‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร คุณก็มีแค่ชีวิตของคุณ
‎แต่ในหนังสือ คุณมีชีวิตเป็นพันล้าน ‎คุณมีอะไรเป็นพันล้านอย่าง
‎สำหรับฉัน มันเป็นแค่วิธีของการรวยมหาศาล
‎นี่อาจเป็นเหตุผลที่ฉันไม่เคยสนเรื่องเงิน
‎เพราะทันทีที่คุณอ่านหนังสือออก ‎คุณก็จะรวยอย่างไม่น่าเชื่อ
‎รวยมากจนถ้าคุณอ่านหนังสือตลอดเวลา
‎คุณจะไม่มีเวลาคิดเรื่องเงิน ‎ซึ่งเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก
‎ในขณะที่การอ่านยิ่งใหญ่มาก
‎คุณคิดว่ามีความถูกต้องทางการเมือง ‎ที่น่าอึดอัดไหม
‎เธออยากรู้ว่าฉันคิดว่ามี ‎ความถูกต้องทางการเมืองที่น่าอึดอัดไหม
‎และคำตอบของฉันคือฉันหายใจได้คล่องดี
‎ฉันควรนั่งตรงไหน
‎เราจะไปทีละโต๊ะ คุณต้องเลือกโต๊ะ
‎ดูว่าตัวไหนเหมาะที่คุณจะนั่งที่สุด
‎- ย้ายมาแถวนี้สิ ตรงนั้นเป็นไงบ้าง ‎- ก็โอเค
‎แต่อาหารแย่มาก
‎(สวัสดิการห้องสมุด)
‎การอ่านคือรสนิยม ‎นี่คือความเชื่อของฉันเกี่ยวกับการอ่าน
‎มันเป็นแค่รสนิยม
‎ถ้าคุณโตมาในสภาพแวดล้อมที่มีหนังสือ
‎เพราะมันอยู่ในบ้านคุณหรือมีคนพาคุณไปห้องสมุด
‎หรือมีห้องสมุดที่โรงเรียนคุณ หรืออะไรก็ตาม
‎บางคนอาจจะชอบอ่าน เริ่มชอบมัน ‎แต่บางคนก็อาจไม่ชอบ
‎ฉันเชื่อจริงๆ ว่ามันเป็นแค่รสนิยม
‎รู้ไหม วินาทีที่ฉันอ่านหนังสือออก ‎มันเหลือเชื่อสำหรับฉัน
‎โลกกลายเป็น…
‎และฉันมีความสุขก่อนหน้านั้น ‎ฉันมีวัยเด็กที่ค่อนข้างมีความสุข
‎แต่การอ่านมันเหมือน…
‎โลกของฉันใหญ่ขึ้นเป็นพันล้านเท่า
‎นั่นเคยเป็นจุดประสงค์ของการอ่านหนังสือ ‎แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว
‎ตอนนี้ผู้คนมักจะพูดว่า ‎"ไม่มีหนังสือเกี่ยวกับคนอย่างฉัน
‎ฉันไม่เห็นตัวเองในหนังสือ" ฉันคิดเสมอว่า…
‎"เธอเห็นตัวเองในหนังสือเล่มนี้ไหม" ‎และฉันคิดเสมอว่า "ไม่"
‎หนังสือไม่ควรเป็นกระจก ‎มันควรจะเป็นประตูเปิดสู่โลก
‎ฉันรู้สึก ฉันไม่เคยเห็นตัวเอง ‎ในหนังสือเลยนะ บอกตรงๆ
‎ไม่เคยคิดถึงมันด้วยซ้ำ
‎แม้แต่ตอนเด็กๆ ก็ไม่เคยเห็น
‎ทันทีที่ฉันอ่านหนังสือออก ฉันก็ชอบอ่านหนังสือ
‎เคยมีคนในจินตนาการที่เรียกว่า "นักอ่านทั่วไป"
‎(โทนี มอร์ริสัน)
‎- ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ‎- มันถูกแทนที่โดยนักเขียนทั่วไป
‎ว่าไหม
‎ฉันคิดว่าเมื่อก่อนคนเรา ‎เปิดใจกับหนังสือมากกว่านี้
‎คุณว่าจริงไหม ฉันหมายถึงจริงๆ นะ
‎ใช่ ฉันคิดว่าพวกเขาไม่รังเกียจ
‎และบางทีพวกเขาอาจมองหา
‎โลกหรือจักรวาลหรือจินตนาการทางเลือก
‎แต่คุณเคยพูดแบบนี้มาก่อน ‎และฉันว่ามันคงจริงกว่าที่ฉันคิด
‎ผู้อ่านหลายคนกำลังมองหา ‎แบบจำลองของชีวิตพวกเขาจริงๆ
‎ใช่ ตัวพวกเขาเอง
‎ฉันคิดว่าในแง่หนึ่ง ผู้อ่าน…
‎ฉันก็เป็นผู้อ่านหนังสือที่ฉันเขียน
‎คุณเป็น แต่ผู้อ่านคนอื่นไม่ได้เป็น ‎นั่นคือสิ่งที่ฉันพยายามจะบอกให้คุณรู้
‎ผู้อ่านคนอื่นไม่ใช่คุณ
‎ใช่สิคะ
‎คุณพูดว่า "เรา" คุณเคยบอกฉันว่า ‎ฟรานเวลาคุณเขียนคุณพูดว่า 'คุณ'")
‎ฉันให้สิ่งที่ฉันเขียนกับคุณไป คุณมีคำแนะนำข้อหนึ่ง
‎"คุณพูดว่า 'คุณ' ตรงนี้ ‎แต่คุณไม่ควรพูดว่า 'คุณ'
‎คุณควรพูดว่า 'เรา'" แล้วฉันก็ถามว่า "ทำไม"
‎คุณบอกว่า "เพราะมันจะเชื้อเชิญผู้อ่านเข้ามา"
‎ฉันบอกว่า "แต่ฉันไม่อยากเชื้อเชิญผู้อ่านเข้ามา"
‎ฉันบอกว่า "ฉันหมายถึง 'คุณ'"
‎ฉันบอกว่า "ฉันไม่ใช่พนักงานต้อนรับ"
‎ฉันบอกว่า "ฉันไม่ใช่พนักงานต้อนรับ ‎ฉันเป็นอัยการ"
‎และคุณเป็นพนักงานต้อนรับ ‎คุณอยากเชิญพวกเขาเข้ามา
‎- ใช่ ‎- ใช่
