ت
تر
ترج
ترجم
ترجمه
ترجمه ش
ترجمه شد
ترجمه شده
ترجمه شده ت
ترجمه شده تو
ترجمه شده توس
ترجمه شده توسط
ح
ترجمه شده توسط حا
ترجمه شده توسط حام
ترجمه شده توسط حامی
ترجمه شده توسط حامی م
ترجمه شده توسط حامی مغ
ترجمه شده توسط حامی مغی
ترجمه شده توسط حامی مغیث
ترجمه شده توسط حامی مغیثی
ا
ار
ارا
ارائ
ارائه
ارائه ش
ارائه شد
ارائه شده
ارائه شده ت
ارائه شده تو
ارائه شده توس
ارائه شده توسط
‫
ارائه شده توسط ‫ @
ارائه شده توسط ‫ @C
ارائه شده توسط ‫ @Ci
ارائه شده توسط ‫ @Cin
ارائه شده توسط ‫ @Cine
ارائه شده توسط ‫ @CineD
ارائه شده توسط ‫ @CineDr
ارائه شده توسط ‫ @CineDre
ارائه شده توسط ‫ @CineDrea
ارائه شده توسط ‫ @CineDream
ارائه شده توسط ‫ @CineDreami
ارائه شده توسط ‫ @CineDreamin
ارائه شده توسط ‫ @CineDreaming
«فریب»
[لندن سال ۱۹۸۷]
اسمم رو بهتون نمی‌گم،
ولی سی و سه سالمه.
سال به سال زندگی مشترکم بیشتر مصیبت‌بار می‌شه.
با این حال صاحب دختر چهار ساله‌ای هم هستیم.
یک سال و نیم پیش با فیلیپ آشنا شدم.
فیلیپ نویسنده آمریکایی مقیم لندنه.
هیچ‌وقت درک نکردم چرا عمدا از وطنش دوری می‌کرد.
هرچند که وانمود می‌کنم شهرت معشوقه‌ام من رو تحت تأثیر قرار نمی‌ده،
ولی تمام کتاب‌هاش رو می‌خونم.
و ته دلم احساس افتخار می‌کنم که چنین هنرمند محترمی،
برای قرارهای عاشقانه یواشکی بعد از ظهرش...
من رو انتخاب کرده.
اگه می‌شه...
چشم‌هات رو ببند.
نمی‌ذارم دست و پامو ببندی‌ها!
دوست عزیزم، اصلا کی...
درمورد بستنت حرف زد؟
زیاد تو کتاب‌ها درموردش خوندم.
جدی؟
از این کتاب‌ها هم می‌نویسن.
چشم‌هات رو ببند.
خیلی‌خب.
ببینیم چقدر حواست جمع بوده.
حالا این اتاق رو توصیف کن.
مثلا برای شروع: پنجره‌های فرانسوی قشنگ داره.
که روبه‌روش زمین چمنه.
با اینکه شبیه اتاق مهمانه،
ولی پنجره‌هاش پرده ندارن.
که یعنی خونه‌های اطراف می‌تونن داخلش رو ببینن.
معمولا این صحنه رو می‌بینن که یکی پشت ماشین تایپه.
یا موقع کتاب خوندن منو می‌بینن.
ولی حقشونه نمای جذاب‌تری ببینن.
یه صندلی گرم و نرم هم توشه.
روش هم خانمی نشسته که الآن باید سر کار می‌بود.
شخصی که داره به غر زدن‌هاش از ازدواجش گوش می‌ده،
یک آقاییه...
که روی صندلی چرمی نشسته.
میزش که تقریبا سایزش یک در یک و نیم متره،
تخته چوبی و پایه‌های فلزی داره.
کلی کاغذ روی میز پخش شده:
بخشی از دست‌نویس کتاب، کلی نامه،
با بخش‌های بریده‌شده‌ای از روزنامه،
تا به همسرش ثابت کنه که تمام انگلیسی‌ها،
یهودستیز هستن.
سمت راست این میز دستگاه تایپ قرار گرفته.
که میز مخصوص خودش رو داره. مدل پیکا سال ۷۲.
آفرین.
پشت سرش قفسه کتاب‌هاست.
«کمدی یهودی هاینه».
«منفوریت یهودیان» نوشته هانا آرنت.
«شب‌های سپید» مناخم بگین.
فقط و فقط کتاب‌های درمورد یهودیان،
با نویسنده‌های یهودی،
و مخاطبان یهودی.
دور لامپی طرح ژاپنی...
بالای سقف آویزون شده.
یه رادیو.
دوتا چراغ مطالعه.
حصیر پلاستیکی برای ورزش و روابط نامشروع.
توی سطل‌آشغال غذای بیرونیه.
با یک ظریف‌کاری مجلل:
پیرایه گل گچی که روی سقف قالب‌گیری شده.
آفرین.
تموم؟
آره.
حالا تو چشم‌هاتو ببند.
باشه.
ببینیم حواس تو چقدر جمع بوده.
آماده‌ام.
حالا...
تو منو توصیف کن.
[فصل اول: پاییز]
دوست‌دختر شوهرم بهش هدیه‌ای داده بود.
خیلی افاده‌ایه.
از اون دخترهای حسود و زیاده‌خواهه.
براش یه صفحه گرامافون خرید.
قطعه معروف و خیلی قشنگی از شوبرت بود.
که با الهام از...
خانم جذابی که شیفته‌اش بود اون قطعه رو نوشته بود.
که قصه‌اش روی جلد آلبوم نوشته شده بود.
خیلی راحت می‌تونست بگه که خودش قطعه رو خریده.
ولی نه، حتما باید می‌گفت که دوست‌دخترش خریده.
یه شب که خیلی مست بودم ماژیک صورتی رنگی برداشتم.
روی جملات به‌خصوصی که خنده‌دار بودن خط کشیدم.
«بزرگترین اشتیاق عمرم».
«ازدواج ذهن‌ها».
«شوریدگی».
بعدش خیلی با متانت و احترام،
آلبوم رو دادم دست خودش.
خیلی کارم زشت بود؟
واسه چی مست بودی؟
مست که نبودم، ولی زیاد خورده بودم.
شب‌ها زیاد می‌خوری؟
- آره. - مثلا چقدر؟
زیاد می‌خورم دیگه.
شب‌هایی که تنها هستم معمولا چیزی نمی‌خورم.
بقیه شب‌ها میزان دوبرابر الکل همیشگی می‌خورم.
بینش شراب هم می‌خورم.
ولی تاحالا واقعا مست نکردم.
فقط کمی از حالت طبیعی خارج می‌شم.
چه زندگی عجیبی داری.
واقعا عجیبه.
با اینکه کارم اشتباهه، ولی اینجا پیش توام.
کل زندگیم همینه.
چقدر از زندگیت ناراضی هستی؟
بستگی به دوره‌اش داره.
توی زندگی همه دوره‌های وحشتناک هست.
بعدش دوره‌های درازمدت عشق و آرامش میاد.
شما با همدیگه می‌خوابین؟
حدس می‌زدم آخرش اینو بپرسی.
منم دوست ندارم جوابت رو بدم.
روز بخیر!
امروزت خوب بود؟
متن‌هایی که امروز نوشتم افتضاح بود...
قهرمان بیچارۀ من.
عه، چه ماچی می‌کنی!
بله دیگه!
- خوب می‌شناسیم. - بله که می‌شناسم.
چی کار می‌کنی؟
بازبینی می‌کنم.
دیروقت نخوابی.
زود می‌خوابم.
غیرقابل وصفه!
چی؟
- دوستت دارم. - منم دوستت دارم.
روبان روی موهات رو می‌گم.
خوشت نیومد؟
خیلی دوستش دارم.
چرا از همسرت راضی نیستی؟
مگه چی کم داره؟
مگه شوهر خودت چی کم داره؟
من که واست زیاد تعریف کردم.
بگو زن خودت چی کم داره.
سوالت از بیخ اشتباهه.
سوال درستش چیه؟
نمی‌دونم.
چرا من اینجام؟
چون من به خودم اجازه دادم که تسلیم وسوسه بشم.
الآن که سنم بالا رفته چنین کارهایی می‌کنم.
چرا انقدر نگرانی که اذیتش نکنی؟
چرا باید بخوام که اذیتش کنم؟
چون به‌نظر نمیاد احساس آزاد بودن بکنی.
اصلاً آزادی چیه؟ خودت آزاد هستی؟
تقریباً هستم.
از تو که بیشتر آزادم.
چرنده! نمی‌خوام بیشتر از این در این خصوص حرفی بزنم.
آخه چرا؟
شاید درستش اینه که فقط یک شریک زناکار...
از نارضایتی خودش نسبت به زندگی مشترکش بگه.
نارضایتی‌های خودت رو خارج از حد می‌دونی.
به‌جز نارضایتی‌هایی که نسبت به انگلستان و انگلیسی بودن داری.
آیا این نارضایتی‌های من...
دخلی به این مسئله ندارن که من عاشق تو شدم؟
یعنی به‌جز آوارگی فرهنگی؟
یعنی عشق تو رو باید مدیون آوارگی فرهنگی باشم؟
شاید.
پس قصۀ ما یه قصۀ فرهنگیه؟
که به‌نظرم جذاب‌ترین ژانر ممکنه.
زنان غیر یهودی.
تو هم که عاشق انسان‌شناسی هستی.
به شیوه‌های بدتری هم می‌شه تفاوت‌های انسان‌شناسی رو توصیف کرد.
از طرفی می‌شه با نفرت، بیگانه‌هراسی،
خشونت و قتل توصیفش کرد.
آره عزیزدلم، تو...
تو بین شریک‌های جنسی میان فرهنگی حکم آلبرت شوایترز رو داری.
مالینوفسکی خوبه، اون رو بگی راضی‌ام.
چی شده؟
بگو دیگه.
مشخصه حالت خوب نیست.
یه پرستار بچه،
یه بچه و دوتا خانم خونه‌ای که مدام مشاجره می‌کنن.
به‌علاوۀ فضای دل‌مردۀ انگلیس.
گمون نکنم بتونیم رابطه‌مون رو ادامه بدیم.
روزها خیلی کوتاهن.
جدی؟
حیف شد که.
موافق نیستی؟
مگه بعد آخرین مکالمه‌مون به چنین تصمیمی نرسیدیم؟
آها، متوجه شدم.
هرچی تو بگی.
گمونم تصمیم درستی باشه.
خودت گفتی داره دیوونه‌ات می‌کنه.
چی دیوونه‌ام می‌کنه؟
مسائل جنسی بینمون.
گفتی دلت دوستی عاشقانه نمی‌خواد.
اگه می‌خوای ساده بگم، منم ساده بیانش می‌کنم.
چرا ساکتی؟ وقتی ساکتی معذب می‌شم.
پشت خطم.
نامه‌ام رسید دستت؟
آره رسید. نامه‌ات... خیلی قشنگ بود.
پاره‌اش کردم.
طبیعتاً باید هم بکنی.
- ظاهراً بهترین تصمیم ممکن بود. - موافقم.
عجیبه که می‌بینمت.
اگه نمی‌دیدی عجیب‌تر بود، نبود؟
اینش رو نمی‌دونم.
