυτό; Δεν ξέρουμε!
Είναι μυστήριο.
Δεν έχουμε ιδέα.
Αυτό είναι. Δεν ξέρουμε, αλλά είμαστε ακόμα εδώ.
Μπορείς να έρθεις εδώ, χωρίς να ξέρεις πώς θα ζήσεις εδώ
και κάπως θα κάνεις αρκετά πράγματα για να ζήσεις εδώ.
Είναι τόσο απλό.
Εντάξει.
Όταν φεύγεις απ' τη Νέα Υόρκη,
ακόμη κι αν μείνεις αλλού για λίγο,
δεν ξεπερνάς την ευκολία της καθημερινής ζωής.
Πρώτα, μετακομίζεις σε ένα διαμέρισμα και λες
"Πού έχει καθαριστήριο; Θα βρω;"
Μερικές φορές δεν βρίσκεις. Μερικές φορές δεν υπάρχει.
Ή μερικές φορές πας και…
Εγώ ξέρω ότι σε τρεις μήνες θα τσακωθώ τόσο άσχημα,
που δεν θα μπορέσω να ξαναπάω.
Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν σε μέρη
που παίρνουν τα ρούχα για το καθαριστήριο, πάνε στο καθαριστήριο.
Είναι μικροδουλειά.
Μα όλα στη Νέα Υόρκη είναι σαν Το δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν.
Όλα στη Νέα Υόρκη είναι οπερατικά.
Απίστευτο πρόβλημα.
Καταλαβαίνεις πόσο δύσκολο είναι να ζεις στη Νέα Υόρκη,
διότι όταν λένε "Γιατί ζεις στη Νέα Υόρκη;"
δεν μπορείς να απαντήσεις,
μόνο που έχεις περιφρόνηση για όσους δεν έχουν τα κότσια να το κάνουν.
"Ζεις σε ένα μέρος όπου τα πράγματα γίνονται εύκολα,
ο κόσμος είναι καλός μαζί σου,
δεν προσπαθούν να σε ξεγελάσουν κάθε πέντε δεύτερα.
Είναι αυτή ενήλικη ζωή;"
Με ξαφνιάζει που οι 20άρηδες
με πλησιάζουν και λένε
"Φραν, μακάρι να ζούσα στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του '70. Ωραία ήταν".
Ένα πράγμα ξέρω σίγουρα.
Όταν ήμουν εγώ στα 20, δεν πήγαινα σε συνομήλικούς μου
και να λέω "Μακάρι να ζούσα στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του '30". Δεν το είχα σκεφτεί.
Αφού ξέρουν ότι εγώ ζούσα τότε,
είμαι σαν αυτόπτης μάρτυρας.
Αν ήσουν κολλημένος με τον Εμφύλιο,
και έβλεπες τον Αβραάμ Λίνκολν θα σκεφτόσουν "Ζούσε τότε. Να τον ρωτήσω".
Αν δεν έχετε κράτηση, περιμένετε έξω.
ΜΑΧ'S ΚΑΝΣΑΣ ΣΙΤΙ
Θα πούμε ένα τραγούδι τώρα για ένα αγόρι στη Νέα Υόρκη.
Οι πιο πολλοί γνωστοί μου της δικής μου οικονομικής κατάστασης,
είχαν μεγάλο θέμα με τη θέρμανση. Το συζητούσαμε πολύ.
Πήγαινα στο Max's και όταν ήταν να φύγω με παρέα,
ρωτούσα "Έχεις θέρμανση;"
Κι αυτό ήταν κάτι που θεωρούσα πολύ δελεαστικό.
Ξαφνικά, το άτομο μετατρεπόταν σε νεαρή Μπριτζίτ Μπαρντό.
"Έχεις θέρμανση; Πάμε".
Οι The New York Dolls ήταν σπουδαίοι και τους είδαν ελάχιστοι.
Εμφανίζονταν στο Mercer Arts Center, που μια μέρα…
κατέρρευσε. Έτσι ήταν η Νέα Υόρκη.
Πηγαίναμε συνέχεια εκεί για να δούμε τους Dolls,
κι άλλους, αλλά κυρίως τους Dolls.
