ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Το μίσος μου για τα λεφτά είναι βαθύ.
Ωστόσο, το πρόβλημά μου σχετικά μ' αυτό, όχι το μόνο μου πρόβλημα,
είναι ότι λατρεύω τα υλικά αγαθά.
Μισώ τα λεφτά, αλλά λατρεύω τα υλικά αγαθά.
Μισώ τα λεφτά, αλλά λατρεύω τα έπιπλα. Λατρεύω τα αυτοκίνητα.
Λατρεύω τα ρούχα.
Καλώς μισείς τα λεφτά, αν μισείς και τα υλικά αγαθά.
Γιατί τότε, είσαι ο Δαλάι Λάμα.
ΟΡΙΑ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ ΜΠΡΟΝΤΓΟΥΕΪ 140 ΑΝΑΚΛΗΤΗ ΑΔΕΙΑ ΔΙΕΛΕΥΣΗΣ
-Γεια, Φραν. -Γεια, τι γίνεται;
Είμαστε έτοιμοι, ελάτε.
Τι συμβουλές θα δίνατε στον εαυτό σας, αν ερχόσασταν νέα στη Νέα Υόρκη τώρα;
Φέρε λεφτά.
Εντάξει;
Φέρε λεφτά. Αυτό θα σου έλεγα.
Αλλά αν ερχόσουν την εποχή που ήρθα εγώ, δεν χρειάζονταν πολλά.
Εδώ είμαστε.
-Εντάξει. -Ναι…
Δεν θα παραπονεθώ, αλλά αυτά τα ποτήρια είναι όλο και πιο παράταιρα.
Πίνω αυτόν τον καφέ και μετά φέρνουν άλλον…
Και πρέπει να το ξαναγυρίσουμε.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΚΤΙΜΗΣΗΣ
Είναι αλήθεια
ότι ως παιδιά, οι γυναίκες της ηλικίας μου
δεν μεγαλώναμε με την ιδέα ότι θα μας απασχολούσαν τα λεφτά.
Οπότε, πιστεύω ότι αν ήμουν αγόρι,
δεν θα είχα αυτήν την απίστευτη, κάπως ράθυμη στάση απέναντι στα λεφτά.
Δεν θα μου το επέτρεπαν,
γιατί ο πατέρας μου θα φώναζε "Είσαι τρελός; Δεν καταλαβαίνεις;"
Αλλά συχνά κάποιοι μου λένε
"Οι γονείς σου ήθελαν να γίνεις συγγραφέας;" "Όχι".
"Πήγαν να σε αποτρέψουν;" "Όχι".
"Ναι; Και τι ήθελαν να γίνεις;" "Σύζυγος". Ήθελαν να γίνω σύζυγος.
Υπέθεταν ότι θα γίνω σύζυγος. Αυτό ήθελαν.
Οπότε, δεν μου έλεγαν τίποτα,
ούτε μου έμαθαν κάτι άλλο,
εκτός από πράγματα που θα με έκαναν σύζυγο.
Και όπως βλέπετε, δεν τους βγήκε.
Νομίζω ότι κατά κάποιο τρόπο,
δεν ήταν τόσο υπέροχο να είσαι κοριτσάκι τη δεκαετία του '50,
αλλά το καλό ήταν
ότι δεν σου έδιναν και τόση σημασία.
Θυμάμαι πολύ καλά την καλύτερή μου φίλη,
με την οποία είμαστε ακόμα στενές φίλες, που ήταν και γειτόνισσα.
Ήμουν σπίτι της, κι ο πατέρας της τηλεφώνησε και είπε ότι πήρε αύξηση.
Ενθουσιάστηκαν, και η μητέρα της έφτιαξε κέικ.
Δεν ήξερα τι σήμαινε.
Μετά ρώτησα τη μητέρα μου "Τι είναι η αύξηση;"
Είπε "Σημαίνει ότι βγάζεις πιο πολλά λεφτά κάθε βδομάδα".
Και είπα "Ο τάδε πήρε αύξηση και τώρα βγάζει…"
Το θυμάμαι, ήταν 300 δολάρια τη βδομάδα. Πολύ περισσότερα από τον πατέρα μου.
Το συνειδητοποιώ εκ των υστέρων.
Είπα "Πόσα βγάζει ο μπαμπάς;" Η μητέρα μου με χαστούκισε.
Ήταν τόσο… "Μη μιλάς ποτέ για λεφτά.
Είναι πολύ αγενές. Και μη ρωτήσεις ποτέ κανέναν πόσα βγάζει".
Και δεν ξαναμίλησα ποτέ για λεφτά. Γι' αυτό δεν έχω καθόλου.
Μια φορά, ήμουν στο γραφείο του λογιστή μου,
και στο τέλος με κοίταξε και είπε "Να σου εξηγήσω κάτι.