‎ฉันพยายามหนักมาก มาเลย! ‎นึกออกไหม มาเลย
‎ไม่นานมานี้ ฉันซื้อพจนานุกรมชวเลขมาเล่มหนึ่ง
‎ถ้าฉันเห็นหนังสือบางประเภท ฉันจะซื้อถ้าซื้อได้
‎และฉันก็มีพจนานุกรมเยอะมาก
‎ฉันไม่เคยเห็นพจนานุกรมชวเลขเลย
‎ฉันเลยซื้อมันมา ไม่ใช่เพราะฉันอ่านชวเลขออก ‎แต่เพราะฉันยังไม่เคยมี
‎บางครั้งคุณอยู่ในนี้ ‎และเรื่องนี้ก็จริงมากเหมือนกันที่ร้านสแตรนด์
‎ร้านที่พวกเขาซื้อหนังสือเก่ามาและแกะห่อออก
‎ฉันเคยไปทั้งสองร้าน ร้านนี้และร้านสแตรนด์
‎ซึ่งเวลาฉันเอาหนังสือไปถามว่าราคาเท่าไหร่ ‎เขาจะบอกว่า
‎"คุณไปเจอไอ้นี่มาจากไหน คุณไม่…" ‎"ฉันคลานอยู่ใต้โต๊ะตัวนั้น"
‎"คุณไม่ควรไปที่นั่น ไม่ควรกลับไปที่นั่น"
‎แต่พอฉันเจอพจนานุกรมชวเลข ‎และเอาไปที่ด้านหน้า
‎ผู้หญิงพูดว่า "นึกแล้วว่าคุณต้องซื้อเล่มนี้"
‎การอยู่ในร้านหนังสือกับสั่งหนังสือ ‎มันแตกต่างกันมาก
‎ฉันไม่มีคอมพิวเตอร์ ‎แต่ถ้าอยากได้หนังสือ ฉันก็ถามเพื่อน
‎"สั่งทางแอมะซอให้ทีได้ไหม"
‎แต่ฉันต้องรู้จักหนังสือ ซึ่งไม่เหมือนกัน
‎การอยู่ในร้านหนังสือ ‎คุณคิด "นี่อะไร นั่นอะไร "
‎คุณเจอสิ่งต่างๆ
‎ฉันจำได้ว่ามีร้านหนังสือมือสอง ‎ที่อยู่บนถนนโฟทอะเวนิว
‎และมันน่าจะเปิดอยู่นานพอๆ กับที่คนพวกนั้นอยู่
‎เพราะคนพวกนั้นไม่เคยขายหนังสือให้คุณ ‎จะไม่ขายหนังสือให้คุณ
‎- ใช่ ผมรู้ ‎- พวกคนแก่ๆ อ่านหนังสือฝุ่นเขรอะของตัวเอง
‎พวกเขาจะนั่งอยู่ตรงนั้น คุณจะเดินเข้าไป ‎พวกเขาจะเงยหน้าขึ้นมองด้วยความรำคาญ
‎คุณจะหยิบหนังสือไป "นี่ราคาเท่าไหร่"
‎ตอนนี้เหลือแค่ร้านสแตรนด์บนโฟทอะเวนิว ‎ร้านอื่นไม่เหลือแล้ว
‎ตึกนี้เป็นตึกที่ไม่ยอมขายในมุมมองของ… ‎เป็นตึกที่เจ้าของไม่ยอมขาย
‎ฉันรู้ว่าพวกเขาเสนอเงินให้เจ้าของตึกนี้
‎ที่เป็นเจ้าของร้านหนังสือก้อนใหญ่ทีเดียว
‎หลายล้านดอลลาร์
‎คุณทำเงินเป็นล้านจากการขายหนังสือไม่ได้หรอก
‎ต่อให้เริ่มขายตั้งแต่ปี 1925 ก็เถอะ
‎แต่พวกเขาก็ไม่ยอมขายตึก
‎การเป็นเจ้าของร้านหนังสือ ‎ไม่ใช่หนทางสู่ความร่ำรวย
‎คนเราเป็นเจ้าของร้านหนังสือเพราะรักหนังสือ
‎ดังนั้นร้านหนังสือทุกร้านจึงมีความรู้สึกที่พิเศษ
‎มีร้านหนังสือที่คุณต้องรู้จัก
‎ไม่ใช่เพราะมันผิดกฎหมาย
‎แต่เป็นเพราะมันอยู่บนชั้นห้าของตึก
‎ใครบางคนจะพูดว่า ‎"บนชั้นห้าของตึกนั้น บนถนนสาย 12
‎มีร้านหนังสือคอมมิวนิสต์อยู่"
‎เห็นได้ชัดว่ามันไม่เคยเป็นธุรกิจที่ให้ผลกำไรงาม
‎และฉันก็ไม่เคยเป็นคอมมิวนิสต์
‎แต่ฉันคิดว่า ‎"จริงเหรอ ฉันอยากไปดูหนังสือพวกนี้"
‎ฉันซื้อมานิดหน่อย ‎เพราะฉันไม่เคยมีหนังสือคอมมิวนิสต์
‎ฉันคิดว่า "ฉันไม่มีหนังสือคอมมิวนิสต์ในบ้านเลย"
‎แล้วฉันก็จะอ่านมัน
‎นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่คอมมิวนิสต์ไม่รุ่ง ‎ไม่มีนักเขียนเก่งๆ
‎(ข้อมูลคือแสง ‎ข้อมูลเกี่ยวกับทุกอย่างคือแสงในตัวมันเอง)
‎(หนังสือคือสมบัติอันล้ำค่าของโลก)
‎(และมรดกที่เหมาะสมของยุคสมัยและชาติ)
‎(จักรวาลเกิดจากเรื่องราว ไม่ใช่อะตอม)
‎คนเรายังต้องมีหนังสือ คุณไม่สามารถ…
‎สิ่งหนึ่งเกี่ยวกับหนังสือคือ ‎คุณไม่สามารถให้ใครได้อีกต่อไปแล้ว
‎เมื่อก่อนฉันตรวจสอบหนังสือของฉันทุกปี
‎เล่มที่ฉันไม่ต้องการ จะมีคนเอามันไป
‎โรงเรียน ห้องสมุดในโรงเรียน
‎เดี๋ยวนี้ไม่มีใครเอาไปแล้ว เพราะมันเปลืองที่
‎ฉันไม่สามารถทิ้งหนังสือได้จริงๆ
‎- ผมกำลังจะถาม… ‎- ฉันทิ้งหนังสือไม่ได้
‎สำหรับฉัน มันเหมือนการโยนมนุษย์ทิ้ง
‎แต่มันก็มีมนุษย์หลายคนแหละที่ฉันอยากโยนทิ้ง