یه مدتی غیبت زده بود.
تو هم عوض شدی.
ظاهرت هم کمی عوض شده.
- چه بلایی سر خودت آوردی؟ - انقدر عوض شدم؟
بلندتر شدم؟
یا کوتاه‌تر؟
- تپل‌تر شدم؟ - نمی‌دونم.
تغییرات نامحسوس داشتی.
نامحسوس بودن؟
آره.
دلم واست تنگ شده بود.
دارم یخ می‌زنم.
رفتارم با شوهرم خیلی مسخره بود.
مجبور بود سال‌ها منو با احساس تنهایی...
و افسردگی تحمل کنه.
با همدیگه معاشقه نداشتیم. فکر می‌کردم خیلی زودرنج باشه.
ظاهرا که شوهرت اونقدر هم زودرنج نیست.
اصلاً برو بهش بگو: «اگه نمی‌خوای ازش جدا بشی،
می‌خوای برم اون یکی اتاق بخوابم؟
حق انتخاب داری که اون رو بکنی، یا بیای منو بکنی.
تصمیم خودته.»
ولی زنه خیلی واسش مهمه.
این شکلی که خیلی خودخواهانه‌ست.
«خودخواهانه»؟
اگه جدی گفتی که اصلاً بیا زن خودم بشو.
خیلی جالبه که خانمی برگرده بگه:
«خودخواهانه‌ست که از شوهرم بخوام...
...قید دوست‌دخترش رو بزنه.»
آخه به نظرم واقعاً هست.
وقتی نمی‌بینمت واسم آسون‌تره.
حواسمون پرت می‌شه و فراموش می‌کنیم.
از شر این قیاس وحشتناک خلاص می‌شیم.
می‌خواستم افکاری که تو ذهنم بودن رو واست توضیح بدم.
ولی...
حس می‌کنم دارم ازت سوء استفاده می‌کنم.
تعریف کن.
دوست دارم از افکارت رو بدونم.
چون خیلی دوستشون دارم.
آخر هفته مادرم اومده بود پیشم.
شوهرم هم غیبش زد.
فردا مادرشوهرم واسه ناهار میاد که کنارش بودن عین جهنمه.
می‌دونی دهانه رحم کجا می‌شه؟
گمونم بدونم.
مال من روش یه غدۀ سرطانی هست.
باید برم آزمایشی چیزی بدم.
شوهرم می‌گه من زندگی زناشوییش رو نابود کردم.
منم از سکس کردن باهاش لذتی نمی‌برم.
چون رفتارش همیشه...
حیوانی و غریبه.
نمی‌شه کاریش کرد.
مثل زندگی، مگه نه؟
چرا نمی‌خوای پیش شوهرت ارضا بشی؟
دلم نمی‌خواد.
از دعوا کردن که بهتره.
خیلی عصبانیم می‌کنه.
پس عصبانی نشو.
شوهرت می‌خواد بکنت دیگه.
بذار بکنه.
خودم که روش اختیار ندارم.
حالا نیم ساعت جنده باش. چیزی نمی‌شه که!
جنده‌ها که ارضا نمی‌شن.
ادای جنده‌ها رو دربیار.
انقدر همه‌چی رو جدی نگیر.
شوهرم...
از اون مدل آدم‌هاییه که فکر می‌کنه زن‌ها باید چندبار ارضا بشن،
و اینکه باید با هم ارضا بشیم.
واسه جوان‌ها عادیه دیگه، نیست؟
وقتی به کمی سابقه و احساس آزردگی می‌رسی،
چطوری می‌شه از بین رفتن جذابیت جنسی رو توضیح داد؟
مثل اینه بپرسی «چرا برف میاد».
دلیل خوبی برای ترک کردنش نیست؟
راستش...
اولین بار که دیدمت خیلی بالغ بودی.
مثل میوه‌ای که تازه رسیده بود.
نه، من...
پایین درخت افتاده بودم و داشتم می‌پوسیدم.
[پایین درخت افتاده بودم و داشتم می‌پوسیدم.]
شوهرت توی اتاق بیمارستان سالم و سلامته؟
یعنی خانمِ هرجایی هم الآن پیششه؟
«هرجایی» بهترین توصیف ممکنه.
آره، می‌دونستم خوشت میاد.
خیلی بهش فشار آوردم.
خصوصیات مثبت زیادی داره.
ولی واقعیتش...
خیلی وقته درست‌حسابی نخوابیدم.
امروز که بیدار شدم حالم کاملا طبیعی بود.
فردا قراره برگرده.
داری می‌لرزی، مریض شدی؟
صرفاً هیجان‌زده‌ام.
چی شد؟
«سپس لذتی را نثارم کردی،
که در چشمانت بود؛
در صورتت؛
و در بدنت.»
شاید به‌خاطر روز ولنتاینه که...
نصف‌شب از خواب پریدم،
احساس شور عجیبی داشتم.
احساس می‌کردم دستت روی کیرمه.
دست کسی روش نبود.
خواب دیدی.
چی شد که انقدر بهت وابسته شدم؟
واسه اینه که کل روز تک و تنها توی اتاق می‌مونی.
چیز جدیدی اینجا تجربه نکردی.
ماجراجویی جدیدی نداشتی.
ولی تو رو دارم.
از آخرین بار چقدر گذشته؟
یک سال و نیم.
هیچی درموردت نمی‌دونم.
البته یه‌کم می‌دونم.
اونم از کتاب‌هات فهمیدم. ولی باز هم زیاد نیست.
کاش ما هم توی اتاق زیر شیروانی خانواده فرانک حبس می‌شدیم.
آره.
شانس هم نداریم.
چی توی سرته؟
یهویی حس کردم دلم می‌خواد تنها باشم.
انگار خیلی خسته و کوفته‌ای.
چی کارش کنم؟
من چه بدونم، فرار کن!
معذرت می‌خوام.
می‌دونی برنامه سه‌شنبه‌ام چیه؟
نه.
قراره برم پیش وکیل.
واسه طلاق گرفتن؟
واسه اینکه بفهمم قضیه چیه.
حالم که تغییر کرد میام پیشت.
من دیگه برم.
حسابی قراره جالب بشه.
اون زمانی که خونه‌ام توی حومه شهر بود،
قبل اینکه توی شهر مستقر بشم،
خیلی دختر ساده‌ای بودم.
از وقتی آدم سرسختی شدم دیگه اون دختر ساده نیستم.
قبلا خیلی آدم جالب‌تری بودم.
من از همینی که هستی خوشم میاد.
اگه شوهرت بپرسه چطوری کبود شدی، چی می‌گی؟
قبلا پرسیده.
خب؟
راستش رو گفتم دیگه.
همیشه راستش رو بگو که توی دردسر نیفتی.
چی بهش گفتی؟
گفتم «این کبودی‌ها اثرات دیدار آتشین من،
با نویسنده بی‌کاریه...
که با اینکه خونه‌اش توی ناتینگ هیله،
ولی آپارتمانی که توشه،
حتی آسانسور هم نداره.»
بعد چی شد؟
انقدر حرفم مسخره بود که همه زدن زیر خنده.
واسه خودت وهم راست‌گویی درست کردی.
دقیقاً.
[فصل دوم: پراگ]
من یه دختر جوون چِکی بودم.
اومدم جلوی هتلی که توش بودی.
ازم خواستی تا اتاقت بیام،
که کمک کنم کتاب‌هات رو ببری.
ساعت ده صبح بود.
بقیه خیلی باهام بد رفتار می‌کردن.
به خیالشون من جنده بودم.
تو هم بدجور زدی به سیم آخر.
خیلی باهام مهربون بودی.
بعدش کمک کردم بری اون‌طرف پل چارلز،
تو هم هزاران کلمه برای مکالمۀ محاوره‌ای یادم دادی.
شب توی همون هتل شام خوردیم.
ظاهراً زیاد مورد توجه‌ات نبودم.
تقریبا بیست و یک یا بیست و دو سالم بود.
الآن دیگه بزرگتر شدم.
اسم اون پارکی که بالای پراگ بود و توش نشسته بودیم چی بود؟
ما که اونجا نرفتیم. حتماً با یکی دیگه رفتی.
نه، با کس دیگه نبودم.
از قضا خیلی بهت توجه می‌کردم.
یادته یه بار زنگ زدی منو دعوت کردی مهمونی عیاشی جنسی؟
جدی!
جرأت نکردم بیام.
کار خوبی کردی. مهمونی مسخره‌ای بود.
همیشه یکی دنبالت بود.
وقتی می‌رفتیم رستوران،
اون یارو پلیسه همیشۀ خدا می‌نشست میز کناری ما.
کاسۀ صبرمون لبریز شده بود.
چون واقعاً اذیت می‌شدیم.
من توی کتابخونه آمریکایی کار می‌کردم.
استادم منو معرفی کرده بود.
می‌گفت بهترین شغل ممکنه،
چون همه می‌تونستن بیان کتاب ببرن...
کتاب ببرن!
فضای شغلی محشری داشت.
ولی درنهایت واسه خودم سخت شد.
باید بین دوتا گزینه انتخاب می‌کردم:
که یا عضو سازمان مخفی بشم، یا استعفا بدم.
الآن دیگه توی لندنی. می‌تونی راحت بگیش؛ بگو.
راحت می‌گمش.
بهم گفتن که:
«خبر داریم از شغلت راضی هستی،
خبر داریم حسابی پول در میاری.»
مدارکی بهم دادن که امضا کنم.
مکالمه‌ای که داشتیم جزو امور مخفیانه دولتی بود.
اگه به کسی درموردش می‌گفتم،
حتی اگه به خانواده‌ام می‌گفتم،
ازم شکایت می‌کردن.
و هفت سال محکوم می‌شدم.
زندان واسه چی؟
ولی خطر زندان رو به جون خریدم.
انقدر ترسیده بودم که به همه دوستام گفتم.
برگشتم گفتم:
«چرا مدارکی رو امضا کنم که اصلاً نمی‌دونم چی هستن؟»
گفتم امضاش کن و انقدر سوال نپرس!
نمی‌شه مدارکی که نمی‌دونم چی هستن رو امضا کنم!
دیگه پشت گوشِت رو دیدی،
شغلت و دوستات و کشورت رو دیدی، متوجه شدی؟
درجا برگشتم گفتم «نه». گفتم «نمی‌شه، نمی‌تونم.»
«نمی‌تونم چنین کاری بکنم.»
بعدش گفتن «پس بگرد دنبال کار جدید،
چون اینجا دیگه واست آینده‌ای نیست.»
اونا هم فورا اخراجم نکردن.
یه مدت برگشتم سر کارم، به کسی درموردش چیزی نگفتم.
بعدش بود که زندگیم کابوس شد.
دولت آمریکا هم کار اونا رو تکرار کرد.
گفتن مایلن که من واسشون،
توی پرونده‌های خاصی جاسوسی کنم.
سلام یانا!
پیشنهاد آمریکایی‌ها رو هم رد کردم.
اون زمان شرایط زندگیم...
خیلی وحشتناک شده بود.
صرفاً می‌خواستن من جاسوس‌شون بشم، چون هر دو زبان رو بلد بودم.
