SERIAL NETFLIX
Pytasz, czy byłem zaskoczony?
Nie wiem.
Bardzo możliwe.
Możecie myśleć, że kogoś znacie, bo tyle razem przeszliście.
Albo dlatego, że wspólnie dorastaliście.
Ale żeby wiedzieć, co się dzieje w czyjejś głowie
czy w czyimś sercu?
Nie da się.
Nie da.
Ludzie wierzą, że mnie znają,
bo ich rozśmieszyłem albo byli na moim występie.
Nie znają ceny mojego sukcesu.
Czy utrzymania się na szczycie.
Gdy ktoś stoi pod ścianą,
zrobi, co w jego mocy, by nie stracić wszystkiego.
Wtedy wychodzi na jaw, kim jest.
I do czego jest zdolny.
Kiedy kogoś tak poznasz…
wtedy być może…
możesz stwierdzić, że go znasz.
Ale z drugiej strony, być może,…
wolałbyś tego nie wiedzieć.
ROZDZIAŁ 1. KRÓL KOMEDII
TYDZIEŃ TEMU
- Tędy, Kid. - Nasz pierwszy gość to mój ulubieniec.
Był tu już tyle razy.
Jego nowy film Antywersum leci teraz w kinach
i niebawem przekroczy miliard dolarów w box offisie.
W ten weekend wróci do rodzinnego miasta, Filadelfii.
Tak, miasta braterskiej miłości.
Rozpocznie tam światową trasę komediową: A nie mówiłem?.
Mamy szczęście, że tu jest.
Z dumą nazywam go przyjacielem.
Gwiazda komediowa, telewizyjna, filmowa, przedsiębiorca, potentat,
filantrop, ideał.
Powitajmy ciepło…
Kida.
Dziękuję.
Obejrzeliśmy Skradziony hajs.
Nie mogliśmy przestać się śmiać. Widzieliśmy go dwa razy.
Ja go napisałam.
I wiesz co, Kid?
Płakałem za drugim razem. Ta scena z dzieckiem…
Dziękuję. Doceniam to.
Zaraz startujemy. Daj znać, gdybyś czegoś potrzebował.
Powiedz, jak miniemy Houston.
Wyrzuciłbym coś z samolotu.
Mówi o mnie.
- Nie mogę. - Nie?
- To nielegalne otwierać. - To nielegalne.
Wiem, żartowałem. Wkręcałem cię.
- Dzień dobry, Herschel, Billie. - Witam.
Miałam rację.
Każdy ma pierwszą klasę poza tą, dzięki której Kid jest śmieszniejszy.
- Todd. - No dobrze.
Jak będzie dzięki tobie przekomiczny, trafisz do pierwszej. Takie są zasady.
- Jak poszło u Ellen? - Standard. Byłem chyba 20 razy.
- Uwielbia cię. - Było świetnie.
Muszę wam coś powiedzieć.
Dostałam ofertę…
Przepraszam. To nie pani miejsce, prawda?
Cholera. A skąd o tym wiedziałeś?
Dobra, pójdę sobie, ale bawcie się dobrze.
Miłego żartowania.
Gdyby żart był człowiekiem. Wyglądasz bosko.
- Do zobaczenia na ziemi. - Jesteś dziś wredna.
- Bardzo wredna. - Nie testuj jej.
Cholera.
Hej, to ty!
Już rozumiem. Ochroniarz, prawda?
Jest ze mną.
Jesteś z Filadelfii.
Widziałem cię w klubie Laff House na studiach.
Twój najzabawniejszy greps
to 50 różnych znaczeń słowa „czarnuch”.
Śmieszne. Bardzo zabawne.
„Czarnuchu!”
Sugeruję usiąść.
Hej.
Wyluzuj, Hersch. Jest fanem.
Choć może nadto podekscytowanym. Pamiętasz tę dziewczynę?
Z którą rozmawiałeś? Napisała ten żart.
- Zabawny. - Ucieszy się, jak jej powiem.
Ale powiedziałeś to dosyć agresywnie.
Rozumiem, chciałeś zrobić wrażenie.
Zatem wiedz, że ci się udało.
- Zrobiłeś. - Dziękuję.
Możesz wyluzować, bo to było tylko w ramach żartu.
- Jest różnica, prawda? - Nie.
Nie ma różnicy. Radzę po prostu wyluzować.
Lot komercyjny? Z twoją kasą leciałbym prywatnym…
Stary, pora zająć miejsce, zaraz wystartujemy.
Jesteś menadżerem?
No jasne.
Proszę zająć miejsce.
Oczywiście. Opowiada dowcipy, dzięki czemu jesteś bogaty.
Miłego lotu.
Niesamowite.
Telefon mi padł. Masz ładowarkę?
Potrzebuję swojej. Wybacz, pracuję. Dam znać hotelowi, żeby załatwili.
- Hersch, Todd jest bezużyteczny. A ty? - Sprawdzę.
Użyj mojej, ziomie.
Tylko pamiętaj, żeby ją oddać. Nie, żebym ci nie ufał. No bo jesteś…
- Jestem czarnuchem. - Jesteś moim czarnuchem!
Za dwie sekundy cię znokautuję.
- Hersch, błagam cię. - Słyszysz mnie?
Co zyskamy? Trafilibyśmy do więzienia. Niech żyje.
Kid!
Dobrze cię znów widzieć.
- Jak się masz? Co tam, Gene? - To Gene.
Pamiętam cię.
Mam się dobrze.
- Zwłaszcza że jesteś w trasie. - Fajowo.
Gratuluję Antywersum. Prawie miliard wpływów.
- Widziałem pięć razy. - Dziękuję.
