LONDYŃSKI WEST END 1953
Pułapka na myszy Agathy Christie.
Moim zdaniem drugorzędna historia kryminalna.
Nie żebym ją oglądał.
Ale to rzecz z gatunku "kto zabił". Każda powiela ten sam schemat.
Znacie go.
Niekończący się prolog, w którym poznajemy głównych bohaterów,
świat, który zamieszkują,
a potem najmniej sympatyczna postać pada trupem.
Morderstwo?
Zjawia się znużony życiem detektyw.
Zaczyna węszyć.
Przesłuchuje świadków, podejmuje parę mylnych tropów...
A potem zbiera wszystkich podejrzanych w bawialni,
wskazuje palcem na najmniej podejrzanego typa, bo ten...
sam nie wiem...
dziwnie wiąże sznurówki...
Obejrzeliście sztukę, więc staliście się wspólnikami zbrodni.
Pamiętajcie zatem,
dla waszego własnego dobra,
by poza murami teatru nie wyjawić nikomu,
kto zabił.
Ale co ja tam wiem. Brytole łykają to jak pelikany.
Sztuka okazuje się przebojem i dojną krową.
A oto zarządzająca mleczarnią Petula Spencer.
NIE PRZYJADĘ NA BANKIET. POSYŁAM TORT. AGATHA.
A ta wystawna feta to bankiet z okazji setnego przedstawienia.
Producent filmowy John Woolf marzy o równie kasowej ekranizacji sztuki.
Tu widzimy go w ramionach dotkniętej lekką paranoją żony.
Czuję powiew śmierci.
To pewnie przeciąg.
I tu pojawiam się ja, czyli Leo Kopernick.
Wzięty hollywoodzki reżyser,
który ma zadbać o to, żeby film był odrobinę mniej nudny od sztuki.
Co nie jest łatwe, kiedy scenarzystą jest nadęty do granic bubek,
Mervyn Cocker-Norris.
Ależ ty jesteś wysoki.
Tak? Nawet nie zauważyłem.
A co ci się stało?
Mały wypadek za kulisami.
Jasne, gość jest wykształcony i zna wiele fikuśnych słówek,
ale chyba w życiu nie oglądał filmu, że o napisaniu scenariusza nie wspomnę.
Nikt ważny.
Czasem przesadzasz z graniem porywczego neapolitańczyka.
Fajna marynareczka.
Wiesz... przynieś mi porządnego drinka, dobra, mały?
Pół litra żytniej, burbona
czy w ostateczności oleju napędowego.
Na jednej nodze.
W Anglii nazywa się to dobrą obsługą.
Stacjonowałem tu podczas wojny.
Tubylcy są dziś bardziej spięci, niż w czasach
gdy śmigała im nad głowami Luftwaffe.
Mervyn?
Nie w domu? Myślałem, że termin goni.
I ja tak myślałem.
Ale szanowny reżyser podarł scenariusz
i kazał zacząć od nowa.
Uważa, że widzowie wyjdą protestować na ulicę,
jeśli w pierwszych kadrach nikt nie zginie nagłą śmiercią.
Wiedz, że nie odzywamy się do siebie.
Merv!
Najbardziej przewrażliwiony londyński scenarzysta.
Jak tam Pułapka na myszy? Złapali sprawcę?
Ani myślę wysłuchiwać tu obelg.
Woli ich słuchać tam.
A oto coś, co w tych stronach udaje splendor.
Sheila Sim i Dickie Attenborough.
Młodziak lubi brzmienie własnego głosu.
Zakład, że palnie mówkę?
- Chyba muszę wygłosić parę słów. - Nie za dużo.
- Mówiłem kiedyś za dużo? - Na naszym weselu.
- Ledwo zdążyliśmy na podróż poślubną. - Kochani, jesteście tacy mili.
Proszę teraz o wzniesienie kieliszków
za naszą starą budę.
Pułapka dobiła setki i nie padła.
Zdrowie!
Coś jeszcze dobiło setki i nie padło. Mamusia Petuli.
Stara szajbuska ma świra na punkcie owoców morza.
Donieśli świeże langustynki.
Przepraszam, muszę się tym zająć.
Mamo! Błagam, już się najadłaś.
Nie mam w zwyczaju plotkować, ale...
tutejsze dziewczyny aż piszczą, słysząc amerykański akcent
i widząc w duszy parę nylonowych pończoch. Jednak ich mężów...
Czas dać ci nauczkę.
...niełatwo sobie zjednać.
Ostrzegam, uczyłem się boksu w RAF-ie.
A ja się uczyłem pilotażu w hali bokserskiej.
To wszystko wyjaśnia,
choć w nieco okrężny sposób,
jak trafiłem za kulisy teatru przynaglony potrzebą zmiany ubrań.
Halo?
WYJŚCIE
O kurka...
Chyba mogłem się tego spodziewać.
Najmniej sympatyczna postać zawsze pada trupem.
Klasyka gatunku "kto zabił".
Powielany w nieskończoność schemat.
PATRZ, JAK KRĘCĄ
W ROLI GŁÓWNEJ Richard ATTENBOROUGH
JAKO ŚLEDCZY TROTTER
Zamknięte!
Spadaj pan!
Doprawdy.
Najmocniej przepraszam, panie inspektorze.
- Polecono mi nikogo nie wpuszczać. - Proszę otworzyć.
Oczywiście. Nie poznałam pana.
Dopiero co trafiłam do jednostki.
Spodziewałam się Leeke'a i Priestleya.
Ostrożnie.
Proszę.
- Pani konstabl... - Stalker.
Boże, przemókł pan.
Oby się pan nie zaziębił... Oczywiście, pan pierwszy.
Denat to Leo Kopernick, reżyser filmowy,
domniemany komunista z czarnej listy Hollywoodu,
przyjechał tu zrealizować projekt Johna Woolfa,
tego słynnego producenta
od Afrykańskiej królowej z Humphreyem Bogartem.
"Natura, panie Allnut, istnieje po to, byśmy mogli się wznieść ponad nią".
To zupełnie nie w stylu Bogarta.
Bo to słowa Katharine Hepburn, też w tym grała, cudownie.
Jestem zapaloną kinomanką.
Ucieczka od rzeczywistości, magia srebrnego ekranu...
- Dziękuję, pani konstabl. - Tak jest.
Ślady szamotaniny.
Która miała miejsce, kiedy zabito panią Boyle.
Panią Boyle?
Tak. To ta pani w pierwszym rzędzie.
Widzę, że ożyła.
Przepraszam. Zamordowana w sztuce. Też przez uduszenie.
Nie żebym to oglądała, choć chciałabym.
To Agatha Christie. Nie ma to jak dobre morderstwo.
- Dziękuję... pani konstabl. - Tak jest.
To ślad po narcie.
Była rekwizytem w sztuce.
Której nie widziałam.
Wgniecenie czaszki to ślad po maszynie do szycia.
Uśmiercono go w kostiumerni
i umieszczono tutaj.
Jako swoisty rekwizyt.
Przepraszam.
Tak, to narta, którą dostał w twarz.
A potem poszło z górki.
Przepraszam. Samo mi się powiedziało.
Widać przyszedł się tu przebrać.
Dlaczego?