کارم توی ترجمه خوبه.
همیشه ادبیات رو دوست داشتم.
می‌دونم.
برای روزنامه ملی چک...
کلی داستان ترجمه کردم.
توی کتابخونه به قدری منزوی شده بودم که مجبور شدم استعفا بدم.
یه‌کم بعدش گذاشتم رفتم.
این‌جوری شد که با اون انگلیسی احمق ازدواج کردم که...
حداقل از این مطمئن بودم که دوستم داره.
سال ۱۹۷۸ بود.
ازدواج کردی تا خودت خلاص بشی. خجالت که نداره.
برای خارج شدن از کشور،
مدارکی لازم داشتم که یه عمری طول می‌کشید جمع کنم.
وقتی از چکلسواکی خارج شدم، دیگه دوستش نداشتم.
بعد که رسیدم انگلیس...
دیدم اصلاً تحمل ندارم.
اون اوایل از گریه کردنم خیلی ناراحت می‌شد.
احساس بدبختی می‌کردم و...
دلم واسه دوستام تنگ شده بود.
هر کاری می‌تونستم کردم.
به خاطر اینکه جوابشون رو دادم،
روز سوم منو انداختن بیرون.
چون همچنان واسشون یه شهروند چِکی بودم.
داستان زندگی تو خیلی جذاب‌تره.
این‌جوری نگو؛ ادامه بده.
رابطه‌ات با شوهرت چطوری تموم شد؟
خیلی بد بود.
از چکلسواکی متنفر بودم...
چون خیلی قوانین سرسختانه‌ای داشت.
نمی‌شد توش نفس کشید.
ولی از انگلیس هم خوشم نمی‌اومد،
اونم قوانین به‌خصوص خودش رو داشت.
زندگی رویایی‌شون این بود که خونه‌های کوچیک و نقلی،
با حیاط‌های باغ‌دار داشته باشن.
ولی من چنین چیزی نمی‌خواستم.
چون من تحصیل‌کرده بودم.
جای من اینجا نبود.
[فصل سوم: روزالی]
ابداً.
الو سلام، منم.
عه، بالأخره زنگ زدی؟
حالت چطوره؟
- من خوبم. - نتایج اومد؟
خبری نشد؟
نه.
امروز صبح قراره برم سی‌تی اسکن.
واقعاً روز سختیه.
متوجه‌ام.
سی‌تی اسکن قراره نتیجه چی رو مشخص کنه؟
که چقدر قراره زنده بمونم.
نه.
حالت بدش اینه که بفهمن تومور دارم.
که یعنی داروهام کارساز نبودن.
اگه چیزی نشون نده هم همچنان باید عمل کنم،
که بفهمن مشکل چیه.
دوشنبه نتیجه سی‌تی اسکن رو می‌گن.
پس آخر هفته حسابی سرت شلوغه.
آره.
سرم شلوغه.
می‌تونی چیزی بنویسی؟
چه‌جوری هم بحث رو عوض کردی.
نه، داشتم تمرین یوگا می‌کردم.
رژیم ماکروبیوتیک گرفتم.
ماکروبیوتیک...
می‌خوام از آخرین روزهای زندگیم لذت ببرم.
- سیستم پشتیبانی چطوره؟ - خیلی خوبه!
حتی پدرم که معلوم نیست کجاست بهم زنگ زده بود.
پس اونقدرها هم خوب نیست.
اتفاقاً زنگ زدن بابام ارزش سرطان گرفتن رو داشت.
نه، ولی کارشون خیلی خوبه.
تمام مردهای سابق زندگیم خیلی خوش برخورد شدن.
خیلی مهربون شدن.
خیلی بهم می‌رسن.
قرار نیست دیگه برگردی آمریکا؟
ماه دیگه قراره بیام نیویورک. همین که برسم میام عیادتت.
چه خوب!
اونجا چه خبره؟
زندگی تو لندن چطور می‌گذره؟
زیاد فرقی با خیابون هشتاد و یکم نداره.
بذارش همین‌جا.
دستت درد نکنه.
همچنان مشغول نوشتنی؟
بله.
منو باش که فکر می‌کردم دنبال بهونه‌ای که بذاریش کنار.
نه، از قضا الآن کنار ماشین تحریرم وایستادم.
شب‌ها هم که سرم با رویدادهای فرهنگی و اجتماعی گرمه.
از همون سنت‌های بی‌روح انگلیسی.
مگه رویداد اجتماعی همون مهمونی شام نیست؟
چرا.
مشکل اینجاست که مجبورم کنار خانم‌های بقیه بشینم.
حالا فهمیدم!
می‌دونی خانم‌های ملت چطوری هستن؟
خیلی حوصله‌سربرن.
خیلی.
البته تو زمانی که شوهر داشتی مثل اونا نبودی.
کتابم چی شد؟
کدوم کتاب؟
کتابی که قرار بود درموردم بنویسی.
خیلی دوست دارم بخونمش.
پس باید داستان جذابی بهم بدی که بنویسمش.
من بدم؟
آخه من که دارم می‌میرم.
حالا انقدر مطمئن نگو.
دوشنبه مطمئن می‌شم.
دوشنبه زنگ می‌زنم نتایج آزمایشت رو بپرسم.
الآنم تا حرف‌های کلیشه‌ای بیشتر نزدم می‌خوام قطع کنم.
خوبه.
دیگه خسته شدم از بس،
حرف‌های تکراری شنیدم.
خبر دارم.
خداحافظ.
روز خوبی داشته باشی.
خداحافظ.
[فصل چهارم: تابستان]
وایستا...
الآن می‌نویسمش.
تو شروع کن.
اسمش چیه؟
نمی‌دونم، اسمش رو چی بذاریم؟
«پرسش‌نامه‌ای در باب فرار دو معشوق خیالاتی»
قشنگ بود. «پرسش‌نامه‌ای...
در باب...
...در باب فرار دو معشوق خیالاتی.»
«پرسش‌نامه‌ای در باب...
...فرار دو معشوقِ میان‌سال خیالاتی».
- تو کجات میان‌ساله؟ - هستم دیگه!
تو خیلی هم جوانی.
اینم توی عنوانش بنویس.
«پرسش‌نامه‌ای در باب فرار دو معشوق خیالاتی»
«دو معشوق خیالاتی».
اول تو بپرس.
کدوم ویژگی من باعث می‌شه عصبی بشی؟
تو برون‌گرای جذابی هستی،
یا درون‌گرای عصبی؟
چقدر طول می‌کشه...
که جذب خانم دیگه‌ای بشی؟
درمورد تو هم می‌شه پرسیدش.
به‌نظرم تو نباید پیر بشی.
نظر تو هم درمورد من همینه؟
به‌نظرت چندبار قراره عاشق بشی؟
آیا کاملا دگرجنس‌گرا هستی؟
نظری داری که چی باعث شده...
جذب من بشی؟ باید دقیق بگی.
تا حالا...
بهم دروغ گفتی؟
اصلا دروغ می‌گی؟
مخالف دروغ گفتنی؟
به‌نظرت سخاوتمندی انسان...
نشان از ضعیف بودنشه؟
ضعیف بودن یا نبودن واست مهمه؟
قوی بودن یا نبودن واسه تو مهمه؟
چقدر می‌ذاری از پول‌هات خرج کنم؟
اصلاً من اختیاری روی جیبت دارم؟
کی باعث شدم ازم ناامید بشی؟
قراره یه روز بمیری؟
از نظر جسمی و روانی سالمی؟
نظر واقعیت درمورد یهودی‌ها چیه؟
اگه شوهرم از رابطه‌مون خبردار بشه چه کار احمقانه‌ای انجام می‌دی؟
فرض کن یهو بیاد داخل.
وایستا.
هفده‌تا شد. بازم بگیم؟
من دیگه سوالی ندارم.
- به جواب سوالاتت فکر می‌کنم. - منم همین‌طور.
یه سوال دیگه دارم.
چیه؟
از تیپ من خوشت میاد؟
این یکی واقعا سخته.
بی‌شعور!
اصلاً هم نیست.
نقص آدم هرچقدر واضح‌تر باشه، بیشتر بقیه رو اذیت می‌کنه.
سوال آخرت همینه؟
یکی دیگه دارم.
سوال آخرم اینه:
ته دلت،
همچنان به این توهم واقف هستی،
که زندگی مشترک...
صرفاً رابطه عاشقانه‌ست؟
اگه بگی آره پس یعنی قراره حسابی به مشکل بخوریم.
از حاملی متنفر بودم. دیوونه‌ام می‌کرد.
از بابت نقایض احتمالی...
مادرزادی قبل تولد شاکی بودم.
از دکتر پرسیدم:
«نکنه بچه مشکل حاد داشته باشه؟»
ناراحتیم از بابت داستانی بود که قبل زایمان توی اخبار شنیده بودم.
درباره زنی بود که فرزندش معلول به دنیا اومده بود.
می‌خواست انقدر بهش شیر نده تا بمیره.
بعدش بچه رو به سرپرستی دادن.
آدم‌های مریض از اذیت شدن بقیه لذت می‌برن.
که تو جزوشون نیستی؟
خودت چی؟ تو که اصلاً بچه سالم هم نمی‌خوای.
یه روزی بود که یه دکتری یواشکی اومد بهم گفت،
که می‌شه بچه‌ها رو با گاز استریل جراحی خفه کرد.
بهش گفتم خب حتما راه‌های کمتر وحشیانه‌ای هست...
که آدم از شرّ بچه‌اش خلاص بشه.
خیلی از این بابت نگران بودم.
توی انگلیس،
اگه زنی تا شش هفته بعد از زایمان مرتکب جرمی بشه،
بابتش دادگاهی نمی‌شه.
یه جایی خونده بودمش.
توی قانون ما بندی هست که نوشته،
طی شش هفته بعد زایمان زنان سلامت عقلی کامل ندارن.
می‌تونستی بی‌دردسر بچۀ خودت رو بکشی!
البته طی شرایط خاصیه، ولی شدنیه.
راستش رو بگو.
تاحالا این...
فکر به ذهنت خطور کرده بود،
که از پنجره بپری پایین؟
آره.
خیلی؟
گاهی‌اوقات.
چی منصرفت می‌کرد؟
علتش این نبود که نمی‌خواستم بمیرم.
این بود که می‌خواستم زندگی کنم.
می‌خوام زندگیم بهتر بشه.
پس اینکه زنده بمونم بهتره.
کم‌حرف شدی.
چون می‌خوام بشنوم.
بنده یه‌پا شنونده‌ام.
من عاشق صدام.
به معنی لغوی فتیش‌گرا هستم.
چه شهوانی.
که فقط می‌شینی و گوش می‌دی.
کمربند جدید گرفتی!
روزهای برفی کنار تو خیلی قشنگه.
که همین‌جوری دراز بکشیم، اطرافمون برف بیاد.
خیلی محشره.
حالت خوبه؟
عزیز...
...دلم.
به چی فکر می‌کنی؟
به هیچی.
این‌طوری خوبه؟
عالیه.
عالیه...
کدومش رو ترجیح می‌دی؟
نمی‌تونم جوابت رو بدم.
