NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL DOKUMENTALNY
Na ulicy mieszkał chłopiec, który miał tak leniwą matkę,
że jadał lody na śniadanie.
Bywałam w jego domu, a on siedział na blacie kuchennym.
Gdybym ja coś takiego zrobiła, rodzice wysłaliby mnie do więzienia.
Ten dom przywodził na myśl markiza de Sade’a.
Dzieci na blacie kuchennym!
Jednego razu wyszło to poza lody.
Była siódma rano. Jadł je, ale nie z pomocą łyżki.
Wyjął je, co u mnie było zakazane, i jadł je preclem!
Nie mogłam uwierzyć, jak ci ludzie żyją.
Omówiliśmy to wcześniej.
- Czy możemy… - Zapalić.
Właśnie.
- Na scenie. - Nie możemy.
- Bo to wbrew prawu. - Zgadza się.
Jesteśmy.
- I co wy na to? - Może być.
Słucham?
Nie, żadnego sprayu. I tak ledwo łapię oddech.
To jak przyssać się do rury wydechowej.
Chcę załatwić sobie płuca paleniem.
HIGIENA I SPORT
Co sądzisz o tej całej filozofii,
według której aerobik i ćwiczenia przedłużają życia?
Ja nie traktuję tego jak filozofię.
Gdy byłam mała, niewiele osób regularnie ćwiczyło.
Nie było to odrębną czynnością.
Ale byliśmy bardziej aktywni fizycznie. Zwłaszcza dzieci.
Nie wolno nam było tkwić w domu.
Zwłaszcza u mnie. Zawsze wywalali mnie na zewnątrz.
„Idź i zajmij się sobą”.
Nie chodziło o to, żebym przebywała na świeżym powietrzu.
„Nie chcemy cię oglądać, więc idź sobie.
Zejdź nam z oczu. Nie mamy dla ciebie czasu, więc wynocha”.
Biegaliśmy więc po okolicy i tak dalej.
Ludzie mniej wtedy jedli. To kolejna sprawa.
Bo musieli sami przygotowywać jedzenie. Nie było żadnych gotowych posiłków.
No i ludzie nie wiedzieli, że wiele rzeczy im szkodzi.
Choć pewnie wiedza o tym tylko pogarsza sprawę.
Natomiast moi rodzice…
byli pierwszym pokoleniem urodzonym w Stanach.
„Jest jedzenie? Dobrze.
Nie ma jedzenia? Źle.
Mięso? Dobrze. Masło? Dobrze”.
Za złe rzeczy uważano słodycze. Szkodziły zębom.
Ludzie nie rozprawiali cały czas o zdrowiu.
- Martwili się o takie rzeczy jak polio. - To było poważne.
Tak, aż do wynalezienia szczepionki, gdy byłam jeszcze mała.
To był przełom.
Gdy byliśmy dziećmi, przy czym ty byłeś nim wcześniej…
Owszem, znacznie wcześniej.
Wszystkie dzieci żyły otoczone kłębami dymu papierosowego.
W moim domu matka nigdy nie otwierała okna,
bo nie chciała, by powietrze dostało się do środka.
Nie było nic widać. Takie były lata 50.
W samochodach też nie mogliśmy otwierać okien.
Ojciec miał fajkę, matka paliła papierosy.
I tak siedzieliśmy sobie. Teraz mamy w autach zabezpieczenia.
Można przypiąć dzieciaki, a nawet nałożyć im kaski.
Ubiera się je jak astronautów i przykuwa do siedzenia.
Gdy byliśmy mali…
- Tak? - …nie było pasów.
Siedzieliśmy z przodu na kolanach matek, które paliły papierosy.
Jestem uzależniona od papierosów. Wiem, czym jest uzależnienie.
Czy mądrze jest palić? To idiotyzm! Dobrze o tym wiem.
Ludzie na mnie krzyczą, a ja odpowiadam:
„Palenie szkodzi. Tak słyszałam”.
Może tak być, że rodzice nie wiedzieli, że nie powinnam jeść stek za stekiem.
Rozumiem, dlaczego ludzie o tym nie myśleli.
Zwłaszcza jeśli mięso było luksusem dla poprzednich pokoleń.
Ale jakim cudem nikt nie pomyślał: „Może dym szkodzi naszym płucom”?
Widać nie zatrybiło.
Pewnie mówili ci, że to „bezpieczne” papierosy.
