Wszystko się zmienia.
Takie są fakty.
Podobno mamuty nie zapominają.
Jednak im jestem starsza, tym mniej pamiętam.
Postanowiłam spisać historię naszego stada, by pamięć o nim nie zginęła.
Zaczęło się od Mańka, mojego marudnego mamuta.
Myśliwi zabili jego rodzinę.
Został samotnikiem.
Sid, wielkoduszny leniwiec,
został porzucony
przez rodzinę, bo był, delikatnie mówiąc, denerwujący.
I w końcu Diego, srogi szablozębny.
Przeciwstawił się bezlitosnemu stadu
i został z niczym.
Los sprawił, że to niespotykane trio
zaopiekowało się zagubionym niemowlęciem.
Zanosząc dziecko do jego rodziny, sami zostali rodziną.
Maniek uważał, że jest ostatnim mamutem
i nigdy nie zazna miłości.
Ale potem poznał mnie, Elę.
Wstrząsająca miłość.
Wagi ciężkiej, śmiem dodać.
Dołączyłam do stada z braćmi oposami, Zdzichem i Edkiem.
Nasza szóstka miała masę przygód.
Zawsze, gdy myśleliśmy, że to już koniec,
zbliżaliśmy się do siebie.
Nawet w Zaginionym Świecie
pod pokrywą lodową.
Poznaliśmy Bucka, łasicę.
Był odważny, ekscentryczny i kochał przygody.
Imponował Zdzichowi i Edkowi.
Chcę pamiętać
wszystkie chwile spędzone razem,
bo nie znasz dnia ani godziny.
A ostatnio moich braci rwie w nieznane.
Muszę im to pokazać.
Zdzich! Edek!
To będzie nasz najlepszy wyczyn.
Bardzo niebezpieczny.
Turbo niebezpieczny.
Wręcz ekstremalnie.
Wysoko.
Czas na zjazd.
Zdzich! Edek!
Wybijcie to sobie z głowy!
Wiesz, tak sobie myślę…
Co? Od kiedy ty myślisz?
Od tygodnia.
I nic nie powiedziałeś?
Czemu to zrobiłeś, Zdzich?
Jesteśmy braćmi.
Wybacz.
Siedziałem i pomyślałem:
„Nie masz dość, że Ela nam rozkazuje?”.
Tak.
„Wyjdź ze smoły”, „Nie płucz gardła mrówkami”.
„Nie przeciążaj wysokiego lodowca”.
Zamęcza nas dobrymi radami.
Może się wyprowadzimy na swoje?
Do kawalerki?
Myślałem o miejscu dla dwóch singli.
Brzmi lepiej.
Wyobraź to sobie.
Chłopcy! Nie każcie mi po was przyjść.
Czas stać się niezależnymi oposami.
Zajmuję ten szczyt w imię wolności oposów!
EPOKA LODOWCOWA: PRZYGODY DZIKIEGO BUCKA
Zdzich!
Edek!
Gdzie oni są?
Dlatego uważam, że higiena jest zbędna.
Cieszę się, że mnie słuchacie.
Naprawdę słuchacie. I…
Zrobię to później, skarbie. Obiecuję.
Maniek! W nogi!
Lodowa lawina!
Nieźle!
Tak!
Hurra!
Całą wiosnę budowaliśmy letnie siedlisko!
Całą wiosnę!
Zniszczyliście je w chwilę!
To nowy rekord.
Jesienne zniszczyliśmy w osiem minut.
Czemu zbudowaliście je na drodze lawiny?
Błąd nowicjusza.
Diego! Są twoi.
W końcu.
Teraz dopiero będę wściekły.
Przegadajmy to jak rodzina.
Maniek, powiedz, co czujesz.
No już. „Czuję…”
Czuję, że zmiażdżę cię jak winogrono.
Dobrze. Mamy przełom!
To był wypadek.
Znajdźmy miejsce do spania,
a rano na nich pokrzyczysz.
Grochem o ścianę.
Gdyby nie ona, dawno byłoby po was.
Gdyby nie ona, wędrowalibyśmy po świecie.
Wędrówka to nasza specjalność.
Smród to wasza specjalność. Sami nie przeżyjecie.
- Przeżylibyśmy. - Ach tak?
- Udowodnijcie. - Nie zachęcaj ich.
Może nadszedł czas,
by w końcu się odczepili.
Poszukali własnego przeznaczenia.
- Nigdzie nie idą! - Czemu nie?
Sami jesteście do niczego.
Umiemy o siebie zadbać tak jak wy.
Umiecie sprzątać?
Znaleźć jedzenie?
Chronić się przed drapieżnikami?
Jasne, mówcie dalej. Robimy ważne rzeczy.
Na przykład…
Nic dodać, nic ująć.