‎สำหรับฉัน หนังสือเป็นสิ่งที่ใกล้เคียง ‎กับมนุษย์มากที่สุด
‎ฉันเลยโยนมันทิ้งไปไม่ได้
‎บางครั้งฉันเห็นหนังสือในถังขยะ และมันแย่มาก
‎ถึงจะเป็นนักวิจารณ์ที่เขียนเรื่องแย่ๆ ‎เกี่ยวกับคุณ ผมก็ทิ้งไม่ได้
‎แม้ว่ามันจะเป็นเศษขยะ ‎ที่ไม่ควรจะเป็นหนังซื้อด้วยซ้ำ
‎ซึ่งฉันก็มี และมันกองกันเป็นตั้ง
‎และใครก็ตามที่แวะมา ‎พวกเขามักจะมองดู และฉันมักจะพูดว่า…
‎มันมีหนังสือกองเป็นตั้งๆ ในบ้านฉัน ‎"นี่ เอาไปเลย อยากได้เล่มไหนก็เอาเลย"
‎"เล่มนี้น่าสนในนะ" ‎ฉันคิดว่า "ไม่หรอก แต่เอาไปเลย"
‎คุณอ่านงานของนักเขียนหน้าใหม่เยอะไหม ‎คุณอ่านเยอะไหม
‎ฉันอ่านเยอะ ฉันอ่าน ‎สิ่งที่ฉันทำส่วนใหญ่คืออ่านหนังสือ
‎พูดง่ายๆ คือฉันเป็นหนอนหนังสือ
‎คุณอ่านหนังสือที่คุณอ่านไปได้ยังไง
‎ถึงแม้คุณจะเน้นแต่เล่มดีๆ ‎แต่มันก็มีมากกว่าที่คุณจะอ่านได้
‎ถึงมันจะยากขึ้นเรื่อยๆ แต่ฉันมักจะมี
‎เพื่อนที่แก่กว่าฉันที่พูดว่า ‎"อะไรนะ ยังไม่ได้อ่านเล่มนี้เหรอ"
‎แล้วพวกเขาก็บอกฉัน แล้วฉันก็อ่านมัน
‎อีกอย่าง เมื่อก่อนฉันชอบเดินตามร้านหนังสือ ‎แต่มันก็มีน้อยลงเรื่อยๆ
‎มันแค่เป็นสิ่งที่ฉันคิดถึงตลอดเวลา ‎และถ้ามีคนแนะนำหนังสือ
‎และฉันคิดว่านั่นเป็นคำแนะนำที่ดี ‎ฉันก็จะซื้อมันมา
‎ถ้ามีคนแนะนำหนังสือให้ฉัน
‎และฉันไม่ชอบมันหรือไม่ชอบมันจริงๆ
‎ฉันจะเคืองคนที่แนะนำเลยละ
‎ฉันเคยตะคอกใส่ใครคนหนึ่ง ‎โทรไปหาเขาและตะคอกใส่เขา
‎ที่เขียนคำชมให้หนังสือเล่มหนึ่งที่ฉันซื้อมา ‎เพราะคนคนนี้เขียนคำนิยม
‎ฉันอยู่ในร้านหนังสือ ไม่เคยรู้จักหนังสือเล่มนี้
‎ฉันเห็นคำนิยมของผู้ชายคนนี้ ‎ที่เป็นนักเขียนที่ยอดเยี่ยม
‎ฉันซื้อหนังสือมาเลย
‎ฉันอ่านหนังสือ มันเป็นหนังสือที่แย่มาก
‎ฉันโทรหาผู้ชายคนนี้ ฉันพูดว่า ‎"คุณเป็นบ้าอะไร ฉันเพิ่งอ่านมัน"
‎เขาพูดว่า "ผมรู้จักกับคนเขียนน่ะ"
‎ฉันบอกว่า "ครั้งต่อไปที่คุณจะทำแบบนี้ ‎ก่อนที่คุณจะทำแบบนี้ โทรหาฉันนะ
‎บอกเลยว่า 'ฟราน คุณจะได้เห็นคำนิยมของผม ‎ในหนังสือ แต่มันไม่ใช่หนังสือที่ดี'"
‎มีหนังสือหลายเล่ม ‎โดยเฉพาะหนังสือที่คนแนะนำเยอะมาก
‎ที่ทุกคนบอกว่า "ผู้เขียนคืออัจฉริยะ"
‎แล้วฉันก็ไปซื้อหนังสือมา ‎ฉันจะอ่อนข้อให้กับความกดดันนี้
‎แล้วคนก็ถามว่า ‎"คิดว่าไง เจ๋งไหม ได้อ่านรึยัง"
‎แล้วฉันก็นึกได้ ฉันบอก "ฉันอ่านไปบางส่วน"
‎"อะไร คุณไม่ชอบมันเหรอ"
‎ฉันบอก "เปล่า แย่กว่านั้นอีก ‎ฉันลืมไปแล้วว่าฉันอ่านมัน"
‎นั่นคือสิ่งที่แย่ที่สุดสำหรับฉัน
‎"ฉันลืมไปว่าฉันอ่านมัน" ‎มันแย่กว่า "ฉันปิดมันด้วยความโกรธ"
‎ฉันไม่ได้ปิดมันด้วยความโกรธ ฉันวางมันไว้ข้างๆ
‎โทรศัพท์ดัง หรือได้เวลากิน หรืออะไรก็ตาม
‎และในช่วงเวลานั้น ฉันลืมไปว่าฉันอ่านมันอยู่
‎นี่คือแผนกลำดับวงศ์ตระกูลเหรอ
‎นี่คือลำดับวงศ์ตระกูล ใช่
‎ครอบครัวคุณมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ‎เพราะมีหนังสือเยอะมาก
‎ชาวอิตาเลียนสู่อเมริกา
‎ปี 1910 ปี 1909
‎ไม่รู้อยู่ตรงไหนแล้ว มีเยอะมาก…
‎- มีภาษานอร์เวย์ด้วย ใครสนล่ะ ‎- ใครสนล่ะ
‎แน่นอนว่าคนที่อายุน้อยกว่า 40 พวกเขาไม่มีของ
‎พวกเขาไม่มีของ ไม่มีหนังสือ ไม่มีแผ่นเสียง
‎พวกเขามีมันอยู่ในเครื่องนี้ ทุกอย่างอยู่ในเครื่อง
‎ไม่ ฉันเห็นมันจากไหนนะ
‎ครอบครัวเมย์ฟลาวเวอร์ 12 เล่ม
‎- ฉันชอบนึกภาพว่ามันเป็นเรือลำเล็กๆ ‎- มันเล็กมาก
‎และมีชาวโปรเตสแตนท์ ‎แองโกล-แซกซันผิวขาวสองสามคน
‎แต่นี่คงเป็นเหตุผลที่ครอบครัวฉันไม่โดดลงเรือ
‎เพราะพวกเขาคิดว่า "คนเยอะเกินไป!