10 PRZEDSTAWIEŃ
Wydano bankiet dla uczczenia setnego przedstawienia.
Drugie zero odpadło, kiedy denat trącił biszkopt.
Następnie wylądował pupą w skorupiakach.
Podobno był pijany. W trupa.
To dało więcej frajdy, niż myślałem.
I wyszedł. Nikt go potem nie widział żywego.
Właśnie.
Może wszyscy byli w to zamieszani?
Zabójca usiłował wyrwać denatowi język.
Po co miałby coś takiego robić?
Przepraszam, panie nadinspektorze.
"Panie inspektorze".
Tak, oczywiście.
Przepraszam, że przerywam, jednak...
Petula Spencer, znana impresario.
Dziękuję, pani konstabl.
Jak długo ma pan zamiar nas tu przetrzymywać?
A może to zamierzone? "Niech się drapie, kto ma liszaj"?
Zebrać podejrzanych w jednej sali i maglować, aż do rozwiązania zagadki?
Mervyn Cocker-Norris, przeceniany dramaturg.
Ceniony dramaturg.
Przepraszam, nie umiem odczytać własnego pisma.
Nie żebyśmy byli podejrzani.
Jesteśmy?
Nawiązuję do ulubionego przez Agathę Christie finału,
w którym śledczy zagania podejrza...
Ale to co innego.
- Kontynuujcie. - Dziękuję, Mervyn.
Panie inspektorze, zapewniam, iż darzę stołeczną policję
najwyższym szacunkiem,
ale czy skończy pan przed jutrzejszym
- spektaklem? - Na miłość boską!
- John Woolf, znany producent. - Dziękuję, pani konstabl.
Dochodzenie w sprawie jest ważniejsze niż wyprzedana sala.
To by ci pasowało, co, Woolfie? Chcesz nas zdjąć z afisza.
Ależ skąd.
Jednak przez szacunek dla Leo wypada zamknąć teatr.
Taka bolesna strata.
Panie inspektorze, apeluję o zachowanie umiaru.
Wolałabym nie iść w tej sprawie
do pańskich przełożonych.
Tak, nie chcielibyśmy tego.
Jednak obecnie przezorność nakazuje...
Przezorność?
- On już nie żyje. - On tak, szanowna pani.
Ale nie znamy motywów sprawcy i nie wiemy, czy na tym poprzestanie.
Co to ma znaczyć?
Już nie jesteśmy podejrzanymi.
Jesteśmy też potencjalnymi ofiarami.
Boże, zdjęcie? Wyglądam okropnie.
Przepraszam.
Stoppard!
Do mnie.
KOMISARZ
Dzień dobry.
Co cię podkusiło, żeby zamknąć teatr?
- Protokół, to miejsce zbrodni. - Nie, to katastrofa wizerunkowa.
Jaka?
- Stalker! - Tak!
Nie żebym się czepiał... Tak, proszę.
Nie żebym się czepiał,
ale twoja ostatnia wpadka trafiła na czołówki gazet.
Prasa ciągnie do tego jak pszczoły do miodu.
Wzięła cię na celownik.
Trzeba zadbać o to, żeby kula
ominęła mnie i trafiła ciebie.
- Oczywiście. - Świetnie.
Natychmiast powiadom teatr.
Przezorność nakazuje...
Szef MSW jest bliskim znajomym Agathy Christie
i szwagrem Reksa Harrisona.
- Cudowny aktor. - Tak, dziękuję.
Zainteresowanie prasy jest nam na rękę,
odciągnie uwagę od zabójstw przy Rillington Place.
Zabójstw przy Rillington Place? A co to?
A niech mnie.
Nie słyszałeś? W mieście grasuje seryjny zabójca.
Myślałeś, że to wszystko z twojego powodu?
- Skąd. - Nie.
Właśnie.
Ale nie przekierujemy tam wszystkich sił?
Nie. Wszystkich nie.
Rozumiem, że poznałeś wczoraj konstabl Stalker.
A tak.
- Pani konstabl. - Panie inspektorze.
Nad wyraz kompetentna funkcjonariuszka.
Jeśli się nią umiejętnie pokieruje.
- Zaraz, chyba nie... Chce pan...? - Owszem, chcę.
Wprowadzisz ją w arkana.
Może zarazi cię swoim entuzjazmem dla pracy policyjnej.
Bo kula ma trafić tutaj?
To nie podlega dyskusji.
Mam opinię modernizatora. Muszę podtrzymać to wrażenie.
Oświadczyłem publicznie,
że widzę w kobietach przyszłość policji.
W pełni podzielam pańskie zdanie.
Ale nie szukamy skradzionych łakoci
czy zgubionego roweru, tylko zabójcy,
a jej brak doświadczenia.
Brakowało im doświadczenia w czasie wojny.
Spytaj fryców, czym to się skończyło.
To prawda, ale...
To... już... wszystko. Dziękuję.
- Panie komisarzu. - Inspektorze.
Pani konstabl.
Panie inspektorze.
- Panie komisarzu. - Pani konstabl.
- Przepraszam za wczoraj. Deszcz... - Było, minęło.
Nic się nie stało.
Wszystko dobrze?
Tak. Czy znamy adres denata?
Tak. Laurel Canyon, Hollywood, USA.
Gdzie się zatrzymał w Anglii, pani konstabl?
Szczerze powiedziawszy, monsieur Kopernick nie był najlepszym z gości.
- Zalegał z płatnościami? - Non. Ale nie on regulował należność,
tylko monsieur Woolf.
Z której części Francji pan pochodzi?
Z Belgii.
No tak.
Ojojoj.
Co za chlew.
W Savoyu się nie sprząta?
Hélas, w tym numerze nie.
Pokojówki się buntują.
Oferowaliśmy im podwyżkę, ale one dalej mówią non.
Miał tu miejsce...
incydent.
Zawsze avec monsieur Kopernick
dochodzi do incydentów.
adaptacja sztuki A. Christie pióra M. Cocker-Norrisa
Dziękuję, pani konstabl.
Przepraszam.
Czy któryś z incydentów miał gwałtowny przebieg?
Oui. Une fois.
- Ja źle piszę? - To zły tekst.
Zrobiłem wszystko w granicach gatunku, Woolf był zachwycony!
Woolf nie wie, co to dobry scenariusz.
- A ten jest gówno wart! - Nieprawda! Nie cały.
To, co czytałem, to gówno.
Nie przeczytałeś do końca?
Dziesięć pierwszych stron i nie ma trupa.
Ty szarlatanie! Oddaj!
Posłuchaj. Słuchaj.
Trzeba pójść w innym kierunku!
Zabiję cię za to, Kopernick. Ty mendo!
To równoznaczne z przyznaniem się do winy.
Nie wyciągajmy pochopnych wniosków.
Słusznie.
Wysłuchajmy drugiej strony.
Tak jest. Cocker-Norrisa.
NIE WYCIĄGAĆ POCHOPNYCH WNIOSKÓW
Wszystko pani sobie zapisuje w tym notesiku?
Tylko to, co istotne.
A skąd pani wie, co jest istotne?
Notuję wszystko na bieżąco,
a kiedy już będzie wiadomo, co jest istotne,
będziemy to mieli na piśmie.