Tak, były „bezpieczne”. Pamiętam mojego pediatrę.
I te wszystkie wizyty.
Miał na biurku wielgachną popielniczkę. I palił podczas wizyty.
A po okropnym zastrzyku dawał ci coś słodkiego.
Mając sześć albo siedem lat, nie miałam pojęcia,
że papierosy albo słodycze są szkodliwe,
zwłaszcza że te ostatnie dostawałam po zastrzyku.
Gdybym nie zaczęła palić w wieku 12 lat, nie zaczęłabym też teraz.
Ale wiem, czym jest uzależnienie.
I wiem, że nikt nie staje się uzależniony, bo do tego dąży.
Oto nasz słynny „motylek”.
Dziewczyna jest w stadium poczwarki.
Im większe obciążenie pod siedziskiem, tym trudniej poruszać skrzydłami.
Złe nałogi potrafią zabić. Ale dobre cię nie uratują.
Można mieć pozytywne nawyki, ale i tak nic z tego.
Nie powiem, o kogo chodzi, ale miałam przyjaciółkę,
która jako jedna z niewielu moich rówieśniczek
nie paliła, nie piła alkoholu i zawsze mnie za to krytykowała.
Przez całe życie jadła brokuły i szparagi. Piła wodę i biegała.
I zmarła na guza mózgu po pięćdziesiątce.
Niedawno zmarła też moja matka. Miała prawie 92 lata.
Czyli życie w taki sposób nie zabija.
Jeśli jutro umrę, nikt nie powie: „A była taka młoda”.
Przedwcześnie już nie umrę.
Jeśli umrę przez palenie, ludzie powiedzą: „A czego się spodziewałaś?”.
Już wkurza ich, że nadal żyję.
Ale obecnie mamy coś, czego ani trochę nie toleruję.
- Co? - Sferę wellness.
- O tak. - Całe to „wellness”.
Piszą o tym wszędzie.
Mamy spa i inne rzeczy, którym doczepia się to całe „wellness”.
Wcześniej tego nie mieliśmy. Czym w ogóle jest wellness?
To „dodatkowe” zdrowie.
Ale dla mnie to zwykła zachłanność.
Nie jestem chora, ale to za mało. Muszę mieć więcej.
I można to kupić.
Wellness ma swoją cenę.
Zahacza to także o żywność.
Nasiona, herbatki i tak dalej.
Napoje, smoothie, soki. Do wyboru, do koloru.
Ja ani myślę tego próbować.
Dziękuję, postoję. Nie chcę żadnych takich rzeczy.
Wiem, że medytacja to część jogi.
Połowa ludzi na nowojorskiej ulicy ma przy sobie matę.
Już samo to powstrzymuje mnie przed jogą.
Taszczenie ze sobą zwiniętej szmatki.
Kiedyś w Nowym Jorku znali się na modzie.
Nie lubię ludzi taszczących takie szmatki.
Okropny widok. Ostatnio miałam coś takiego w przedszkolu.
Braliśmy maty do szkoły, by spać na podłodze.
Całe to wellness musiało narodzić się w Kalifornii.
Na przykład w San Francisco albo tej całej Dolinie Krzemowej.
Takie osoby troszczą się o swoje zdrowie, ale nie o twoje życie.
To prawdziwi bogacze.
Próbują żyć wiecznie. To dla nich bardzo ważne.
Na pewno jedzą zdrowo i ćwiczą, ale też myślą, że świat się kończy.
Muszą mieć własne powietrze, własną wodę.
Jeśli nastąpi jakaś wielka katastrofa, nie chcę być wśród garstki ocalałych.
Po co? Nie rozumiem ludzi, którzy by chcieli.
Oczywiście zamartwiałam się za dzieciaka, gdy czuło się widmo wojny nuklearnej.
Wtedy bardzo chciałam żyć, bo miałam siedem lat.
Teraz już nie mam i też nie chcę umierać.
Ale jeśli umrę, świat to przeżyje. Nie mam już siedmiu lat.
I nie chciałabym przeżyć z ludźmi, którzy zbierali te nasiona i tak dalej.
Nie chciałabym skończyć z kimś takim.
Skoro nie chcę zadawać się z nimi teraz, gdy jest tyle rzeczy do roboty
i świat nadal trwa, to dlaczego miałabym chcieć z nimi przeżyć?
