SERIAL NETFLIX
Masz kłopoty.
Mogę ci pomóc.
Ale musisz mi wyjaśnić, co się stało.
Inaczej nie zawrzemy ugody.
Słyszałeś?
A teraz powiedz mi, dlaczego pomogłaś doktorowi Zane'owi podłożyć bombę.
Miałeś rację, stary. Ale odpuść.
Używaj cholernych drzwi.
O Boże.
- Jezu. - Wszystko gra, szefie?
Tak.
Tak. Ostro wczoraj zabalowałem i tyle.
Pojawiły się napisy końcowe.
- Są już napisy… Nic ci nie jest? - Daj mi chwilę. Proszę.
Zatrzymamy ich. Spokojnie.
Zaczekam na zewnątrz.
No dobrze. Co słychać, Filadelfio?
O tak!
Co za ciepłe przywitanie. Dziękuję!
Od razu poczułem, że jestem u siebie. Doceniam.
Nie chodzi tu o mnie, tylko o was.
Przybyłem, żeby z wami porozmawiać. Kto ma pytania? Śmiało.
Antywersum był świetny. Jak się pracowało z Chrisem Hemsworthem?
Jak się pracowało z Chrisem Hemsworthem? Okropnie.
Straszne przeżycie. Tak serio, to było świetnie.
Fajny z niego gość. Przyjaźnimy się. Ślemy SMS-y.
Nie zawsze je czytam, żeby wiedział, że jestem większą gwiazdą.
Następne pytanie?
Śmiało.
Cześć, Kid. Jakie masz dalsze plany?
Rany, dobre pytanie.
Jakie mam dalsze plany?
Ufam, że nadal będę robić to, co kocham.
No tak.
To byłaby świetlana przyszłość.
Spoko?
Kolejne pytanie. Ktoś z tyłu? Dawajcie.
ROZDZIAŁ DRUGI. GRECKA ROBOTA
NIKOS – KOMÓRKA
MUSZĘ SIĘ CZYMŚ ZAJĄĆ
NIKOS – CZEMU NIE ODBIERASZ TELEFONU? GDZIE, KURWA, JESTEŚ?
Nie rozmawiaj z pieprzonymi glinami!
Ostały ci się jakieś zęby?
Kopnij go w mordę.
Co?
- Jest git? - Nie mieści się do wózka.
To go zmieść. Rozwal mu…
- Po prostu coś wymyśl. - Mam wymyślić?
Nie musiałbym, gdybyś nie zaciukał sukinkota.
Zjawił się przez ciebie.
- Pamiętasz dlaczego? - Więc po prostu się tym zajmij…
Pieprzyć go.
W porządku?
- Wszystko gra? - Tak.
Stresują mnie policjanci z Filadelfii. Jedziemy.
Warto popracować nad dzisiejszym wejściem.
Dzieciaki były zachwycone twoimi durnymi uwagami.
Kid.
Jasne. To ma sens, więc…
Na razie wejdę sobie do The Shade Room.
Po szpitalu dziecięcym mamy radio i rozmowy telefoniczne.
Potem próba dźwięku, sesja i relaks.
- Ile telefonów? - Trzy. Pasuje?
Co?
O co chodzi?
- Coś się ukazało w The Shade Room. - Co znowu?
Chodzi o mnie?
- Nie martw się. - Chodzi o mnie czy nie?
- Nie chcę… - Billie…
Oddaj telefon.
BYŁA KIDA NA SPACERZE ZE SŁAWĄ SPORTU
Tym się nakręcasz? W czym problem?
Dorośnij, Billie.
Kurwa.
Nie mogę tego zrobić.
Dzień dobry.
Skoro pan wychodzi, możemy posprzątać pokój pana brata?
Daj mi chwilę.
Dzieciaki cały tydzień na to czekały.
Fajnie.
CARLTON – MAM PLAN.
Akurat planów z Carltonem najmniej ci teraz potrzeba.
- Co ty robisz? - Nic.
Czytasz moje wiadomości?
Wejdź mi od razu w dupę i zmierz temperaturę.
