DO WYNAJĘCIA
Druga szansa, Hugo.
Rzadko dostajemy ją w życiu.
Ale z jakiegoś powodu
wiosną 1985 roku roiło się od drugich szans.
Cała nasza rodzina dostała drugą szansę.
Diane dostała drugą szansę z Don Pablo.
A moja mama dostała drugą szansę na miłość.
Małe przyjęcie na podwórku po mszy.
Niech to będzie wyjątkowy dzień.
Nie trzeba. Miałam już huczne wesele.
Nie potrzebuję przyjęcia.
Tak, Máximo. Twoja mama miała już huczne wesele.
Co? Ja?
Nigdy nie brałem ślubu.
Mną się nie przejmujcie.
Chociaż fajnie byłoby…
Włożyć niebieski smoking, co?
Niebieski?
O nie, wyglądałbyś jak Smerf.
No jasne! Wiem! Żartowałem.
Wyobrażacie sobie? Cały…
Niczego więcej nam nie trzeba.
Przepraszam.
Urządźmy im przyjęcie-niespodziankę.
Uwielbiam sprzeciwiać się mamie.
Poza tym to bardzo miły gest.
Tak, to też.
Zaraz wracam. Spróbuję zwrócić ten niebieski smoking.
Mówili, że nie przyjmują zwrotów!
Don Pablo wrócił w samą porę,
by zająć się jednym ze swoich ulubionych gości.
Wielką gwiazdą pop, Rodolfo.
Rodolfo!
- Rodolfo. - Don Pablo.
Dobrze cię widzieć.
- Mnie również. - To Carla.
Carla.
Rodolfo! Jak tam?
Plotki o ślubie są prawdziwe?
RODOLFO MOJA MIŁOŚĆ
Idź, kochanie.
Dogonię cię.
Mam dość tej farsy.
Nic mnie z nią nie łączy.
Poza pociągiem do wojskowych.
Chodźmy. Jesteś w domu.
Tymczasem Diane zmagała się z jednym z trudniejszych pracowników.
Diane, musimy pogadać.
Zasługuję na degradację.
Chyba chodzi o awans.
Nie, o degradację.
Dokonałem bardzo dogłębnej oceny swojej pracy
i odkryłem, że lepiej sprawdzę się na stanowisku basenowego.
Zostajesz zdegradowany.
Świetnie.
Bardzo dziękuję, Diane.
Żeby to uczcić, moglibyśmy iść do twojego gabinetu
i po raz ostatni…
Dobrze, mogę uczcić to samotnie.
Drogie panie, kto ma ochotę na mango margaritę? Dwie?
Kogo my tu mamy?
Pan Doskonały.
Miło cię widzieć, Estebanie.
Jest Máximo?
Chciałem porozmawiać z Don Pablo,
bo sam też liczyłem na drugą szansę.
Cóż… Co mogę dla ciebie zrobić?
Popełniłem straszny błąd,
ale jestem przekonany, że moje miejsce jest w ośrodku.
Chcę odzyskać pracę w Las Colinas.
Ciężka sprawa.
Ale…
Diane ma do ciebie słabość i wie, jak cenny byłeś dla Las Colinas.
Sądzę, że byłaby gotowa dać ci drugą szansę,
ale musiałbyś udowodnić, że Espectacular więcej do ciebie nie dotrze.
Co by powiedziała Diane, gdybym jej zagwarantował,
że Espectacular nie będzie już niepokoić żadnych naszych gości?
Dobrze wiem, co by powiedziała:
Mów dalej. Słucham uważnie.
Słucham uważnie. Mów dalej.
Tak blisko.
Zainspirowały mnie słowa Ricarda Very.
Żałował, że nie skupił się na szukaniu sojuszników zamiast wrogów.
Może my też zajdziemy dalej jako sojusznicy niż jako wrogowie.
„My” to znaczy kto?
Don Pablo, mogę?
Diane, to jak zawsze przyjemność.
Wysłuchaj najpierw pomysłu Máximo.
Jeśli ci się nie spodoba, możesz rzucić zszywaczem.
Tak. Mam. Dobrze.
Hej, Ximena.
Nie widziałaś przypadkiem listów od Loreny?
Zwykle pisze co parę dni,
a nie dostałem nic od tygodnia.
Widziałam jej list kilka dni temu.
Dostałeś go?
Nie.
Czy ktoś podkrada listy Loreny?
Czy to się naprawdę dzieje?
Kto to robi i dlaczego?
Zrobiłem coś?
A może to nieporozumienie?
Dobra.
I tak dziękuję.
Pa.
To mój list!
Hej!
Zamiast walczyć z Fabiánem, mam z nim współpracować?
Mogę rzucić zszywaczem?
Las Colinas i Espectacular będą współpracować ze znanymi gośćmi
i puszczać własne, kontrolowane przecieki.
Dzięki temu będę miał tematy na wyłączność.
Gość zatwierdzi to, co o nim napiszą.
A Las Colinas wyrobi sobie wśród elit reputację
jedynego ośrodka, który chroni przed plotkami.
Każdy wygrywa.
Jeśli to się sprawdzi, będzie genialnie.
Możemy przeprowadzić próbę?
Don Pablo rozmawiał już z jednym gości,
który zgodził się na udział.
Nie ma go tu.
Otworzyłem, żeby wpuścić trochę powietrza.
Ale to Rodolfo.
Wiedziałem!
Podkradałaś nasze listy!
Przestań udawać głupią!
Tak!
Oskarż mnie! Nie chciałam, żebyś spotykał się z moją siostrzenicą!
Musiałam temu zapobiec.
To najgorsze, co zrobiłaś.