ولی می‌خوام بدونم. کدومش رو ترجیح می‌دی؟
واسه نوازش کردن؟
اونی که ختنه نشده.
حرکت دادن پوست ختنه‌گاه خیلی جالبه.
آره.
واسه سکس کدوم؟
این سوالات رو از خانم فرهیخته انگلیسی‌تبار نمی‌پرسن.
واسه سکس کدوم؟
واسه سکس...
اونی که ختنه شده.
چرا؟
چون انگاری لخته.
آلتش لخته؟
آلتش لخته.
پس شد آلتِ لخت.
چرا همه از اسرائیل بدشون میاد؟
می‌تونی واسم توضیح بدی؟
گمونم بتونم.
جداً؟
هربار می‌رم بیرون بحث و دعوا دارم.
وقتی برمی‌گردم خونه انقدر عصبانی‌ام که خوابم نمی‌بره.
من عملاً وابسته به دوتا از بزرگترین بلاهای دنیا شدم:
که یعنی خودت و خودت.
اسرائیل و آمریکا.
حداقل اعتراف کنیم که اسرائیل کشور وحشتناکیه...
نمی‌خوام، اعتراف نمی‌کنم!
اعتراف کن دیگه، خب؟
هرچند کشورهای بدتری هم توی دنیا هست.
من که واقعا درکش نمی‌کنم.
یکی از عجیب‌ترین انحرافات تاریخ مدرنه.
ولی چرا؟
بگو دیگه.
- از مردم هم پرسیدی؟ - آره، معمولا می‌پرسم.
جوابشون چیه؟
اینکه رفتارشون با اعراب بزرگترین جنایت تاریخ بشریته؟
معلومه که چنین حرفی می‌زنن!
چون یکی از خارق‌العاده‌ترین...
...ظاهرسازی‌های تاریخه.
[فصل پنجم: کارگردان اهل چک]
قرار بود اولینا رو توی فرودگاه ببینم.
واسش لباس لورا اشلی و عطر برده بودم.
ماچم کرد و منتظر شام بودیم.
بعد یهو در باز شد.
یه آقای دومتری با کفش‌های دویست دلاری اومد.
گردن‌بندش طلا بود، انگشترش طلا بود.
«ایشون اندروئه.
می‌شه توی اتاق مهمان بمونه؟»
گفتم «همه‌مون که جا نمی‌شیم».
گفت «می‌شه واسه شام بمونه؟»
شب اولی بود که برگشته بودم، ولی انگار نه انگار.
آدم نمی‌تونه به سیاه‌پوست جماعت بگه «نه، نمی‌شه باهامون شام بخوری».
صبح روز بعد اولینکا برگشت بهم گفت:
«من عاشقشم، می‌خوام زنش بشم.»
چیزی نمونده بود رد بدم برم تفنگ شکاری بخرم.
تفنگ ساچمه‌ای نه‌ها، می‌خواستم شکاری بخرم.
قلبم درد گرفته بود.
داشتم سکته می‌کردم.
از هزینه‌های اون یک هفته که بستری بودم هم نگم برات.
وکیلم با خنده می‌گفت «نکنه با خانمت حساب مشترک دارین؟»
واقعا داشتین؟
منِ خر بهش اعتماد داشتم.
آخه یه دختر کوچولوی چِکی بود!
نگاهش کن.
از اون آمریکایی‌های پدرسوخته که نبود!
ایوان، منم آمریکایی‌ام...
این دخترک کاتولیک اصلاً باکره بود!
قبل خواب یه لباس‌خواب بلند تنش می‌کرد.
به عمرش ارگاسم رو تجربه نکرده بود.
من که جوان نیستم، ولی سخت‌کوشم!
حرفشم نزن! امکان نداره!
الآنم می‌خواد طلاق بگیره.
مثلاً عاشق اون یاروئه و خیلی اذیت شده.
باشه، باشه، قبول!
ولی اون مثل تو نمی‌گاییدش.
به قصد گاییدنش می‌گاییدش.
تو بیشتر دلت می‌خواد شنونده باشی تا گاینده.
من که با اولینا سکس نداشتم.
دروغ می‌گی دوست خوبم. دروغ می‌گی.
- دختره دروغ می‌گه. - خودش بهم گفت.
چهار بار توی نیویورک کردیش.
اونم زمانی که رفیق صمیمی بودیم و تازه از پراگ برگشته بودم.
حتی یک بار هم نکردم!
بسه دیگه، اولینا همه‌اش رو تعریف کرد!
«واسه چی انقدر سوال‌های الکی می‌پرسی؟»
بسه دیگه، گفتم درست نیست.
ای حروم‌زادۀ شارلاتان. واسه داستانت هرکاری می‌کنی.
حتی از همسر دوست پناهنده‌ات هم نمی‌گذری.
وگرنه نه دوست خوبی هستی، نه رمان‌نویس خوبی.
الآن گیر دادی به کتابام؟
- ایوان، منتظرن بیای... - نه، گمشو بیرون.
بنده‌خدا رو چی کار داری؟
پس می‌خواستی چی‌کار کنم پدرسوخته؟
بعد اینکه گاییدیش بیام کمکت هم بکنم؟
اگه فحش دادن آرومت می‌کنه خب بده!
همچنان واسه من ادا درمیاری؟
قیافه‌شو ببین! اصلا زبونت بند هم نیومده.
خیلی بازیگر خفنی هستی! ولی نویسندۀ خوبی نیستی.
زبونم بند نمیاد چون گناهی نکردم.
اگه کاری کرده بودم خیلی بد ادا درمی‌آوردم.
به جون عزیزم قسم...
از نیکسون هم بازیگر بدتری‌ام.
بسه دیگه، انقدر نخور.
مشخصه اگه ترکت کنه خیلی حالت خراب می‌شه.
خیلی خراب می‌شه. اوضاع کاریت هم اینجا خوب نشده.
الآنم که اولینا از پیشت رفته.
از همون دفعه اول که همو دیدیم،
چشمت دنبالش بوده.
معلومه که چشمم دنبالش بوده! خانم جوان و خوشگلیه.
ولی چشم داشتن و گاییدن فرق دارن.
ای آمریکایی پدرسگ.
دروغ‌گوی فاسد!
بذارش کنار تا دوباره حمله قلبی بهت دست نداده!
غصۀ منو نخور آمریکایی‌خان.
نمی‌خوام دودولت رو با تیر بزنم.
چون اصلاً دلیلی نداره بزنی!
نه بابا، من بین گوش‌ها رو هدف می‌گیرم.
[فصل ششم: عفو حاکم]
آره خودمم. نتیجه چی شد؟
معجزه بود...
نگو!
آره!
نگو!
معجزه شد!
بگو ببینم چه معجزه‌ای شد.
توی نتایج سی‌تی اسکن اثری از پاتولوژی نبود.
که یعنی داروهایی که مصرف می‌کنم،
واقعا روی بدنم کارساز بوده.
- این که خیلی خوبه! - آره، حالا بذار بگم.
دکتر از نتایج راضی بود.
پیش‌آگهیشون درمورد بیماری تغییر کرده!
هوف!
همین که خودت گفتی.
کارت خوب بود.
آره، کارم خوب بود.
می‌دونی به این چی می‌گن؟
می‌گن «عفو حاکم».
ولی حاکم کیه؟
اصلاً نمی‌دونم!
ولی مشخصه طرف منه.
از کل بدنت سی‌تی اسکن گرفتن؟
نه.
از کشالۀ ران تا قلب.
بعدش دکتر گفت،
اگه تومور جای دیگه‌ای باشه،
مایع یا سایه‌ای توی اون ناحیه دیده می‌شه.
همون ناحیه‌ای که ازش شروع شده.
بین سرطان‌ها...
بهش می‌گن «درمان ترجیحی».
درموردش شنیده بودی؟
«درمان ترجیحی».
باورم نمی‌شه.
خیلی خیلی خبر خوبیه!
دقیقاً!
عجب روزی بود.
ترسیده بودم.
خیلی ترسیده بودم.
می‌گفتم نکنه توی بدنم...
چیز خیلی زشتی باشه...
که با شنیدن نتیجه آزمایش بزنم زیر گریه.
حق داشتی هر واکنشی نشون بدی.
هیچ ترجیحاتی برای...
نشون دادن احساسات نیست.
الآنم دیگه باید خداحافظی کنم.
انقدر زود؟
مگه حرفی هم مونده بزنیم؟
می‌دونستم واکنشت اینجوریه.
- ببین... - نه!
ولی باید دوست بمونیم.
دوستای قدیمی.
بماند که هنوز کاملاً قسر در نرفتم.
پس می‌تونی همچنان باهام مهربون باشی.
بعد اینکه قسر در رفتی چی؟
بعدش می‌تونی مثل قدیم رفتار کنی.
باشه.
خیلی‌خب.
روز خوبی داشته باشی.
شب بخیر.
[فصل هفتم: ورزش‌های زمستانی]
منو یادته؟
داره یادم میاد؛
کم‌کم.
عجله نکن.
لاغر شدی؟
پس عادت داشتی چاق باشم.
خیلی خوشحالم می‌بینمت.
کاش می‌تونستی بیای بریم اسکی.
خیلی احساس آرامش داره.
خیلی آروم با تله‌کابین می‌ریم نوک قله.
- قراره کلی با همدیگه بریم. - با من؟
آره، درحالی که چوب اسکی دستمه.
من و صدای خش‌خش چوب.
دقیقاً.
اوضاع خونه روبه‌راهه؟
آره، عالیه.
چه ازدواجی بهتر از اینکه بشه دوست‌پسر قدیمی رو دید؟
واقعا چنین فکری می‌کنی؟
مادرم بهم یاد داده بود موقع نشستن پاهام رو باز نذارم.
گفته بود پاهاتو روی شونه‌های مرد دیگه‌ای هم نذاری؟
در این مورد چیزی نگفته بود.
گمونم اصلاً خبر نداشت...
که بعداً قراره چنین کاری بکنم.
اینو بو کن.
عجب بوی خوبی می‌ده.
حالت خوبه؟
فردا قراره دوباره جشن تولد بگیرم.
- دوباره؟ - آره، دست خودم نیست.
اگه ۱۹۸۸ رو منهای ۱۹۲۹ کنیم،
می‌شه ۵۹.
پس چرا انقدر پکری؟
کی به کی می‌گه؟
تویی که از ۳۴ ساله بودن شاکی هستی؟
من که می‌دونم چرا بابتش ناراحتم.
ولی تو چی؟
چون چیزی به پایان زندگیم نمونده.
قراره بمیرم.
اینم از دلیلش.
ودکا می‌خوری؟
چرا اسلاوها قراره بیان دیدنت؟
چون ازشون خوشم میاد.
جداً؟ حتی بیشتر از انگلیسی‌ها؟
چرا؟
چون خیلی اذیت می‌شن؟
راستش چون...
انسان‌های آواره داستان جالبی دارن، بدم نمیاد بهشون کمک کنم.
از اونجا که خودتم یهودی هستی، علاقۀ خاصی به قربانیان داری؟
من که خودم رو جزو یهودیان قربانی محسوب نمی‌کنم.