‎รออีกสักสองสามร้อยปีละกัน
‎แล้วนั่งเรือชั้นประหยัดสุด ‎ไปเกาะเอลลิสเพื่อตรงไปนิวยอร์ก
‎นี่ ฉันไม่รู้ว่าฉัน…
‎- นี่ ‎- คุณเจออิตาเลียนแล้วเหรอ
‎ใช่ ชาวอิตาเลียนสู่อเมริกา
‎- คุณอยู่ไหน ‎- ปี 1893 ปี 1895
‎- รู้ไหมว่าพวกเขามาปีไหน ‎- ผมว่าปี 1910
‎ปี 1903 ปี 1904 ปี 1905
‎ฉันเกรงว่าคุณจะมาที่นี่เร็วเกินไปนะ ‎พวกเขายังไม่ได้เขียนมันลงไปเลย
‎เสร็จแล้ว ฉันชอบเกมบนโต๊ะค่ะ
‎ขอถามหน่อยสิคะ นึกว่าคุณ ‎กำลังมองหาโรคและโรคติดต่อซะอีก
‎โชคไม่ดีครับคุณผู้หญิง ‎มันได้รับการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์แล้ว
‎ว่าความไม่ฉลาดเป็นกรรมพันธุ์
‎เท่ากับเป็นโรคติดต่อในแง่หนึ่ง
‎เราพยายามป้องกันไม่ให้คนที่ ‎อยู่ในเกณฑ์ต่ำกว่าปกติปะปนกับพลเมืองของเรา
‎ช่างเป็นวิสัยทัศน์ที่ทันสมัย
‎- คุณรู้จักหนังเรื่องโกลเดนดอร์ไหม ‎- รู้จัก
‎ฉันว่ามันดีมาก
‎เพราะมีหลายอย่างเกี่ยวกับผู้อพยพที่ฉันไม่รู้
‎ฉันไม่รู้ว่าการเข้าเกาะเอลลิสเข้มงวดแค่ไหน
‎ถึงแม้ฉันจะรู้ว่าปู่ทวดของฉัน
‎ตอนที่เขามาจากรัสเซีย
‎เขาถูกกักตัวไว้เพราะเขาเป็นตาแดง
‎ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเขาติดมาจากเรือแสนสุขนั่น ‎ ไม่ใช่เมย์ฟลาวเวอร์นะ
‎และตอนนั้นไม่มี… มันต้องรักษา ‎ด้วยยาปฏิชีวนะแต่สมัยนั้นไม่มี
‎พวกเขาพูดกับเขาว่า "คุณต้องถูกกักบริเวณ"
‎พวกเขารู้ว่ามันเป็นโรคติดต่อ
‎"และถ้าคุณหายในหลายวันนี้ ก็โอเค ‎แต่ถ้าไม่หาย คุณต้องกลับไป"
‎ใช่
‎โชคดีที่เขาหาย และพวกเขาให้เขาเข้ามา
‎และมีคนที่ถูกส่งกลับไป ‎และชีวิตพวกเขาเปลี่ยนไปหมด
‎- เพราะเป็นโรคอย่างตาแดง ‎- ใช่
‎มองลง
‎มองขึ้น
‎ลง
‎ขึ้น
‎มีผู้อพยพหลายกลุ่มที่เข้ามาทางโลเวอร์อีสต์ไซด์
‎ไม่ใช่แค่ชาวยิว อย่างที่คุณรู้ ‎มีชาวอิตาลีและชาติอื่นๆ ด้วย
‎แต่ตอนนี้ที่โลเวอร์อีสต์ไซด์ ‎มีสิ่งที่เรียกว่าพิพิธภัณฑ์เทเนเมนต์
‎พิพิธภัณฑ์เทเนเมนต์ ในนั้นมีอะไร
‎ก็อย่างเช่นการระบาดของวัณโรคไง นึกออกไหม
‎คุณใส่อะไรไว้ในนั้นบ้าง เข้าใจที่ฉันพูดไหม
‎พิพิธภัณฑ์เทเนเมนต์ ‎ผู้คนโหยหาสิ่งนี้เหรอ ฉันว่าไม่นะ
‎คุณเคยมีอ่างอาบน้ำในครัว ไหนเล่าซิ
‎สำหรับฉัน มันเหมือนกับ…
‎ฉันไม่รู้ มันดูไร้สาระนะ พูดตรงๆ
‎ฉันไม่ได้พยายามห้ามไม่ให้คนไปที่นั่น
‎ไม่ดีเหรอที่คนหนุ่มสาวที่ไม่รู้เรื่องตึกแถว ‎จะแวะไปดูกัน
‎วิธีที่ผู้อพยพ ปู่ย่าตายายของผมเติบโตขึ้น ‎พ่อแม่ของผม
‎มีนิยายและหนังสือดีๆ มากมาย ‎เกี่ยวกับยุคสมัยเหล่านี้ที่เขียนโดยคนเหล่านี้
‎ซึ่งคุณจะได้ภาพที่สมบูรณ์กว่ามาก ‎ถึงแม้จะไม่มีรูปภาพก็ตาม
‎ฉันว่าพิพิธภัณฑ์เทเนเมนต์ก็ดี ‎เพราะพวกเขาได้ดูมัน
‎ชัดเจนว่าการมองดูอะไรบางอย่าง ‎คนเรารู้สึกได้ง่ายกว่า
‎การอ่านอะไรสักอย่าง
‎แต่พิพิธภัณฑ์เทเนเมนต์ไม่ใช่ตึกแถว