Oto nasz apartament prezydencki.
Ma dwie sypialnie. Tam jest główna.
- A ty gdzie? - Blisko, dalej holem.
- Odbiorę to. Wszystko gra? - Śmiga.
- Nara. - Nara.
Zademonstrować oświetlenie? Jest dość skomplikowane.
Nie.
Zobaczę, jak wygląda drugi pokój.
Gdybym tu nabałaganił.
Proszę wybaczyć. Nie powinno być tak ciemno.
Proszę, od razu lepiej…
Co to, kurwa, jest?
- Co to? - Nie wiem. Proszę wybaczyć.
- Przepraszasz? - To jakiś żart.
- Z kogo? Ze mnie czy z ciebie? - Nie wiem.
- To nie jest zabawne. - Co jest?
Co tu, kurwa, robicie?
- Ktoś ty? - A ty kto?
- Co robisz w moim pokoju? - A ty w moim?
- To jest serio? - Nie musimy…
- Co tu, kurwa, robisz? - On jest z tobą?
- Nie. - Czyli jesteś ze mną.
Jeśli się zbliży, rozjebiemy go.
Rozjebiecie mnie?
- „Rozjebiemy”? - Rozjebiemy go. Koniec kropka.
- Nie mogę go rozjebać. - Jak na ulicy.
Siedziałem osiem za zabójstwo, nie boję się.
Co z tego? Wisi mi twoja odsiadka.
- Chcesz mnie zawstydzić przy mojej pani? - Żebyś wiedział! Słuchaj.
Stary, jak na ulicy!
- Tylko spróbujcie. - Załatwimy go.
- Kurwa, na trzy. - Chodźcie.
- Raz. Dwa. - No dalej.
Ditmarze, chodź! Trzy!
Śmiało, Ditmarze!
Proszę.
Co tam, Carltonie?
- Co tam? - Co tam?
- Mój brat tu zamieszka.
- Wkręcamy cię. - Dobrze.
- Robi takie rzeczy. - Wkręcamy cię z moją dziewczyną.
Zatem witam serdecznie w Four Seasons w Filadelfii.
Tak. Też pana witam.
Stary, dmuchana lalka?
Coś nowego.
- Tak, bracie. - Boże.
Prawie straciłem płuco podczas nadmuchiwania.
Wiesz, że powiesili cenę pokoju na ścianie?
- Pięć tysięcy dolarów za noc. - Od lat nie płacę za pokój.
Może wywieszają to, żeby ludzie wiedzieli,
że przeciętnych sukinsynów na niego nie stać.
Ale wiesz, że nie dają mi pokoju? Pracuję na niego.
Nie twierdziłem inaczej. Jesteś przewrażliwiony.
A co ty na to? Fajnie cię widzieć.
Też się cieszę, że cię widzę.
Sięgasz coraz wyżej.
- Tak jest. - Dajesz czadu.
- Masz trasę. - Tak jest.
Film dla dzieciaków idzie na rekord.
Nie jest dla dzieciaków, jest o superbohaterach.
I zarobił prawie miliard dolarów.
Nie widziałem go, stary.
Chciałem pójść, ale to nie moja bajka.
Nie? Ale wiesz, że jest dla dzieci?
Musi być. Twoje filmy nie zarabiają miliarda.
Tak, film dla dzieci.
Christianowi się podoba?
Christian lubi wszystko, co robię.
Serio? A nie próbuje być miły?
Syn miałby mnie okłamywać?
Powiem tak. Nieważne, czy widziałeś, czy się spodobało.
Studio chce mi dać 25 milionów za sequel.
- Cholercia. - Ktoś go lubi.
O, tak.
Jasne. Tu masz pełną rację.
Dzieciaki to uwielbiają.
To było trzecie czy czwarte „dzieciaki”? Nie nadążam.
- Przykro mi z powodu restauracji. - Jeszcze nie upadła.
Muszę wyjaśnić parę spraw, ale nie upadła.
- Wciąż mam koncesję na alkohol. - Ale bez restauracji.
Dopóki mam licencję, powrót jest możliwy.
Koncesja jest bezwartościowa bez restauracji.
Ile wisisz? 1,3 miliona?
To już koniec.
Nie. Jasne, jestem zadłużony po uszy, ale wiesz…
Koncesja na alkohol jest niezbywalna.
Warta jest jakieś 400 czy 500 tysięcy.
- Jest dobrze. - Terry mówił, że prosiłeś o 600 000 $.
- Terry jest źle nastawiony! - Przestań, stary.
- Sprawdzałem, sukin… - Dość!
Sześćset tysięcy dolarów?
Aby zarabiać, trzeba wydawać. Przecież wiesz.
Kiedy zarobiłeś?
Powiedz, kiedy zarobiłeś.
Miałeś myjnię.
Potem punkt usług finansowych, który wciąż okradano.
Teraz jest restauracja. Nie chodzi już o pieniądze.
Wiem, stary.
Wiem, że to i owo spieprzyłem.
Nie próbuję być ciężarem.
Wiesz co? Zostawmy już to.
Dopiero się zameldowałem. Widzę starszego brata. Nie teraz.
- No tak. - Zabawmy się.
- No właśnie! - Tak?
Cała twoja dawna ekipa będzie dzisiaj.
W końcu gadasz z sensem.
Cała ekipa? Gus też?
Dawno go nie widziałem. Tęsknię za nim. Jak pierniczy od rzeczy.
- Gusa tam nie będzie. - Dlaczego?
Gus nie żyje.
Jak to, kurwa? Umarł?
Nikt mi nie powiedział. Ty też nie.
Bo Gus żyje!
- Teraz ci wyszło. - Czasem mi się zdarza.