توی نسل خودت جزو معدود یهودی‌هایی بودی...
که به طرز معجزه‌آسایی از وحشت اون دوران فرار کردی.
واسه همین اون یهودی یا غیریهودی‌هایی که راه گریزی نداشتن واست جالبن.
مگه واسه تو جالب نیستن؟
بیشتر کنجکاوم،
ولی اگه بخوام تعطیلات برم جایی، اصلاً اون کشورها رو انتخاب نمی‌کنم؛
راستش رو بگم.
چی شد باهاشون آشنا شدی؟
اتفاقی بود.
تازه کتابم رو تموم کرده بودم، داشتم می‌رفتم مسافرت.
سال ۱۹۷۱ بود.
من و دوستم از وین تا پراگ رفتیم.
اون اطراف چرخی زدم و خیلی حس خوبی ازش گرفتم.
ناشری اون حوالی می‌شناختم، خواستم برم بهش سر بزنم.
فرداش رفتم خودم رو معرفی کردم.
بعد سرپرست اون نشریه،
تمام کارکنانش رو دور من جمع کرد و...
به سلامتیم شراب اسلیوویتز خوردن.
قبلش هم تا خرخره خورده بودن.
بعد یکی از کارکنان اونجا اومد در گوشم گفت:
«سرپرست اینجا خیلی آدم آشغالیه.
می‌ره جاسوسی ما رو پیش رژیم می‌کنه.»
انقدر داستان خارق‌العاده‌ای بود که حالم بهتر هم شد.
مدت‌ها بعد اون ماجرا،
پلیس وسط خیابون اومد جلوم رو گرفت.
این ماجرا مال سال ۱۹۷۵ بود.
اون زمان دیگه عادت داشتم پلیس بیفته دنبالم،
خصوصا وقتی می‌رفتم پیش دوستان نویسنده‌ام.
ولی این ماجرا بهار سال ۷۵ بود،
دوتا مأمور پلیس اومدن سمتم گفتن شناسنامه‌ام رو نشون بدم.
من گذرنامه و ویزا و مدارک هتلم رو نشون دادم،
بعد گفتن حتماً باید منو ببرن کلانتری.
بعد دیدم یه ماشین کابلی...
چند متری ایستگاه بود.
یهو داد زدم:
«پلیس داره منو اذیت می‌کنه!
می‌خوام برم سفارت آمریکا!»
پلیسه هی می‌گفت بیا بریم کلانتری.
البته اون چکی حرف می‌زد ولی من می‌فهمیدم.
اون مدام اصرار می‌کرد من مدام داد می‌زدم.
یه ربع همین‌طوری داد زدم:
«نه، نه، نه، نه!»
اون پلیسه که یونیفرم تنش بود،
از یه مأمور با لباس‌شخصی خواست بره اونجا.
دقیقا همین لحظه، ماشین کابلیه رسید به ایستگاه.
بعد گفتم «من چقدر خرم که وایستادم دستگیرم کنن!»
پریدم توی ماشین کابلیه.
قلبم توی دهنم بود، از ترس عرق کرده بودم.
سوار ماشین دیگه‌ای شدم، بدو بدو از پله‌ها رفتم پایین.
درحالی که می‌لرزیدم برگشتم اتاقم.
زنگ زدم به رفیق چِکیم.
رفیقم زد زیر خنده و گفت:
«بابا فقط می‌خواستن کاری کنن بترسی.»
پشت دستم رو داغ کردم اگه دوباره برگردم چکسلواکی.
همون شبش گذاشتم رفتم،
بعدش رفیقم رو دستگیر کردن و کل شب ازش بازجویی کردن.
«چرا این یارو نویسنده انقدر میاد چکسلواکی؟»
جواب بده توله سگ!
واسه چی میاد پراگ؟
مگه کتاب‌هاش رو نخوندین؟
طرف میاد چکسلواکی...
که دختر تور کنه!
که دختر تور کنم.
حالا راست می‌گفت؟
نه، صرفا از جوک‌های چِکی خوشم میاد.
واسه دختر تور کردن می‌رم انگلیس.
احساس می‌کنم امروز کُس ندارم.
انگاری خونه جا گذاشتمش، ولی نپرس چرا.
باشه.
- می‌خوای برم؟ - اصلاً.
می‌خوای بازم گریه کنی؟
آره، انگار اشکم دم مشکمه.
می‌شه اینجا چیزی بخورم؟
آره، توت‌فرنگی و هندوانه و شراب و یه‌مقدار نون دارم.
حتی ماریجوانا هم دارم.
یه‌خرده از همه‌شون بیار لطفاً...
رو چشمم!
فرض کن من بمیرم و زندگی‌نامه‌نویسی...
اسم تو رو توی نوشته‌هام بخونه. بعد برگرده ازت بپرسه:
«شما می‌شناختینش؟»
حاضری باهاش صحبت کنی؟
بستگی داره که...
چقدر آدم باهوشی باشه.
و اینکه چقدر توی کارش جدی باشه.
ولی ظاهراً این نویسنده اشتیاق زیادی به شما داشته.
حرفی درمورد این شخص ندارین؟
این سوال‌ها واسه چیه؟
صرفاً کنجکاوم، جواب بده دیگه.
هیچ‌کدوم از کتاب‌هاش رو خودش ننوشته بود.
معشوقه‌هاش واسش داستان جور می‌کردن.
دوتا کتاب آخرش هم کار منه.
ببینید خانم، شما خیلی جذاب و مهربون هستین.
ولی دارین الکی طفره می‌رین.
رابطۀ شما دونفر به چه شکل بود؟
شدیداً مقطعی بود.
- ایشون عاشق شما بود؟ - نه.
طرف دوست داره درمورد تو بدونه.
یا نظر من رو درمورد تو بدونه.
واسه این جواب دارم.
جدی؟
حالا جوابش چیه؟
نمی‌شه خلاصه‌اش کرد.
می‌خواستین بگین که دقیقا چطور مردی بود.
در این خصوص حرفی ندارم.
اگه داشتم هم نمی‌ذاشتم ازش کتاب بنویسین.
رفتارش با شما چطور بود؟
خیلی آدم...
مهربونی بود.
می‌شه بس کنیم؟
نه، هنوز مونده.
شما مراسم خاکسپاریش رفتین؟
خداروشکر که مراسمش صبح بود. شوهر عزیزم دیر میاد خونه.
واسه اینکه دخترم تنها نباشه با خودم بردمش پارک.
اگه می‌رفتم مراسمش،
نمی‌تونستم با کسی صحبت کنم.
لابد اونجا...
خانواده و دوستانش و همسرش حضور داشتن.
دقیقاً همون مراسم یهودی که...
فکر نمی‌کنم مورد پسندش می‌بود.
حالا می‌شه بس کنیم؟
نه، تازه راه افتادی. ادامه بده.
چرا انقدر شیفته شما بود؟
کلمه «انقدر» رو از توش حذف کنی، جواب می‌دم.
باشه، حذفش می‌کنیم.
جوان بودم، نیاز به توجه داشتم، همچنین کنارش بودم.
زیاد فرقی با معشوقه‌هاش نداشتم،
با این تفاوت که انگلیسی بودم.
که همین باعث می‌شد...
کنار من احساس غریبی بکنه.
از حرف زدنم خوشش می‌اومد.
تونستین با مرگش کنار بیایین؟
بگو دیگه...
تقریباٌ تونستم...
روزی که ازش دل کندم، روزی بود که دوباره...
زندگیم از نو شروع شد.
حالم خیلی بهتر شده بود.
ولی اینکه بخوام...
بدون آمادگی قبلی،
این احساس رو جلوی شما مرور کنم،
خیلی موجب رنجشم می‌شه.
دورانی که باهاش داشتم...
دوران خوب زندگیم بودن.
عالی بودی، عاشقتم.
نویسندۀ خوبی هم می‌شی.
نه.
دلواپس اینکه من چی می‌شم نباش.
[فصل هشتم: نیویورک]
از دوستانشون هستین؟
بسیارخب، روز بخیر.
خوابم برد.
آره.
خواب تو رو دیدم.
قشنگ‌ترین خوابی بود که به عمرم دیدم.
اینکه وجودت رو حس کردم.
می‌شه بلندتر صحبت کنی؟
گفتم خواب تو رو دیدم.
سختمه این مسائل رو بیان کنم.
واسه همین خدا این صدای قشنگ رو بهت داده.
توی خوابت چی شد؟
مثل قدیم‌ها بود؟
حتی بهتر.
پس لابد خواب قشنگی بوده.
آره.
بدجوری عاشقت بودم.
- مطمئنی؟ - معلومه!
راستش...
خوشحالم کردی.
خیلی خوشحالم می‌بینمت.
کاش تو هم خوابی که من دیدم رو می‌دیدی.
درموردش بنویس.
که بذارمش توی کتابی که دارم درموردت می‌نویسم.
مسخره نشو!
عمراً اگه به وضوح بنویسم چی دیدم.
چقدر می‌لرزی.
امروز صبح شیمی‌درمانی کردم.
بعدش قراره اون عمل وحشتناک رو تجربه کنم.
اثرات بعد عملش خیلی ناخوشاینده.
چرا حالت داره بدتر می‌شه؟
چون سمّش هنوز داخل بدنمه.
کی قراره مرخص بشی؟
فردا صبح.
به‌خدا آدم رو با تیپا بیرون می‌کنن.
بعدش می‌رم خونه...
چهارده ساعت کامل می‌خوابم.
رنگت پریده و...
لاغر شدی.
جدی می‌گم.
از خدام بود لاغر بشم.
ظاهرم خیلی سالم به‌نظر میاد.
البته موهام ریخته، ولی از طرفی هیکلم خوب شده.
اگه موهات ریخته می‌تونی کلاه‌گیس سرت کنی.
نه، ابداً.
روسری‌های زشت روسی رو ترجیح می‌دم.
موهات دوباره درمیاد.
جدی؟
- بدون کمک که نمی‌شه. - همین‌جوریش خوشگلی.
مسلماً علتی داره که این‌جوریه.
آره.
علتش اینه که نیفتم بمیرم.
نه آخه، بدتر از همه‌شون اینه که...
اگه به‌طرز غیرمنتظره‌ای دکترها موقع عمل متوجه بشن...
که بدنم پر از توموره چی؟
- مگه احتمالش هست؟ - فکر نکنم.
فکر نکنم تهش بمیرم.
چون قرار نیست بمیری.
دقیقا توی خوابم همین رو گفتی.
دیدی؟
امکان نداره توی یک روز دوتا حرف اشتباه بزنم.
- دوباره بگو. - حرف اشتباه که نمی‌زنم.
بازم بگو!
قرار نیست بمیری.
یه‌بار دیگه فقط.
قرار نیست بمیری، قراره زنده بمونی!
ممنونم.
حالت چطوره؟
بد نیستم.
حال ستاره سمینار من چطوره؟
انگاری نمی‌تونم با مردم ارتباط بگیرم.
همین.
حال فعلیم اینطوریه.
- تو؟ - آره.
خیلی واسم ترسناکه، انگار گذشته از یادم رفته.
حتی خاطره مبهمی از خودت دارم.
معذرت می‌خوام.