Πρέπει να μου μιλάς για λεφτά. Είμαι ο λογιστής σου".
Επειδή έλεγα "Δεν νομίζω ότι πρέπει να σου το πω".
Ρωτούσε "Πόσα παίρνεις γι' αυτό;"
Έλεγα "Δεν θα ήθελα να το συζητήσω μαζί σου.
Ποιος είσαι;"
Τώρα, φυσικά, ο κόσμος μιλάει συνέχεια για λεφτά.
Επίσης, πάντα λέω
ότι αν ξέρω πόσα λεφτά βγάζει κάποιος
ή πόσο κάνει το σπίτι του, είναι επειδή μου το είπε.
Το κάνουν συνέχεια. Εγώ δεν θα ρωτούσα ποτέ.
Ξέρεις, ο κόσμος μιλάει για τα λεφτά συνεχώς πια,
λες και είναι συναρπαστικό θέμα συζήτησης, που δεν είναι.
Θέλω να πω ότι φορολογούμαι με συντελεστή 74%.
Θέλω να δείξω τι απομένει.
-Αυτό που θα κάνω είναι παράνομο. -Είναι παράνομο.
Αν με πετάξουν στη φυλακή, δεν με νοιάζει. Τουλάχιστον θα κάνω δίαιτα.
Θα σας δείξω τι απομένει.
Θα σταματήσω στο 74%.
Μη χάνετε τον χρόνο σας,
γιατί δεν είναι για τους φτωχούς.
Είναι για τα πυρηνικά και όλα τα…
Προκαλείτε πολύ κόσμο έτσι.
Είναι δικά μου τα λεφτά. Δεν με νοιάζει.
Όταν ήρθα στη Ν. Υόρκη, ο πατέρας μου μου έδωσε 200 δολάρια.
Ποτέ πριν δεν είχα τόσα λεφτά.
Σκέφτηκα "200 δολάρια. Τακτοποιήθηκα για μια ζωή". Ξέρετε.
Υπήρξα οδηγός ταξί.
Υπήρξα οδηγός, σοφέρ κάποιων ατόμων.
Υπήρξα καθαρίστρια. Μικροπωλήτρια.
Πουλούσα ζώνες στον δρόμο.
Αγόραζα
τη Village Voice.
Δούλευα πέντε μέρες τη βδομάδα, καμιά φορά και έξι.
Αλλά δεν δούλευα τις Τετάρτες, γιατί τότε κυκλοφορούσε η Village Voice.
Πήγαινα στην πλατεία Σέρινταν κι αγόραζα τη Village Voice,
που είχε… Βασικά, όλες οι εφημερίδες είχαν.
Αλλά εκεί ήταν οι μικρές αγγελίες.
Και πάντα σκεφτόμουν… Επειδή μισούσα όλες τις δουλειές μου.
Σκεφτόμουν "Την επόμενη βδομάδα θα βρω μια καλύτερη δουλειά που δεν μισώ".
Κάποτε το κατάλαβα. "Φραν, απλώς δεν σ' αρέσει να δουλεύεις".
Ξέρεις. Δεν είναι μόνο…
Είναι κακή δουλειά, ναι. Όλοι θα συμφωνούσαν,
αλλά ειλικρινά, δεν μ' αρέσει να δουλεύω.
Μ' αρέσει να ξαπλώνω στον καναπέ και να διαβάζω, που δεν είναι επάγγελμα.
Κανείς δεν σε πληρώνει. Αν το έκαναν, αυτό θα ήταν το σπίτι μου. Οπότε…
Αλλά επίσης απέφευγα πολύ τη δουλειά όλων των φιλενάδων μου,
που ήταν σερβιτόρες.
Όλα τα κορίτσια που έπρεπε να δουλέψουν. Κάποια δεν δούλευαν.
Ήταν σερβιτόρες. Και…
Το 100 τοις εκατό, θα έλεγα.
Οι φίλες μου έλεγαν "Γιατί καθαρίζεις σπίτια, αντί να…
Έλα εκεί που δουλεύω εγώ. Βγάζεις περισσότερα λεφτά.
Είναι λιγότερο κουραστικό σωματικά, αυτό είναι σίγουρο".
Και, ξέρετε, εγώ έλεγα… Θα το θέσω έτσι.
Αυτοί που προσλάμβαναν σερβιτόρες ήταν άντρες. Οι μάνατζερ ήταν άντρες.
Δεν έπαιρνες βάρδια σε εστιατόριο χωρίς να κοιμηθείς με τον μάνατζερ.
Περί αυτού πρόκειται. Δεν μιλάμε για ειδύλλιο ή ραντεβού.
Δεν έχει να κάνει με το αν θα φλερτάρεις ή όχι.
Για παράδειγμα, για τη Φραν ως κοπέλα, είχε να κάνει με τη δουλειά.