Jesteście moimi braćmi, ale czasem chciałabym,
żeby było w was więcej mamuta niż oposa.
Obraziła naszą oposowość.
A to nasza osobowość.
Miarka się przebrała! Nie jestem dzieckiem.
Czas się wyprowadzić i zostawić po sobie ślad!
Codziennie zostawiam po sobie ślad.
Podnoszę nogę i już. To moje drzewo.
I to. I tamto.
I ten głaz. I twoja poduszka!
Idź spać tam.
Śpij na boku. Chrapanie mnie budzi.
Nie chrapię.
Zaufaj mi, całą noc dajesz koncert.
Przepraszam za to, co powiedziałem o chłopakach.
Rodzina bywa trudna.
Jesteśmy pokręconym stadem samotników i wyrzutków.
A to tylko moja rodzina.
Nigdy nie narzekam na twoją rodzinę.
Moja rodzina o siebie dba.
Przynajmniej Diego.
A obaj dbamy o Sida.
Musisz coś zachować na później.
Rodziny oposów są inne.
Czasem muszą ponieść konsekwencje. I tyle.
Niby jakie? Wyrzucisz ich? Wiesz, że sami nie przeżyją.
Interesujące.
Może przeraża cię, że będziesz zbędna.
A może to, że ich jedyną obroną jest udawanie trupa.
To moi bracia.
Byli moją rodziną, nim was poznałam.
Ocalili mnie, Maniek.
Mama wychowała mnie jak swoje.
Byłam najszczęśliwsza.
Czułam się jak w domu.
Gdy mama odeszła, miałam złamane serce.
Ale wiedziałam, że bracia zawsze mi pomogą.
Siostrzyczko, zostałaś głową oposowej rodziny.
Ja też straciłem mamę.
W sumie to mnie porzuciła.
Ale poznałem Mańka.
A gdy Diego chciał nas pożreć,
poczuliśmy, że jesteśmy rodziną.
Sid, idź spać gdzie indziej.
Ty też.
Nie możemy odejść bez pożegnania.
Pa, siostro. Czas poszukać własnego przeznaczenia.
Może nauczymy się gotować.
To może być pożegnanie.
Słyszeliście?
Nic nie słyszę.
Właśnie. Jest za cicho. Zero niszczenia. Zero kłótni.
To oznacza jedno.
Odeszli. Zabrali swoje rzeczy.
Nie mają rzeczy.
Właśnie.
Oberwie ci się.
Maniek, przez ciebie moi bracia są w dziczy.
Przeze mnie?
Nie wierzyłeś, że poradzą sobie sami.
Wysłałeś ich na śmierć.
Dzięki, Sid.
Luz. Zawsze możesz na mnie liczyć.
Nie martw się.
Jeśli wpadną w tarapaty, wrócą.
Wrócą?
Nie wiedzą, jak przetrwać
i jak wędrować.
Z matmy też są słabi.
Musimy ich znaleźć.
Mamut im nadepnął na ucho i nie rozpoznają treli ptaków.
Samotna wędrówka jest w dechę!
Możemy być spokojni, bo mamy dziewięć żyć!
Daj spokój. To dotyczy psów.
To ile mamy żyć?
Zapominam, 4 albo 11.
Przeznaczenie czeka!
Przeznaczenie boli.
Byliśmy tu kiedyś?
Wygląda znajomo.
Czy to droga do Zaginionego Świata?
Tam było odlotowo!
I bardzo niebezpiecznie. Odnajdziemy je?
Z naszym zmysłem orientacji?
Proste. Zaginiony Świecie, nadchodzimy!
Ślepy zaułek!
W drogę!
Nigdy go nie znajdziemy.
Znalazłem go!
Ela zabroniła nam tam wracać.
Myślisz o tym, o czym ja myślę?
Zaginiony Świecie, nadchodzimy!
Czuję ssaki.
Obiadek.
Jedzie ci. Szczotkuj dokładniej.
Chyba połknąłem jabłko Adama.
Jeden z nas powinien się poświęcić!
Dobrze! Poświęć się!
Było blisko.
Jest tak, jak zapamiętałem!
Zadziwiające, że pod ziemią jest świat.
Tuż pod stopami.
A wielki pająk nad głowami.
Już po nas!
I zostaną nam trzy albo dziesięć żyć!
Chcieliśmy żyć samotnie?
Zaczynam w nas wątpić.
Wybrałeś sobie idealny moment.
Pamiętam go. Ma alergię na oposy.
Cześć, chłopaki!
- Buck! - Buck?
Dziki Buck do usług.
Nasz bohater!
Legenda Zaginionego Świata!
Czarodziej łasic!
Yin do mojego yang!
Jesteś tajemniczy i dziwny.
Głównie dziwny.
Miło was widzieć.
Reszta stada też wpadnie?
Nie udźwignę mamutów. Może jednego.