- Czyli notuje pani wszystko. - Wszystko.
Tak też myślałem.
Rozgośćcie się, czas na drugie śniadanko.
PUŁAPKA NA MYSZY
Wybaczcie desordre.
Materiały źródłowe do ekranizacji.
Raporty policyjne, protokoły z sądu, wycinki z prasy.
Pułapka na myszy to historia autentyczna.
Naparu z pokrzywy?
Wiem, że nie miał pan czasu oswoić się ze śmiercią pana Kopernicka...
To prawda, że wyrwano mu język?
- Nie mogę ujawniać szczegółów śledztwa... - To było odrażające.
Co?
To Gio, mój siostrzeniec. Choleryk.
Być może przez opary
z chemikaliów. To wypychacz amator.
Zafascynowany makabrą.
Tu mamy jego stymfalijskie ptactwo.
Makabra w ściśle ornitologicznym rozumieniu.
- Ale przyszliście porozmawiać o Leo? - Słyszeliśmy o kłótni w Savoyu.
Ma pan drugą połówkę.
Inspektorze, to był contretemps, nic więcej.
Proszę przeczytać.
"Zabiję cię za to, Kopernick. Ty mendo".
Oczywiście... słowa wyrwane z kontekstu,
wypowiedziane w złości po bezczelnej prowokacji.
Spór dwóch twórców, nic więcej.
Jak ci się podobała Pułapka?
Ta sztuka? Jeszcze na niej nie byłem.
- Mogę streścić... - Nie, nie.
Z grubsza wiem. Gatunek "kto zabił".
Mamy trupa, pojawia się detektyw,
a potem fortunnym trafem wszyscy podejrzani
spotykają się w domu na uboczu.
W rzeczy samej.
Nasz cel: przedstawić tę nieprawdopodobną serię zdarzeń
średnio inteligentnej widowni tak, by jej zbytnio nie urazić.
Pestka. Retrospekcje.
Nie!
Co "nie"?
Żadnych retrospekcji.
Prostacki chwyt dla leni, zaburzający płynność narracji.
Ostatnia deska ratunku zamierającej wyobraźni.
I co dalej? Tablica z napisem "Trzy tygodnie później"?
TRZY TYGODNIE PÓŹNIEJ
Merv, daj spokój. Nie świruj, otwórz.
Nie, niech przyjdzie Woolf.
Co znowu?
Już ci mówię. Proponuję inne zakończenie,
a Cocker-Spaniel-Szmorris zamyka się w łazience.
Zamiast pościgu samochodowego?
Właśnie. Chyba uważa, iż denouement to po francusku "strzelanina".
Może najpierw mnie wysłuchasz, a potem skrytykujesz?
Przygotowałem nawet storyboard. Siadajcie.
Czemu detektyw nie może zebrać wszystkich w pokoju
i wyjawić im, kto zabił?
Dlaczego? Bo to stary, oklepany, opatrzony chwyt.
- No to kto wyjaśni widzom, co jest grane? - Nikt. Nie wiem. Zabójca.
- Widzisz, z czym się użeram? - Usiądźcie, proszę.
A zatem... mamy dom na odludziu.
Podejrzani zbierają się w bawialni.
Widz przysypia.
I nagle... gaśnie światło.
Nasz bohater sięga po rewolwer... rusza do sieni...
Ale zabójca ma zakładniczkę.
I nagle - bum!
Wszędzie płomienie.
Bam! Bam! Nasz bohater dziurawi drania kulami.
Jedna w bebechy!
Jedna w kolano.
A potem, niespodziewanie...
Broń się zacina.
Śledczy staje się łatwym celem.
Nie ta plansza.
Wybaczcie.
Jest bezbronny.
Nasz zabójca, konający, ale nie martwy...
mierzy z broni.
Bum! Strzela.
I nagle
do akcji wkracza partner naszego gliniarza.
Obrywa kulkę.
Nasz gliniarz... tuli go w ramionach, jak ojciec tuliłby dziecko.
Jego twarz to miszmasz emocji.
Chłoniemy obraz piekła.
Jazda kamery w lewo na zabitego kamerdynera.
Hank Williams zaczyna śpiewać. "Ujrzałem światłość".
Do bani.
Nie, skąd...
- Ale nie jesteś zachwycony. - Jasne, że nie jest!
To niedorzeczne!
I niezgodne z resztą filmu.
I co z tego?
Widz pamięta ostatnie 20 minut.
Nonsens.
Nie, suspens.
- Skąd ma rewolwer? - Jest gliną.
- Angielscy policjanci nie są uzbrojeni. - Co? To jak zabijają bandytów?
Nie zabijają. Każą im stać w imieniu prawa.
No to brał udział w wojnie i nie zdał broni.
Cholera, musimy to odłożyć na później.
Słuchaj, Merv...
Nie udostępniłbyś mi swojej chaty?
Na jedną noc.
Przed domem czeka dama, którą chciałbym olśnić.
Bo to prawdziwa dama.
No, a wiesz...
moje mieszkanie to nie Savoy.
Myślałem, że mieszkał w Savoyu.
Przeniósł się tam miesiąc później.
A firma producencka pokryła koszty.
Jak to sobie załatwił, pojęcia nie mam.
Albo czas zmienić agenta, albo miał coś na Woolfa.
Widział pan te kobiety? Co to za jedne?
Znajome z wojny. Niskie aspiracje, jeszcze niższa samoocena.
Nie miałem przyjemności.
Chociaż zaraz...
Skłamałbym.
Merv! Daj spokój.
Mówiąc o darciu scenariusza, nie mówiłem dosłownie.
- Witaj, Leo. - A to coś co tu robi?
Jego syn!
Wykapany ojciec.
A matka?
Nie przyjrzałem się dobrze. Zwyczajna, niezbyt atrakcyjna.
Ciemne włosy, okulary,
grube szkła.
- I wszystko jasne. Cherchez la femme. - Co?
To po belgijsku "Szukajcie kobiety".
Wiem, ale jakiej kobiety?
Matki nieślubnego syna Kopernicka.
Merv zapomniał imienia, ale na pewno jest w notesiku,
który znalazł pan w hotelu. Jeśli ją odszukamy, poznamy prawdę.
Ściągnijmy tu rysownika z posterunku,
zanim Merv wszystko zapomni.
Znów to robię, prawda?
- Wyciągam pochopne wnioski. - Troszeczkę.
Przepraszam.
Pani konstabl.
Mam dla pani bardzo ważne zadanie.
Znajdzie pani budkę telefoniczną. Zadzwoni na posterunek.
Ustali adres producenta Johna Woolfa.
A ja tu poczekam.
Wytwórnia Romulus, Soho. Zapisałam.
Naprawdę?
No tak.
- Brawo. - Dziękuję.
Jedziemy?
Telegram do ciebie.
- Złe wiadomości? - Z wytwórni.
Grace Kelly zagra u Hitchcocka, czyli M jak może następnym razem.
- Grace Kelly? - Tak.
- W roli, którą obiecałeś Sheili? - Zgadza się.
I dlatego jest to taka dobra wiadomość.
Ann?
- Skarbie, co jest? - Obietnic trzeba dotrzymywać.
- Nie rozumiem. - Obiecałeś mi randkę.