Έτσι έβρισκες δουλειά ως σερβιτόρα.
Υπήρχε ένα εστιατόριο όπου ο μάνατζερ ήταν γκέι.
Ήταν γκέι. "Ο τύπος είναι γκέι!" Όλες έτρεξαν εκεί.
Φυσικά, προσλάμβανε μόνο σερβιτόρους, με τον ίδιο τρόπο. Οπότε… Κατάλαβες;
Όλοι έχουν την εντύπωση ότι η Νέα Υόρκη παλιά ήταν φτηνή.
Πάντα ήταν πιο ακριβή από κάθε άλλο μέρος.
Αν πω σε κάποιον
"Αυτό ήταν το διαμέρισμά μου στη Δυτική 4η οδό το 1970.
Ήταν 121,78 δολάρια τον μήνα",
θα πει "Είναι απίστευτο!"
Ήταν ακριβό.
Οι φίλες μου ζούσαν στο Ιστ Βίλατζ.
Έλεγαν "Είσαι τρελή που δίνεις τόσα λεφτά για γκαρσονιέρα.
Αν έμενες στη γειτονιά μου, στη λεωφόρο C,
θα είχες τέσσερα δωμάτια".
Κι έλεγα "Ναι, αλλά εδώ δεν με βιάζουν".
Εντάξει; Πράγμα που πάντα ένιωθα ότι άξιζε τα παραπάνω λεφτά.
-Ναι, αξίζει. -Καταλαβαίνεις;
Δεν είμαι σπάταλη, αλλά κάποια τα πληρώνεις.
Ναι, λοιπόν, ήταν υπερβολικά ακριβό. Ήταν ένα απαίσιο διαμέρισμα.
Πανάκριβο, αλλά πολύ πιο ασφαλές.
Όταν πήρα την πρώτη μου μεγάλη επιταγή, δεν είχα λογαριασμό στην τράπεζα.
Ήταν τεράστια επιταγή, 100.000 δολάρια. Δεν ήξερα τι να την κάνω.
Θα σου πω τι έκανα με τις επιταγές.
Έπαιρνα την επιταγή, που ήταν πιο κοντά στα 100 δολάρια,
και πήγαινα απέναντι στο ντελικατέσεν
και έλεγα στον τύπο
"Μπορείς να αφαιρέσεις ένα σάντουιτς και να μου δώσεις τα ρέστα;"
Και το έκανε.
Φαντάστηκα τον εαυτό μου να μπαίνει στο ντελικατέσεν και να λέει
"Αφαίρεσε ένα σάντουιτς". Δεν ήξερα τι να κάνω.
Βασικά, πρέπει να πω ότι τη φοβόμουν αυτήν την επιταγή.
Και δεν είχα αίσθηση του πόσο πολλά λεφτά ήταν,
μόνο ότι μου φαινόταν
τρελό ποσό.
Νομίζω ότι όταν άρχισα να βγάζω λεφτά, αυτό με φόβισε.
Με φόβισε πολύ. Επίσης…
Εντάξει, μου φάνηκε εκπληκτικό, αλλά ταυτόχρονα…
Ποτέ στη ζωή μου δεν με ενθουσίαζαν τα λεφτά.
Δεν ήταν… Δεν έκανα…
Δεν το ένιωσα ποτέ. Δεν έχουν τέτοια επίδραση σ' εμένα.
Για να βγάλεις πολλά, πρέπει να αγαπάς το χρήμα.
Να το αγαπάς πραγματικά. Να νοιάζεσαι γι' αυτό.
Πάντα λέω το ίδιο πράγμα. Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων.
Αυτοί που πιστεύουν ότι υπάρχουν αρκετά λεφτά
και αυτοί που έχουν λεφτά.
Τόσο απλό είναι.
Ναι, για μένα, υπάρχουν αρκετά λεφτά.
Κατά περιόδους είχα αρκετά λεφτά.
Αρκετά λεφτά σήμαινε ότι μπορούσα να πληρώσω για όσα είχα.
Κάποτε ζήτησα δάνειο
και μιλούσα με μια εκπρόσωπο της Merrill Lynch,
που κοίταζε τα χαρτιά μου όσο ήμουν στο τηλέφωνο.
Είπε "Μπορώ να σας κάνω μια ερώτηση;" Είπα "Αν μπορείτε να κάνετε ερώτηση;
Κοιτάτε τις φορολογικές μου δηλώσεις τόση ώρα.
Είναι σαν να ψάχνετε στα συρτάρια μου.
Ξέρετε πιο πολλά για μένα από όσα εγώ.
Ναι, μπορείτε να με ρωτήσετε".