Mayday! Spadamy!
Tu wasz kapitan.
Nie wystawiać wąsów ani tyłków za pterodaktyla.
- Buck! - Szpara!
To kiepski moment na wakacje w raju.
Dinozaur Orson uciekł z wygnania.
Chce władać nad Zaginionym Światem.
Ma dwa raptory.
Jeśli zwycięży, ssaki czeka zagłada.
Dobrze, że nim nie jestem.
- Jesteś. - Przykro mi.
Życie cię doświadczyło.
Ty też jesteś.
Niemożliwe.
Niesłychane. Dwa oposy ssakami?
Tak samo niesłychane, jak bycie pożartym na lunch,
jeśli was stąd nie zabiorę.
Czas na posiłek.
Penelopa potrzebuje jagód.
Zostaw ich, Brenda. To moi koledzy.
Brenda.
Wypluj.
Póki co jest super!
Co was do mnie sprowadza?
Przeprowadzka.
Jesteśmy dojrzali.
Serio?
Z początku Ela marudziła.
Maniek też gdakał.
To do nich podobne.
A Diego…
Sam wiesz.
Według Eli: „To zły pomysł,
ale chyba już czas. Powodzenia”.
Przytuliła nas, Sid się drapał i voila, oto my!
Mówicie, że Ela się zgodziła
na tę misję?
Pewnie.
No dobra, wymknęliśmy się.
Mrozi mnie wzrokiem.
Przyznaję się! Do wszystkiego!
Odprowadzę was do domu.
Tylko ja pokonam Orsona.
Ale nie mogę was niańczyć.
Przybyliśmy posmakować przygód. Tak jak ty!
Nie macie szans na przetrwanie.
A to bardzo niebezpieczne miejsce.
Idealne połączenie.
Zaraz wracam, mała.
Nie odsyłaj nas.
Chcemy zostać z tobą.
Jesteśmy niezależni.
Obaj.
Razem.
Jak ten głaz się tu znalazł?
Jak myślisz?
Skąd mam wiedzieć?
Niewiarygodne. Twoja niewiedza zapiera mi dech.
Nie igraj ze mną, Głazuś.
Żądam, żebyś stąd spadał.
Ten głaz nie mówi.
Zaniemówił na mój widok.
Pan Głazuś jest mocny tylko w gębie.
Dobra, dość.
Dłużej nie zdzierżę.
Tu jestem, ty wspomnienie łasicy.
Spójrz na mnie kaprawymi oczkami.
Orson.
Buck.
Edek.
Zdzich.
Słyszałem, że wróciłeś, ale jak?
Z Wyspy Lawy nie ma ucieczki.
Nie każdy ma mój intelekt.
Twoje ego i kompleksy go przyćmiewają.
Czemu odciąłeś wyjście?
Bez powodu. Nie chcę, by zbrukane zwierzęta
zanieczyszczały nasz ekosystem futrem i ciepłą krwią.
Zaginiony Świat dla wymarłych! Dinozaury wyginą, a ssaki się ślinią.
To prawda.
Zaraz. Dinozaury nie mówią.
Warczą niczym gamonie.
Dobre. Serio, zabawne.
I mają małe móżdżki.
Słyszałem to milion razy.
Czy to wygląda na móżdżek?
Ale wielka bania!
Serio. To planeta.
Zaskakujące, że nie ma księżyca.
Kiedyś to bolało. Myślałem, że jestem dziwny.
Zrozumiałem, że jestem najmądrzejszym stworzeniem na ziemi!
I wiesz co? Odniesiesz porażkę.
Mój wyśmiewany mózg sprawi,
że się zemszczę.
Będę panem świata pod lodem!
Nie powstrzymasz mnie, Buckmajster!
Jestem Buckminster.
Ale mówią na mnie Buck.
To nawet nie jest imię.
To prawie jak Szmorson.
Nieważne, Bucky. Dzięki moim poplecznikom
gramy według moich zasad.
Zagramy w grę?
Sami zobaczcie.
Wykitowali.
Nikt nie zje truchła.
Jest żylaste. Jak guma z włosami.
Jasne.
Widzę, że oddychacie.
Zobacz, nawet ci idioci to widzą.
Czas na oposowy piknik!
Do następnego, mi iguana gigante.
Nikt nie przechytrzy Orsona!
Zagramy w grę:
„Łasica w tarapatach”.
Czyli ty, Buck!
O rany.
Co mówiłem o zbliżaniu się?
Przestań mnie małpować!
Jest niebezpiecznie. Spędź noc w ukryciu.
Bądź ostrożna.
Gdzie idziemy?
Jesteśmy na miejscu.
Kawalerka Bucka!
Super.
Raj dla oposów.
Zapłacę ogórowi za opiekę nad dynią.