Żył sobie żółw imieniem Bert
Czujnym stworzeniem był
Żadna groźna się go nie imała
Zawsze wiedział, kiedy się zmyć
Kucał i się krył
Pamiętajcie, przyjaciele.
Co robimy, gdy widzimy taki błysk?
Kucamy i kryjemy się
Nie wiem, co teraz kupują dzieci. Co wolno im kupować.
Kupiłam chłopcu słodycze na Walentynki. Rodzice zareagowali, jakby to była broń.
Zapytałam, czy może dostać słodycze. Powiedzieli, że nie.
Ale ja już mu je podarowałam, a on nie mógł uwierzyć własnym oczom.
Krzyknął, że to jego ulubione, nim je otworzył.
Chciałam kupić mu duże pudło słodyczy, ale wiedziałam, jak zareagują rodzice.
Jego matka zapytała mnie:
„Mogła pani jeść słodycze w jego wieku?”.
Była oczywiście dorosła, ale znacznie młodsza ode mnie.
Powiedziałam, że tak. „Rodzice nie wiedzieli, że szkodzą?”
Odpowiedziałam, że tak, że szkodziły zębom.
Powiedziałam, że nie sądzili, że wszystkie te rzeczy,
które mogą zaszkodzić, szkodzą tak bardzo.
Wtedy rodzice aż tak nie interesowali się naszym zdrowiem.
Ale po wizycie lekarz zabraniał jedzenia słodyczy.
Ojciec krzyczał mnie, bo miałam mnóstwo ubytków.
Wypełnianie ich było drogie.
Ale poza tym mówili tylko: „Jedz fasolkę szparagową i tyle”.
Nie mieli żadnej obsesji na punkcie naszego zdrowia.
Dzieciom daje się teraz sporo luzu,
ale także zabrania im się wielu rzeczy, bo mogą im zaszkodzić.
Albo szkodzą środowisku. Same dzieci tak ci powiedzą.
Miałam taką znajomą. Teraz sama ma dziecko.
Mieszkała w San Francisco.
Gdy miała trzy lata, choć teraz pewnie ma 33,
wkurzyła mnie i powiedziałam jej: „Jesteś tylko dziewczynką”.
Sama słyszałam to setki razy, gdy byłam mała.
Odpowiedziała: „Jestem kobietą”. Miała trzy lata.
Mówię: „Nie, nie jesteś. Uwierz, kobietą to ty nie jesteś”.
Teraz nikomu tak nie można mówić. Kobietą jest każdy, kto tak powie.
Każdy może być trzyletnią dziewczynką, 70-letnim facetem albo żyrafą. I kobietą.
Próbowałaś terapii albo różnych form samopomocy?
Samopomocą jest dla mnie praca.
Czy ludzie z podobnymi zaburzeniami działają razem, by sobie pomóc?
Niestety nie ma osób z podobnym zaburzeniami.
Nie udało się stworzyć grupy.
Moje życie zdominowały dwie rzeczy.
Palenie i planowanie zemsty.
Nie trzeba do tego grupy.
Potrafię knuć sama. Czasami korzystam z telefonu.
Ale palenie jest…
- Moim hobby. - Super.
A wręcz zawodem.
Od 30 lat słyszymy, że papierosy nam szkodzą.
Natomiast marihuana obecnie ma na nas dobry wpływ.
A kiedyś była…
Przez „kiedyś” mam na myśli czasy, gdy miałam dziewięć lat.
Był to wtedy straszliwy narkotyk, który niszczył całe twoje życie.
- Teraz to cudowna rzecz. - I lek.
Po prostu rzecz wspaniała. Sprzedają ją w słoikach na słodycze!
Ludzie tak mi ją pokazywali. Zobacz, jak cukierek.
- Czy tam żelka. - Albo lizak.
Właśnie, są takie lizaki. Wszystko nawiązuje do zwyczajów dzieci.
Dzieciom odmawia się zwykłych lizaków, ale matka ma taki z maryśką.
Z prawdziwą marihuaną.
Paliłam trawkę za młodu.
Nie podobała mi się przez ten zapach. Teraz ludzie aż tyle jej nie palą.
No, palą ją, ale też korzystają z innych opcji.
A ja jednak nie szukałam takich wrażeń.
Tego delikatnego szczęścia.
Takie szczęście to nie dla mnie.
Ale mogę powiedzieć,
że mam znajomych w moim wieku albo i starszych,
którzy od 50 lat palą trawkę dzień w dzień.
I nie są to najwięksi geniusze na świecie.