- Dobra. - Co masz na myśli?
- Odwal się od mojego telefonu. - Dobra. Jezu.
Potrzebuje pan chwili, nim odwiedzimy dzieci?
Nie.
Naprawdę nie trzeba.
Jestem gotowy.
Macie coś dla mnie? Podpiszę wam.
Jaki chcesz podpis?
Daj swoje. Proszę.
Bosko.
Też chcę!
Piona!
Potrzymasz to?
Chcecie selfie? Gotowi?
Teraz dajcie znak pokoju.
Pokój!
- Opowiedzieć ci kawał? - No jasne!
Jaki jest ulubiony przedmiot wiedźmy w szkole?
- Nie mam pojęcia. - Magiamatyka.
Napisałeś to?
Sam stworzyłeś ten greps? Rany.
Musisz szybko wyzdrowieć. Mam trasę, mógłbyś być supportem.
Nic z tego.
Myślałeś kiedyś o śmierci?
Ostatnio tak.
Ja też.
Musisz pozbyć się tego myślenia.
Spraw, by było pozytywne.
Skup się na tym, co dobre.
Na dobru, które czynisz innym.
Tak staniesz się nieśmiertelny.
Jak twoja postać z Antywersum?
Dokładnie tak.
Ucieszyłem się, że go zobaczyłem.
Modliłem się o to do Boga.
Przekażę ci ściśle tajną informację.
Nakręcimy sequel.
Nikt tego jeszcze nie wie. Poza tobą.
Musisz milczeć. Umowa stoi?
Bo jeśli powiesz, nie będę mógł ci dać podpisanego plakatu.
Dobry z ciebie dzieciak.
Dla takich jak ty wykonuję ten zawód.
Dlatego dalej będę to robił.
Mój ziom.
Carlton, jestem w szpitalu.
Nie mam czasu na te bzdury. Załatw to.
Już ci mówiłem, że nie zmieści się w wózku.
- Potrzebujemy czegoś większego. - Niby czego?
Kufer by się nadał.
A skąd ty chcesz wytrzasnąć kufer w hotelu?
Nie pomagasz mi.
Cholera, rób, co ci kazał. Posiekaj mięso. Połam kości.
- Zmieść go do pieprzonego wózka. - Co kazał zrobić?
Tak powiedział?
Mam w dupie to, co mówił. To twoja wina, więc działaj!
Teraz wiem, co czuje Todd.
Gówno się zna.
Zostało radio Power 99, próba dźwięku i powrót do hotelu.
Odwołaj Power 99, zróbmy próbę.
Chcę iść do hotelu.
- Twój największy fan. - Co?
Cześć, Kid. Możemy zrobić sobie zdjęcie przed szpitalem?
Pokażemy fanom, że po pokazie byłeś w szpitalu dziecięcym.
- Nie dzisiaj. Proszę cię, Gene. - Co?
Mówi, że nie dzisiaj.
- Kid, to dla fanów! - Co mówiłem?
No co? Przestań.
Powiedziałem: nie dziś.
W inny dzień spoko, ale dziś jestem na nie.
Nie bądź wrzodem na dupie i słuchaj mnie.
Nie dziś. Kumasz?
Kurwa, stary!
CENTRUM WELLS FARGO WITAMY W DOMU, KID
Dobra.
CARLTON – NIC Z TEGO.
- Teraz to zrobimy? - Nie.
- Billie, potrzebuję go na chwilę. - Jasne. Wy tu rządzicie.
Przesadziłem w windzie, ale dziwnie się zachowujesz i martwię się.
Niby dlaczego? Przestań dramatyzować.
Tyle mam na głowie przez Mo i Carltona.
Jasne. Wiem, że to niełatwe rozmowy,
ale musisz się ogarnąć i podjąć ważne decyzje.
- Rozumiem. Muszę odebrać. - Dobra.
Dziękuję.
- Co tam, była żono? - Dzwonię w sprawie artykułu.
Mówisz o tym, że spotykasz się z gwiazdą sportu?
O czym mi nie wspomniałaś.