Byłoby czadowo, gdybyśmy zamieszkali z Buckiem.
Wiem, mówiłem, że trzy,
ale minęły tylko dwie godziny.
Nie zapłacę tyle.
- Ma wszystko. - No dobrze.
Dobry z ciebie negocjator.
Mam nadzieję, że nie wisiałaś na telefonie.
Pamiętacie moją córę?
Bronwyn!
Jest taka duża i okrąglutka.
To twoi wujaszkowie.
Nie pamięta was, bo była mała.
No i to piżmówka.
Wiem, że mieszkasz sam z dyniową córką,
ale może szukasz współlokatorów?
I opieki nad dynią.
Bierzemy mniej niż ogór.
Wybaczcie. Działam sam, nie dam się usidlić.
Zostańcie, aż pokonam Orsona,
ale potem odeślę was do domu.
Może ci w tym pomożemy?
Piona, stary!
Zdzich!
Edek!
Nie chcę złorzeczyć, ale długo ich nie ma.
Nie czas szukać ich kości?
Cofam pytanie.
GPS, wywęszyłeś coś?
Oprócz ciebie, nic mi nie śmierdzi. Więc nie.
Maniek, są sami, a jest zimno. Na pewno są przerażeni.
Nie martw się. Znajdziemy ich.
Jeśli nie, to ich zabiję.
To taka przenośnia. I…
Nie masz dokąd uciec, Orson!
A może raczej Szmorson.
Jak masz zamiar go pokonać?
Dobre pytanie, Zdzich.
- Edek, ten przystojny. - Tak.
Kiedyś Orson był twardzielem.
Teraz ma popleczników,
więc będzie nieco trudniej go pokonać.
Czemu jest wredny?
Dobre pytanie, Edek.
Zdzich. Drugi piękniś.
W młodości wyśmiewano jego duży łeb.
Wraz z głową rósł jego mózg.
Zrozumiał, że w tym tkwi jego przewaga.
Stwierdził, że jest lepszy od reszty.
Uznałem nas za równych.
Zaprosiłem go do swej drużyny.
Przy wodopoju
wszystkie gatunki mogły żyć w zgodzie.
Byliśmy oddani ochronie innych
i umożliwieniu im, by żyli w harmonii.
Jak superbohaterowie?
Nie no, nie przesadzaj.
Ale skoro się upierasz.
Orson odmówił.
Odrzucił harmonię.
Wierzył, że silniejsi rządzą słabszymi.
Możesz powtórzyć? Miałem piankę w uchu.
Powiedziałem…
Wierzył w świat,
w którym silniejsi, czyli on, rządzą słabszymi.
Ponieważ stałem mu na drodze, postanowił się mnie pozbyć.
Tego dnia wygraliśmy.
Ale za jaką cenę.
Wygnaliśmy Orsona
na Wyspę Lawy.
To niemiłe miejsce.
Liczyliśmy na to, że samotność
go odmieni.
Lecz było odwrotnie,
a Orson stał się żądny zemsty.
Nie wiedzieliśmy, że ktoś tam jest.
Nie wiemy, jak przetrwał.
Lubicie ogień?
Udało mu się uciec z Wyspy Lawy
z dwójką oddanych raptorów.
Siad.
Stać.
Pokłońcie się.
Prostaki. Trochę ognia i jesteście mi posłuszni.
Zaginiony Świat w końcu będzie mój.
I odzyskał wolność.
I co potem?
Przybyliście i prawie zginęliście.
Jesteśmy w historii!
Dobra. Gasimy światło.
Opowiesz więcej o superbohaterach?
Nie. To opowieść na inną noc.
Do stu papaj.
Co tak śmierdzi?
To gazy.
Twoje?
Zee.
Buck.
Buck?
Oposy!
Gaz nas nie rusza.
Przywykliśmy.
Tego szukasz?
Zee, to ty?
Ktoś musiał cię ocalić.
Padło na mnie.
A co z Bronwyn?
Jest cała. Ogór z nią jest.
Dobrze. Ogór zna karate.
Wiesz, że Bronwyn to dynia?
Tak, a kuzyn Bucka jest szyszką.
No tak, Filip.
Kim jest ta odlotowa skunksica?
Nie skunksica, tylko zorilla.
A co za różnica?
Taka, że pragnę, by w Zaginionym Świecie
była równość i sprawiedliwość.
Skunksy mają krótsze ogony.
Jest skunksicą.
Pod przykrywką!
Super.
Cóż… Dobrze.
Jeśli to was jara.
Chodźcie, głupki się budzą.
- Skoczymy za tobą w ogień. - Z klifu, do wody, do wulkanu.
Fajni kumple.
Czuję się mądra.
Spoko. Są głupiutcy
oraz niesamowicie niekompetentni.
Musimy o czymś pogadać.
Inaczej postrzegamy świat.