به‌خاطر اینه که...
مجبور شدم شوک درمانی انجام بدم که باعث شد شرایطم بدتر بشه.
درمان برای چی؟
راستش خیلی هم خوشایند بود.
به آدم تیوپنتال سدیم می‌دن.
اول بی‌هوش می‌شی، بعد که به‌هوش میای احساس گیجی می‌کنی.
به‌طور مداوم که نبود؛ صرفاً دوبار در هفته بود.
از این بابت ترسی نداشتم.
منتظرم تا...
انرژیم برگرده.
راستش احساس خاصی ندارم.
فقط وقتی با بقیه حرف می‌زنم احساسی مثل...
افسردگی می‌گیرم.
واسه حرف زدن باید زور بزنم.
الآن هم چنین احساسی دارم.
معذرت می‌خوام.
فیلیپ، می‌شه زیرسیگاری رو بدی؟
تحت مصرف دارویی هم هستی؟
انقدر درگیر افسردگی بودم که کلی دارو واسم نوشتن.
ناراحت شدم.
می‌گفتن که...
قرص‌ها همه سازگار بودن، ولی واسه من...
سازگار نبودن.
تأثیرش خیلی بد بود.
شدیداً دچار پارانویا شده بودم.
واسه همین دوباره بستری شدم.
حتی می‌گفتم اتاق آزمایش عملاً دالون شکنجه‌ست.
یادمه با مدارکی وارد اتاقم شدن؛
گفتن «می‌شه این مدارک که...
حاکی از قتل عمد مادرتون به دست شما بوده رو امضا کنین؟»
خیلی کفری شدم.
این چه درخواست مسخره‌ایه؟
خجالت نمی‌کشین؟
ماه سپتامبر بود.
توهم زده بودم.
الآن برای جلوگیری از توهماتم مسکّن اعصاب می‌خورم.
البته دوزش کمه، ولی خب...
چی شد که به این روز افتادی؟
اون موقع که دیدمت مشکلی نداشتی.
خیلی کله‌شق و...
موذی بودی.
با لباس‌های مشکی شیک، عین هملت.
با همون رنگ‌پریدگیت.
این توضیح درستی از معضلاتته؟
پنج سال پیش چنین حرفی زدی.
اون موقع‌هایی که من رو می‌بردی رستوران خیابون سوم.
قرارمون رو یادمه، ولی جزئیات حرفمون رو نه.
واسم آرزوی موفقیت کردی و گفتی که حواسم باشه.
چرا؟
چون ممکنه به‌نظر بعضی‌ها وسوسه‌انگیز جلوه کنم.
خیلی معذب شدم، چون از این حرف‌ها زیاد نشنیده بودم.
اینش رو خوب یادمه!
منم زیاد آدم آرومی نبودم.
نباید هم می‌بودی، ناسلامتی استادم بودی.
دقیقاً واسه همین آروم نبودم.
با اون موهای ژولیده‌ات وارد کلاسم شدی.
فوراً ذهنم رفت سمت اون خرخون‌هایی که کافکا می‌خونن،
و مدام توضیح می‌دن که کتاب مسخ و محاکمه‌اش...
چه ارتباطی به رابطه‌اش با پدرش داره.
بعد تو...
با خستگی گفتی «نه».
چون دقیقا برعکسه.
اتفاقاً منشاء رابطه کافکا با پدرش...
از کتاب‌های مسخ و محاکمه بود.
بعدشم که مشت نهایی رو زدی.
«نویسنده‌های سی و شش ساله...
تجارب خودشون رو قصه‌هاشون تعمیم نمی‌دن،
بلکه قصه‌هاشون رو به تجارب‌شون تحمیل می‌کنن.»
حتی توی نوزده‌سالگی...
واسه خودت کسی بودی.
اون‌موقع هم احمق بودم؟
به هیچ وجه.
پس شاید تو احمق بودی.
توی نامه‌ای که بعد یکی از کلاس‌هام بهم دادی نوشته بودی:
«هرشب با یک آرزو چشم روی هم می‌گذارم؛
اینکه نویسندۀ خوبی بشوم.»
نویسندۀ خوب...
از اولش واسم تعریف کن.
کمکم کن احساس شوک درمانی و بستری بودن رو درک کنم.
همون داستان همیشگیه.
من جذب آدم‌های...
اغواگر و خواستنی شدم.
بعد زدم به سیم آخر.
و اینم شد نتیجه‌اش.
الآن منظورت من بودم؟
نه، اصلا.
نه، رابطه با تو حس تازگی داشت.
حس مهربونی و صمیمیت.
مثل احساس مستی بود.
تاحالا رابطه‌ای نداشتی که...
خطرناک نباشه؟
و صرفاً خوب باشه؟
کلی داشتم.
بعد چی شد؟
بعدش...
این شد که ازشون سیر شدم.
[فصل نهم: محاکمه]
می‌شه به دادگاه توضیح بدین چرا از زنان نفرت دارین؟
من که نفرتی ندارم.
اگه ندارین پس چرا...
زنان رو توی کتاب‌هاتون تحقیر و بدنام می‌کنین؟
پس چرا برای مسائل حرفه‌ای و شخصی از اون‌ها سوء استفاده می‌کنین؟
من نه توی مسائل حرفه‌ای و نه شخصی ازشون سوء استفاده نکردم.
شاهدان متخصص شهادت خودشون رو دادن.
شما قبل دادگاه اذعان داشتین...
که این متخصصان با مدارک موثق،
یا در اشتباه هستن...
و یا دروغ می‌گن؟
می‌تونم سوالی ازتون بپرسم؟
شما چه خدمتی به جامعه زنان کردین؟
شما چرا تصویر یک زن رو...
به تمام زنان نسبت می‌دین؟
شما اجازه ندارین سوال بپرسین،
فقط جواب بدین.
اتهام شما جنسیت‌زدگی،
زن‌ستیزی،
زن‌آزاری،
افترا به زنان،
و اغوای بی‌رحمانه اون‌هاست.
جناب؟
بله؟
چرا کتاب‌هایی چاپ کردین که موجب رنجش زنان می‌شه؟
خیال نمی‌کردین دشمنان ما از کتاب‌های شما سوء استفاده کنن؟
تنها جواب من اینه که...
اهداف این جنبش دموکراسی قلابی شما،
که برای اجرای برابریه، اهداف منِ نویسنده...
...و آثارم نیستن!
دادگاه تمایلی به سخنرانی شما درمورد ادبیات نداره.
تمام زنان کتاب‌های شما مطابق با باورهای قالبی هستن.
همه‌شون منحرفان موذی هستن.
چرا این خانم تارنوپول...
درست تلفظش کردم؟
شخصیتی عصبی و روان‌پریش داره؟
چرا باید زنان رو موذی جلوه داد؟
شما بگین چرا شکسپیر هم جلوه می‌داد؟
شما جوری جا انداختین انگار باید از تمام زنان تعریف و تمجید بشه.
خودتون رو با شکسپیر مقایسه می‌کنین!
بریم نگاهی به پیشینه شما بندازیم.
استاد دانشگاه بودین، درسته؟
درسته.
بدین ترتیب آیا با دانشجوهای خودتون درگیر اعمال جنسی شدین؟
اینم واستون تحقیرآمیزه؟
به‌نظر شما نیست؟
نکنه افتخاریه که شما رفتین سمتشون؟
چند بار اون‌ها رو مجبور می‌کردین...
با شما که در جایگاه قیّم اون‌ها بودین مقاربت جنسی برقرار کنن؟
مطمئن باشین هیچ اجباری در کار نبوده.
چند دانشجوی خانم رو متأثر کردین و ازشون بهرۀ جنسی گرفتین؟
سه تا!
طی سالیان تدریسم فقط با سه نفر رابطۀ عاشقانه داشتم!
بعد اینکه با خودپسندی تمام درمورد ادبیات سخنرانی کردین،
الآن قراره درمورد عشق هم واسمون نطق کنین؟
اونم شما؟
- مرتکب زنا هم شدین؟ - هنوزم می‌شم.
با همسر دوستان خودتون؟
بیشتر با همسر غریبه‌ها، ترجیحاً یکی مثل خودت.
چی بیشتر غریزۀ سادیستی شما رو ارضا می‌کنه:
همسر دوستان خودتون که با بی‌رحمی اغوا کردین،
- یا زنان غریبۀ متأهل؟ - چقدر خوشگلی تو!
می‌خواد توی دادگاه من رو اغوا کنه!
چه دختر افسونگری هستی!
چقدر باهوشی!
من «دختر» نیستم!
این‌طوری می‌کنمت دلبر جان.
این حرکت پورنوگرافی خالصه!
روی همین جایگاه می‌ذارم داخلت!
بیایید خانم‌ها، همه‌تون دعوتین!
[فصل دهم: بهار]
تا کی سر کاری؟
تا بعد از ظهر.
احتمالا بهتر باشه نبینمت.
خیلی دمدمی مزاج رفتار کردم.
مگه نمی‌خواستی چیز جدیدی امتحان کنی؟
کردی دیگه.
به‌نظرم اصلاً هم دمدمی نیستی.
نمی‌خوام درموردش حرف بزنم.
پس شاید...
همون بهتر که نیای پیشم.
خوشحال می‌شم ببینمت.
دلم لک زده ببینمت.
خیلی ناراحتم کردی.
ببخشید که اذیتت کردم.
مزخرف نگو.
دلت واسم تنگ شده؟
معلومه که دلم واست تنگ شده!
مخصوصا امروز.
به خدا.
دلت واسه چی تنگ شده؟
- راستش رو بگم؟ - نه.
توروخدا حرف‌های سکسی نزن.
خیلی‌خب.
اومدم.
- چاق شدم؟ - مونده تا به مادرت برسی.
دیگه دلواپس چیزی نیستم.
- دیگه اضطراب چیزی رو ندارم. - از وقتی قطع رابطه کردیم؟
نمی‌دونم دقیقاً از کی.
اوضاع خونه چطوره؟
سلیقۀ شوهرت چطوریه؟
چاق و خوشگل دوست داره؟
سلیقۀ من دقیقا چیزیه که تو هستی.
لاغر و دستپاچه.
اوضاع خونه خیلی بهتر شده.
از وقتی قطع رابطه کردیم،
تغییراتی توی توازن قدرت داشتیم؛
به نفع خودم.
رفتارش باهام خیلی بهتر شده.
احسنت!
مرسی جناب دکتر.
انقدر واست سخته بهم نگاه کنی.
کاش از قبل بهت می‌گفتم.
درهرصورت می‌اومدم ببینمت.
پدر پیر من همیشۀ خدا عصبانیه.
معمولا نظراتش درمورد مسائل،
با نظرات من مغایرت دارن.
گاهی اوقات که پیش پدرم هستم،
باید جلوی خودم رو بگیرم که عین چهارده ساله‌ها رفتار نکنم.
پارسال تابستون،
از این شاکی بود که برادرزادۀ من می‌خواست با دختر پورتوریکویی ازدواج کنه.
از اون‌جایی که نمی‌تونه احساساتش رو توی خودش بریزه،
کاری کرد پسرک بنده‌خدا هم عصبانی بشه.