A teraz ma 213 tysięcy wyświetleń w The Shade Room.
Wiem, tylko dlatego, że wszyscy do mnie wydzwaniają,
- a ty nie umiesz ze mną pogadać. - Miałam taki zamiar.
Nie mogę teraz rozmawiać.
Spieprzaj z mojego telefonu.
- Hersch! Chodź! - Joł!
Dobra, propozycje tak na szybko.
„Do diabła z byciem celebrytą, zostanę influencerem. Na bogato.
Dzieciaki otwierają zabawki na YouTubie i są sławne!
Jeden zarobił 26 baniek za otwarcie cholernego pudła.
W domu mam od zarąbania…” Widzę, że tego nienawidzisz.
W porządku.
„Millenialsi mają się za mądrych, ale nie są.
Mają Siri, Alexę, Google…
Technicznie rzecz biorąc, Siri i Alexa są millenialsami.
Dlatego świrują zawsze, gdy zadajesz im pytanie”.
- Jak je naprawić? Nie kręcą cię. - Są słabe.
Te żarty są do bani.
Wiem, że masz dużo na głowie.
Ludzi gówno obchodzą twoje rozterki. Przyszli na występ.
Sam ci tak mówiłem. Nie musisz mi tego powtarzać.
- Żarty były kiepskie. - Okej.
Są do dupy. Są w chuj słabe.
- Załapałaś już? - Tak. I to wyraźnie.
Przypominam ci tylko,
że kiedy przeżywasz jakieś problemy, nie jestem twoim workiem treningowym.
To chcesz zrobić?
Nie do wiary, stary.
Kid?
- Rain. - Masz ciuchy do przymierzenia.
Chwileczkę.
Rain, teraz nie zdąże, ale mam prośbę.
Zabierz to do mojego vana
i zawieź do mojego pokoju. Jasne?
- Tak. - Sprinterem. Mój pokój. Szybko.
- Załatwione. - Dziękuję. Todd!
- Tak? - Nie zrobię próby dźwięku.
Obczaj, by było lepiej niż wczoraj.
- Skoro tu już jesteśmy. - Wiem, ale nie mogę.
Odwołujemy cały dzień, ale musimy zrobić sesję zdjęciową.
- Dobra? - Jasne.
MAM. JESTEM W DRODZE.
Odbędzie się w pokoju hotelowym. Zrób ją, odpocznij i wróć.
Chwila. Że gdzie?
- Mają rozstawić się w apartamencie. - Moim?
Halo?
Jesteśmy już.
Po co?
Robić zdjęcia.
- Kurwa mać. - Wpadną i wypadną.
- Hej. - Cholera, Todd! Nic nie rób.
- Ja się ich pozbędę. - Jasne.
Nie ruszaj już nawet palcem. Chodź, Hersch.
Jesteś bratem? Miałeś nas wpuścić.
Dali nam klucz na wszelki wypadek.
Chwileczkę. Muszę się ubrać.
Przepraszam.
RZUCĘ CHŁOPAKA DLA KIDA
Usłyszałam, że pan tu jest.
Może mnie pan pamięta. Jestem Andrea. Prowadzę Fable Grill.
- Podałam panu ulubione sadzone jajko. - Dziękuję. Nie mam teraz czasu, dobrze?
Dziękuję, Andreo.
Wrócę do pokoju, skoro nie chcesz pracować.
W samą porę.
Lekka charakteryzacja, zanim zaczniemy.
Może Linda rozstawić się w łazience w głównej sypialni?
Nie.
Muszę iść do łazienki.
Do tamtej łazienki, więc…
- Dobrze. - Tak zrobię.
Nikt nie powinien jej potem używać, bo…
Gdy już zrobię swoje, odradzam…
Carlton.
Todd.
Ukradł zjebowi kabel telefoniczny.
- Rany! - Otworzę.
- Hej, Rain. Wejdź. - Gdzie postawić?
Zajebiście.
Zostaw tam z tyłu. Potem się przebierze.
Fajnie.
Dobra, masz tu moje rzeczy.