Tym bardziej, że mam jedno oko.
Jestem tu z ważniejszego powodu niż my.
Jeśli go nie powstrzymamy, zniszczy harmonię, o którą walczyliśmy.
Z takim władcą Zaginiony Świat…
przepadnie.
Racja.
To będzie Przepadnięty Świat.
Co jest smutne i mylące.
Drużyna powstanie na nowo?
Nie wtrącajcie się!
Nie byliście skłóceni?
Dogadaliśmy się.
Nie, Lewy. Nie odbudujemy drużyny.
Powstrzymamy Orsona i spadam.
Typowy skunksi tajniak.
Nigdy nie zagrzewa miejsca.
Ale pozostawia smrodek.
Nie. Moja głowa nie jest aż tak duża.
Wiem, że tam jesteś.
Co mówiłem o małpowaniu?
Nie waż się.
Przestań małpować!
Mogłem zwerbować ptaki.
To zadanie was przerosło.
Czas zwerbować więcej popleczników.
Zniszczę wszystko,
na co pracowałeś, Buckmajster.
Zjeżdżaj stąd!
Skąd wiedziałaś, że zaatakują?
Niestety Orson cię śledzi.
Na szczęście ja śledzę jego.
Musicie go powstrzymać.
Superbohaterowie znowu razem!
Dziki Buck i Skunksator!
Naprawdę tak nas nazwałeś?
Nie. Sami to powiedzieli.
Musieliście być super zgrani.
Tylko jak się zgadzaliśmy, czyli nigdy.
Pełna zgoda.
O co ci chodzi?
Ma całkiem fajne gazy.
A jaką ty masz supermoc?
Superbohater to nie tylko moce.
Chodzi o zaradność i odwagę.
Tak mówią ci, którzy nie mają mocy.
Wracajmy do planu.
Musimy złapać maniakalnego egocentryka.
I powstrzymać Orsona.
Tego się obawiałam. Zmierzają do wodopoju!
Cholibka. Orson zaserwuje im szwedzki stół ze ssaków.
Oto plan.
Nie ma na to czasu!
Zawsze jest czas na plan…
I tak mnie nie słyszy.
Hej.
Grozi nam śmiertelne niebezpieczeństwo!
Skończyły się koktajle?
Musimy uciekać. Proszę zachować spokój.
Uciekajcie dwójkami, trójkami, jak chcecie.
Nadal nie umiem latać.
Nie!
W nogi!
Nadszedł czas szaleństwa!
Czemu to zrobiłaś?
Spójrz!
Buck! Mam dla ciebie niespodziankę.
Strzeż się!
O nie. Stworzył armię.
Wypisuję się z tej misji.
Musimy zmykać.
Dorwę cię, Bucky!
Kolejnym razem mi się nie wymkniesz.
Nie ocalisz ssaków.
Moja armia raptorów cię dopadnie.
Serio potrzebujemy planu.
Nigdy go nie pokonamy, jeśli będziesz działał w szale.
Mam ważniejsze pytanie. Co znaczy „Zee”?
Jesteś uroczy. Skupmy się.
Nie mamy szans.
Jeśli mamy go pokonać, potrzebujemy pomocy.
Cóż, zgadzam się z Zee. Drużyna potrzebuje pomocy.
Jest tylko jedno zwierzę, które nam pomoże.
Słyszałeś? Powiedział: „Drużyna”. Ma nas za równych sobie.
Chyba miał na myśli…
Pełna zgoda. Macie rację.
A co do imienia. Jestem po prostu Zee.
Nie przekonała mnie.
Mój kościsty okręt.
Kościsty okręt Bucka.
To nasz kościsty okręt.
Kościsty okręt Bucka i Zee.
- Moja konstrukcja. - Mój projekt.
Projekt był zbędny.
Dlatego pierwszy zatonął.
Nie zatonął. Woda wezbrała.
Wyczuwasz napięcie?
Minimalnie.
Wodopój
Dziura ze smołą
Rzeka Raptorów
Rano wpłyniemy do Zaginionej Laguny.
Wiesz, co myślę?
Po co tam płyniemy i kto nam pomoże?
Nie. Czemu mój tyłek się przykleił.
Przez żywicę.
Wiesz co jeszcze?
Jak taka super drużyna
mogła się kłócić?
Bo Zee ściemniała z imieniem.
No powiedz nam. Zee jest od Zeevy?
- Zeldy? - Ziny?
- Zsa Zsa? - Zamanthy?
Zippy?
Powiedziałeś Zippy?
Mówiłem, że nie Zippy.
Zee nic nie oznacza.
I to nie był powód.
Więc dlaczego?
- Bo on… Nieważne. - Bo ona… Nieważne.
Załatwmy to jak rodzina.
Powiedzcie o swoich uczuciach.