- Byłem zajęty. - Wiem, jestem twoją asystentką.
- Kiedy tylko znajdę chwilę... - W środę masz wolny wieczór.
- Serio? Na pewno? Myślałem... - Nie.
Ty wiesz najlepiej. W końcu jesteś moją asystentką.
No to jesteśmy umówieni. Zabiorę cię gdzieś.
Musi pan już iść, jeśli nie chce się pan spóźnić.
Dziękuję.
- Naprawdę, czekają na ciebie w Romulusie. - Jasne.
Co za emocje, prawda?
Z myślą o takich sprawach marzył pan o karierze w policji, prawda?
A ja? Wciągnął mnie wir wydarzeń.
Po wojnie im brakowało funkcjonariuszy, mnie pieniędzy...
Nie, to prawda. Godziny pracy są nieludzkie,
ale nie piszę na maszynie, więc praca w sekretariacie odpadała.
Mogę o coś podpytać?
Za miesiąc staję do egzaminów i mam kilka wątpliwości...
Pani konstabl, właśnie sobie przypomniałem, że...
mam wizytę u dentysty.
Nie wiedziałam, że pan cierpi.
Rutynowe badanie.
- Co mam robić? - Czekać.
A jeśli zjawi się Woolf?
Długo nie zabawię. A pani ma swój...
notesik.
- Oczy szeroko otwarte. - Tak jest!
Wolne żarty...
O nie.
O Boże!
Jeszcze raz to samo.
DENTYSTA
Tu pani jest.
Wszędzie pani szukałem.
A więc opłacał pan
dość ekstrawagancki apartament pana Kopernicka.
To nic nadzwyczajnego.
Zadaniem producenta jest spełnianie zachcianek utalentowanych osób.
Zwłaszcza kiedy pochodzą z Ameryki.
A jednak Savoy to spory wydatek.
Ryzyko zawodowe. Kiedy byłem w Kongu,
kręcąc Afrykańską królową,
Huston i Bogart odmówili picia tamtejszej wody.
Domagali się burbona,
nawet do mycia zębów.
A nie jest to towar, o który łatwo w dżungli.
Pani konstabl Stalker jest wielbicielką tego filmu. Czyż nie?
Wspaniały obraz.
Bardzo pani dziękuję.
- Encyklopedia. Chodzący leksykon kina. - Przesada.
No tak.
- Fałszywa skromność. - Nie.
Więc to nieprawda, że Kopernick coś na pana miał.
A skąd o tym wiecie?
No, no. Co my tu mamy?
Woolfie...
w kąciku... przyjemnym i zacisznym.
- Nie pogniewasz się, jeśli się przysiądę? - Ależ skąd, staruszku.
A to zapewne pani Woolf.
Miło mi poznać.
Nie, Leo. To jest Ann.
Moja asystentka.
Nadgodziny, co?
Przepraszam panów...
Życzę miłego wieczoru.
No cóż...
Niezręczna sytuacja.
Niestety muszę ją wykorzystać.
Zażądał apartamentu w Savoyu. Zgodziłem się.
Wiedziałem, że to długo nie potrwa.
To znaczy, aż do chwili...
gdy przyznam się żonie.
Rozumiem.
W razie czego będziemy w kontakcie.
Pani konstabl,
idziemy?
To Woolf zabił Kopernicka, żeby uniknąć skandalu.
Gdyby tak było, nie przyznałby się do romansu.
- Więc jest poza podejrzeniami? - Niekoniecznie.
Mógł go zabić z innego powodu.
Wie pan...
nie połapię się w tym przed egzaminami.
Pani konstabl...
mogło się pani wydać, że wychodzę z pubu.
Bo pan z niego wyszedł.
Zgadza się.
Drażnił mnie posmak płynu do płukania ust.
Więc napił się pan ginu.
- Dla odkażenia świeżej plomby. - To miało być rutynowe badanie.
Widzę, że czytaliśmy rozdział o technikach przesłuchań.
Szefie...
Nie zrobiłam nic, czym mogłabym pana olśnić
albo wzbudzić w panu zaufanie i...
Wolałby pan, żebym nie uczestniczyła w śledztwie. A ja o nie nie zabiegałam.
Miałam tremę... wciąż mam...
i pewnie za bardzo się staram.
Ale wie pan... jeśli nawet popełniam błędy,
wyciągam pochopne wnioski
czy za dużo gadam, co mi wypominają,
to chcę, żeby pan wiedział, że można mi zaufać...
szefie.
W porządku.
BOVRIL ratuje, kiedy zasysa głód
Wolne żarty.
- Pani konstabl. - Panie komisarzu.
Jest tu Stoppard?
Jeszcze się nie pokazał.
Dochodzi jedenasta.
Miał... wizytę u dentysty.
Plombowanie... ząb trzonowy.
Wezwał mnie minister spraw wewnętrznych.
Czeka na raport. Powiedziałem, że mam dobre wieści.
Czy widział pan tę sztukę?
Tak.
Zabrałem żonę do teatru w jej urodziny.
Sam od razu się domyśliłem, kto zabił.
Ale ona była w kropce.
Nawet kiedy facet wszystko wyjaśnił.
To był trudny wieczór dla obu stron.
- Na przyszłość ograniczę się do kwiatów. - To bezpieczne rozwiązanie.
Przepraszam.
Policja.
Niech pan uważa.
Dzień dobry...
- panie komisarzu. - Inspektorze.
- Rozsądnie jeść tyle miętówek? - W jakim sensie?
Cóż... nie wracasz od dentysty?
Tak, faktycznie. Rutynowe badanie.
Ale zaplombował mi też ząb...
korzystając z okazji.
Czekam na najnowsze doniesienia.
- Mamy dobre wieści. - Mamy?
Sam pan mówił ministrowi.
Owszem, tak mu powiedziałem przez telefon.
Więc po nie przyszedłem.
- Nie mamy dobrych wieści. - Mamy świadka.
- Morderstwa? - Akurat. Dobrze by było.
Bileter widział podejrzanego osobnika.
Czeka na nas.
Doskonale.
Powiem ministrowi, że mamy obiecujący trop.
Proszę zadbać, bym nie wyszedł na kłamcę.
- Pani konstabl. - Panie komisarzu.
Inspektorze.
Panie komisarzu.
Pani konstabl.
Panie inspektorze.
A więc, Dennis,
rozumiem, że coś widziałeś.
- Tak. - Co?
Poszedłem po butelkę szkockiej dla nieboszczyka. To znaczy, zanim...
umarł.
Wracając, zobaczyłeś podejrzanego osobnika.
Właśnie.
W pewnym sensie.
Szczerze mówiąc, nie przyjrzałem mu się.
Miał na sobie... ciemny płaszcz.
Rozumiem. Coś jeszcze?
Parę spodni.
I kapelusz. Miał go na głowie.
Coś takiego...
Taki miękki, filcowy.
A jak ten człowiek wyglądał? Był wysoki, niski, przysadzisty?
Średni.
Średniego wzrostu czy budowy?
I to, i to?
Nie pytaj mnie, bo nie wiem. Pytam ciebie.
Przeciętnego wzrostu... średniej budowy ciała.
- Coś jak pan inspektor? - Tak.