Είπε "Γιατί έχετε τόσο ασταθές εισόδημα;"
Και είπα "Γιατί είμαι συγγραφέας". Είπε "Συγγραφέας;"
Γι' αυτό οι συγγραφείς δεν παίρνουν δάνεια.
Κάποια διαμερίσματα στη Νέα Υόρκη κοστίζουν 20 εκατομμύρια.
Δεν ίσχυε πάντα.
Αν το σκεφτείς, πώς γίνεται να κοστίζει ένα διαμέρισμα τόσο πολύ;
Τι σημαίνει αυτό;
Ένα διαμέρισμα κοστίζει 20 εκατομμύρια;
Είναι γελοίο ποσό!
Είναι χαζά ποσά, κι ο κόσμος τα συνηθίζει.
Σκέφτηκα, μετά από έναν χρόνο που έβλεπα διαμερίσματα,
κατά τη διάρκεια του οποίου οι τιμές ανέβαιναν με την ώρα… Εντάξει;
Πρώτον, οι τιμές ήταν γελοίες. Μετά, έβλεπες ένα διαμέρισμα τη Δευτέρα.
Πήγαινες πάλι την Τετάρτη, και ήταν 50.000 δολάρια ακριβότερο.
Έλεγα "Μα το είδα τη Δευτέρα. Γιατί ακρίβυνε κατά 50.000;"
"Η αγορά ανεβαίνει. Καλύτερα να το αγοράσετε τώρα".
"Δεν μου αρέσει και πολύ". "Έτερον εκάτερον".
Μετά από μερικά διαμερίσματα,
ο μεσίτης λέει "Γιατί χρειάζεστε τόσο μεγάλο διαμέρισμα;"
Λέει "Καλείτε συχνά κόσμο;"
Αυτό είναι το πρώτο που λένε. "Θα κάνετε πολλά πάρτι".
Εγώ λέω "Όχι.
Κανείς δεν κάνει λιγότερα πάρτι. Κανείς.
Σοβαρά. Ο Αγιατολάχ Χομεϊνί έκανε πιο πολλά πάρτι από μένα.
Οπότε, όχι, δεν καλώ κόσμο. Δεν εννοώ συχνά. Καθόλου".
Οπότε, λέει…
"Τι τον θέλετε όλο αυτόν τον χώρο;" "Έχω 10.000 βιβλία".
Μετά από έναν αριθμό διαμερισμάτων,
όπου επαναλαμβάνω "Είναι πολύ ακριβό",
λένε "Δεν έχετε χρήματα για σπίτι που να χωράει όλα τα βιβλία σας".
Κάτι που ήδη ήξερα. Από πριν. Αυτοί δεν το ήξεραν.
Τους πήρε λίγο χρόνο, αλλά εγώ το ήξερα.
Κι έτσι, αφού είδα κάπου εκατό διαμερίσματα,
σκέφτηκα "Αρκετά ταλαιπωρήθηκα, δώστε μου ένα διαμέρισμα".
Αγόρασα ένα διαμέρισμα στην τριπλή τιμή από όσα μπορούσα να διαθέσω.
Θέλω να κερδίσω στο λότο.
Εδώ που έφτασα, πρέπει να κερδίσω στο λότο.
-Δηλαδή, ξεπέρασε την απλή επιθυμία. -Ναι, πρέπει να κερδίσεις.
-Τώρα μιλάμε για απόλυτη ανάγκη. -Ναι.
Πηγαίνεις και παίρνεις εκείνα τα δελτία;
Παίζω λότο κάθε βδομάδα,
και μια φορά πριν από αρκετά χρόνια, κέρδισα 1.200 δολάρια στο λότο.
Εντάξει; Αν κερδίσεις πάνω από 600, εισπράττεις στα κεντρικά,
που την εποχή που κέρδισα,
ήταν κοντά στο άλλο μεγάλο καζίνο, το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης.
Σωστά.
Πάω, λοιπόν, στα γραφεία του λότο
και στέκομαι στη σειρά, όπου είναι κι άλλοι νικητές.
Ο τύπος μπροστά μου πάει στο γκισέ και δίνει το δελτίο του,
και η γυναίκα στο γκισέ τού λέει,
"Εντάξει, κύριε, θα σας στείλουμε την επιταγή σε 15 μέρες".
Ο τύπος λέει "Όχι, τη θέλω τώρα".
"Όχι, θα σας τη στείλουμε σε δύο εβδομάδες".
Είπε "Δεν θέλω να τη στείλετε. Να μου τη δώσετε τώρα".
Αυτή είπε "Σύμφωνα με τη διαδικασία, θα τη λάβετε σε δύο εβδομάδες".
Κι αυτός είπε "Δεν καταλαβαίνετε. Χρειάζομαι τα λεφτά τώρα".
Αυτή είπε "Εσείς δεν καταλαβαίνετε. Ο επόμενος".