Kazałem ci się ubrać. Tak wychodzisz?
- Co się nie podoba? - To twój strój?
- Musi być marynareczka? - Nie. Bądź sobą. Skoro cię to jara.
Ubiorę się.
Raz dwa i wychodzę.
- Dobrze się dziś zabawimy. - Tak.
Wydawało mi się, że pogodził się już z rozstaniem.
Chyba tak, ale chciał cię zobaczyć w trasie.
Byłoby bosko, ale nie wiem, jak to zrobić.
Nie chcę, żeby myślał, że nie skupiam się na nim
i jego potrzebach.
Wychowujesz go teraz sama, więc muszę się bardziej starać.
Nagroda dla najlepszej pary rozwodników trafia do…
Skoro nas na to stać, zadbajmy o wysoki poziom.
Potrzebuję twojej opinii. Co sądzisz o tym dowcipie?
„Kumple syna mają mnie za superbohatera. Skurwiele chcą się ze mną bić”.
Nie.
Może nieco podkręcę.
„Kumple syna mają mnie za superbohatera…”.
Masz rację, walić to.
Głupi, wyrzucam.
Lecę. Powiedz Christianowi, że go kocham.
Tęsknię i jest dla mnie wszystkim. Okej?
Jasne.
- Hej. - No?
Denerwujesz się? Występujesz po raz pierwszy od dawna.
Pytam cię o dowcip, a ty uważasz, że się denerwuję?
Występy mnie nie denerwują.
Czy jestem wpieniony? To byłoby lepsze pytanie.
Tak. Ograniczam szkody Carltona.
Kid, próba dźwięku!
Daj mi dwie minuty, Hersch. Już idę.
- Serio, muszę iść, Mo. - Powodzenia. Rozbij dla mnie bank.
Masz dom za 17 milionów, więc możesz mnie pocałować w dupę. Pa.
Wierzcie lub nie, ale muszę kończyć, Filadelfio!
Dobrze wiecie, kto jest następny!
Jeden z najzabawniejszych sukinkotów w branży.
W kinie zarabia miliardy dolarów.
Pokazy. Występy komediowe. Ten ziom objechał cały świat.
- Dobra, czas na występ. - Dajemy.
Wiecie, co teraz. Chodźcie tutaj.
- Czas na modlitwę. - Tak jest.
Zaczynamy.
Panie nasz, niech żarty będą zabawne, a recenzje dobre. Amen!
Amen, recenzje są dobre.
One zawsze są dobre.
- Dajesz! - Jasne.
- Chcę bis. - Są gotowi?
- Tak. - No stary!
Sukinsyni, jesteście gotowi na dobrą zabawę?
Co tam, Filadelfio?
Gotowi na dobrą zabawę?
Za słabo, nie słyszę was.
Gotowi na dobrą zabawę?
- Ale, kurwa, odlot! - Czułem się bosko.
- Tak? To było… - Świetne.
- Świetne.
Twój brat z ekipą są za kulisami.
- Pomachałem im, siedzą w kącie. - Okej.
Dobra. Rzucę ci na szybko temat.
Z Carltonem bez zmian.
Pokój dla VIP-ów nie wystarczył, więc dałem mu VVIP-owski.
Nie wiem, co to. Zmyśliłem.
Widzę, że tylko z nim cackasz się jak z jajkiem.
Odpuść temat, stary.
Proszę, odpuść.
Umiem sobie radzić z bratem.
- Umiem. - Tak, to prawda.
Ciężko znosisz czarną politykę rodzinną.
Tu Żyd z Teksasu. Znam świrnięte rodziny.
Żarty zostaw mnie, Todd.
- A tak na serio… - Nie musisz…
- Nie. - Dobra.
Tak szczerze.
Obiecuję, że po tej nocy Carlton przestanie mi mieszać w życiu.
- Dobrze? - Dziękuję.
- Kocham cię, stary. - I ja ciebie.
Poczekam tam z nimi.
Todd, dlaczego wyciął moje żarty?
A to pierwszy raz? Jest jak jest.
Mogę nie lubić jak jest.
Dobra, mów jaśniej.
Chciałam wam powiedzieć w samolocie. Nie będę pisała nieużywanego materiału.
Nie, gdy mam nową ofertę pracy.
- Dobra. Jaką? - Pisanie scenariusza dla Willa Ferrella.
Urzekł go jeden mój scenariusz i chce taki dla siebie.
No dobrze.
Muszę powiedzieć Kidowi.
Że odchodzisz?
Nie używa mojego materiału, więc po co tu jestem?
Wybacz, nie możesz odejść.
Bo jestem dla niego tak cenna?
- Moje żarty są mu nieodzowne? - Chodzi też o to, jak się z nim droczysz.
Razem tworzymy małą rodzinę. Dajesz mu popalić.
Dzięki temu czuje się zwyczajny. I za to ci płacimy.
Bardzo sowicie.
Mała rada?
Tylko nie każ mi wyluzować albo się napić, bo wydrapię ci oczy.
Rób to i to.
Weź tę robotę, siedź cicho i walcz dalej o żarty.
No dobrze.
Dobra, ale tylko jeśli o tym wie.
Ja ustalę, kiedy się dowie.
- Jasne. - Dobrej nocy.
- Dzięki. - Moje gratulacje.
Jasne.
- Co tam? - Jak leci?
Ekstra.
Mój ziom. Doceniam.
Hej. Co tam?
- Luz. - Jest git?
Baw się dobrze. Miło mi.
Zaczynamy.
Chodź.
- To ty. - No hej.
Siema, stary.
- Siema! Dobrze cię widzieć. - Kopę lat, stary!