Czuję…
Czuję, że Buck był uparty i lekkomyślny.
Czuję, że Zee czepia się szczegółów.
Czuję smutek po stracie okrętu.
Dobrze. Świetnie wam idzie.
Nieodpowiedzialny tuman.
- Roszczeniowa… - Jesteś…
- …złośliwa. - …bezmyślny.
- Zawsze masz kłopoty. - …reszta nie.
Trzeba było strategii.
Twoja nie działała!
Straciliśmy drużynę.
Wiem, ale może nie dało się jej ocalić.
Może. Ale byłeś moim przyjacielem.
Ciebie też straciłam.
Zee.
Mogło pójść lepiej.
Zdzich, tak sobie myślę.
O nie, teraz ty?
Opuściliśmy stado
i przysięgliśmy, że zostawimy po sobie ślad.
Ale jak mamy to zrobić?
Buck potrzebuje snu. My żyjemy w nocy.
To nasza szansa. Za mną.
Zaginiona Laguna jest na południu.
Musimy zawrócić.
Mapa jest do góry nogami.
Więc jest dobrze.
Udało nam się! Piona!
Kiedy herbatka, mamo?
Buck?
Buck!
Odpłynąłem?
Nie martw się. Utrzymaliśmy kurs
i zrobiliśmy pyszne śniadanie.
Zerwaliście je z drzew?
To miło, ale są trujące.
Nie wychylajcie łap i ogona za okręt.
Nie wiecie, co tam czyha.
Na przykład te skakanki?
Są bardziej jadowite niż jagody.
Mamy odporność na jad.
Ale ja nie. Mogę zginąć.
Dostałabym wysypki i umarła.
Przepraszamy.
Wybacz, Zsa Zsa.
Więc adopcja tych jaszczurek była błędem?
Chyba niewiele wiemy.
Mów za siebie.
Możesz za nas obu.
Zaginiona Laguna
Udało się! Czas wezwać starego druha.
Zdzich, to Mama dinozaur!
Znacie Mamę?
Nasz kumpel Sid niańczył jej dzieci.
Pomoże nam pokonać Orsona.
No pewnie. To w końcu 15 ton agresji i terroru!
Bez urazy.
Coś nie tak?
Boli cię ząbek? Pokaż doktorowi Buckowi.
Niewyrośnięty lewy górny siekacz. Brakuje lewego dolnego trzonowego.
Jest i zepsuty.
Musimy się go pozbyć.
Takie są skutki braku nitkowania.
Dlatego używamy ogonów.
Jak nam pomoże z bolącym zębem?
Dobre pytanie.
Muszę go wyrwać.
Jeśli nie dasz sobie pomóc, będę musiał zrezygnować.
Szacuneczek.
Szybko.
Przeprowadzam operację.
Jeśli puszczę, chirurgicznie przetnie cię na pół.
Mocno siedzi.
Gotowe. Czas ją wybudzić.
Jestem od usypiania, nie wybudzania.
Raptory nadciągają!
Pomóżcie ją obudzić.
Trzeba wezwać posiłki.
Ona jest posiłkami.
Czy ktoś jest w domu?
Wyśpisz się po śmierci.
Czemu ją uśpiłaś?
Kazałeś mi.
- Nie. - Mrugnąłeś.
Mam tylko jedno oko. Zawsze mrugam.
- Budź się. - Jadłaś cegły na lunch?
Wóz albo przewóz.
Uwaga, złociutka.
W nogi!
Jesteś żałosny, Buck.
Naprawdę myślałeś, że Zee
i tyranozaur pomogą ci mnie pokonać?
Taki był plan, przyznaję.
Przeliczyłem się, ale nikt nie jest doskonały.
Poza mną, rzecz jasna. Jestem geniuszem i będę tutaj rządził.
Po naszych trupach!
Czytacie mi w myślach. Niedługo wszyscy złożą pokłon nowemu królowi.
Przepraszam.
Próbuję być złowieszczy!
Mam dobry moment.
Dość tej przemowy.
Przejdźmy do pożerania!
Buck!
Idźcie sobie!
Zagazuj ich, Zee!
Wyczerpałam zapasy. Dajcie mi chwilę.
Obrzydliwe.
To wszystko moja wina, Zee.
Przeze mnie straciliśmy drużynę.
Nie, to była moja wina.
Nalegam. Biorę to na klatę.
A ja nalegam, że to moja wina.
To ani twoja wina, ani moja.
Tylko nasza.
Jeśli chcemy harmonii,
musimy zacząć ze sobą współpracować.
Idźcie w bezpieczne miejsce.
Co on robi?
Daje szansę uciec.
Dobra, mądralo.
To mnie chcesz.
Proszę.
Wygrałem!
Zabierzcie go do wodopoju.
Pokażę innym ssakom, jak kończą moi przeciwnicy.