"Μα δεν καταλαβαίνετε. Με αυτά τα λεφτά θα πλήρωνα το νοίκι μου.
Τι θα κάνω τώρα;"
Κι αυτή είπε "Κάντε ό,τι θα κάνατε
στην απίθανη περίπτωση που δεν κερδίζατε στο λότο".
-Τώρα, εγώ είμαι αυτός ο τύπος. -Ναι.
-Πρέπει να κερδίσω στο λότο. -Ναι.
Αν αναρωτιόμουν πόσα μπορώ να διαθέσω για ένα διαμέρισμα,
θα έλεγα το ένα τρίτο από όσα πλήρωσα.
Ο κόσμος έλεγε "Πότε θα πέσουν οι τιμές;"
Κι εγώ έλεγα "Περιμένετε. Περιμένετε να κλείσω το διαμέρισμα".
Εντάξει; Και μετά έκλεισα το διαμέρισμα, και οι τιμές άρχισαν να πέφτουν.
Είμαι η προσωποποίηση των κακών αποφάσεων για ακίνητα.
"Αγόρασε ακριβά, πούλα φτηνά" είναι το μότο μου.
Δηλαδή θέλω να πω, είναι…
Είμαι το μόνο άτομο που ξέρω, αλήθεια, που ζει τόσα χρόνια στη Νέα Υόρκη,
και δεν έχει κάνει μια σωστή αγοραπωλησία ακινήτου.
Ποτέ. Ούτε μία.
Και το μόνο που με ηρεμεί είναι να υπενθυμίζω στον εαυτό μου
ότι δεν ήρθα στη Ν. Υόρκη στα 18 μου για να κάνω καριέρα σ' αυτό.
Και απέδειξα ότι δεν πρόκειται.
Οπότε… Ένας νεαρός μού είπε πέρυσι "Δεν καταλαβαίνω.
Όλοι στην ηλικία σου βρήκαν σπίτι πριν από χρόνια".
Είπα "Ναι, όλοι εκτός από μένα".
-Έμενες στην 57η οδό πολύ καιρό. -Πράγματι.
Αυτό το διαμέρισμα… Είχα αυτό το διαμέρισμα πολύ καιρό…
-Έμενα εκεί… -Αυτό που ήταν…
Στο Όσμπορν. Έζησα εκεί 26 χρόνια.
Όταν ήμουν νέα, εννοώ 21, πήγα σε ένα πάρτι σ' εκείνο το κτίριο.
Και… Δεν είχα ξαναπάει εκεί. Δεν το είχα ακουστά.
Δεν μπορούσα να ξεχάσω το διαμέρισμα. Το διαμέρισμα όπου έγινε το πάρτι
ήταν ένα από δυο τρία ίδια στο κτίριο.
Το δικό μου διαμέρισμα δεν ήταν έτσι. Και ήταν απλώς…
Θέλω να πω, ήταν πολύ εντυπωσιακό.
Μια όμορφη πολυκατοικία του 19ου αιώνα. Η πιο παλιά στη Νέα Υόρκη.
Και σκέφτηκα "Θα ήθελα να ζήσω σε ένα τέτοιο μέρος".
Ήταν εφιάλτης η ζωή εκεί. Όλο προβλήματα.
Το κτίριο είχε τα χάλια του, ήταν παλιό.
Συνέχεια είχαμε επισκευές. Το ένα μεγάλο πρόβλημα μετά το άλλο.
Δεν έφευγα, γιατί ήξερα ότι ποτέ ξανά δεν θα είχα τόσο ωραίο διαμέρισμα.
Και τελικά μια μέρα, είπα στον εαυτό μου
"Φραν, είσαι σαν γυναίκα που τη χτυπάει ο άντρας της.
Οι φίλοι της λένε 'Πρέπει να τον αφήσεις. Σε χτυπάει'.
Και απαντά 'Μα είναι κούκλος!'
Της λένε 'Μα σε χτυπάει'. Και απαντά 'Μα είναι κούκλος!'"
Έτσι ήμουν κι εγώ με το διαμέρισμά μου!
Έλεγα συνέχεια "Με χτυπάει, μα είναι κούκλος!"
Τελικά σκέφτηκα "Σε χτυπάει. Φύγε".
Και κατέληξα στη διαπίστωση
ότι η απληστία μου για διαμερίσματα, έπιπλα και τέτοια,
είναι τόσο έντονη,
που μολονότι ανησυχώ πάρα πολύ που το έκανα αυτό,
ανησυχώ λιγότερο από όσο χαίρομαι που έχω αυτό το φοβερό διαμέρισμα.
Αυτό με έχει κάνει να νιώσω πιο Αμερικανίδα από ποτέ.
Ακολούθησα τους συμπατριώτες μου
στη δημιουργία απίστευτου χρέους χωρίς κανέναν λόγο.