Chyba. Raczej.
Co zrobił, że wzbudził podejrzenia?
Nie tyle, co zrobił, ile jak to zrobił.
Jasne. Czyli jak?
Cóż... tak jakby... w podejrzany sposób.
Doskonale.
Uciekaj.
Dziękujemy.
Dobrze nam poszło.
Nie uważa pan?
Pogadajmy z aktorem, który pobił Kopernicka.
Z panem Attenborough?
Tak. To ktoś sławny?
Żarty pan sobie stroi? Nie słyszał pan o Dickiem?
Pinkie Brown ze Skały w Brighton. Musiał pan to widzieć.
"Chciałaś mieć nagranie mojego głosu. Oto ono.
Chcesz, żebym powiedział: Kocham cię".
Proszę pamiętać,
że to śledztwo w sprawie o morderstwo,
nie wywiad dla pisma Sight and Sound.
Tak jest.
Wejdź, skarbie.
Inspektor Stoppard.
Coś takiego! Prawdziwy detektyw.
Scotland Yard i te sprawy.
A pani to...?
To jest...
konstabl Stalker.
Ładnie pan to rozegrał. Bardzo naturalnie.
Proszę się nie pogniewać, że powiem
"brawo" oraz... "bis!".
Dziękuję pani.
Dzięki.
Jest pani teatromanką? Gdyby pani chciała, mogę załatwić bilety.
Chciałabym. Bardzo.
Dobrze by było znać opinię zawodowca. Mam tyle pytań...
Ja też.
Domyślam się.
Tamtej nocy doszło do rękoczynów między panem a Kopernickiem.
Jaka była przyczyna tego zatargu?
To utykanie to pamiątka po wojnie?
Niedostrzegalne,
jednak zauważyłem je, kiedy wszedł pan na scenę.
Chciałbym je od pana zapożyczyć, jeśli można.
Defekt fizyczny to atut dla głównego bohatera.
Znamionuje udręczoną duszę.
To byłam ja. Nie musi pan szukać dalej.
Aresztuję panią za zabójstwo...
- Nie, nie. Jeszcze nie. - Przepraszam.
To ja byłam przyczyną tamtego zatargu.
Podrywał Sheilę. Nie podobało mi się to.
To był pies na baby.
Bądź grzeczna, a może ci pomogę.
Pomożesz mi? W czym?
Zdobyć główną rolę w Pułapce na myszy.
To będzie przebój, zostaniesz gwiazdą.
Mam zaklepaną główną rolę.
- Kto ci to powiedział? Woolfie? - Jest producentem.
On tylko wypisuje czeki. Ja reżyseruję.
Beze mnie nie będzie filmu.
Coś ci nie pasuje, kolego?
Reszty nie trzeba. Ani szklanki.
Wytwórnia nie ma nic do gadania?
Krążą plotki, że chcą mieć w obsadzie jakieś znane nazwisko.
Autentyczną hollywoodzką gwiazdę.
Mają na oku Grace Kelly. Słyszałaś o niej?
Spokojnie.
Dadzą się przekonać.
Mam bardzo giętki język.
Skłamię,
mówiąc, że go opłakuję, ale nie odegrałam w tym żadnej roli.
W adaptacji też nie zagram.
Tego nie wiesz.
Woolf obiecał cię obsadzić.
Dotrzymuje słowa, kończył Eaton.
Ocknij się. Obieca wszystko, byle nakręcić film,
a jego kontrakt z Choo się sypie.
- Choo? - Na zdrowie.
Chodzi o Pe-choo-lę Spencer.
Sprzedała Woolfowi prawa do adaptacji.
A wracając do biletów, jaki dzień pani odpowiada?
Zwykle jestem wolna we wtorki i środy.
I w czwartki.
Dziękuję państwu.
Nie ma za co. Damy znać, jeśli coś nam się przypomni.
Zawsze wypłynie jakiś drobny szczegół,
który pozwala ująć zabójcę, prawda?
W weekendy też nie bywam zajęta.
I w poniedziałki. Mówię o biletach.
- Pani konstabl! - Tak jest!
PRZESŁUCHANIA
Przyjmie państwa.
Więc to pani teatr?
Tak. Skromne początki.
Wybaczcie mamie.
Nie umie się pozbierać po śmierci ojca. W pierwszej wojnie.
Trzydzieści długich lat.
Miło, że ją pani zatrudnia.
A z czego płaciłaby czynsz?
I tak liczę jej taniej za pokój.
Dobrze, wystarczy.
Już wiemy, co pan potrafi. Brawo.
To pani sprzedała Woolfowi prawa do filmowej adaptacji?
Tak. A co?
Mówił coś?
Ale z niego mazgaj.
Zachowuje się, jakbym mu przyłożyła lufę do głowy.
Momencik. To coś ważnego?
Wątpię. Przeczytaj.
"Żaden film będący adaptacją Pułapki na myszy
nie wejdzie do produkcji przed upływem co najmniej pół roku
od zejścia sztuki z afisza".
Nie przejmuj się tym.
To sztuka z gatunku "kto zabił". Ludzie się zwiedzą kto i się wykruszą.
Podpisz na linii kropkowanej, a ja wzniosę toast.
Skarbie, kolejny podpis złożę na naszym świadectwie ślubu.
Zaraz po tym, jak podpiszę papiery rozwodowe.
Edana, skarbie.
Co za miła niespodzianka. Znasz Choo i... Ann.
Znam.
Co robiłaś pod biurkiem?
Przewróciłam się. Przepraszam.
Jakbym miał Bustera Keatona za asystenta.
Byłam u madame Zeny.
- Przestań odwiedzać tę... - Nie nazywaj jej szarlatanką.
Chciałem ją nazwać wariatką.
- Co to? - Karta tarota.
Widzę. Ale co oznacza?
Zdradę.
Chodzi o jego romans, nie o kontrakt. Ten był w porządku. I jest.
To Agatha chciała tego dopisku, nie ja.
Chroni swoją twórczość... bo nie ma wyjścia.
Niektórzy reagują na nią nerwowo. Grożono jej śmiercią.
Wystarczy, że napisze list do redakcji, i już pojawiają się roszczenia
i pomówienia o wykorzystanie treści czy postaci.
Ale Pułapka na myszy bazuje na prawdziwej historii.
Tak. Nawiązuje do niej, ale bardzo szkicowo.
Dlatego Woolfowi tak zależało na zamknięciu teatru.
Nie rozpocznie zdjęć, póki sztuka jest grana na West Endzie.
A ponieważ przedstawienie święci triumfy,
on sam utknął w teatralnym czyśćcu.
Woolf to bezwzględny człowiek.
Nie cofnie się przed niczym, żeby nakręcić film.
To na pewno Woolf.
No, może nie na sto procent.
Na jakieś... 73, 74 procent.
Zabił Kopernicka w teatrze, żeby wymusić jego zamknięcie,
rozpocząć zdjęcia, poślubić kochankę i zamknąć usta szantażyście.
To zbyt misterna intryga.
Prościej byłoby podpalić teatr.
I nie da się zrobić filmu bez reżysera.
No to wracamy do Cocker-Norrisa.
Nie, to nie Mervyn.
A wyrwany język?