Zapewniam, że ma to długofalowe skutki.
Bo znałam ich, gdy zaczynali.
Nie są ani trochę niebezpieczni,
ale lepiej nie konsultować z nimi ważnych spraw.
Czasami myślę sobie: „Boże, co się z nim stało?”.
I opowiadam, że zapytałam go o coś, a on odpowiada bardzo mętnie.
„Co się z nim stało?”
Słyszę: „To zjarus” i mówię: „No tak, zapomniałam”.
Ja tam bym ją zalegalizowała, skoro ludzie czerpią z tego radość.
- Chwila przerwy? - Pewnie.
- Wszystko gra? - Tak.
- To co, przerwa? - Tak, zapalę sobie.
Dziewczynki w czasach mojej młodości
grały w hacele, klasy i skakały na skakance.
Pewnie już tego nie robią.
Raz, dwa, trzy, cztery!
Ale skoro kobiety miały rządzić światem,
to będąc w moim wieku, powinny być mistrzyniami w hecle.
Hecle czy klasy wydają się facetom głupie,
ale to gry jak każde inne!
Futbol to też gra.
Reggie Miller zalicza niewerbalną wymianę opinii ze Spikiem Lee,
wielkim fanem Knicksów, który zajmuje najlepsze miejsce.
Chyba Spike go zmotywował.
Spike próbuje zwrócić uwagę sędziego.
Chyba nie wie, że to nie on gra.
A Spike Lee?
Kto?
Widzimy się w piątek. Powodzenia.
- Lubisz sport? - Nie.
- To może… - Nie, czekaj. Nienawidzę go.
- No to mam pytanie. - Słucham.
Kobe czy LeBron?
Wiem, kim są z jednego powodu. Mój przyjaciel pasjonuje się sportem.
Inaczej pewnie bym ich nie kojarzyła. I nie wolę jednego od drugiego.
- Giantsi czy Jetsi? - Ani jedni, ani drudzy.
- Rangersi, Islandersi czy Devilsi? - Naprawdę tego nie cierpię.
Co robisz w dzień Super Bowl?
Idę do restauracji.
Teatry, w których występuje New York City Ballet,
opera czy sala koncertowa znana kiedyś jako Philharmonic Hall…
To ważne dla miasta rzeczy, nawet jeśli tam nie chodzisz.
Mówi się, że te miejsca powinny wspierać tylko osoby z nich korzystające.
Ale nie mówi się tak o stadionach futbolowych.
Jeśli kiedykolwiek usłyszysz, że jestem na stadionie futbolowym,
to znaczy, że zagonili mnie tam i przystawili mi broń do głowy.
Inaczej tam nie zawitam.
Za stadiony futbolowe płacą mieszkańcy danego miasta,
a firmy dostają ulgi podatkowe.
„Damy wam pieniądze, bo chcemy mieć swoją drużynę”.
Cóż, nie ja.
Nie chcę żadnej drużyny. Byłam przeciwna nawet licealnej.
I teraz też żadnej nie chcę. A na pewno nie chcę jej opłacać.
Skąd ta nienawiść?
Według mnie jest to coś, co może przemawiać
do siedmiolatków.
Chwileczkę!
Czyli jako osoba dorosła
nie malujesz twarzy, nie zakładasz koszulki i tak dalej?
- Fajne jest to malowanie twarzy. - Ja tego nie robię.
Oto co mnie szokuje.
Widzimy tłumy na ulicach, krzyczące: „Wygraliśmy!”.
A ja myślę sobie: „Jacy my?”. To oni wygrali.
Ty leżysz na kanapie i pijesz piwo.
W tym tkwi piękno sportu. Utożsamiasz się z drużyną.
Tak, czyli z jakąś firmą.
A ludzie nie krzyczą: „Coke górą” albo „Pepsi przegrało!”.
Jak udało im się was tak zmanipulować?
Nienawidzisz sportu!
Jest on tak promowany, bo rządzą faceci.
- Faceci rządzą światem? - Zgadza się.
A że kochają sport…
Myślisz, że gdyby rządziły kobiety, mielibyśmy zawodowe rozgrywki w klasy?
Sytuacja miała miejsce na przyjęciu, na którym byli bardzo znani artyści.
Rozmawiali o baseballu.
I mówię: „Nie rozumiem.
Czy każdy chłopiec na świecie jest przekonany o tym,
że będzie zawodowy baseballistą?