سوار ماشینم شدم و...
از کانکتیکات تا نیوجرسی رفتم.
همین که رسیدم شروع کرد غر زدن.
نیم ساعت به حرف‌هاش گوش دادم.
بعد با خودم گفتم بهش یه درس تاریخی بدم.
گفتم پدرجان گوش بده به من،
پدر شما موقع پایان قرن اخیر...
...سه انتخاب داشت.
اول: اینکه با مادربزرگش توی گالیسیا بمونه.
اگه مونده بود چه بلایی سرش می‌اومد؟
سر مادربزرگش و من یا سندی؟
خاکستر!
پدر جان، خاکستر می‌شدیم! دود می‌شدیم!
- قبول داری دیگه؟ - آره ولی تمومش کن!
می‌خوام برهانم رو ادامه بدم. انتخاب دوم:
پدرت می‌تونست بره فلسطین!
انتخاب دوم: پدرت می‌تونست بره فلسطین.
سال ۱۹۴۸ تو با سندی باید علیه عرب‌ها می‌جنگیدین.
در بهترین حالت یه دست و پاتون قطع می‌شد!
سال ۶۷ من مجبور بودم توی جنگ شش‌روزه شرکت کنم.
که بهترین حالتش ترکش تو سره!
- باشه، باشه. - ممکن بود کور بشم!
نوه‌هات درگیر کشتار سال ۸۲ لبنان می‌شدن.
فرضاً حتی اگه یک نفر تلفات بدیم، بازم وضعیت فلسطین مشخص نیست!
انتخاب سوم: رفتن به آمریکا. انتخابی که پدرت کرد!
انتخاب سوم!
- رفتن به آمریکا! - رفتن به آمریکا!
بدترین اتفاق ممکن توی آمریکا چیه؟
اینکه نوه‌ات بره دختر پورتوریکویی بگیره!
یا بمون لهستان و خطراتش رو به جون بخر!
یا برو اسرائیل و خطرات یهودی بودن توی اسرائیل رو به جون بخر!
یا نکنه می‌خوای آمریکا بمونی؟ حالا چی؟
حالا کدوم رو ترجیح می‌دی؟
بعدش چی گفت؟
برگشت گفت «باشه، بسه! حق با توئه! تو بردی!»
باورم نمی‌شد که یک بارم من ازش زرنگ‌تر بودم.
گفتم «راستی بابا یه چیز دیگه بگم؟»
قراره یه سر برم پیش مادر دختره.
لابد حسابی داره واسه خودش ذکر و دعا می‌خونه.
می‌رم بهش بگم اگه می‌خوای...
دخترت با مرد پورتوریکویی وصلت کنه،
باید پورتوریکو زندگی کنی.
باید توی همون کشور باشی.
به‌جاش اگه توی بروکلین باشین،
بدترین پیش‌آمد ممکن اینه که دخترت با یهودی وصلت کنه.
پدرم دوباره شروع کرد!
«بدترین پیش‌آمد» چیه؟ یعنی چی این حرف؟
که چرا گفتی «بدترین»!
باید از خداشون هم باشه که با خانواده ما وصلت کنن.
«باید از خداشون هم باشه که با خانواده ما وصلت کنن!»
گفتم آره، ولی این افتخار باید دوطرفه باشه.
دوطرفه؟
خب؟ تهش چی شد؟
توی کلیسای سن‌پاتریک ازدواج کردن.
یه خاخام هم توی مراسم بود.
محض اینکه مطمئن بشیم نخوان بهمون نارو بزنن.
چه داستانی شد!
چرا این مسائل رو انقدر گنده می‌کنن؟
چرا شما انقدر کوچیک جلوه‌اش می‌دین؟
توی مکان‌های عمومی انگلیس مثل رستوران یا مهمونی،
هرکی بخواد بگه «یهودی» صداش رو میاره پایین.
جداً؟
جوری که شما می‌گین «یهودی»...
اکثرا عین وقتیه که مردم می‌خوان بگن «گُه».
«یهودی»!
از دست تو. واقعا لنگه باباتی.
می‌خواستی لنگه کی باشم؟
مامانت؟
اخیراً هرکی رو می‌بینم می‌گه:
«تو رو توی آکسفورد دیده بودم،
همونی هستی که لباس نازک بدون سوتین پوشیده بودی.»
پس سابقاً برون‌گرا بودی.
همه درموردم حرف درمی‌آوردن چون موهام آبی بود،
چون سینه‌هام رو نشون داده بودم.
به من که چند وقتی هست نشون ندادی.
دیگه خودمم ازشون خوشم نمیاد.
درکت می‌کنم.
خیلی.
خیلی می‌کنی.
ولی چرا؟
چی شد؟
فکر کنم هنوز عاشقتم.
حتی این‌جوری؟
حتی این‌جوری.
نه، نه، نه...
نکن.
لیاقتت این نیست که صرفا چون...
به خیالت نمی‌تونی کار پیدا کنی، بخوای متأهل بمونی.
که صرفا زندگی بخور و نمیر داشته باشی.
زندگی بخور و نمیر حقارت نیست.
چرا، چون لیاقت تو خیلی بیشتره.
اگه زندگی مشترک تموم شده، پس چرا آدم جدا نشه؟ من که نمی‌فهمم!
دلم نمی‌خواد.
بحث شأن و منزلت خودته.
بدون درآمد، شأن و منزلتی هم نیست.
قشنگ بود، ولی اشتباهه!
از قضا کاملاً برعکس گفتی!
ببین.
واست یه چک می‌نویسم.
خیلی لطف داری.
ولی واقعاً نمی‌تونم قبول کنم.
تو فقط برو نقدش کن. بذارش توی بانک یا قایمش کن.
ولی یه وقت نذاری توی حساب مشترکتون.
قابش نکنم؟
نه.
فقط گمش نکن.
می‌شه بذارمش توی انجیلم؟
نه، واسه روز مبادا بذارش تو بانک.
حداقل قبل تصمیمت فک کن.
دستت درد نکنه.
اگه قبولش کنی به نفع خودته.
دلم واست تنگ می‌شه.
دل من بیشتر تنگ می‌شه.
منم بهت فکر می‌کنم.
واقعاً شرایط اسفناکیه.
[فصل یازدهم: همسر]
حداقل بگو از چی ناراحتی.
نمی‌شه که هرشب سر میز شام این شکلی باشیم.
حرف که نمی‌زنی.
سر و وضعت که داغونه.
چون خوب نمی‌خوابم.
- آخه چرا؟ صحبت کن! - نمی‌دونم.
به‌خاطر منه که نمی‌تونی؟
هم می‌خوام بدونم...
...هم نمی‌خوام.
حالا شد یه چیزی.
بگو ببینم چیه.
تو نمی‌ری کارگاه که کار کنی.
می‌ری کارگاه که یکی رو بکنی.
داری بهم خیانت می‌کنی.
واقعا می‌گی؟
آره.
متأسفانه کارگاه من رنگ هیچ خانمی رو ندیده.
البته به‌جز شخصیت‌های رمانم.
منظورم توی کتاب و دفترچه‌ات نیست.
یادت رفته بود بذاریش تو کیف، منم همین‌جوری خوندمش.
حماقت کردم. می‌دونستم نباید بازش کنم.
الکی خودت رو ناراحت کردی.
صرفاً چون چندتا متن خوندی؟
متن معمولی نبود. توش...
مکالماتت با اون خانمه بود.
- خانمه توی داستانه. - نه، نیست.
- هست. - خانمه واقعیه.
میاد توی کارگاهت.
هوش و حواست اخیراً به‌خاطر همون پرته.
به‌زور می‌شینی حرف‌های منو گوش می‌دی.
ولی همین که اون زنه دهنش رو باز می‌کنه،
همیشه باید قلم کاغذ پیشت باشه، کلماتش رو بنویسی.
حرف‌های قشنگی هم بلده.
«بنده یه‌پا شنونده‌ام.»
«من عاشق صدام.»
یه‌مشت چرندیات مفت نوشتی!
شاید علت کم‌توجه بودنم،
همین کتابیه که دارم...
اعتراف کن!
به چی؟
که هیچوقت منو اندازۀ اون دوست نداشتی.
چون شخصیت واقعی نیست!
مطمئن باش اگه تو هم خیالی بودی، همون‌قدر شیفته‌ات می‌شدم.
این دیگه نوبرشه!
باورم نمی‌شه داریم درمورد این مسئله بحث می‌کنیم!
خیلی مضحکه!
پس گمونم...
مکالمه با روزالی نیکولز هم...
ساختۀ ذهن خودت بود؟
ولی واقعی بود.
خودت گفتی باهاش تلفنی حرف زدی.
من بخشی از مکالمات واقعیم با رزالی رو نوشتم،
بقیه‌اش رو از خودم نوشتم.
من خلقش کردم.
من اون مکالمات رو خلق کردم!
درمورد ایوان خوندی؟ همون دوست چِکیم.
آره، همه‌اش رو خوندم.
منِ احمق نشستم کل دفترت رو خوندم.
این دوستم ایوان، با اینکه عقل تو کله‌اش نیست،
هیچ‌وقت متهمم نکرد که با اولینا خوابیدم!
همون بهتر چیزی درموردش ندونم.
نمی‌فهمم چرا انقدر مسئله رو بزرگ می‌کنی.
از این رو به اون رو شدی...
حرف منو گوش نمی‌دی...
الکی مسائل رو بزرگ می‌کنی.
تویی که داری مسائل رو بزرگ می‌کنی!
نمی‌خوام چیزی رو توضیح بدم؛
یا یادت بندازم که چقدر گوش دادن به صداها واسم جذابه.
این دفتر خودش مدرکه!
مدرک اینکه من توی تصوراتم...
این داستان عاشقانه رو ساختم. آخه کارم همینه.
زنی که توی اون دفتره واقعیه.
این دفتر مثل اینه که انگاری تولستوی...
خودش رو تصور می‌کرد که معشوقه آنا کارنیناست.
یا توماس هاردی که...
می‌گه من تمایلاتم رو دنبال می‌کنم!
من نه می‌ذارم تو، نه هیچ‌کس دیگه کار من رو سانسور کنین!
بس کن این ادا اطوارها رو، الکی داد نزن.
تحمل داد و بیداد ندارم، خب؟
می‌خوای حواسم رو از مسئله پرت کنی.
من دارم کاری می‌کنم که مسائل واضح رو ببینی.
آره، اولینا با آقای سیاه‌پوستی خوابید.
ایوان هم درموردش به من گفت.
ولی اصلا منو متهم به خیانت نکرده بود.
من که چنین آدمی نیستم.
وقتی دارم داستان می‌نویسم، باید خودم رو توش تصور کنم!
انگیزه نوشتنم از همین میاد.
از این بحث کوفتی هم مشخصه.
اون آمریکایی خل‌وچل چی؟
بفهم چی می‌گی! فکر کن!
اون زنه فکر کردن بلده بسه.
منم می‌رم باهاش فکر کنم.
خیلی‌خب، باشه. بریم دفتر رو بیاریم،
منم می‌شینم خط به خط جملات رو واست توضیح می‌دم،
که هدفم چی بوده،
انگار خود خرم می‌دونم!