No i nie darzył Leo sympatią.
Ludzie nie wyrywają komuś języka, z powodu sporów twórczych.
Robią to z zemsty albo z wściekłości po stracie ukochanej osoby.
Nie potrafią zapomnieć i przebaczyć, więc duszą i kiszą to w sobie,
aż wreszcie dochodzi do erupcji w opętańczym akcie przemocy.
A jak pan okulał... jeśli wolno mi spytać?
Na wojnie. Dostałem kulkę we włoskich Alpach.
I to nie lodów.
Co takiego...?
Przepraszam.
Nie, to zabawne.
A jest jakiś pan Stalker, Stalker?
Niestety, zginął na wojnie.
Dzieci?
- Synek i córeczka. - Nie jest pani łatwo.
A pan? Ma pan jakąś rodzinę?
Prawie mi się udało, ale trafiłem na niewierną żonę.
W ósmym miesiącu ciąży oświadczyła, że nie ja jestem ojcem.
A ja już zbiłem łóżeczko i w ogóle.
To okropne. Współczuję.
Szefuniu! Jeszcze jedną kolejkę.
No, nie wiem.
Może powinniśmy już wyjść. Jutro dzień pracy.
Jazda stąd, zanim wezwę policję!
Jeszcze raz przepraszam. Dzięki!
Da pan radę prowadzić?
Jak najbardziej.
Mogę panią podwieźć do domu.
- Zaprowadzę pana na górę. - Sam sobie poradzę.
Szefie.
Proszę bardzo.
TAJEMNICZA KOBIETA W SAVOYU MATKĄ SYNA KOPERNICKA?
- ZWYCZAJNA, NIEZBYT ATRAKCYJNA - CIEMNE WŁOSY
- OKULARY, GRUBE OPRAWKI
Dzień dobry panu.
Czego znowu?
Tamtej nocy, kiedy zabito Jankesa,
do teatru wezwano inspektora Stopparda, nie Leeke'a czy Priestleya.
No i?
Leeke wyjechał w podróż poślubną, Priestleya wezwano na Rillington Place.
O której?
O 23.30. Właśnie leciała "Książka Na Dobranoc".
Czy poznał pan kiedyś żonę Stopparda?
Tak.
Jak się nazywała?
Nazywała się...
pani Stoppard.
Pięknie.
Abigale 3184 Blondynka - Sekretarka?
Czy rozmawiam z Abigale?
Czy to Beryl?
Jestem znajomą Leo Kopernicka.
Zastałam może Geraldine?
NIE WYCIĄGAĆ POCHOPNYCH WNIOSKÓW
Pani konstabl?
Dickie nie dzwonił w sprawie biletów?
Chcę obejrzeć sztukę. Może to ona jest kluczem
i łączy wszystko w całość. Wybrałaby się pani?
Tak, szefie.
Co się dzieje?
Nic.
Może napije się pan herbatki?
Posłuchajcie uważnie.
Nikt nie traktuje poważnie policjantki, która zachowuje się jak sekretarka, jasne?
- Tak. Dziękuję. - Z mlekiem, dwie kostki cukru.
Panie komisarzu.
Pułapka na myszy AGATHY CHRISTIE
Pytam: "Chcesz Agathy Christie czy Mervyna Cocker-Norrisa?
Bo ją podrobi każdy, a mnie nikt".
Pułapka na myszy w duchu tradycji tego teatru.
Na kanwie dość banalnej historii o krzywdzie dziecka snuję własną.
Proszę.
Nie są obok siebie.
To zwiększy nam pole widzenia.
- Oczy szeroko otwarte. - Tak jest.
Dzięki.
Halo?
Jest tu kto?
Kto dzwoni o tak późnej godzinie?
Słucham?
Oczywiście.
Dzwonili ze Scotland Yardu. Wysłali tu inspektora.
W czasie tej niespodziewanej śnieżycy? Po co, u licha?
Wielki Boże!
- Pan inspektor. - Dziękuję.
Dobry wieczór.
Detektyw sierżant Trotter.
Wybaczcie, że utykam.
Na mrozie odezwała się stara rana wojenna.
Zakładam, że uprzedzono was o moim przybyciu.
Nadmienię tu, że jestem sędzią pokoju.
A on jest za młody na inspektora.
Mimo to pamiętam sprawę Corriganów.
Tak, okropna historia.
Dwóch braci, którzy zawierzyli brytyjskim służbom socjalnym.
Smutna historia o przemocy, która doprowadziła do tragedii.
- Pisały o tym gazety. - Gio, nie wysiedzę do końca.
Przepraszam. Przepuści mnie pani?
Jeden zmarł, drugi nabawił się traumy.
Strach pomyśleć, jak taka gehenna wpływa na bezbronny umysł.
Zaraz wracam, spróbuję złapać Mervyna.
Zapomniałam o herbacie.
Boże, najpaskudniejsza herbata,
jaką w życiu piłem.
Zgadzam się z panem.
Zaparzyłaś ją w imbryku czy w doniczce?
Przepraszam. Dziękuję.
To nie jedyna katastrofa w kuchni.
Zapomniałam dodać wołowiny do pasztetu.
- Rękawiczki. - Ma zupełnie inny smak.
Przepraszam. Państwo wybaczą.
Najmocniej przepraszam.
Cholerne rękawiczki. Przepraszam.
Są. Przepraszam. Najmocniej przepraszam.
Przerywamy "Książkę Na Dobranoc",
by ostrzec mieszkańców okolic londyńskiego Colney Hatch,
że z zakładu psychiatrycznego zbiegł pacjent.
Przeraził mnie pan.
Zapalcie światło!
Stać, w imieniu prawa!
A niech to!
Nieprzesadnie utykałem?
- Wzięłam pana za kogoś innego. - Drobiazg.
Dzięki za bilety!
Nie ma za co.
Proszę.
Do dna.
Zdrówko.
Co cię tu przywiało?
Śledztwo w sprawie morderstwa.
Znam ofiarę?
To ty.
Wybacz, myślałem...
Nie, nie. W porządku.
Słuchaj, inspektorku.
Powiedz... czy ktoś się...
no wiesz... zmartwił moim odejściem?
No tak.
Przepraszam, nie wolno.
- Nie wpuszczamy bez biletu. - Miałem bilet. W kieszeni.
Przysiągłbym, że byłem w spodniach. Miałem na sobie spodnie.
- Gdzie mój bilet? - Niestety bez biletu pan nie wejdzie.
Mam bilet, ale nie przy sobie.
Wpuść mnie! Dość tego.
- Muszę wejść. - Nie!
Znam cię.
Co robisz?
Szefie! Szefie!
Mam bilet!
Co jest grane?
Co ja tu robię?
I to bez spodni?
- Kazał mi je pan uprasować. - Naprawdę?
Bardzo stanowczo.
Długo tu jestem?
18 godzin.
Łeb mi pęka.
Zimno tu jak w psiarni.
Ujęliście sprawcę?
Tak.
Kto zabił? Gio?
No, Gio, ten makaroniarz, zabójca.
Facet w ciemnym płaszczu i miękkim filcowym kapeluszu,
ten, za którym wybiegłem z teatru.
- Inspektorze, to byłeś ty. - Co?