Zemsta należy do mnie.
Mam świetny pomysł.
Oczywiście ja na niego wpadłem.
Spokojnie.
Zbieraj siły, Mamo.
Buck będzie przy wodopoju. Tam się spotkajmy.
To nasza wina, Edek.
Mówił, że to zły czas na odwiedziny.
Gdyby nie my, może nie doszłoby
do tego wszystkiego.
Chciałbym mu jakoś pomóc.
- Jak? - Nie wiem.
Czadowo. Na przykład ujarzmiając błyskawice.
To byłoby czadowe, nie?
Zdzich i Edek: Władcy Błyskawicy!
Strzelalibyśmy piorunami na lewo i prawo.
Nigdy tego nie dokonamy. I nigdy nie zostawimy po sobie śladu.
Niczego nie zrobimy.
Ela miała rację.
Nie jesteśmy samodzielni.
Buck by tak postąpił? Poddał się? Dąsał?
Zawiedliśmy go.
Czas wcielić się w Bucka.
Działać bez zastanowienia?
Tak, to w jego stylu.
Nie odeszłabym bez planu, by go ocalić.
Ale potrzebuję was.
Nie mamy supermocy.
Pamiętajcie słowa Bucka.
Moce nie robią z was superbohatera.
Tylko odwaga.
I spryt.
Może w tym nasz problem.
Gdy mamy kłopoty, udajemy martwych.
Zawsze tak robimy.
To przeciwieństwo odwagi.
No tak.
Ale skąd ją zdobyć?
Już ją macie…
tutaj.
W futrze na klacie?
Ma na myśli śledziony.
Tak!
Zawładniemy błyskawicami dzięki mocy śledziony!
To Rzeka Raptorów.
Orson więzi Bucka przy wodopoju.
Zaatakujemy z zaskoczenia.
Jak impreza niespodzianka z bronią.
No nie wiem, Zee, czy jak ci tam.
Nasza trójka przeciwko armii Orsona?
Hej!
Nie wiecie, na co was stać.
Ciekawe, jak on panuje nad raptorami.
Może daje przysmaki. Zrobiłbym wszystko za piankę.
Poślubiłbyś żabę?
- Jaką? - Skupcie się.
Potrenujmy przed misją.
Moje czułe oposowe miejsce.
Przejrzyjcie na oczy. Chłopaki nie wrócą.
Zniknęli bez śladu!
Znalazłem ślady.
To tylko znak, że były tu ich stopy.
Dzięki Bogu, odszukaliśmy trop.
Chyba prowadzi do…
O nie! Te głupki wróciły do Zaginionego Świata.
A niby ja mam durne pomysły.
Mamy szczęście! Raptory zmalały.
Są tycie.
Zgniećmy je jak mrówki i zagrajmy nimi w kosza.
Nie są tycie, po prostu są daleko.
A więc mamy kłopoty.
Pamiętajcie.
Nadszedł czas…
szaleństwa!
Droga zablokowana. Przeszli?
Dowiemy się w jeden sposób.
Przesuń się.
Treningi na górne partie działają.
Musimy znaleźć Bucka.
Tylko on nam pomoże.
Świetnie. Ich życie leży w rękach niestabilnej łasicy.
Sid!
W nogi!
Mama!
Co mówisz?
Wodopój?
Zdzich i Edek są w tarapatach!
Jakby to było coś nowego.
To pożegnanie, Buck.
Moi krwiożerczy przyjaciele się tobą zajmą.
Doigrasz się.
Nie pozwolę, aby moja dynia
dorastała bez ojca.
Co? Nieważne.
Obiad podano. Specjalność zakładu króla Orsona.
Brzmi dobrze.
Tak!
Kretyni!
Dobra robota!
Gazu, Zee!
Tak!
Kocham zapach skunksa o poranku.
Pa, Bucky.
Tak!
Trzymajcie się! Nadchodzi tyranozaur ekspres!
Buck!
Ryzykowałeś, oddając się Orsonowi.
Zrobiłem to dla stada.
Poza tym wiedziałem, że mnie ocalisz.
Co teraz? Na pewno coś planujesz.
Może mała improwizacja?
To mi się podoba.
Tak!
Pogubiłem się. Co jest grane?
Zdzich i Edek chyba dokopali Orsonowi.
- Tak! - Dobrze, Mamo!
Czekajcie na mnie!
Tak!
Od początku mi przeszkadzasz.
Zrozum to wreszcie, Orson.
Nikt nie musi rządzić tym miejscem.
Ja nie jestem nikim!
En garde!
Kto chce oberwać?
A masz!
I jeszcze raz!
Czas z mamuta przeistoczyć się w oposa.
Tak jest!
Zostaw go. To rodzina.
Poza tym jest tłusty.
Prawda jest taka, że potrzebujemy się nawzajem.
Ssaki i dinozaury
potrzebują harmonii.
Naiwniak z ciebie.
Dlatego mi ciebie szkoda.
Jesteś idealistą.
W prawdziwym świecie przetrwają najsilniejsi, a raczej najmądrzejsi.
Udało się.
O nie.
Bierzcie ich.
Unik!
Stój! Siad.
Złe dinusie. Nie wolno gryźć!
Croissant!
Baguette!
Fromage!
Dorwałeś mnie.
A może nie?
Znowu cię przechytrzyłem.
Rozerwą twoich przyjaciół na strzępy,
a potem zajmą się tobą.
Przyjrzyj się, Buckmajster.
Zaczyna się.
To ogień.
Tak ich kontroluje.
Zee mówiła, że odpowiedź tkwi w futrze na klacie.
Trzy, dwa, jeden. Padł opos.
Przestańcie. Nie nabierzemy się.
Poprzednio też nie zadziałało.
Co? Kretyni.
Nie jesteście oposami. Wstawać!
Tak!
Moje zuchy!
Dobra robota, chłopaki!
To dopiero moc śledziony!
Zdzich, chyba mamy supermoce.
- Tak! - Udawanie trupa!
Co?
Chyba cię przechytrzyli.
Nie, nie, nie…
Nic mi nie jest!
Jesteś pewien?
- Czas zemsty. - Tak.
Gdzie zabawka? Szukajcie!
Nie zapominajcie, jestem waszym królem!
Rozkazuję wam…
O włos. Nie jedz mnie.
Pozbawiacie świata geniusza.
Mam dużo kostek, zadławicie się.
Co mówiłem o zbliżaniu się?
Dobra robota, chłopaki.
Nawet lepsza niż dobra. Odlotowa.
Ten stary wyga jest z was dumny.
Stary?
Zdzich! Edek!
Ela!
Przepraszamy.
Odeszliśmy bez słowa.
Przyszłaś po nas.
Ryzykowałaś.
Myślałaś, że zginiemy.
Słusznie się martwiłaś.
Zależy ci na nas.
Spokojnie. To ja przepraszam.
Bałam się, że was stracę. Kocham was.
My ciebie też.
Hej.
Udało wam się.
Jestem dumny.
Wierzyłem w nich.
No dobra, wątpiłem.
Nie znałem was od tej strony.
Zazwyczaj robicie z siebie idiotów.
Kocham rodzinne zloty.
Ale nie ma poczęstunku, więc czas do domu.
- Wiecie co… - Hej, ziomki.
To Zee. Moja dobra przyjaciółka.
Miło cię poznać.
Mogłabym przysiąc, że drzemie w tobie opos.
To zorilla.
Jak skunks, tylko fajniejsza.
I może nazywam się Zsa Zsa.
Oposy pomogły drużynie superbohaterów.
Drużynie superbohaterów?
Jej słowa. Nie moje.
Pewnie chcecie autografy.
- Dzięki. - Nie.
Skoro posmakowaliście przygody,
pewnie wracacie do domu.
Pewnie znudził was stary Buck
i jego śmiałe życie pełne przygód.
Tak. Jest nudny. Totalny nudziarz.
Śmiertelnie nudny.
Tak naprawdę zastanawialiśmy się…
Coraz lepiej nam to wychodzi.
Tak.
Podoba nam się tutaj.
Edek, teraz ty.
Chcemy tu zostać, jeśli się zgodzisz.
Niedawno byliśmy dziećmi.
Mieliśmy zawsze być razem.
Jesteście pewni?
Więc niech będzie.
Zostajemy!
Cudownie.
Zbyt długo byłem samotnikiem.
Dzięki Zee zrozumiałem, że w kupie siła.
Czas na prawdziwą rodzinę.
- Tak! - O tak.
Niech żyje Buck!
Niech żyje!
Buck!
Nie wierzę, że to mówię. Będę za wami tęsknił.
My za wami też.
Dość tych ckliwości.
Ronisz łzę, Diego?
Przewidziało ci się.
Ale jesteś mięczak.
Będziecie mnie odwiedzać?
Tak.
Zwłaszcza w potrzebie.
Zmiana bywa trudna, ale jest częścią życia.
Teraz wiem, że pomaga nam stać się tym, kim mieliśmy być,
nawet jeśli zmieniamy otoczenie.
Jedynie miłość pozostaje niezmienna.
Na tym polega stado.
Jesteś jego częścią, nawet gdy jesteś daleko.
Dasz wiarę?
Chłopcy wrócili.
Znowu.
Są głodni.
Jedno jest pewne.
Z nimi Zaginiony Świat już nigdy nie będzie taki sam.
EPOKA LODOWCOWA: PRZYGODY DZIKIEGO BUCKA
Napisy: Małgorzata Banaszak