Δεν μπορώ να πω "Τι να έκανα; Η κόρη μου ήταν πολύ άρρωστη".
Όλοι σε συμπονούν τότε. Αλλά γι' αυτό;
"Γιατί να μην έχω ένα διαμέρισμα των 20 εκατομμυρίων;
Κουράστηκα να μην το έχω!" Γιατί αυτό είναι.
-Είναι σαν να είσαι σε άλλο κόσμο. -Είμαι.
Πώς γίνεσαι ιδανικός πολίτης της Ν. Υόρκης;
Πρέπει να αντιταχθείς σε όσα προωθούν πολλοί ιθύνοντες της Νέας Υόρκης,
γιατί πρέπει να καταλάβεις γιατί τα προωθούν.
Τα προωθούν για… Λένε ότι το κάνουν για να έρθουν λεφτά στην πόλη.
Έρχονται στην πόλη, αλλά σε ποιον; Σε ποιον έρχονται στην πόλη;
Δεν έρχονται σ' εμένα. Δεν έρχονται σ' εσένα.
Δεν μας ανήκει τίποτα από αυτά.
Κάποτε, τη δεκαετία του '80,
ήθελαν να γκρεμίσουν το Λίβερ Χάους.
Ήμουν σε ένα εστιατόριο με τον Τζέρι Ρόμπινς,
και κάποιος ήρθε στο τραπέζι μας με μια λίστα υπογραφών.
"Υπογράψτε για να μην γκρεμίσουν το Λίβερ Χάους".
Την υπέγραψα. Ο Τζέρι το ίδιο. Ο άντρας έφυγε.
Ο Τζέρι είπε "Είμαι σίγουρος ότι είχα υπογράψει αίτημα
να μη χτίσουν το Λίβερ Χάους".
Για μένα, αυτή είναι η ιστορία της Νέας Υόρκης.
Όταν έχτισαν το Λίβερ Χάους στη λεωφόρο Παρκ μεταπολεμικά,
υπήρχαν πολλά σπίτια στη λεωφόρο Παρκ τα οποία γκρέμισαν.
Το ωραίο με τον σταθμό Γκραντ Σέντραλ,
ο λόγος που είναι τόσο όμορφος, είναι ότι τον έχτισε ένα άτομο.
Και ευτυχώς, ήταν κάποιος που ήξερε πώς να χτίσει ένα κτίριο.
Γιατί ένα κτίριο τέτοιου μεγέθους σήμερα δεν θα χτιζόταν από ένα άτομο.
Δεν θα υπήρχε μία μόνο άποψη. Το χρηματοδότησε με δικά του λεφτά.
Το εκπληκτικό με το κτίριο της Chrysler είναι οι λεπτομέρειες.
Τώρα είναι προς πώληση, πιστεύω.
Όχι ότι θα το αγοράσω.
Είναι το τέλειο μέγεθος σπιτιού για ένα άτομο.
Ο ουρανοξύστης εφευρέθηκε εδώ.
Ο κόσμος έμεινε έκθαμβος από τους ουρανοξύστες μας.
Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ.
Όλοι λάτρευαν το Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ.
Αλλά και κάποιοι το ζήλεψαν.
Οπότε, σε κάποια μέρη του κόσμου,
για παράδειγμα, στις χώρες του Κόλπου,
έχτισαν κάτι απαίσια, ψηλά κτίρια στη μέση της ερήμου,
και μετά εμείς τα αντιγράψαμε!
Τώρα, η 57η οδός μοιάζει…
Καλά, δεν μοιάζει με τις χώρες του Κόλπου, μόνο τα κτίρια.
Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποιος σημαντικός αισθητικός λόγος
να μην είναι όμορφο ένα ψηλό κτίριο.
Η Νέα Υόρκη γενικά δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα όμορφη.
Δεν ήταν ποτέ Παρίσι. Δεν ήταν ποτέ Φλωρεντία.
Αλλά τώρα είναι μια πόλη που…
Τουλάχιστον ήταν πρωτότυπη, με άλλα λόγια.
Τώρα η 57η οδός μοιάζει με πόλη των χωρών του Κόλπου,
μόνο που είναι πραγματικό μέρος.
Είναι η 57η οδός.
Μου θυμίζει τα ρούχα του Ραλφ Λόρεν.
Όταν ξεκίνησε ο Ραλφ Λόρεν,
βασικά αντέγραφε τα ρούχα του Brooks Brothers.
Αυτοί που ψώνιζαν από το Brooks Brothers
ήταν λευκοί Αγγλοσάξονες προτεστάντες, WASP.
Και η Φραν. Αλλά βασικά, ήταν WASP.
Όταν ο Ραλφ Λόρεν άρχισε να φτιάχνει τα ρούχα του,
αντέγραψε αυτά τα ρούχα, αλλά με κάποιες μικροδιαφορές.