To ty jesteś facetem w ciemnym płaszczu i miękkim filcowym kapeluszu,
za którym konstabl Stalker wybiegła z teatru.
Przepraszam, nic nie rozumiem. Może mam wstrząs mózgu...
Albo delirkę?
No nie, to idiotyzm.
Dlaczego miałbym dusić dramaturga?
Nie widziałem żadnej jego sztuki.
Ale on widział panią, która odwiedziła Kopernicka w Savoyu.
No i?
Inspektorze,
rozmawiałeś ostatnio z Joyce?
Z Joyce?
- Ze swoją żoną. - Byłą żoną.
Poznałem ją na policyjnej imprezie.
Zwyczajna. Niezbyt atrakcyjna.
Co ma do tego Joyce?
Jej imię było w czarnym notesiku Leo.
No nie. Poważnie myślicie, że Leo i...
Żona rzuciła cię dla Jankesa.
Leo był amerykańskim żołnierzem.
Czy wy słyszycie, co gadacie?
Pani konstabl.
"Robią to z zemsty albo z wściekłości
po stracie ukochanej osoby.
Nie potrafią zapomnieć i przebaczyć,
więc duszą i kiszą to w sobie,
aż wreszcie dochodzi do erupcji w obłąkańczym akcie przemocy".
Zapisała to pani?
To była prywatna rozmowa.
Uznałam, że to może być istotne.
Niewiarygodne.
Odszukaliśmy ją.
- Kogo? - Joyce.
- Ona tu jest? - Pani konstabl.
To nie jest moja żona.
Słucham?
To nie jest moja żona.
To pańska była żona.
Pierwszy raz tę panią widzę.
Ale pani to Joyce?
Mam dość pospolite imię.
Oczywiście.
W takim razie, inspektorze, należą się panu przeprosiny.
Pani konstabl?
Oczywiście.
Bardzo pana przepraszam.
Poszłam złym tropem. To niewybaczalne.
Znów wyciągnęłam pochopne wnioski.
Panie komisarzu... może wróci pan na górę
i zajmie się bilansem kwartalnym, a ja poprowadzę śledztwo.
Inspektorze.
To Dickie i Sheila.
Witaj, Woolf. Nie spodziewałem się tu ciebie.
Może to...
panna Rams... bottom.
Idź otworzyć.
Jeśli zepsuło się wam auto, to 15 mil stąd jest warsztat.
Przyjechaliśmy na kolację.
Nie wydaje mi się.
Ale to Winterbrook House?
Rezydencja Christiech?
Owszem.
- Zaproszono nas. - Właśnie.
Richard Attenborough, dla przyjaciół Dickie.
AGATHA CHRISTIE ZAPRASZA DO WINTERBROOK HOUSE 31 MARCA O 17
Mam nadzieję, że nie przyjechaliście z daleka.
Fellowes! Kto to?
Nikt, proszę pana. Druciarze.
W tę niespodziewaną śnieżycę? Wpuść ich. Sezamie, otwórz się.
- Richard Attenborough. Dickie. - Max Mallowan, znany archeolog.
- Boże, zmarzł pan na kość. - Zimno dziś.
Jestem Sheila Sim.
- John Woolf. - Miło mi.
Ann Saville.
Znajomi Petuli. Spencer.
A tak, i ja znam Choo.
Myśleliśmy, że zaproszono nas na kolację.
Dostaliśmy to.
Jak widać nie od państwa.
Niezwykłe.
Wiecie, kto będzie tym zachwycony?
Agatha. To przypomina jej fabuły.
Wymyśla teraz w kuchni jakieś nowe zakończenie.
Widać pomaga jej to przy zmywaniu.
No, no... kogo jeszcze nie zaprosiliśmy?
To Petula!
W rzeczy samej.
Nie stój na mrozie, Choo! A co ty tam masz?
- To chyba nie mamusia? - Niestety tak.
O Boże...
- Kolacja dla ośmiorga, powiadom Agathę. - Tak jest.
- I odśnież chodnik. - Tak jest.
Mamy dość węgla?
Tak. Trzy pełne worki.
- Cześć, Maxie. - Witaj, kochanie.
Dom pełen ludzi.
Mamusiu.
Zapraszam. Przejdźcie do bawialni.
A ja przygotuję bardzo mocny mezopotamski aperitif,
po którym raz-dwa odtajecie.
Przykro mi, że tak się pani o tym dowiedziała.
Nie byłam zaskoczona.
Leo to czarna owca.
Wiecznie w tarapatach.
- Tamtego wieczoru urządził awanturę. - Mervynowi Cocker-Norrisowi w hotelu.
Nie. W kinie.
BRACIA SKRZYWDZENI PRZEZ "OPIEKUNÓW"
TRAGICZNA ŚMIERĆ ADOPTOWANEGO CHŁOPCA
Zaczepił wysokiego faceta, który szedł za nami.
"Czego za mną leziesz, koleś?"
I spytał go, czy zna dobrego dentystę, bo za chwilę straci zęby.
Komu dolewkę?
Oj, nie.
A gdzie nasza staruszka? Znów udaje odludka?
Nie, nie, zaraz tu zejdzie.
A to Fellowes. Straszny gamoń.
Wysoki facet?
Z zabawnym akcentem.
Włoskim?
Nie aż tak zabawnym.
Mówił jak...
wioskowy głupek.
Przepraszam, musi pani wysiąść.
Nie. Wielkie nieba, nie.
Scotland Yard, sierż. Bakewell.
Tu Stoppard.
Policja, cofnąć się!
Trzyma klucz...
pod słomianką.
Niech zgadnę, inspektorze. Szuka pan adresu.
Skąd pan wie?
Przed chwilą dzwoniła konstabl Stalker z tym samym pytaniem.
AGATHA CHRISTIE ZAPRASZA DO WINTERBROOK HOUSE 31 MARCA O 17
Agatha?
Wszystko z nią dobrze?
Gdzie Agatha? Co z nią zrobiłeś?
- To bileter. - Wiem.
Był tuż pod naszym nosem.
- Jest w środku? - Nie, ale znalazłam to.
- Jeśli teraz wyruszymy... - Zajmę się tym.
Dobrze. A ja?
- Proszę wracać na posterunek. - Tak jest.
I jeszcze coś.
Tak?
Niech pani szykuje dokumentację.
Tak jest.
Mam zwidy czy wygląda znajomo?
To Dennis, bileter z teatru Ambassadors.
Jak miło cię widzieć.
Cóż za zbieg okoliczności. Co tu robisz?
- Zaprosiłem was. - Boże...
Zabiłeś Leo i Mervyna!
A tak.
Chciałem zatrzymać i film, i sztukę.
Jaki film i sztukę?
Pułapkę na myszy!
Słuchaj, Dennis.
Każdy ma swoją opinię o teatrze.
W sumie istnieje po to, żeby budzić emocje.
Rozumiem, że nie cenisz Pułapki na myszy.
Sam przyznaję, że Hamlet to to nie jest.
Ale musisz zrozumieć,
- że trochę przesadziłeś z reakcją. - Nie o to chodzi.
No to... o co chodzi?
- To nie wasza historia, tylko moja. - Mogłam się domyślić.
Rozżalony literat. Pewnie pierwszy wpadłeś na ten pomysł.