‎มีหนังสือใครบ้างไหมที่คุณจะไม่อ่าน
‎เฮนรี รอธถูกจับได้ว่า ‎มีเพศสัมพันธ์กับน้องสาวตัวเอง
‎และมันแย่มากนะ
‎แต่มันไม่ได้ทำให้ฉันไม่อ่านงานเขา
‎แน่นอนว่าเราอ่าน ‎งานของใครสักคนแบบเดียวกันไม่ได้
‎แต่ก่อนหน้านั้นเฮนรี่ รอธก็ไม่ใช่ ‎นักเขียนบทกวีที่เงียบสงบซะหน่อย
‎ฉันรู้เวลาฉันอ่านงานของนักเขียน ‎แม้แต่นักเขียนนิยาย
‎ว่ามันไม่ได้อยู่ๆ ก็ออกมาจากไหนก็ไม่รู้ ‎สิ่งที่คนคิดน่ะ
‎ดังนั้นมันไม่ใช่ "เฮนรี่ รอธ ‎ฉันคิดว่าเขาเป็นคนน่ารัก"
‎ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นมาก่อน ‎แต่ฉันคิดว่าเขาเป็นนักเขียนที่ดี
‎ฉันจะไม่หยุดอ่านงานของเขา
‎ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ ฉันอาจจะไม่คุยกับเขา
‎แต่เขาตายไปแล้ว
‎และคุณยังก็ควรอ่านงานของเขา
‎อย่างเจมส์ เลอไวน์ สุดยอดศิลปิน ‎สุดยอดศิลปินจริงๆ
‎ฉันไม่ได้บอกว่าฉันไม่เชื่อคำกล่าวหาพวกนั้น
‎พวกเขาบอกว่ามันจริงแน่นอน…
‎โอเค เพราะเขาเป็นคนที่มีงานทำ ‎คุมวงเมโทรโปลิแทนโอเปรา
‎ใช่ พวกเขาต้องไล่เขาออก เรื่องนั้นฉันเข้าใจ
‎แต่พวกเขาไม่ต้องเอาเพลงของเขา ‎ออกจาก… ทำไมล่ะ
‎นั่นคือสิ่งที่ฉันไม่เข้าใจ
‎หรือคิดว่า "เขาจะได้เงินจากสิ่งนี้" งั้นเหรอ
‎คือเพลงมันยังเจ๋งอยู่นะ ‎เขาเป็นศิลปินที่ยอดเยี่ยม
‎การไล่คนออกจากงานที่พวกเขา…
‎นั่นคือสิ่งที่ควรทำถ้าคนเราทำเรื่องเลวร้าย
‎โดยเฉพาะสิ่งที่เขาถูกกล่าวหาว่าทำ
‎แต่การไม่อ่านหนังสือ ‎หรือฟังเพลงของพวกเขา หรือ…
‎ฉันว่ามันดูไร้สาระจริงๆ
‎คนพูดว่า "ตอนนี้คุณฟังเพลงพวกนี้ ‎โดยไม่คิดถึงเรื่องนั้นไม่ได้แล้ว"
‎ฉันคิดว่า "คุณทำไม่ได้ แต่ฉันทำได้"
‎ตอนฉันยังเด็กมากๆ ประมาณเจ็ดหรือแปดขวบ
‎แม่ฉันซื้อนี่มาให้
‎หนังสือเล่มนี้ชื่อว่าซิกซ์ลิตเติลคุกส์
‎ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่า ‎นี่คือสิ่งที่ฉันจะได้เป็นเจ้าของ
‎ฉันยังอึ้งอยู่เลยนะ
‎เพราะอย่างที่เห็นว่ามันน่ารักมาก มันสวยมาก
‎แต่ฉันคิดว่ามันตีพิมพ์ในปี 1900 ด้วย
‎ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่า ‎ฉันมีของที่ดูสำคัญขนาดนี้
‎มันดูสำคัญสำหรับฉัน
‎เพราะมันดูเหมือนของที่ ‎จะอยู่ในพิพิธภัณฑ์หรือห้องสมุด
‎ฉันเลยรักหนังสือเล่มนี้
‎และถ้าเกิดอะไรขึ้นกับหนังสือเล่มนี้ ‎ฉันคงใจสลาย
‎นี่เป็นหนังสือสภาพดีที่เด็กเจ็ดขวบเป็นเจ้าของ
‎ฉันดูแลเอาใจใส่หนังสือแบบนี้มาตลอด
‎ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่ง ตอนอายุประมาณนั้นแหละ
‎ฉันกำลังอ่านเรื่องแนนซี่ ดรูว์สาวน้อยนักสืบ ‎และฉันทำมันตก
‎แล้วฉันก็เก็บมันขึ้นมาแล้วจูบมัน
‎แล้วแม่ฉันก็ถามว่า "ทำอะไรน่ะ"
‎ฉันบอกว่า "ถ้าเราทำหนังสือตก เราต้องจูบมัน"
‎แม่ถามว่า "ใครบอกลูกแบบนั้น"
‎นั่นคือสิ่งที่พวกเขาบอกเราในโบสถ์ยิว