Και μια μέρα, κατέρρευσε.
Το κτίριο κατέρρευσε. Τόση ήταν η αμέλεια.
Όταν είπαν "Κατέρρευσε το Mercer Arts Center",
κανείς δεν είπε "Τι είναι αυτά που λες;" "Α, έπεσε".
Τρία κτίρια κατέρρευσαν τότε.
Κατέρρευσαν γιατί δεν τα φρόντιζε κανείς. Θέλω να πω…
Έτσι ήταν. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ.
Σκεφτόμουν πολλά, αλλά όχι πώς θα γίνει καλύτερη η Νέα Υόρκη.
Ήταν τέλεια. Γι' αυτό ήρθα!
Δεν ήρθα, όμως, γιατί ήταν καθαρά.
Ήρθα από καθαρό τόπο.
Δεν σκέφτηκα "Θέλω να πάω στη Νέα Υόρκη. Είναι πεντακάθαρα".
Δεν ήρθα γιατί υπήρχε ασφάλεια.
Σε ασφαλές μέρος έμενα. Δεν ήρθα επειδή ήταν επικίνδυνα.
Δεν χαιρόμουν που κινδύνευα, αλλά προσαρμόστηκα γρήγορα.
Έχω όλες τις συνήθειες που είχα τη δεκαετία του '70.
Για παράδειγμα, είμαι στο μετρό,
βλέπω να βάζουν την τσάντα δίπλα τους και να την αφήνουν.
"Είσαι τρελός;" Κι εγώ θέλω να την κλέψω.
Ό,τι κι αν κρατάω. Μπορεί να είναι μολύβι.
Σφίγγω πάρα πολύ δυνατά. "Δεν μου παίρνεις το μολύβι".
Εγώ δεν θα άφηνα ποτέ κάτι δίπλα μου. Ποτέ.
Και όχι επειδή μπορεί να νόμιζε ο κόσμος ότι ήταν βόμβα,
μα επειδή θα μπορούσε κάποιος να το πάρει! Φυσικά!
Αυτό συμβαίνει.
Το 1971 ή κάπου εκεί,
κάποιος έσπασε το παρμπρίζ του αυτοκινήτου μου,
το αμάξι που είχα απ' το λύκειο,
και πήρε από το ταμπλό
ένα μήλο κι ένα πακέτο τσιγάρα.
Ένα πακέτο τσιγάρα κόστιζε 50 σεντ τότε.
Ένα μήλο, δέκα σεντ.
Φωνάζω την αστυνομία.
Τους φωνάζω γιατί ήταν ακόμα στους δρόμους τότε κι είπα
"Κάποιος έσπασε το παρμπρίζ μου και πήραν πράγματα απ' το ταμπλό μου".
Κι ο αστυνομικός λέει "Τι έκλεψαν;"
Είπα "Είχα ένα μήλο κι ένα πακέτο τσιγάρα".
Και λέει "Και τι περίμενες;
Αν αφήσεις αυτά τα πολύτιμα πράγματα σε κοινή θέα, θα σου σπάσουν το παρμπρίζ!
Ποιος δεν θα το έκανε;
Τι, είσαι ηλίθια;"
Οπότε, αφού είχε δίκιο, δεν τσακώθηκα μαζί του.
Συνειδητοποίησα "Τι περιμένεις;"
Υπήρχε ένας τίτλος
"Πρόεδρος προς Νέα Υόρκη: "Άι στον διάβολο" κάτι τέτοιο.
"Φορντ προς Νέα Υόρκη: Ψόφα".
Και ποιος ψόφησε;
Παρ' όλο που η Νέα Υόρκη δεν είναι όπως παλιά,
δεν νομίζω ότι θα με άφηναν να ζήσω αλλού.
Θα μαζεύονταν, θα έκανε συμβούλιο η πόλη
και θα έλεγαν "Ήρθαμε να σου πούμε ότι πρέπει να φύγεις. Δεν μπορείς να μείνεις."
-Αυτό κάνουν σ' εμένα. -"Λυπάμαι. Ώρα να φύγεις".
Υποτιτλισμός: Μάρθα Σιαμέτη