Τα πουκάμισα του Brooks Brothers, πριν καταστρέψουν το τμήμα,
πριν από πολλά χρόνια…
Τα πουκάμισά τους δεν έκαναν σε κανέναν.
Δεν εννοώ μόνο σ' εμένα. Σε κανέναν.
Γιατί δεν ήθελαν ρούχα που να τους κάνουν.
Αυτά τα ρούχα ήταν για τους άλλους.
Υπήρχε κάτι λιγάκι…
φιλόδοξο σ' αυτά τα ρούχα.
Ο Ραλφ Λόρεν, που δεν ήταν απ' αυτούς,
δεν κατάλαβε ότι δεν έπρεπε να σου κάνουν,
οπότε τα ρούχα του ταίριαζαν πιο πολύ σ' αυτούς που δεν ήταν WASP.
Για μένα, το εκπληκτικό ήταν ότι μετά από λίγο,
οι WASP, που πάντα φορούσαν ρούχα Brooks Brothers,
άρχισαν να φοράνε ρούχα Ραλφ Λόρεν. Οι άνθρωποι τους οποίους αντέγραφε
τα αγόραζαν, κι ας ήξεραν ότι ήταν απομιμήσεις.
Δεν ξέρω γιατί το έκαναν. Δεν ανήκα σ' αυτούς ή τους άλλους WASP.
Αλλά για μένα, ήταν εκπληκτικό.
Για μένα, είναι ακριβώς το ίδιο με τους ουρανοξύστες
που αντέγραψε το Ντουμπάι, και τώρα τους αντιγράψαμε εμείς.
Γεννήθηκα το 1950. Στο τέλος του 1950, οπότε είμαι νεότερη από όσο νομίζετε.
Αλλά πάντα το θεωρούσα μεγάλη τύχη. Ειδικά για μια συγγραφέα.
Είχε πολύ κακά πράγματα η δεκαετία του '50.
Είχαν φρικτά πράγματα οι δεκαετίες '50-'60.
Αλλά έτσι, έζησα ολόκληρο το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα,
το οποίο θεωρώ μεγάλη τύχη,
απλώς και μόνο για τη χαρά της παρατήρησης.
Εννοώ τη δική μου χαρά να παρατηρώ.
Υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν περίμενα να βελτιωθούν.
Που δεν θα τα σκεφτόμουν ποτέ. Εντάξει;
Το '70 άρχισαν να συζητάνε τα δικαιώματα των γκέι. Έμοιαζε γελοίο.
Γελοίο. Οι νέοι συχνά με ευχαριστούν.
"Ήσασταν ακτιβίστρια για τους γκέι".
Δεν ήμουν ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γκέι.
Τους λέω "Δεν ήμουν". Δεν ήμουν ποτέ ακτιβίστρια.
Τουλάχιστον όχι με την πραγματική σημασία.
Σίγουρα δεν με διακρίνει η αυτοθυσία.
Αλλά ούτε πίστευα ότι θα πετύχει.
Όπως και το κίνημα Me Too. Δεν θα το φανταζόμουν ποτέ.
Σε καμία περίπτωση.
Η θέση της γυναίκας ήταν η ίδια, από την Εύα μέχρι πριν από οκτώ μήνες.
Εντάξει; Λοιπόν, ήταν η ίδια.
Μπορούσες να μιλήσεις σε οποιαδήποτε, σε όποια γυναίκα δεν είναι…
Υποθέτω ότι ακόμα κι αν είσαι 18, έχει αλλάξει, ξέρετε.
Επειδή άλλαξε από τότε που ήσουν 12!
Λένε "Μα δεν θα υπάρξει αντίδραση;" Τι εννοείτε "Θα υπάρξει";
Ναι, φυσικά και υπάρχει. Ναι, σίγουρα υπάρχει αντίδραση.
"Δεν νομίζεις ότι αυτή η γυναίκα λέει ψέματα;"
Και η άποψή μου σε αυτό είναι ότι πιστεύω την κάθε γυναίκα.
Αποδείξτε ότι ψεύδεται.
Σίγουρα κάποιες λένε ψέματα. Είμαι σίγουρη.
Αλλά πρέπει να μου το αποδείξεις, γιατί ήμουν κι εγώ νέα. Εντάξει;
Οποιαδήποτε υπήρξε κορίτσι, νέα γυναίκα, ξέρει τι σημαίνει αυτό.
Είναι όπως είπα πριν.
Δεν μπορούσες ούτε να πάρεις βάρδια ως σερβιτόρα.
Αυτό σημαίνει. Εντάξει;
Επομένως, ξέρετε, τις πιστεύω αυτές τις γυναίκες.
Αυτούς που πιάστηκαν, ειδικά στην αρχή,
τους ήξερα όλους!