‎ว่าถ้าทำหนังสือสวดมนต์ตก ‎หรือจะเรียกว่าอะไรก็เถอะ คุณต้องจูบมัน
‎แม่ฉันบอกว่า "ใช่ แต่ไม่ใช่ทุกเล่ม "
‎หนึ่งในงานเขียนชิ้นแรกๆ ของคุณ ‎คือคอลัมน์ในนิตยสารอินเทอร์วิว
‎แล้วหลังจากนั้นสักพัก…
‎"‎ฉันทำข่าวเขตริมฝั่ง" คือชื่อของ…
‎ไม่ คอลัมน์แรกที่ฉันเขียน ‎ให้อินเทอร์วิวชื่อ "ดีที่สุดของแย่ที่สุด"
‎และมันเป็นคอลัมน์วิจารณ์หนัง
‎แต่ฉันวิจารณ์เฉพาะ… ‎ไม่วิจารณ์หนังเกรดบีด้วยซ้ำ
‎และส่วนใหญ่เป็นหนังที่ผลิตโดย ‎บริษัทชื่ออเมริกันอินเตอร์เนชันแนลพิกเจอร์ส
‎ซึ่งเชี่ยวชาญหนังแนวนี้ที่ฉันหลงรัก
‎และพวกเขาฉายหนังที่นิวยอร์กให้ผู้จัดจำหน่ายดู
‎ฉันเลยไปดูหนังพวกนี้ ‎ฉันทำคอลัมน์นี้อยู่สองสามปี
‎จากนั้นฉันก็เริ่มทำ "ฉันทำข่าวเขตริมฝั่ง"
‎ซึ่งเนื้อหาจะครอบคลุมกว่า
‎ฉันเขียนถึงทุกเรื่อง ไม่ใช่แค่เรื่องหนัง
‎- แต่ผมเคยบอกคุณว่าผมมีหนังสือเล่มนั้น ‎- เล่มไหน
‎ทุกอย่างที่คุณเขียนในอินเทอร์วิวในยุค 70
‎- บทวิจารณ์หนังของฉันอยู่ในนั้น ‎- ใช่แล้ว ใช่
‎- "ดีที่สุดของแย่ที่สุด" ‎- ใช่ ใช่เลย
‎- หนังของเอไอพีทั้งหมดนั้น จำได้ไหม ‎- จำได้
‎และพวกเขาไม่เคยฉายในนิวยอร์กเลย ‎พวกเขาอาจฉายที่ถนนสาย 42
‎พวกเขาฉายหนังในนิวยอร์ก ‎ให้คนที่เป็นเจ้าของไดรฟ์อิน
‎เพราะสมัยนั้นส่วนใหญ่พวกเขาฉายกันที่นั่น
‎พวกเขาจะฉาย เช่นที่ 1600 บรอดเวย์
‎- จำห้องฉายหนังนั่นได้ไหม ‎- เป็นห้องฉายหนังที่วิเศษมาก
‎- สกปรกมาก ‎- แล้วฉันก็หาทางเข้าไปอยู่ในรายชื่อของเอไอพี
‎จะได้ดูหนังพวกนี้ แล้วฉันก็เริ่มเขียนถึงมัน
‎เพราะเป็นเรื่องที่เขียนสนุกกว่า
‎เพราะฉันไม่ได้อยากจะเป็นนักวิจารณ์จริงๆ
‎ฉันอยากหาอะไรสนุกๆ มาเขียน
‎- ซึ่งหนังพวกนี้สนุก ‎- มันเหลือเชื่อจริงๆ
‎- คุณก็ทำด้วยเรื่องหนึ่งนี่ ‎- ผมทำเรื่องหนึ่ง
‎- บ๊อกซ์คาร์ เบอร์ธา ‎- ซึ่งฉันวิจารณ์ด้วย
‎- ได้อ่านไหม ‎- ไม่ได้อ่าน
‎ฉันจำได้แม่นเลย ‎เพราะตอนที่ฉันรู้เมื่อไม่นานมานี้
‎ว่าคุณทำบ๊อกซ์คาร์ เบอร์ธา ฉันพูดว่า ‎"ฉันมั่นใจว่าฉันวิจารณ์มัน ฉันจำได้"
‎แต่ฉันไม่เคยรู้เลยว่าคุณเป็นคนทำ
‎ว่าไง
‎ช่วยพูดถึงประสบการณ์ของคุณ
‎ในการเขียนให้อินเทอร์วิว ‎และแอนดี้ วอร์ฮอลหน่อยสิครับ
‎ฉันไม่รู้จะพูดเรื่องนี้ยังไงจริงๆ ‎มันผ่านมานานมากแล้ว
‎ฉันยังเด็กมากตอนเริ่มทำงาน ‎ให้อินเทอร์วิว ฉันอายุ 20 ปี
‎และฉันเขียนให้อินเทอร์วิวราวๆ 11 ปี ‎นานทีเดียว
‎และฉันไม่เคยเข้ากับแอนดี้ได้เลย
‎แอนดี้ไม่เคยเข้ากับฉันได้
‎เขาทำได้ดีขึ้นมากตั้งแต่เขาตาย
‎ฉันรู้ได้ยังไงน่ะเหรอ เพราะฉันขาย ‎งานของวอร์ฮอลส์ไปหมดสองอาทิตย์ก่อนเขาตาย
‎ฉันขายมันไปเพื่อจ่ายค่าซ่อมบำรุง ‎อะพาร์ตเมนต์ของฉัน
‎ก็คือฉันไม่ได้แค่ตัดสินใจ ‎เรื่องอสังหาริมทรัพย์ได้แย่
‎และบอกตามตรง ‎ฉันว่านั่นคือสาเหตุที่แอนดี้ตาย
‎ฉันว่าเขาคงคิดว่า
‎"เอาละ!"