- Dobrze cię widzieć. Gus! - Brachu!
- Szmat czasu! - Kurde!
- Stary! - Jak leci?
Gorzej niż tobie. Lepiej niż Carltonowi.
- No weź. - Nieważne już.
To co robimy?
Jak to? Uderzamy do klubu.
- A ty z nami, gwiazdorze. - Do klubu? Z wami frajerami?
Nie. Mój brat wie, jak usunąć się z miejsca zbrodni.
Do tego ma tam swoją przyzwoitkę.
No tak.
- Nieswojo wam? - Jest taki poważny.
Ani słowa więcej.
Nie chcę, żeby było dziwnie.
Dam sobie radę, ziomie. Dziękuję.
Tak będzie lepiej? Wszystko gra?
Potrzebujemy drinków. Ja się tym zajmę. Zaczynamy.
Dajesz. Zróbmy to.
- Napoje? - Czy shoty?
- Najlepsza wódka. - Właśnie.
Dawaj wódkę.
Na szybko. Wiesz, że nie chcę pić.
Już pół roku jestem trzeźwy.
Tyle razy wracałeś do picia, że umknęło mi to.
Nie możemy świętować bez ciebie. Wypij mały łyczek.
Mały łyczek.
Toast za mojego młodszego brata.
- Zawsze mnie wspiera. - Właśnie.
- Tak jest.
Mój ziom.
O tak.
Napełnij je!
Wiesz, jak jest. Jeden po drugim!
- No tak. - Jeden po drugim.
Mój człowiek!
Co jest? Dopij, stary.
Chcesz, żebyśmy założyli mu sutek? Wypij.
Dodamy trochę soli, smoczek i dopij.
Dalej! Trzymaj tempo!
- Dajemy. - Do dna.
- Oto i on! - O to nam chodziło!
- Jak kiedyś! - Zabawimy się.
Wybaczcie na sekundę.
No dobra.
No i proszę.
Chwileczkę. Poszliśmy na twój film.
Połowę żartów nie usłyszeliśmy, bo C śmiał się do rozpuku.
- Carlton? - Tak, Carlton.
- Nie wspomniał, że go widział? - Dlaczego tak mówisz?
Nie. Powiedział, że dobrze się razem bawiliście.
- Ponoć się wkręciliście. - Było w dechę.
- Jesteśmy z ciebie dumni. - Przestań. Wiele to dla mnie znaczy.
Chciałem was przedstawić moim przyjaciołom.
Dziękuję, że przyszłyście. Doceniam to.
Nie musimy iść do klubu. Zrobimy tu własny!
Właśnie. Panie, wiecie, kto to jest?
Jasne.
- Przedstawcie się. - Co powiesz na wspólne zdjęcie?
- Tak? Dziękuję. - Pewnie.
Świetne. Dziękuję.
Wybacz, to było…
Tym razem jeden shot. Tylko jeden?
- No dobrze. - Dawaj.
- Dobra. - Kolejny.
- Jeszcze? Cholera. Chwila. - Tak.
No i proszę.
No i?
Obłęd. Nie do wiary, że tak mnie spiłaś. Cholera.
- Jesteś spoko. Sekundę. - Jasne.
Dobra. Hej.
Muszę stąd spieprzać.
- Już się napiłeś. - Nie.
Dawno nie byłem tak wstawiony.
Jestem czysty już kawał czasu.
To będzie nasz sekret.
- Poza tym potrzebuję skrzydłowego. - Ty?
Tak, nie możesz odejść. Zostań.
Zostanę, jeśli tego chcesz.
Ale nie licz, że posiedzę całą noc.
- Zostanę na chwilę. - Stary.
Kocham cię, stary.
- No nie, kocham cię. - Ja ciebie też.
Nie chciałem cię zawieść. Przepraszam cię.
Za wszystko.
Może jutro porozmawiamy o pieniądzach?
Mogę uratować tę restaurację.
Słyszę cię.
Ale ty też musisz mnie posłuchać.
Nie zawiodłeś mnie.
Kiedy mnie zawiodłeś? Nigdy tak nie mówiłem.
- Ty to wciąż powtarzasz. - No dobrze.
Ale wciąż powtarzasz, że czegoś potrzebujesz.
„Potrzebuję”.
Nie potrzebujesz. Chcesz.
To, czego potrzebujesz, różni się od tego, czego chcesz.
Może to wszystko stało się nie bez powodu.
Miało ci to coś udowodnić. Czaisz?
Żebyś złapał inną perspektywę.
No tak.
Ale jesteśmy tu na twoją cześć.
- Na moją cześć? - Tak, na twoją.
Brzmi fajnie.
Szybkie pytanie.
Wiem, że jestem twoim skrzydłowym, ale czy ona jest ładna?
- Myślę, że jest ładna. - No jest, stary.
K? K, obudź się.
Obudź się.
Pobudka. Dalej.
No obudź się.
Co ty odpierniczasz?
Wypad z mojego pokoju.
- Co ty odpierniczasz? - Chodź.
Co ty wyprawiasz? No co?
- Co brałeś, K? - Nic nie brałem.
- Co jej dałeś? - Nikomu nic nie dałem.
- Co ty pieprzysz? - Cholera.
Co się stało?
- No co, kurwa? - Mamy problem.
- Jaki znów problem? - Nie żyje.
Nie żyje, stary.
Jak to, kurwa, nie żyje? Sprawdzałeś, czy oddycha?
Carltonie, sprawdziłeś ją, kurwa?
Oksykodon. Te silne tabletki.
Wezwę pieprzoną karetkę.
- Wezwę karetkę. - Nie.
Daj mi wezwać pieprzoną karetkę.