یعنی این خانم انگلیسیه شخصیت واقعی نیست؟
پس چطوری این اطلاعاتی که خانم انگلیسیه درمورد...
کشورش می‌ده رو بلدی؟
ببین، شغل من ایجاب می‌کنه در این موارد آگاهی داشته باشم.
ولی خیلی صمیمیه.
صمیمیت چیز جالبیه. بهش می‌گن سوژه!
می‌خوای این کتاب رو چاپ کنی؟
نمی‌دونم، احتمالاً بکنم.
یعنی ویرایش نمی‌کنی قبلش؟
گفتم که نمی‌دونم.
به‌نظرت بهتر نیست اسم خودت رو از توش برداری؟
مثلا «فیلیپ زیرسیگاری رو بده»، بشه «ناتان»؟
نه، شخصیت من توی رمان‌ها همون زاکرمنه.
ولی این یکی فرق داره. این کتاب خود منم.
تو که گفتی خودت نیستی.
یعنی تخیلات شخصی منه. تخیلاتی که مال خودم هستن.
وقتی که چاپ بشه کسی نمی‌گه تخیلات نویسنده بوده.
لابد می‌گن قصۀ من، زندگی‌نامۀ منه.
که زندگی‌نامۀ من، قصۀ خیالی منه.
از اونجا که من خرم و اون‌ها خیلی باهوشن،
پس بذار خودشون تصمیم بگیرن.
انگاری واست بازیه.
حتی اگه منجر به تحقیر شدن من بشه؟
صرفا بازیه!
تقلیدی از شخصیت خودمه!
من مثل کتاب «انسان بازیگر» نقش خودم رو بازی کردم.
جز خودمون دیگه کی قراره چنین فکری بکنه؟
من اصلاً و ابداً درگیر این نخواهم شد که ملت دوست دارن چی بشنون.
رمان‌نویس جماعت سرش رو جلوی کسی خم نمی‌کنه.
ولی من فقط ازت خواستم این آمریکایی بدبخت بگه:
«ناتان، زیرسیگاری رو بده»، نگه «فیلیپ». همین رو خواستم.
نه.
- کجا می‌ری؟ - بیرون.
متنفرم از اینکه بقیه بهم بگن درمورد چی بنویسم!
تنها نرو جایی! منم باهات میام.
دیگه تا همین‌جاش هم زیادی تحمل کردم. نمی‌ذارم کسی مجبورم کنه.
من هرچی بخوام می‌نویسم، هرچی بخوام منتشر می‌کنم.
- گور پدر هرکی برداشت اشتباه کنه! - یا برداشت درست کنه.
این دفتر لامصب انسان نیست!
ولی بخوای نخوای خودت انسانی. منم انسانم، اون زنه هم انسانه.
نه، اون زنه فقط توی متنه.
خودم رو بکشم هم نمی‌تونم با متن سکس کنم!
می‌رم بیرون.
تنها.
[فصل دوازدهم: بخش پایانی]
خوبه، به موقع اومدی.
دارن میز رو آماده می‌کنن.
هنوز حاضر نشده.
خب...
- حالت چطوره؟ - حال من چطوره؟
من عالی‌ام.
خودت چی؟ حالت چطوره؟
نمی‌دونی چقدر منتظر بودم که این سوالات جالب رو ازت بپرسم.
ولی جدی حالت چطوره؟
راستش حالم خیلی خوبه.
چندباری بهت زنگ زدم، ولی جواب ندادی.
به چه کشوری زنگ می‌زدی؟
- به کارگاه خودت توی انگلیس. - از اونجا رفتم.
دیگه قراره آمریکا موندگار بشم.
ببین...
حال خودت چطوره؟
- حالم خوبه. - عالیه!
اخیراً خیلی به فکرت میفتادم.
کتابت رو می‌خوندم و دودل بودم که زنگ بزنم یا نه.
- خیلی روش فکر کردم. - منم همینطور.
واسم سوال بود که آیا تأثیری...
روی ازدواجت داشته یا نه.
شوهرم نخوندش.
عالی شد، خوبه.
میزتون حاضره قربان.
دیگه چه خبرها؟
تعریف کن.
ظاهراً که حالم خوبه، نه؟
آره.
نمی‌دونم از کجاش بگم.
ناراحت شدی بهت زنگ نزدم؟
نه، اصلاً نشدم. می‌دونستم تصمیم خودت بوده.
گمونم آخرین باری که حرف زدیم،
جفتمون حال خوشی نداشتیم.
گفتم بهتره تو راه خودت رو بری،
منم راه خودم رو برم.
دو سال پیش مسیرهامون رو از هم جدا کردیم.
آره.
ولی خیلی خوشحال شدم زنگ زدی، دلم واست تنگ شده بود.
گفتی می‌خوای رابطه‌مون تموم بشه چون...
دیگه همدیگه رو دوست نداشتیم.
نه، تو گفتی نمی‌خوای همدیگه رو ببینیم.
- جداً؟ - آره!
بارها گفته بودی.
من حافظۀ خوبی دارم، مشخصاً.
راست می‌گی.
آخه جا خوردم.
دوتا از آشنایان بهم گفتن که انگاری من دارم توی این کتاب حرف می‌زنم.
- جدی؟ - آره.
کی بهت گفت؟
دو نفر دوستانم که کتاب می‌خونن و با من صحبت می‌کنن.
چون بیان خاصی داری.
من به بیست دلیل عاشقت بودم،
حرف زدنت زیباترینِ اون دلایل بود.
برای من اون رابطه...
چیزی ماندگار، جذاب،
درنهایت ناراحت کننده و مهم بود...
منم چنین حسی دارم.
چی بهتر از این می‌خواستم؟
بدجوری دیوونه‌ات شده بودم.
- جداً؟ - خودتم می‌دونستی.
انگیسی‌بازی در نیار.
خب...
خیلی دلواپست می‌شدم.
واقعاً می‌گی؟
می‌خوای با ترانه‌اش شروع کنم؟
♪ به خاطر داری ♪
♪ آن بعد از ظهری که ♪
♪ درمیان تیک تیک ساعت ♪
♪ انتظار می‌کشیدیم؟ ♪
♪ انتظار دیدارمان را ♪
آره، آره.
تازه من دیگه جوان نیستم.
اون موقع که آشنا شدیم جوان بودم.
وقتی از سی و پنج سال رد شدم دیگه تموم شد.
البته بخشی ازش تموم شد.
تب و تابش از بین رفت؟
احتمالا همون شونزده سالگی تموم شد.
چیزی به سی و هفت سالگیم نمونده.
آره...
قراره توی بال دایناسور موزه مهمونی بگیرم.
چه فکر خوبی، انتخاب جالبیه.
تو هم دعوتی.
نمی‌دونم چطوری توضیح بدم.
ولی نظرم درمورد خودم عوض شده.
اینکه آدم دیگه دلش شور و شوق جوانی رو نخواد،
برای زنان تحول دشواریه.
علت اینکه زنگ نزدم...
این بود که نمی‌خواستم دوباره مزاحم زندگیت بشم.
تو و شوهرت...
هنوز با هم زندگی می‌کنین؟
داریم حفظ آبرو می‌کنیم.
واسم سواله مشکل اصلی‌مون چیه.
مسلماً مشکلات حل‌نشدنی داریم.
مثل احساس تنهایی.
که من خیلی حسش می‌کنم.
حتی موقع کار حوصله‌ام سر می‌ره.
ولی فارغ از اون مشکلات، گمونم اوضاع روبه‌راهه.
معشوقه‌ای نداری؟
نه، نه...
ببین...
خیلی تعجب کردم که دیدم این شخصیت...
انقدر منفعله.
اصلا خبر نداشتم که شخصیتم قراره این باشه.
تا زمانی که خودت باشی...
وجودت توی این شخصیت حک شده.
ولی من دیگه اون شکلی نیستم.
واقعاً؟
الآن دیگه آدم مثبت‌نگری شدم.
پس خداروشکر کتابم رو زود تموم کردم.
آدم‌های مثبت‌نگر توی داستان خیلی خسته‌کننده هستن.
آره، ولی این حجم از منفعل بودنش ترسناک بود.
خب توی داستان مسائل تغییر می‌کنن.
بابتش خیلی عصبانی شدم.
مثل اون عقیده سرخ‌پوست‌ها که می‌گن عکس‌ها بخشی از روحشون رو می‌دزدن.
می‌دونستم بابتش عصبانی می‌شی.
خیلی هم شدم.
کی تونستی باهاش کنار بیای؟
احتمالاً هنوز نیومدم.
خدایا، چقدر دلم لک زده بود...
باهات صحبت کنم.
و از حرف‌هام نوت‌برداری نکنی؟
معلومه.
منم دلم تنگ شده بود.
بدجوری دلم تنگ شده بود.
توی خیالاتم باهات حرف می‌زدم.
منم همینطور.
«خرّم‌دشت» واسم اسم مناسبی نبود.
کاش نظرم رو درموردش پرسیده بودی.
بر اساس شعر انگلیسی بود، «فردای بیشه‌ای خنک...»
متوجه شدم، ولی خوب نبود. خیلی آسون بود.
هنوزم نمی‌شه راضیت کرد.
پس دیگه آمریکا موندگار شدی.
محیط پر از مسیحیش واست زیادی سرسام‌آور نیست؟
چرا.
ولی اینجا انقدر دلتنگی داشتم که متوجه‌اش نشدم.
جداً؟ دلتنگ چی بودی؟
دلتنگ...
یهودی‌ها!
اینجا یهودی زیاد داریم.
منظورم یهودی‌هاییه که دل و جرأت دارن.
یهودی‌های بارغبت، یهودی‌هایی که سرافکندگی نمی‌شناسن.
یهودی‌های تندخویی که حاضرن دست خودشون رو خام‌خام بخورن.
اون‌هایی که هتاک و دعوایی و وقیحن.
- پس برگشتی به آغوش طایفه. - دقیقاً.
- عجیب نیست؟ - زیاد نه.
مثل داستان‌های بازگشت به خانه‌ست.
- اُدیسه رو خوندی؟ - آره.
حملۀ غربت و بازگشت از غربت. نقش خودت کیه؟
ناوسیکائا؟
کالوپسو؟
خود هومر.
درمورد تو هم کتاب می‌نویسم.
پس عجله کن تا من یکی دیگه درمورت ننوشتم.
عمرا اگه بنویسی.
می‌نویسی؟
جرأتش رو داری؟
معلومه که دارم.
این مکالمه هم قراره جزوی ازش باشه.
شک نکن کف‌گیرت به ته دیگ می‌خوره.
انقدر خودت رو دست کم نگیر.
واسه خودت اعجوبه‌ای هستی.
- برای من که بودی. - واقعاً؟
ماه‌ها از دستت عصبانی بودم.
بعد خوندنش خیلی گیج شدم، چون دیگه عصبانی نبودم.
چرا نبودی؟
چون که...
چون که خیلی لطیف بود،
فکر کنم...
مگر اینکه برداشتم اشتباه بوده.
اشتباه نبوده.
شبتون بخیر خانم.
مترجم: «حامی مغیثی» در تلگرام: Timelordsubs@