- Daj tam z tyłu. - Dobra.
- Okej. - Dziękuję.
Co my tu robimy?
- Będziemy robić tam zdjęcia. - Wiem. Ile czasu?
- Zaplanowano godzinę. - Ile strojów? Cztery? Pięć?
- Jak wolisz. - Chcesz cztery, będą dwa.
Mam wrażenie, że wszyscy stoją bezczynnie,
a ja chcę to mieć za sobą.
Zaczynajmy.
- Dobra. - Gotowi?
Dziękuję. Niech to po prostu zrobią.
Dziękuję.
Dziękuję ponownie za cierpliwość.
Dobrej nocy, Rain. Dziękuję. Odezwę się.
- Na tym kończymy dzień. Teraz melanż? - Tak.
- Wielka noc. Wypocznij. - Tak.
Dobrej nocy.
Co powiedziałeś tym kolesiom, że tak mnie nie cierpią?
Lepiej zajmijmy się twoim martwym kolegą.
Tym, którego zabiłeś? Jasne.
Dobijasz mnie. Teraz chcesz to omawiać?
Skupmy się na tym.
Pomieści tłuste dupsko Ariego, ale nie zmieści się w aucie.
Mam pomysł.
Wiem, co robić.
Zaraz wracam.
Hersch?
Joł.
Otwieraj.
Chwileczkę.
Hej.
Co tam?
- Daj mi klucze do sprintera. - Dokąd jedziemy?
Nie. To Filadelfia. Wiesz, jak jest. Jestem u siebie.
Dobra, daj mi chwilkę.
Pojadę z tobą, gdybyś chciał o czymś pogadać.
Nie trzeba, stary. Chcę oczyścić umysł.
- Na pewno? - Serio. Chcę oczyścić umysł.
- Mogę jechać. - Klucze.
- Wszystko gra. - Dobra.
Jest w porzo.
Uwaga na rękę.
Ja wezmę vana, a ty samochód Ariego.
Porzucimy ciało i auto nad rzeką.
Zostaw samochód w hotelu.
Postoi kilka miesięcy, zanim skurwiele tu zajrzą.
No dobrze.
- Joł. - Nie puszczę cię samego.
Hersch…
Jeśli coś się stanie, bedzie moja wina.
Rozumiem, ale jest dobrze. Wszystko gra.
Joł, Kevinie Costnerze. Wy, dupowłazy, myślicie, że mam zły wpływ na brata,
ale jest dobrze. Ogarnę temat.
Kid.
Jest w porzo.
- Na pewno? - Tak. Wszystko gra.
- No i? - Jest w porzo.
Dobra.
- Skup się. - Jasne.
- Raz. - Dwa.
W górę!
Ciężki sukinkot.
To jeszcze nie koniec. Nie nawal.
Skoro wiedziałeś, że Ari to ścierwo, po co wezwałeś go na pomoc?
Nikt praworządny nie pomoże wyrzucić trupa.
Cholera. Takie mam szczęście.
Spokojnie, stary.
Nie mogą przeszukać pojazdu. Nic na nas nie mają. Wyluzuj.
Pamiętasz, że to Filadelfia?
Ręce na widoku!
Co pan robi?
Zablokował pan ulicę. Cofałem się.
Cofał się pan?
Co ci tu nie gra?
Czarna furgonetka, przyciemnione szyby, w dzielnicy narkotykowej.
Kupują czy sprzedają?
Zdejmij ten pieprzony kaptur.
- Moja wina, panie władzo. Przepraszam. - Kelvinie!
- Co robicie? Szukacie dziwek, prochów? - Nie możemy jechać sobie po Filadelfii?
Panowie, wysiądźcie.
Przed pojazd.
Zrób sobie zdjęcie z największymi fanami!
- Popatrzcie! - Kid wrócił do domu!
Byłem pewien, że coś broją. Zaświeciłem.
- A to, kurwa, on! - Jestem twoim największym fanem.
Doceniam. Ten tu był dupkiem.
- Wystraszyłeś mi brata. - Nie.