‎เพราะทันทีที่เขาตาย ราคาก็สูงขึ้น
‎สำหรับฉัน ไม่มีอะไรที่เป็นสัญลักษณ์ ‎ของการเปลี่ยนแปลงในนิวยอร์ก
‎มากไปกว่าความจริงที่ว่า ‎สิ่งที่เคยเปิดตลอดทั้งคืน ตลอด 24 ชั่วโมง
‎เปิดตลอดเวลาอย่างแผงหนังสือขนาดใหญ่ ‎ที่โคลัมบัสเซอร์เคิล
‎ตอนนี้กลายเป็นที่เช่าจักรยาน
‎ภาพลักษณ์ของนิวยอร์กเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
‎พูดอีกอย่างคือ ‎นิวยอร์กเคยจมอยู่ในกระดาษหนังสือพิมพ์
‎มันอยู่ในท่อน้ำ มันอยู่ในถังขยะ
‎จำสถานที่ในไทม์สแควร์ ‎ที่มีหนังสือพิมพ์ทุกฉบับได้ไหม
‎ทั้งเมืองจมอยู่ในกระดาษหนังสือพิมพ์ ‎เพราะคนโยนมันทิ้ง
‎หนังสือพิมพ์พันล้านฉบับ มีคนโยนทิ้งทุกวัน
‎มันเลยอยู่ในท่อน้ำ
‎ถังขยะทุกใบเต็มไปด้วยหนังสือพิมพ์
‎ทุกที่นั่งบนรถไฟใต้ดินมีหนังสือพิมพ์ มันอยู่บนพื้น
‎และคุณแทบไม่เห็นคนอ่านหนังสือพิมพ์ ‎บนรถไฟใต้ดินอีกแล้ว
‎และมันเคยเป็น… มันคือทุกอย่าง
‎แต่คุณเห็นคนอ่านหนังสือจริงๆ บนรถไฟใต้ดิน
‎ไม่ใช่ล้านคน แต่คุณเห็นบางคนทำแบบนั้น
‎และคนพวกนี้ส่วนใหญ่อายุน้อย
‎ฉันว่าพวกเขาส่วนใหญ่อายุ 20 กว่าๆ
‎และฉันถามบรรณาธิการของฉัน ‎ที่มีลูกอายุรุ่นๆ นั้น
‎"ลูกคุณอ่านหนังสือหรือคินเดิล ‎หรือจะเรียกว่าอะไรก็เหอะ"
‎แล้วเขาตอบว่า "ไม่ ลูกๆ ผมอ่านหนังสือ "
‎เขาบอกว่า "คนส่วนใหญ่ที่อ่าน…"
‎มีอย่างอื่นที่ไม่ใช่คินเดิลด้วย ‎ไม่ว่าจะเรียกว่าอะไรก็เถอะ
‎เขาบอกว่าคนพวกนั้น ‎ส่วนใหญ่อายุประมาณ 40 ถึง 50
‎คือฉันบอกไม่ได้เสมอไปว่า…
‎ฉันพยายามดูอยู่ตลอดว่าคนอ่านหนังสืออะไรอยู่
‎เรื่องนี้สำคัญกับฉันมาก
‎คุณอ่านอะไรอยู่
‎แต่หนังสืออะไรก็ตาม… แม้แต่เวลาที่ฉัน ‎ดูหนังสือแล้วคิดว่า "ใครจะอ่านหนังสือเล่มนั้น"
‎แต่ดี มันคือหนังสือ
‎เอาเลย อ่านเลย
‎สวัสดี พวกคุณรับซื้อหนังสือรึเปล่า
‎ที่แผงนี้เหรอ ไม่ครับ
‎ไม่เนอะ ฉันก็ว่าไม่แหละ คุณคิดว่า ‎ยุติธรรมไหมที่จะเอาหนังสือเข้าไปในไทม์สแควร์
‎- มันไม่ยุติธรรมกับหนังสือ ‎- ใช่
‎พวกมันไม่มีสิทธิ์พูด
‎มันอันตราย
‎ถ้าคุณไม่ได้ขายหนังสือที่นี่ ‎เพราะฉันมั่นใจว่าคุณไม่ได้ขาย คุณมาที่นี่ทำไม
‎คุณขายเสื้อยืดเหรอ
‎- เราขายกระเป๋าเยอะมาก ขายหนังสือด้วย ‎- ใช่
‎นี่เป็นหนังสือที่ดีมาก ฉันซื้อให้เด็กๆ ตลอด
‎เป็นหนังสือที่ดีจริงๆ
‎ท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน ‎ขอเสียงต้อนรับ ฟราน เลโบวิตซ์
‎เมโทรโพลิแทนไลฟ์กับโซเชียลสเตตัส ‎เล่มไหนออกก่อน
‎- เมโทรโพลิแทนไลฟ์ ‎- แล้วก็โซเชียลสเตตัส
‎เป็นบทความตลกบันเทิงสุดเพี้ยน ‎ทั้งสองคอลัมน์เลย
‎และมันถูกพิมพ์ซ้ำในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง ‎ทั้งหมดกี่ครั้ง
‎- ในรูปแบบต่างๆ น่าจะอย่างละสี่หรือห้าครั้ง ‎- สี่หรือห้าครั้งแน่ะ
‎ตอนนี้คุณมีหนังสือสำหรับเด็ก
‎- เป็นเล่มแรกของคุณ ‎- ใช่
‎คุณจะเขียนอะไรใหม่ๆ ไหม
‎- นี่แหละใหม่ ‎- หนังสือแพนด้าน่ะเหรอ
‎- ใช่ ‎- ใช่ แต่มันสำหรับเด็ก
‎- ฉันเขียนนิยายอยู่ ‎- คุณก็เขียนนิยายเมื่อหกปีก่อนนะ
‎- ตอนที่เราคุยกับคุณเมื่อหกปีก่อน… ‎- ไม่
‎ฉันควรจะเขียนนิยายเมื่อหกปีก่อน ‎แต่ฉันลางานไปงอนอยู่สิบปี
‎- ลางานไปงอนสิบปีเหรอ ‎- ใช่
‎แล้วคุณทำทุกอย่างสำเร็จ ‎ตามที่คุณต้องการหรือเปล่า
‎ฉันเกือบงอนเสร็จ
‎- คุณทรมานจาก… ‎- ทรมาน
‎โอเค
‎ห้องสมุดสาธารณะนิวยอร์ก
‎มีแม่เหล็กติดตู้เย็นที่เป็นคำพูดของคุณ
‎- ครึ่งเดียว ‎- ครึ่งเดียว