Wtedy wezwą cholerną policję.
Wezwą jebane gliny.
- Ma dzieci? - Skąd mam, kurwa, wiedzieć?
Zrobiła nam wspólne zdjęcie? Widzieli, jak z nami wychodziła?
Widzieli, jak wychodzisz z hotelu i potem wracasz.
Jasne, że cię widzieli. Musisz teraz mądrze postąpić.
- Idę po swój telefon. - Co ty odpierniczasz?
Myślisz, że tu chodzi o jakąś jazdę pod wpływem?
Któreś z tych twoich twitterowych jazd? Stary, tam leży trup.
Zdaję sobie sprawę z cholernej sytuacji.
Ale mogę zadzwonić do Todda.
Przyjdzie i pomoże nam posprzątać ten pierdolnik.
Twoja niańka nam nie pomoże, bo będzie to roztrząsać tygodniami.
W twoim łóżku leży martwa babka.
Obok ciebie!
Kurwa.
Spieprzyłem sprawę.
Spieprzyłem, stary.
Cholera.
Zajmę się tym, stary.
Jak to? Co ty gadasz?
Rozumiesz, co się, kurwa, dzieje?
Stracę wszystko, na co ciężko pracowałem, na co zapieprzałem.
Będzie gówno warte. Co powiem Mo?
Jak mam to wytłumaczyć Christianowi?
Muszę zadzwonić do kogoś,
kto nam pomoże
zająć się tym gównem.
Cicho już. Mówiłem, że się tym zajmę.
Co zrobisz, Carltonie?
No dobrze.
Powiemy glinom, że była ze mną.
Przyprowadziłem ją tutaj, spała w moim pokoju, a ty w swoim.
No i przedawkowała u mnie.
Nic o tym nie wiesz.
Jeśli policja kogoś aresztuje, to mnie.
Nikt nie będzie nic podejrzewać, bo mam już kartotekę.
No właśnie.
W ten sposób nie będziesz w to zamieszany.
To twój plan, C?
No tak.
Nie weźmiesz tego na siebie.
To się nie uda. Nawet gdyby gliny ci uwierzyły,
media stworzą własny spin.
„Martwa laska w pokoju Kida”.
Taki będzie nagłówek i tak powiedzą w CNN.
- Tak powiedzą w CNN. - Dobrze.
Wymyślmy lepszy plan.
Trzeba było zrobić to, co powinienem.
Czyli?
Zachować trzeźwość.
I szczerze powiedzieć ci, że trzeba być lepszym.
Zapomnij o pieprzonej restauracji. Odpuść.
Dałem ciała na całego. Instynkt podpowiadał mi, żeby wyjść.
Mówił: „Spieprzaj stąd”.
Nie myl instynktu z fiutem.
Jak wspominałem, musimy wymyślić lepszy plan.
O ile go masz.
Jeśli chcesz dalej się użalać, spieprzam stąd.
Nie uwierzą w twój plan, C.
Ale zgadzam się, nie mogę powiedzieć Toddowi.
Może być inne wyjście.
- To znaczy? - Zadzwonię do znajomego.
- Czekaj. - Kazałeś mi do nikogo nie dzwonić.
Teraz mamy zadzwonić do kogoś?
Do jednego greckiego gangstera.
- Wie, jak to załatwić. - No nie wiem.
- Nie wiesz? - Nie wiem.
Powiedz wprost, że mi nie ufasz.
Albo że we mnie nie wierzysz.
Będziesz miał przesrane i nie wiesz?
Wczoraj byłeś większą gwiazdą od Eddiego Murphy'ego.
Teraz skandalem przyćmisz wszystkich.
Myślisz, że fani łykną to gówno
i się z tym pogodzą? Nie potrzebujesz tego.
K, posłuchaj mnie. Zajmę się tym, dobrze?
Nie możesz tego spieprzyć.
Nie możesz!
Tym razem naprawdę nie możesz mi nawalić.
Mama mówiła, że dobry Bóg nie ześle na nas więcej, niż potrafimy znieść.
No już, stary.
Co ten koleś ma zrobić?
Im mniej wiesz, tym lepiej.
Zachowaj spokój. Zadzwoni, jak dotrze.
Miał zadzwonić.
Musisz otworzyć.
Otwórz drzwi.
Co tam, Hersch?
Sprawdzam, co u Kida, zanim pójdę spać.
Ma się dobrze, stary.
Zaiskrzyło z taką jedną lasencją.
Jest spoko.
Próbujemy odsunąć go od tego typu rzeczy. Jego hit zaraz zarobi miliard.
Słuchaj.
Sam mam tu smakowitą przekąskę na noc.
Właśnie chciałem ją skosztować.
Musi być gotowy do wyjścia o ósmej rano.
- Jasne. - Ma pokaz.
Dobra. Jasna sprawa.
Przekaż Toddowi, że wszystko gra. Zaiskrzyło z panienką. Została na noc.
- Dobra. Nara. - Na razie.
- Ósma rano. - Ósma.
Ja pieprzę. Wystraszył mnie na śmierć.
- Co to za pokaz? - Cholera. Dla dzieci.
Puszczą im Antywersum.
Właśnie.
Siema.
Jesteś już?
Dobra, 1437.
Spoko.
Dobra, przyszedł.
Zaczynamy zabawę. Co tam, Carltonie?
Czy ktoś cię widział?
Nie wiedzą, po co tu jestem, więc jebać ich.
Cały czas mówiłeś, że to twój brat.
Myślałem, że ściemniasz.
Teraz mogę go poznać, bo kogoś zabił.
Ma dziwne poczucie humoru.
K, to Ari. Ari, to K, mój brat.
Hej, bracie Carltona.
- Nikogo nie zabiłem. - Nikogo nie zabił?
To gdzie Śpiąca Królewna?
- W sypialni. - No jasne.
- Wypadek czy coś dla tabloidów? - Wypadek.
Wszyscy tak twierdzą.
Dopóki nie oczyszczą się z zarzutów albo nie napiszą pamiętników.
Celebryci! Są zabawni, prawda?
- Masz popieprzone żarty. - Halo? Kochanie, jestem w domu.
Ma zjebane poczucie humoru, ale jest skrupulatny. To zawodowiec.
Jest zawodowcem czy chce zostać komikiem?
Co to było? To miał być żart?
Nie żyje. Bardziej martwa być nie może.
Zrobimy tak.
Zamówimy obsługę hotelową dla dwóch.
Dwa steki, dwa jajka, sok.
Ziemniaki z cebulką. Lubisz? Trochę bekonu.
Herbatę i kawę.
I cheeseburgera. Dobrze?
Udaj się na skrzyżowanie 20th i Commerce.
Znajdziesz tam beżowego Chryslera 300.
Podjedź nim do wejścia służbowego na Cuthbert Street.
Zaparkuj autem w kierunku zachodnim, sześć metrów od żółtych drzwi.
Posłuchaj, co ważniejsze, wjedź tyłem od 19th Street.
Dlaczego? Bo Chase Bank ma kamery. Nie mogę patrzeć na tę twarz!
- No bo… Zrozumiałeś? - Tak.
Tak.
C, rozumiesz?
Tak. Kid, jesteś religijny?
- Co? - Bóg! Wierzysz w Boga?
Nie trzeba wierzyć w Boga, by wierzyć w anioły.
Pomyśl o mnie jak o aniele,
który przybył do ciebie w czarną godzinę, aby cię przez nią poprowadzić.
Zanim odejdę w niepamięć.
Ładne, prawda?
Nie.
Gdy tak to ujmiesz, wcale nie jest.
Będzie, jak już uda się to zamknąć.
Dobra, wszystko zamówione.
Kid, musisz się ogarnąć, jasne?
Pozbądź się tej miny, gdy zjawi się obsługa.
Jakiej miny?
Miny „dziewczyna umarła w moim pokoju po tym,
jak uprawiałem z nią seks”.
Ari. Wyłączmy z tego K.
Zajmę się tym.
Załatw wózek i samochód.
Ja zacznę tam.
Co tam będziesz robił?
Jakoś musi wejść do wózka.
Nie będzie to ładne,
ale zapraszam, jeśli od tego ci staje.
- Czy on sobie ze mną pogrywa? - Przestań!
- Idź do mojego pokoju. - To gra?
- Nie. Idź. - Chodzi o moje życie.
- Chodźmy. - Czemu mówi o moim kutasie?
- Chodź. - C, to nie…
- Bawi go to. - Do pokoju.
Dobrze. Wyluzuj. Zaraz będzie po wszystkim.
W co ja się, kurwa, wpakowałem?
Chcę, żebyś był
Blisko mnie Ty wysoko, ja nisko
Ja śpiewam „blisko” A ty „blisko”
- Napisałem to, gdy spałeś. - Gdzie ona jest?
Nie ma jej już.
Czego się spodziewałeś?
Mamy też to, więc kiedy Carlton wróci… zobacz.
Musicie to zjeść. Albo spuść połowę w kiblu. Nieważne.
Aby wyglądało, że ktoś to zjadł.
Nie załatwiłem świeżej pościeli, bo musiałbym wezwać sprzątaczkę.
Brudne prześcieradła leżą na podłodze.
Włóż je do wanny,
polej gorącą wodą i przepłucz szamponem.
Użyj wszystkiego, by pozbyć się jej zapachu i włosów.
Rzecz jasna, nie blokuj odpływu.
Załapałeś?
Mam zapisać?
Żartuję sobie. To pieprzone przestępstwo. Miałbym to zapisywać?
Ale powinieneś odpowiedzieć na jedno pytanie.
Jeśli ktoś zapyta: „Widziałeś tę dziewczynę?”.
Odpowiedz: „O kim ty, kurwa, mówisz?”.
Nie udawaj, że to pierwsza fanka, której imienia nie pamiętasz.
Pewnie dlatego się rozwodzisz.
Nie patrz tak na mnie. Pisali o tym w prasie.
Trzeba pamiętać o jednej zasadzie.
Dopóki nie ma ciała, nie ma przestępstwa.
Takie dziewczyny ciągle znikają
i nikt ich nie szuka.
Wszystko gra?
Porozmawiajmy o honorarium.
Carlton powiedział, że…
- zrobisz to w ramach przysługi. - Wystąpisz u mnie w domu za darmo?
Dobrze, ile…
Ile coś takiego kosztuje? Pięćdziesiąt tysięcy dolarów?
Pięćdziesiąt tysięcy?
Jesteś bogaty.
Zarobiłeś jakieś 68 milionów dzięki występom i filmom.
Tylko w tym roku.
Nie sądzę, żeby 50 wystarczyło.
Ile?
Myślę o 500 000.
Miesięcznie.
Przez rok.
Pięć…
Pięćset tysięcy dolarów miesięcznie.
Przez rok. Czyli łącznie…
Sześć milionów dolarów.
Co? To za dużo?
Dostałeś tyle za film z Meryl Streep.
Pasowała ci rola kamerdynera? Byłbym nim za sześć milionów.
- Przyjaźnisz się z Carltonem? - To nie uprawnia do gratisów.
- Sześć milionów? - Tak.
Zważywszy na to, ile dałeś Carltonowi.