Προσωπικά! Τους ήξερα.
Ήξερα άπειρες ιστορίες γι' αυτούς,
αλλά όχι αυτές για τις οποίες τους έπιασαν.
Κάποιοι κατηγορούνται για βία και βιασμό. Δεν έχω ακούσει αυτές τις ιστορίες.
Δεν είναι το είδος των ιστοριών που ακούς τόσο πολύ…
Γιατί ακόμα και οι ηλίθιοι δεν καυχιούνται για τέτοια θέματα,
γιατί κάπου ξέρουν ότι αυτό είναι έγκλημα. Εντάξει;
Αλλά διαφέρει το έγκλημα στη βιομηχανία κινηματογράφου.
Μπορείς να πεις
"Η βιομηχανία κινηματογράφου πάντα έτσι ήταν".
Και πάντα πίστευα σχετικά με αυτό ότι δεν χρειάζεται να είσαι σταρ.
Αν θες να γίνεις σταρ ή σερβιτόρα, αυτό πρέπει να κάνεις.
Ευτυχώς, εγώ δεν θέλω να γίνω σταρ.
Πιστεύω τις ιστορίες γι' αυτούς τους τύπους
και για τις γυναίκες που ήθελαν τόσο να γίνουν σταρ, που το έκαναν.
Αυτό δεν είναι το ίδιο με τον βιασμό. Είναι λάθος. Είναι κακό. Εντάξει;
Άλλο η βιομηχανία κινηματογράφου,
κι άλλο να είσαι καμαριέρα ξενοδοχείου
με έξι δολάρια την ώρα,
και ο υπεύθυνος, τόσο για τη ζωή σου,
όσο και για το ότι δεν έχεις χαρτιά…
Αυτός ο άνθρωπος είναι ο επιστάτης του ορόφου.
Αυτό είναι το πρόβλημα.
Όχι ποια είναι σταρ ή όχι,
ποια είναι μοντέλο ή όχι.
Ναι, αυτό είναι κακό. Σίγουρα είναι κακό.
Αν δεν είχαμε αρχίσει με αυτό, δεν θα έδιναν σημασία.
Ο κόσμος δίνει σημασία, επειδή είναι σταρ του σινεμά.
Κανείς δεν δίνει σημασία σε καμαριέρες ξενοδοχείων.
Υπάρχουν εκατομμύρια γυναίκες σ' αυτήν τη θέση,
και βασικά είναι όμηροι.
Δεν χρειάζεται να είσαι σταρ, μα πρέπει να βγάζεις το ψωμί σου.
Αυτό είναι πραγματικά το θέμα.
Για να πω την αλήθεια, κατά τη διάρκεια της επικίνδυνης δεκαετίας του '70,
δεν μου συνέβη απολύτως τίποτα.
Ξέρετε, μια φορά με λήστεψαν στον δρόμο.
Με λήστεψαν στον δρόμο. Ήταν στο Μπίκμαν Πλέις.
Ξέρετε, εκεί που…
Και προσπάθησα να μεταπείσω τον τύπο,
κάτι που σήμερα θα μου φαινόταν τρελό.
Είχα πολλά λεφτά πάνω μου. Πρώτη φορά.
Τα δανείστηκα από μια κοπέλα στο Μπίκμαν Πλέις.
Για το νοίκι μου.
Ποτέ δεν είχα λεφτά πάνω μου. Ούτε τώρα.
Και πήγα στο διαμέρισμά της. Μου τα έδωσε για να πληρώσω το νοίκι μου.
Βγαίνω έξω και με σταματάει ένα παιδί. Λέει "Δώσε τα λεφτά σου".
Είπα "Δεν έχω λεφτά". "Δώσε τα λεφτά σου!" Οπότε…
Κατάλαβα ότι ήταν πρεζόνι και του είπα
"Κοίτα, έχω πολλά λεφτά". Σκέφτηκα "Γιατί του το λέω αυτό;"
"Έχω πολλά, αλλά τα χρειάζομαι".
Και σίγουρα θα σκέφτηκε…
Φαντάστηκα ότι με επέλεξε επειδή επέλεξε το Μπίκμαν Πλέις
και νόμιζε ότι έμενα εκεί.
Και είπα "Κοίτα…
Μπορείς να πάρεις μόνο για τη δόση σου και να αφήσεις τα υπόλοιπα…"
Τότε έβγαλε μαχαίρι.
Και του έδωσα τα λεφτά.
Πήγες να τον πείσεις.
Για να κρατήσω όσο πιο πολλά γινόταν, αφού δεν ήταν καν δικά μου.
Όταν έβγαλε μαχαίρι, σταμάτησα. Είναι το μόνο που μου συνέβη.
Υποτιτλισμός: Ελιάνα Τσακίρη