A on na to: „Każdy, z kim mógłbym się zadawać”.
Pochodzisz z innej epoki. Dziś kobiety chcą uprawiać sport.
Są obecne w wielu dyscyplinach. Naprawdę chcą to robić.
- Dobrze, że nie jestem już dziewczyną. - Dlaczego?
Gdy byłam w szkole, dziewczyny nie grały w futbol.
Nie musiały uprawiać sportu. To był ich przywilej, a teraz…
To nie tak, że muszą. One chcą to robić.
Ale wtedy nie chciałyśmy.
- I nie musiałyśmy. - Ale świat się zmienił.
W tym aspekcie.
Wolę więcej kobiet w Kongresie i mniej na boisku.
REPREZENTACJA USA W PIŁCE NOŻNEJ MISTRZYNIE ŚWIATA
Wiele rzeczy, które teraz robi się na tak zwanych „wczasach”,
przypomina te, do których zmuszano jeńców na wojnie.
Czytam sobie na przykład ogłoszenie w Timesie:
„Wczasy, na których możesz wspinać się na góry na jednej linie z innymi ludźmi.
A jak już jesteś na szczycie, to możesz skoczyć”.
I płacisz za coś takiego 15 000 od osoby.
A mi przypomina to bataański marsz śmierci.
To tak jakby ci, którzy dotrwali końca marszu,
mieli jeszcze zapłacić 15 000 za koszty organizatora.
Dlaczego ludzie to robią?
- Bo chcą stawiać sobie wyzwania. - Tak.
Ciągle to słyszę. „Chcę się sprawdzić”.
Te wyzwania są pozorne.
Wejście na górę to pozorne wyzwanie. Nie musisz tego robić.
Są konieczne rzeczy, których ludzie nie robią,
bo boją się ich albo są to rzeczy zbyt trudne.
To są wyzwania.
Wyzwaniem jest coś, co musisz zrobić, a nie sobie wymyślisz.
Na przykład ludzie decydują się na tak zwane „ekstremalne wyczyny”.
Robią to, bo „chcą się sprawdzić”.
A ja zastanawiam się: „Jakie ty masz życie?”.
Wolę mi wyzwania stawiane przez życie. Ujmę to tak.
Jeśli wejdę do pralni bez kłótni,
a nawet uda mi się wyprać rzeczy i zabrać je stamtąd
bez wysłuchania gróźb, że ktoś mnie pozwie
lub coś mi zrobi, to jest to wystarczające wezwanie.
To prawdziwe życie zawsze stawiało przede mną wyzwania.
Nie muszę szukać jakichś wydumanych wyzwań.
Mam lęk przed cierpieniem fizycznym. Zawsze się tego bałam.
Dlatego unikam takich aktywności, w których mogę doznać takich cierpień,
Czyli każdej, która wymaga kasku.
Chłopcy postawili namioty i szykują się do złowienia paru ryb.
Wypady łodziami, wędkowanie, pływanie i inne wodne sporty
kuszą biwakowiczów.
Miejsce żony nie jest już w domu.
Jest sobie duże, sztuczne jezioro Powell.
Zarybiono je milionami ryb.
Ludzie chcieli tam znaleźć się na łonie natury.
Znalazłam się na barce mieszkalnej.
Do łowienia wymagane było zezwolenie. Trzeba było udać się do wielkiego sklepu.
Aby uzyskać zezwolenie, musiałam okazać prawo jazdy.
Kobieta, która początkowo wyglądała na całkowicie normalną babkę,
poprosiła o moje prawo jazdy.
Wtedy prawka w stanie Nowy Jork nie miały zdjęć.
Na zachodzie było to normą, ale u nas jeszcze nie.
Spojrzała na moje prawo jazdy, potem na mnie i zapytała:
„Nie macie zdjęć na prawie jazdy?”.
Byłam zszokowana. Odpowiedziałam jej, że nie.
Spytała o powód. „Bo potrafimy czytać”.
Pamiętam to bardzo wyraźnie.
Mamy już zdjęcia, ale nadal potrafimy czytać.
Sześciu najlepszych sprinterów na świecie szykuje się.
Owens, USA.
Borchmeyer, Niemcy.
Metcalfe, USA.
Prowadzi Owens!
Strandberg i Borchmeyer idą łeb w łeb. Osendarp atakuje Wykoffa.
Metcalfe blisko, ale wygrywa Owens z czasem 10,3 sekundy.