Jestem wart dużo więcej od niego.
Dlatego mi to zapłacisz.
Pierwsza rata w poniedziałek.
Numer jest na wizytówce.
Nie usłyszę od ciebie do siódmej rano,
pojawi się news na TMZ…
który zapadnie w pamięć.
Jeśli myślisz, że powiem glinom, nie martw się.
Zrobię ci coś o wiele gorszego, jeśli mi nie zapłacisz.
No już, jedz.
Wszystko załatwione.
Wszystko gra.
Wszystko będzie dobrze.
Będzie dobrze?
No tak.
- Zażądał sześć milionów dolarów. - Że co?
Nie zrobiłby tego.
Zrobił to, gdy cię nie było. Chciał sześć milionów dolarów.
Sukinsyn!
Słuchaj, K.
Wiedziałem, że będzie kosztował, ale nie, że tyle.
Pogadam z nim. Znam sukinsyna…
Załatwię sprawę.
Zajmę się tym. Dobrze?
Dlaczego zawsze, gdy mi tak mówisz, ładujesz mnie w coraz większe kłopoty?
- Zauważyłeś to? - Zaufaj mi.
Masz się czymś zająć. I gówno.
Poprosiłem cię, C, żebyś mi tym razem nie nawalił.
Tak ci powiedziałem. A koleś chce mnie wydymać.
Dyma mnie. Nie potrafisz nic zrobić dobrze?
Twój rekord? Sto wtop na sto?
Wiem, że tak, bo mam ludzi w Los Angeles, którzy to liczą.
Liczą to w dolarach!
W pieprzonych dolarach, które wydaje na twoją żałosną osobę.
Uważaj.
Bo co?
Gdyby Piątek Trzynastego był osobą, byłby tobą.
Jestem młodszy, a całe życie się tobą zajmowałem!
Niepojęte. Tyle ci dałem i tak mi się odwdzięczasz?
Nie pieprz mi tutaj.
- Przez ciebie nie zostałem sportowcem. - Dość już!
Nie pieprz! Dorwali cię na dilowaniu i dlatego.
No jasne.
Nie ciebie jednego złapali, ale inni odbudowali sobie życie.
Jak Jay-Z albo Biggie. Jakoś im się udało.
A co zrobił mój brat? To, co zawsze.
Znalazł sposób, by przegrać.
Bo tak robisz. Przegrywasz.
Udoskonaliłeś rolę przegrywa i kto z kim przystaje, takim się staje.
Zadaję się z tobą, ale mogę stracić dużo więcej niż karierę.
O wiele więcej.
Przestałeś być pizdą, bo nie ma ciała?
„Pizdą”.
Jeśli myślisz, że spieprzyłem sprawę,
radź sobie z Arim, jak tylko chcesz.
Ale pamiętaj…
Nie płacisz za to, co ja zjebałem.
Tym razem zjebałeś sam.
Brachu.
- Halo? - Hej.
- Co tam, Terry? Słyszysz mnie? - Kid, to ty?
- Tak. - Która jest godzina? Wszystko gra?
Tak. Ale wiesz…
Trochę późno, ale wszystko gra. Pomyślałem, że…
Chyba czas, żebym…
Żebym zrobił coś więcej dla mojej rodziny.
Głównie dla Carltona.
Nie rozmawiałeś z nim, prawda?
Rozmawialiśmy. Całkiem długo.
Może lepiej obudźmy Todda.
- Nie rób tego, Terry. - Co?
Masz tego nie robić. Nie dzwonię do Todda, tylko do ciebie.
- Jasne. - Chcę, żebyś posłuchał.
Dobra.
Dla odmiany posłuchaj.
Dobrze.
Chcę…
- Chcę po raz ostatni wspomóc Carltona. - Dobrze. Ile? Kiedy?
Jeśli mam to uczynić, chcę to zrobić porządnie.
Chciałbym mu dać…
Chciałbym mu dać jakieś 500.
Pięćset tysięcy na początku każdego miesiąca.
Przez rok.
Kid, mam wysłać policję do twojego pokoju?
Daj mi jakiś znak.
- Jest tam? - Nie, Terry. O co cię prosiłem?
- Wiem, ale… - O co cię prosiłem?
- Ale… - Choć raz wykonuj swoją cholerną pracę.
- Rozumiem. - Masz zaopiekować się moim bratem.
Czyli rano zadzwoń do pieprzonego banku
i powiedz im, czego chcę.
Przelej pieniądze na konto Carltona,
a potem ustaw przelewy,
żeby wychodziły na koniec miesiąca i…
Kid, nie można po prostu dać komuś takiej kasy.
Nie można.
Takie przelewy trzeba zgłaszać.
O czym ty mówisz? Od kiedy?
Kiedy musiałem coś takiego robić?
Takie jest prawo. Co roku jest audyt każdy wydanego grosza.
Kid, zajmuję się tym od dawna.
Taka forsa nie kupi tego, czego oczekujesz.
To zielone światło, żeby wracać po więcej.
Z takimi pieniędzmi nie ma ostatniego razu.
ARI PETRAKIS – PRZEDSIĘBIORCA
- Rozumiem. - Dobra.
- Muszę przemyśleć… - Dobra.
Muszę wszystko przemyśleć.
- Zaczekaj. - Na spokojnie.
- Zaczekaj i nic nie rób. - Dobrze.
- Dopóki nie powiem. - Jasne.
Radzę ponownie otworzyć restaurację,
możesz publicznie przepuścić tam kasę.
Celebryci zawsze szastają kasą w restauracjach. Prosta sprawa.
Jak to rozegramy?
Dam ci pieniądze.