Dałbym ci pieprzony autograf.
Zrobię sobie zdjęcie z każdym poza nim.
Z tą dziwną dupą zamiast głowy.
Ty to masz szczęście. To twój brat?
Pewnie ciągle się śmiejecie.
Brewer to dobry gość.
- Nie gadaj! - Jest w porządku.
- Nie z tą głową. I wąsami. - Daj spokój.
Ile masz teraz kokainy w tym aucie?
- Masz jej w pizdu. - To nie tak.
Wkręcam cię. Nie jesteście skorumpowanymi glinami.
- Chyba że tak. To jak? - W życiu.
- Dobra. - Brat Kida. Masz.
Zrobisz nam zdjęcie?
- Chodź, C. - Ale wypas.
Nie mogę zrobić zdjęcia z nimi w tle.
- Puśćcie ich. - Zmiatajcie! No już!
Nie, chodźcie do zdjęcia!
Zrobimy sobie wspólne.
Dobra, C. Rób.
Zrób zdjęcie. Na trzy mówimy „głowomłot”.
- Raz, dwa, trzy. - Głowomłot!
W pytę, stary.
- Dzięki. - Doceniam to, stary.
Zapomniałem, ile osób cię zna.
To się często zdarza, prawda?
No tak.
Zwykle nie wiozę trupa w wozie…
Bo za mało czasu spędzasz ze starszym braciszkiem.
Starszy braciszek.
Wiedz, że doceniam to, C.
Masz kartotekę, ale mimo to pojechałeś ze mną.
Dla młodszego brata zrobię wszystko.
Muszę przyznać. Zatrzymali cię z trupem w wozie,
a ty zamieniłeś to w skecz.
- „Zdjęcie bez ciebie”. - Głowa niczym dupa.
Potrafisz grać.
Dobra, dawaj.
Chciwy sukinsyn!
Spieprzajmy stąd.
- Tak. - Jedźmy.
Pamiętasz tę dominikańską rodzinę, która miała spożywczak?
Jak miała na imię ich córka?
- Dializa. - Dializa!
Jak można zapomnieć takie imię? Cholera. Wszyscy chcieli jej numer, zdobyłem go.
Nie zadzwoniłeś do niej.
W życiu. Bałem się jak diabli. Skąd wiesz, że nie zadzwoniłem?
Przydybałem jej mamę.
Przydybałeś jej mamę?
No tak.
- Była dorosła, a my dziećmi. - Siedemnaście lat starsza.
Chciała tego.
Ale tyłek miała bombowy.
- Zapewne. - Było dobrze.
Wierzę, że bombowy.
Zatrzymaj się.
- Mam się zatrzymać? - Tak.
O co biega?
- Wiesz, gdzie jesteśmy? - Zatrzymaj się.
- Tutaj. - Jasne.
Przyparli mnie do bramy.
Wciąż jesteście na ulicy?
Czekacie, aż gliny wrócą i znów się do was dobiorą?
Co innego mamy niby robić? A ty co tu robisz?
Jak to? Pochodzę stąd.
To moje stare śmieci.
Moje miasto.
- To twoje miasto? - Jasne, że tak.
Słyszysz gościa.
- Szaleństwo. - Joł!
„Carltonie, gdzie byłeś wczoraj w nocy?” „Wpadliśmy do starej dzielni z Kidem.
Graliśmy w kosza z dzieciakami”. Tworzymy alibi. Chodź ze mną.
Robicie sobie zdjęcie z glinami. A może jedno z nami?
Jasne. Jedno. Chodźcie.
- Opublikuj to. - Wiadomo.
- Oznakuj mnie i zrepostuję. - Jasne.
Dostaniesz followersów. Gadacie czy gracie?
- Gramy. - Tak?
- Zagrajmy. Dwóch na dwóch? - Tak.
Ja z bratem przeciwko wam. Chodź, złoimy im tyłki.
- Śnisz. - Cholera.
- No dalej.
Dwadzieścia jeden? Kto pierwszy.
Klasa, C!
Napisy: Przemyslaw Stępień