Letnie Igrzyska Olimpijskie w 1936 roku.
Jesse Owens zdobywa złote medale, a Hitler odmawia uściśnięcia…
jego dłoni.
Jeśli chodzi o Afroamerykanów w tym kraju,
to wiele przełomów dla naszej społeczności dokonało się poprzez sport.
Jack Johnson, Joe Louis, Jackie Robinson, Muhammad Ali.
Świat nie mógłby się zmienić bez Muhammada Alego.
Jego działalność i walka znacznie wykraczała poza boks.
Uwielbiam go. Widziałam walkę w Madison Square Garden.
Proszę, była na walce!
- Ale… - Którą walkę?
- Pierwszą z Frazierem? - Tak, ale…
Moment!
Byłaś na pierwszej walce Alego z Frazierem?
I nie cierpisz sportu?
- Tak. - Nie wierzę!
Ale uwielbiam Alego.
Byłaś tam razem z Sinatrą? Dlaczego postanowiłaś się wybrać?
Byłam z dziewczyną, która znała Sinatrę.
Poznała go na całego. To od niego miała bilety.
Asystowała mu przy zdjęciach?
Nie, wtedy mu nie asystowała.
Ale obsługiwała go wcześniej. Stąd miała bilety.
- Chciałam iść, bo uwielbiałam Alego. - Chwila!
Jak możesz go uwielbiać i nie cierpieć sportu?
Uwielbiałam go za działalność polityczną.
Ale to mistrzostwo w wadze ciężkiej umożliwiło mu tę działalność.
Tak, ale to jego problem. Takie miałam powody.
- Jak inaczej mógłby wejść w politykę? - Nie mógłby. Dobrze, że potrafił się bić.
- Potrafił? Był mistrzem. - Wierzę ci.
Siedziałam zauroczona, a facet za mną wydarł się na mnie.
- „Zmień miejsce!” - Nie cierpisz sportu.
I wybrałaś się na jedno z najważniejszych wydarzeń sportowych,
mając świetne miejsca.
Ubrania też były niczego sobie.
- Ludzie byli wystrojeni. - Tak.
W życiu nie byłam na lepszym pokazie mody.
Wspaniały pokaz mody i wydarzenie kulturalne.
Szkoda, że dowalili walkę.
Zapytano mnie, po co tam poszłam. „Popatrzeć na ciuchy”.
Kultura alfonsów nadal trwała w Nowym Jorku.
Byli wszędzie z wycackanymi samochodami. Nie szło uwierzyć w to, jak się ubierali.
Wielkie czapki i kapelusze, obok nich na przykład 12 dziewczyn.
Nie mówię, że to było przyjemne, ale ciekawiło.
Uwielbiam Alego jako osobę, ale nie cierpię boksu.
Nie wierzę, że coś takiego jest legalne.
Ciągle się o to wykłócam z ludźmi.
Nie lubiłam nawet walk Alego, który w zasadzie tańczył na ringu,
ale nie wierzę, że jest to legalne.
Nie wierzę, że w ramach sportu ludzie wzajemnie się okładają.
Wiem, że ludzie to kochają.
A co jest nielegalne? Walki kogutów.
Walki dwóch zwierząt, które jadamy!
No, przynajmniej ja jem. Niektórzy nie.
Zjadamy je, ale nie mogą walczyć, bo to zbyt okrutne.
Nie przyszłam na przyjęcie na cześć Leni Riefenstahl.
Gdy opublikowała tę książkę… Jak to szło?
- Nuba. - Nubia. Nuba?
Tak, Nuba.
Znajomy, który już nie żyje, wyprawił dla niej kameralne przyjęcie.
Takie na 12 osób, choć było więcej chętnych.
Ja odmówiłam.
Spytał: „Jak to cię nie będzie?”.
Mówię mu: „Leni Riefenstahl? Nie bądź śmieszny”.
On na to: „Ale musisz przyznać, że to wspaniała artystka”.
Mówię, że mam to gdzieś. Nie pamiętam tytułu. Coś o olimpiadzie.
Olimpiada, tak.
Puszczano go bez dźwięku w barach sado-maso.
Znalazła sobie grupkę fanów w Nowym Jorku.
No i znajomy mówi mi, że to wspaniała reżyserka.
Jasne.
„Wykorzystanie talentu do wspierania dyktatury?
Lepiej, by była marnym reżyserem!”.
Napisy: Krzysiek Igielski