Ale jeśli chcesz sześć milionów, nie wystarczy stwierdzić, że wszystko gra.
Jak mogę cię uspokoić?
Skąd mam wiedzieć, że mnie nie wydasz?
Że nie wygadasz się światu? Kto jeszcze wie, że tu jesteś?
Kto wie o tym i o mnie?
- Nic nie wiem. - Nikt.
Poza twoim bratem.
- Będziesz musiał mi zaufać. - Nie.
W dupę, to nie przejdzie.
Musisz się bardziej postarać, żeby mnie przekonać, Ari.
Rozwiej moje obawy.
Bo jak nie, może zatrzymam pieniądze.
Zaryzykuję z glinami.
A nuż trafimy do jednej celi.
Może tak się stanie.
Przykro mi, ale kiepski z ciebie aktor.
Ale zagram z tobą, panie Hollywood. Co powiesz na to?
W mojej branży, gdy ktoś odkryje, że komuś trafił się łakomy kąsek,
chce coś z tego mieć. Wolę tego uniknąć.
Nie rozpowiada się, gdzie się odkryło złoto.1
Zachowuje się to dla siebie. Tak, przyjacielu, planuję postąpić z tobą.
Co z pieprzoną Daphne?
Skąd pewność, że policja nie znajdzie jej ciała?
Bo ukryłem je w bezpiecznym miejscu.
Skąd mam wiedzieć, że za miesiąc nie zażądasz więcej?
Gdy zrealizuję pierwszy czek, stanę się twym partnerem.
- Dzielimy ryzyko. - Partnerem?
Muszę ci po prostu zaufać?
Restauracja brzmi nieźle.
Dobrze.
Będzie na ciebie i Carltona. Dalej sobie poradzicie.
Potem już nie chcę z tobą rozmawiać. Nie chcę cię widzieć.
Nie chcę już mieć z tobą żadnego związku.
Nie wiem, czy to wyjdzie.
Myślałem o tym, żeby zostać aktorem.
Dałbyś mi rolę w jednym ze swoich filmów.
Myślisz, że możesz na mnie nasrać?
Że się na to zgodzę, bo potrzebuję twojej pomocy?
Kid, idź ochłoń pod prysznicem.
Wysraj się porządnie. I nie budź się obok martwych lasek.
Sprawa wtedy zniknie.
Nie będzie trzeba tego powtarzać. Pasuje?
Jak wyniosłeś ciało?
- Tu jest hotel. Kamery są wszędzie. - Musiałem połamać kości.
Złożyłem ją w kulkę
i wepchnąłem do wózka.
Zawiozłem go do windy towarowej.
Kamery na czwartym pierwsze są wyłączone. Zeszliśmy tam…
Tam jest zsyp na śmieci, prowadzi do kontenera na ulicy Cuthbert.
Kiedyś miałem kontrakt w tym hotelu, więc…
Potem owinąłem ją w brezent.
Wraz z twoim bratem wcisnęliśmy ją do bagażnika
i odjechaliśmy.
No dobrze.
Teraz ja mam pytanie.
- Jakie to uczucie być tak bogatym? - Jesteś odjechany.
To skomplikowane.
Mam czas.
Nie wątpię.
Na wszystko zapracowałem. Sam.
Nie prosiłem o jałmużnę. Nie brałem niczego, co nie było moje.
Nigdy nikogo nie skrzywdziłem. Pociągnąłem za sobą mnóstwo osób.
Mnóstwo. Teraz na mnie liczą.
- A ty polegasz na mnie. - Bycie bogatym nie jest takie proste.
Podobnie jak wyciągnięcie stąd ciała. Jest dużo zwrotów akcji.
Zabawne jest to, że im więcej zarabiasz, tym bardziej zdajesz sobie sprawę,
- że pieniądze nie są kluczowe. - Naprawdę w to wierzysz?
Pytam, bo widziałem, jak w telewizji sprzedajesz teksty motywacyjne.
Myślałem, że to bzdury, chwyt reklamowy,
ale teraz mi pieprzysz, że w to wierzysz?
- Tak. - Dobra.
Dlatego wkurzam się, kiedy ludzie dopieprzają się do mnie
i myślą, że im się upiecze. W cholerę mnie to wkurza,
bo mam swe przekonania i nie chcę, by ktoś mnie wykorzystywał.
Wypiszesz już pieprzony czek?
Jasne.
Wypisać pieprzony czek.
Tak łatwo bierze się kasę, prawda?
Wszyscy tylko ode mnie biorą.
Dlaczego nie? Przecież to nic dla mnie.
Ludzie zakładają, że to łatwe,
ale różnica między tobą a innymi polega na tym…
że popełniłeś błąd.
Powiedziałeś mi, jak wynieść pieprzone ciało!
Ty skurwielu!
Pieprz się!
Chcesz ode mnie brać?
Chcesz, kurwa, ode mnie brać?
Pieprz się.
Spieprzaj ze mnie.
CHRISTIAN – TATA #1
Czemu nie śpisz? U was jest druga rano.
Patrick nocował u nas i obejrzeliśmy straszny film.
- Miałeś nie oglądać filmów grozy. - No wiem.
Patrick śpi, a ja się boję.
Nie musisz się bać.
Już ci mówiłem. Poza tym potwory…
Potwory atakują tylko tych, którzy się boją.
Dobrze się bawisz?
Nie.
Nie bawię się dobrze.
Idź spać. Zadzwonię rano.
No dobrze. Kocham cię.
Tęsknię.
Ja za tobą też.
Idź spać, tato.
Coś ty, kurwa, zrobił?
Uznałem, że nie chcę płacić sześciu baniek.
Napisy: Przemysław Stępień