‎คำพูดครึ่งเดียวของคุณคือ "จงคิดก่อนพูด
‎จงอ่านก่อนคิด" แล้วที่เหลือล่ะ
‎คำพูดที่เหลือ เท่าที่จำได้ เพราะมันเก่ามาก…
‎นี่คือสิ่งที่ฉันเขียนให้นิวส์วีกในปี 1978
‎นิวส์วีกในปี 1978 เป็นหนังสือพิมพ์ที่สำคัญมาก
‎และพวกเขามีบทความพิเศษที่หน้าหลัง ‎ชื่อว่า "ตาฉันแล้ว"
‎ซึ่งพวกเขาจะเชิญคนหลากหลายมาเขียน
‎หลังจากหนังสือเล่มแรกของฉันออกมาในปี 1978 ‎ฉันก็ได้รับเชิญให้มาเขียน
‎พ่อแม่ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย ‎ประมาณว่า "พวกเขาชวนลูกเหรอ"
‎เพราะพ่อแม่ฉันรับนิวส์วีก ‎เพราะชาวยิวหลายคนไม่อ่านไทม์
‎เพราะไทม์เป็นของเฮนรี่ ลูซ ‎จอมต่อต้านยิวผู้โด่งดัง
‎พวกเขารับนิตยสารไลฟ์ ‎เพราะไม่รู้ว่าเฮนรี่เป็นเจ้าของ
‎แต่พวกเขารับนิวส์วีก
‎และนิวส์วีกมีบทความพิเศษนี้ ‎และฉันบอกว่า "หนูจะเขียนมัน
‎"หมายความว่าไง ลูกน่ะเหรอ"
‎มันเหมือนกับว่าพวกเขานึกไม่ถึง
‎ฉันเลยเขียนเรื่องเกี่ยวกับวัยรุ่น
‎และมันแตกต่าง เป็นแนวทางสำหรับวัยรุ่น
‎สิ่งต่างๆ ที่พวกเขาควรทำ
‎และฉันคิดว่าคำพูดดั้งเดิมคือ…
‎"จงคิดก่อนพูด จงอ่านก่อนคิด
‎มันจะทำให้คุณมีอะไรให้คิด ‎โดยที่คุณไม่ได้คิดขึ้นมาเอง
‎คนฉลาดย้ายที่อยู่ตอนอายุเท่าไหร่ก็ได้ ‎แต่ส่วนใหญ่จะย้ายตอนอายุ 17
‎ช่วงวัยที่คุณอยู่ในอันตรายสูงสุด ‎ของการตัดสินใจที่น่ารำคาญ"
‎(ด้วยความระลึกถึง โทนี มอร์ริสัน)
‎สถานที่ที่เราอยู่ตอนนี้ เดอะเพลเยอร์สคลับ
‎เอ็ดวิน บูทที่เป็นนักแสดงเป็นคนซื้อไว้
‎และถึงจุดหนึ่งก็ทำเป็นเพลย์เยอร์สคลับ
‎และพอเขาตาย ‎เขาก็ทิ้งตึกไว้ให้ชมรมเพลเยอร์ส
‎แต่น้องชายของเขา
‎คือจอห์น วิลค์ส บูธ
‎น้องชายเขาฆ่าอับราฮัม ลินคอล์น
‎และมีจดหมายอยู่ชั้นบน…
‎ไม่ใช่จดหมายจริง แต่เป็นสำเนาจดหมาย
‎ที่เขาเขียนถึงหนังสือพิมพ์
‎มันเขียนถึง "เพื่อนร่วมชาติ" หรืออะไรสักอย่าง
‎เป็นการขอโทษแทนน้องชาย
‎ฉันอ่านจดหมายฉบับนี้แล้วคิดว่า
‎"ฉันรู้จักคนมากมายที่บ่นเรื่องพี่น้องของพวกเขา"
‎ที่จริงเกือบทุกคนที่มีพี่น้อง ‎บ่นเรื่องพี่น้องของพวกเขา
‎แต่ฉันคิดตอนที่ฉันอ่านจดหมายนั่น
‎"ไม่ว่าคุณจะมีพี่น้องแบบไหน…"
‎คุณพูดกับตัวเองได้ว่า ‎"ใช่ น้องชายฉันไม่เคยตอบแทนฉัน"
‎หรือ "พี่สาวฉันนินทา" หรือ…
‎แต่คุณพูดกับตัวเองได้เสมอว่า
‎"อย่างน้อยน้องชายฉัน ‎ก็ไม่ได้ฆ่าอับราฮัม ลินคอล์น"
‎ฉันมั่นใจว่าเอ็ดวิน บูธ ‎ก็เคยฟังเพื่อนๆ บ่นเรื่องพี่น้อง
‎จนกระทั่งน้องชายเขาฆ่าลินคอล์น
‎และฉันมั่นใจว่าหลังจากนั้น ‎ถ้ามีคนเริ่มพูดว่า "น้องชายฉันยืม…"
‎จะมีคนบอกว่า ‎"เงียบเลย น้องชายเขาฆ่าลินคอล์นนะ"
‎"อย่าพูดถึงเรื่องนี้เลย"
‎มีคนที่มีปัญหาแย่กว่าคุณเสมอ
‎- โอเค ‎- เสร็จแล้วเหรอ
‎โอเค ฉันเข้าใจ
‎เอาเลย ถ่ายไปเรื่อยๆ
‎แบบนั้นแหละ เดินไปเรื่อยๆ
‎ไปทางซ้าย
‎ใช่ นั่นสะพานอีกอัน
‎โอเค ข้ามสำเร็จ
‎แล้วคนนั้นล่ะ ที่จะสร้างทางหลวง ‎ผ่านแมนฮัตตันน่ะ
‎โรเบิร์ต โมเสส ที่เป็นคนสร้างสิ่งนี้ ‎นี่เป็นความคิดของโรเบิร์ต โมเสส
‎- ทั้งหมดนี่… ‎- โรเบิร์ต โมเสสน่าจะยึดติดกับแบบจำลอง
‎โรเบิร์ต โมเสสไม่รู้ตัวเลยว่า ‎เขาเป็นนักสร้างของจิ๋วที่เก่งที่สุด
‎ฉันเคยไปงานนิทรรศการโลก แต่ฉันไม่เห็นสิ่งนี้
‎งานนิทรรศการโลกเต็มไปด้วย ‎สิ่งดึงดูดใจที่เหลือเชื่อ
‎จนใครจะมีเวลาเพื่อสิ่งนี้ หรือแม้แต่รู้จักมัน
‎แต่ไม่อยากเชื่อเลยว่าสิ่งนี้ยังอยู่ที่นี่
‎โอเค เยี่ยม
‎คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล