STEROWIEC NA SPRZEDAŻ
NA SPRZEDAŻ
DOM NA SPRZEDAŻ
NA SPRZEDAŻ
Karol i As
SZALONE PRZYGODY ASA
Dajże spokój. Przecież to nie boli.
Nie jestem zachwycony, że obcinasz mi łapy.
Obcinam pazury.
Wiesz co? Gdybyś dalej mieszkał w dziczy, one by się same ścierały.
A jesteś kanapowiec.
-Kanapowiec? -Tak.
Teraz ja się tobą opiekuję,
a ty musisz tylko spać, jeść i czasem powiedzieć coś względnie śmiesznego.
Czy nadal mam łapę?
Względnie śmieszny żart.
I po krzyku. No leć, zmykaj do ogrodu.
Wszystkie łapy całe.
Mogę uciec z domu.
O raju, fajowo. To minilistonosz.
Hejka, As! Co tam słychać?
Jak ja się stęskniłem.
Bardzo się cieszę, że masz bazę obok naszej.
Dasz radę wszamać to całe?
Byłoby fajnie, gdybyś nie dał.
Nic nie szkodzi. Wcale nie chciałem tej przekąski.
Nie, nawet kęska, bo ja... Wiewiór!
Ostrzegam cię ostatni raz. Więcej ostrzeżeń nie będzie.
A może będą.
Decyzję o ostrzeżeniu podejmę jutro.
No i co? Co z tego? W nosie to mam. Albo gdzie indziej. W dziupli.
Jak to?
Tak!
trzy dni wcześniej...
Bo kto chce zwać się skautem Musi wiedzieć, że dwie ręce sprawne
OBROŻE MUNTZA
I rozum bystry starczą, by Z kabały wybrnąć każdej
Dziękuję, panie Muntz.
Przycupnę na twoim obiedzie.
Tak. Już działa.
Pora odkryć tajemnice przyrody!
Co to jest? Nie podoba mi się.
-Ani trochę. -Tak!
O nie!
Kto to mówi? To ja.
Po twym płocie pnę się, tak cię kocham.
Bystry jesteś, minilistonoszu.
Nauczyłeś wiewióra mówić.
To twoja sprawka, ty worku na żołędzie?
-To przez ciebie? -Myślę sobie, że niepotrzebnie.
Widzisz ogon? Majtam nim na ciebie.
Czujesz kaliber zniewagi?
Czujesz, bo widzisz, że majtam. Masz.
I jeszcze raz. Masz!
-Nie dam się obrażać we własnym ogrodzie. -To patrz.
Znów to robisz, wiewiór.
Zazdrościsz, bo masz cienki ogon, co tylko merda.
Wcale nie chcę mieć grubszego.
Nie można by deczko ciszej?
Ledwo co uśpiłam dzieci.
I jak mi je pobudzicie,
zaczną znów jojczyć „mamo, jeść”, „mamo, pić”, i tak do nocy,
więc nie kłapać!
Oni wszyscy mówią.
Nie mam czasu na bzdety. Idę zakopać orzeszek.
A masz.
Prosiłam, żebyś wyniósł śmieci.
Ale nie skończyłem...
Nie chcesz sprawności „pomocnika mamy”?
Masz.
Smacznego, psiaku.
Dziękuję.
Witaj.
Też bym ją wszamał.
Jaka apetyczna.
-Zaraz będzie moja. -Podwędzę mu ją.
-Już czuję jej smak. -Ten pies nie zasługuje na frykasy.
Kufa blada.
-Dawaj ją! -Nie!
To moja kanapka! Chcę ją!
Rzuć ją. Jest moja.
-Proszę się ode mnie odczepić. -Kanapka!
-Drugi raz was nie poproszę. -Waruj!
Moja kanapka!
Teraz zjem moją kanapkę.
Stój. Ja mam potrzeby.
W gnieździe siedzą dzieci, które trzeba wykarmić.
Jeśli ja tego nie zrobię, nie urosną.
Ja też mam potrzeby.
Stale szukam jedzenia, żeby przetrwać zimę.
Jeśli teraz nie nabiorę ciałka, nie przeżyję mroźnych miesięcy.
-I nareszcie zejdziesz. -Co?
Jest o tym taki dowcip.
Co to jest dowcip?
Może nie pora na opowiadanie kawałów.
-Ustalmy, co z kanapką. -Właśnie, kanapka!
Kanapkę podarował mi minilistonosz. Powiedział, że mam ją zjeść.
Ty dostajesz jedzenie? Nam nikt nic nie daje!
Tak, nic a nic. To dlatego jesteś gruby
i nie latasz.
Ja... Ja...
I mieszkasz sobie w ciepłej jamie z wysoką, siwą małpą.
Musisz sobie naznosić liści, żeby nie marznąć?
Nie.
Nawet wodę dostajesz od siwej małpy.
Musisz szukać kałuży, żeby się napić?
Nie.
Taki to sobie pożyje.
-Jesteś pupilkiem małpy. -Zwyczajnym pupilkiem.
Pupil.
Doskonale wiem, jak wam ciężko.
Kiedyś mieszkałem na dworze przez wiele dni.
Moje stado mnie wygoniło.
Niełatwo żyć na zewnątrz, szukać jedzenia.
Papciu, jestem tylko pupilem?
Słuchaj,
jesteś moim psiakiem.
Robię dla ciebie to i owo,
ale sprawiasz, że milej mi się żyje.
I strzeżesz ogrodu, i domu... Mało! Strzeżesz całej okolicy.
Jesteś pupilem, fakt,
ale mam w tobie też najbliższego przyjaciela.
Kochana z ciebie psina.
Napisy: Karolina Kremplewska