Nie, przeżyłem to.
Pogubiłem się. Nie znam się na teatrze.
Czyżbyś był Dennisem Corriganem?
Biedny chłopcze.
- Co to znaczy? - Stracił brata w prawdziwym życiu.
W koszmarnych okolicznościach.
Te wydarzenia stały się kanwą
dla Pułapki na myszy.
Inspiracją. Bardzo luźną.
Jesteś bileterem.
Oglądałeś spektakl co wieczór.
Co za męka.
Myślałem, że to pomoże.
Umarł, mając zaledwie sześć lat.
Pułapka na myszy to autentyczna historia.
Zaniedbani i porzuceni na śmierć przez podłych opiekunów.
Pisano o tym w gazetach. Ale nami nikt się nie przejmował.
Myślałem, że sztuka coś zmieni.
Że sławna pisarka opowie o nas światu.
Dwaj bracia zawierzyli brytyjskim służbom socjalnym.
Ale Agatha Christie zrobiła z naszych cierpień
motyw pchający jakiegoś świra do zbrodni.
Śmierć brata stała się tanim chwytem...
Morderstwo?
Jego dusza nie zazna spokoju, póki sztuka nie zejdzie z afisza.
Nie zeszła.
Grano ją dzień w dzień, bez końca.
Dobiła setki i nie padła.
Kiedy usłyszałem o ekranizacji, coś we mnie pękło.
Beze mnie nie będzie filmu.
Coś ci nie pasuje?
Zabiłem reżysera, by nie powstał film.
Myślałem, że trup na scenie to dosyć, by zdjąć sztukę.
Ale oni nawet nie zamknęli teatru.
Zdąży pan przed jutrzejszym spektaklem?
Pomysły Mervyna przyprawiały mnie o mdłości.
Na kanwie dość banalnej historii o krzywdzie dziecka snuję własną.
Nie pozostawił mi wyboru.
Wystraszył mnie pan.
Jego też musiałem zgładzić.
Myślałem, że to zakończy sprawę.
Ale wy udawaliście, że nic się nie stało.
Wstydźcie się!
Może zmądrzejecie, kiedy uśmiercę samą Agathę Christie.
- Chyba chce coś powiedzieć. - Uwolnij ją, wstrzymam zdjęcia.
Zdejmę sztukę. To barbarzyństwo.
Zgoda.
Edana?
Skarbie... co tu robisz?
Śledziłam cię. Chciałam ci urządzić scenę. Witaj, Ann.
A ten drągal na mnie napadł. Ocknęłam się w dywanie.
Nie jesteś Agathą Christie? Gdzie ona jest?
Człowieku, nie wiesz? Jak można być tak nieogarniętym, tępym psychopatą?
Cisza!
- Błagam! Dajcie mi pomyśleć. - Oczywiście.
Może wejdź i usiądź.
Zbierz myśli.
TRUTKA NA GRYZONIE ZAWIERA ARSZENIK
Więc...
Moim zdaniem Dennisowi należą się przeprosiny.
Ma rację.
Prawda to prawda.
Nie wolno nią manipulować ani się nią bawić,
- a już na pewno nie dla rozrywki. - Nie, nie.
Zadaniem sztuki jest odsłanianie prawdy,
nie jej wypaczanie.
Czy Agatha Christie byłaby zadowolona, gdyby ktoś
dla zabawy ponaginał i wykoślawił którąś z jej historii?
Na pewno nie.
Wszyscy powinniśmy się wstydzić.
- A oto... herbatka. - Tu jesteś, skarbie.
Wybaczcie spóźnienie.
Nie, proszę nie wstawać.
Nie, było dobrze...
jak było. Chyba w ten sposób...
Miło cię znowu widzieć, Agatho, mimo okoliczności...
Nie, zostaw. Ta jest dla Dennisa.
Jesteś Dennis, prawda?
Proszę.
Z dodatkową kostką cukru.
Dziękuję.
A wy sami się częstujcie.
A teraz, Dennis...
Jak ci pomóc? Możemy posiedzieć tu przy herbatce
i omówić sprawę jak cywilizowani ludzie?
Proszę zdjąć Pułapkę z afisza.
Niestety tego nie mogę zrobić.
Postąpiłabym wbrew wszystkiemu, co jest mi drogie.
Tak. Jestem pisarką.
Nie można mi mówić, co mam pisać, a czego nie.
Byłby to zamach na wolność jednostki.
Rozumiesz, Dennis? Pij śmiało herbatkę.
Wielki Boże, Fellowes!
- Wstawaj! - Słuchaj, młody człowieku...
Boże, co znowu?
Puść tę znaną autorkę, proszę.
Nie!
Sheila, nie w takiej chwili.
Dickie, daj zapalniczkę.
Przecież ty nie palisz.
Uwaga!
Nie, Dennis.
Nie rób tego! Błagam!
Skarbie!
Już dobrze. Nie żyje. Już po wszystkim.
Szefie...
Krew mi leci.
Proszę wytrzymać, pani konstabl. Za miesiąc egzamin.
Zabawne, nic nie czuję. Chyba kiepski z niego strzelec.
- Za to pani wstrzeliła się idealnie. - Dobre!
Proszę mi wybaczyć.
Jako policyjny partner nie byłem ani lojalny, ani sprawiedliwy.
Prawdę powiedziawszy, byłem zaprzeczeniem partnera.
- Niech pan tak nie mówi. - Chcę, żeby pani wiedziała.
Ufam pani.
Dziękuję. Doceniam to.
Ale mówiąc, że nic nie czuję, chcę powiedzieć...
że chyba mnie nie trafił.
Jak to?
Czy pan...
- A, rozumiem. - Właśnie.
- Znów ma pani rację. - Jak się pan czuje?
Chyba lepiej będzie wezwać karetkę.
Jasne.
Tak, kiepsko ze mną.
Strzelanina i wielki wybuch.
Może i dobrze, że Mervyn tego nie dożył.
W istocie.
KONIEC
W porządku, nic mi nie jest.
I to się nazywa finał w stylu Leo Kopernicka.
Ale zanim nasze drogi się rozejdą,
pewnie chcecie poznać dalsze losy bohaterów opowieści.
Konstabl Stalker, zgodnie z zapowiedzią, przystąpiła wiosną 1953 do egzaminów.
Zdała celująco.
Inspektor George Stoppard!
Inspektor Stoppard został odznaczony Królewskim Orderem Zasługi.
Harold Scott otrzymał tytuł rycerza.
Sztuka, wierzcie lub nie, wciąż święci triumfy na West Endzie.
Już ponad 10 milionów widzów obejrzało jej pierwszą inscenizację.
Dwóch braci, którzy zawierzyli brytyjskim służbom socjalnym.
Smutna historia o przemocy, która doprowadziła do tragedii.
Obejrzeliście nasz film
i staliście się wspólnikami zbrodni.
Przypominam, żebyście dla własnego dobra
nie wyjawili nikomu...
Szefie... Przepraszam.
Już raz przegapiłam końcówkę.
Tym razem ją obejrzę.
Oczywiście. Przepraszam.
PATRZ, JAK KRĘCĄ
Napisy: Elżbieta Gałązka-Salamon