A widziałem, jak wgryzasz się w żywą kurę.
Czemu nam to zrobiłaś?
Bo nie zasługujesz na nią
i nie pozwolę jej więcej spotykać się z takim szczurem!
Gdzie jest list, który napisała?
Nigdy ci nie powiem.
Nie powinnam była zerkać na szafę z rzeczami znalezionymi.
Ale…
zawsze zamykam ją na klucz.
Cholera. Zostawiłam otwartą!
Nie…
Drogi Memo,
to najgorszy list, jaki musiałam napisać.
Mojej rodziny nie stać na wysłanie mnie do Acapulco,
więc nie będę tego lata pracować w Las Colinas.
Związek na odległość jest torturą.
Mogłam to znieść, gdy miałam nadzieję, że wkrótce się zobaczymy.
Ale teraz to mnie przerasta.
To ostatni list, jaki do ciebie piszę…
„Lorena”.
Ukrywałaś ten list…
żeby mnie chronić?
Jeszcze dwadzieścia sekund.
Więcej dobroci nie zniosę.
Każdy kąt wypełniony jest wspomnieniami.
Máximo.
Máximo!
Jest wcześnie.
Muszę przygotować się do powrotu do Las Colinas.
Czemu nie śpisz?
Gdy mieszkałam z Julią, po raz pierwszy spróbowałam kawy.
Jest pyszna i naprawdę wybudza,
zwłaszcza kiedy dodasz dużo cukru, tak jak ja.
W każdym razie
wpadnę dziś do niej.
Zaprosić ją na imprezę?
Tak!
A właściwie nie.
Nie chce mieć ze mną nic wspólnego.
Nigdy nie wiadomo.
Mama nie chciała mieć nic wspólnego z Estebanem,
a ja ciągle psułam rzeczy w mieszkaniu, on je ciągle naprawiał, jąkał się i pocił,
a jutro biorą ślub…
Ten rozdział jest i o Julii, i o mnie…
Idę!
…i o tym, jak postanowiła wreszcie spełnić marzenia.
- Wejdź. - Hola.
Włożyłam twoje rzeczy do torby.
To głównie skarpetki i absurdalne ilości słodyczy.
Dzięki. Jesteś chora?
Nie, ale…
Biorę chorobowe.
Chad dziś wyjeżdża, a żegnanie się na oczach wszystkich…
To zbyt dziwne.
I co, jeśli Diane postanowi mnie teraz zwolnić?
Nie poradzę sobie z tym.
O rany, wszyscy ze sobą zrywają.
Ja i Roberta,
ty i Chad…
Máximo i Isabel…
Słyszałam o tym.
Kolejne dwie osoby, których unikam.
Cóż,
jak wiesz, w zeszłym roku sporo się ukrywałam.
To nie rozwiązało moich problemów.
Musiałam stawić im czoła.
W dniu, w którym miałem wrócić do Las Colinas,
ktoś inny żegnał się z ośrodkiem.
Będę tęsknił. Naprawdę.
Héctorze,
Wybacz, że prawie cię przeze mnie zwolniono.
W porządku, amigo.
Przez chwilę myślałem, że jestem Héctor Bezrobotny Kolektor.
„Hermigo”.
„Memigo”.
Powodzenia, Chad.
Nie zapomnij pisać.
Nikt już do mnie nie pisze.
No pewnie.
Uważaj na siebie.
Gdybyś czegokolwiek potrzebował…
Zadzwonię do Don Pabla.
No cóż,
było bardzo… świetnie.
Dziewczyny, dzięki
za idiotów
dobre nachos.
Ja…
…będę tęsknił…
…za wami…
…wszystkimi.
Żegnajcie.
- Dobra. - Héctor.
Nie sypiaj z moją matką.
Całkiem poprawnie.
Chad.
Powodzenia.
Obyś miał udaną podróż i znalazł to, czego szukasz.
Dzięki. Życzę ci tego samego.
Pójdę wszystko przygotować.
Spadam.
Adios!
Nie było tak źle.
Widzisz?
Każda rozmowa dodawała Julii odwagi, by skonfrontować się z kolejną osobą.
Sara doprowadziła ją do Chada, a Chad do…
Julio, przyjdź do mojego gabinetu.
Będę się streszczać.
Nie chcę owijać w bawełnę.
Zwalniam cię.
Boże, żartowałam.
Myślałaś, że mówię poważnie?
Oczywiście, że tak.
- Ależ miałaś minę. - Fatalny dowcip, Diane.
Co z waszym poczuciem humoru?
Chciałam pogadać,
bo kilka sklepów w mieście chce twoje projekty.
Co powiesz na zwiększenie produkcji w kolejnych tygodniach?
Tak! Absolutnie!
Chyba że znowu żartujesz?
To by nie było zabawne.
Gratulacje!
A dzięki Diane Julia nabrała odwagi,
by porozmawiać z kolejną osobą,
- której unikała. - Boże.
Wróć!
Cięcie!
I jak?
Świetnie.
- Smutne? - Supersmutne!
Wymyśliliśmy, że Rodolfo miał mieć
ekskluzywny prywatny ślub w Las Colinas,
ale narzeczona zostawiła go przed ołtarzem i wpadł w rozpacz.
Espectacular zdołał w tajemnicy uchwycić tę rozpacz.
MATERIAŁ SPECJALNY!
W ciągu kolejnych tygodni stało się to najpopularniejszym materiałem.
Rozpacz Rodolfo, wynikająca z porzucenia przez kobietę,
na długi czas uciszyła plotki, które krążyły na jego temat.
Wszyscy wygrali.
Máximo Tylko Máximo.
Nie muszę chyba mówić, że odzyskałeś dawną pracę.
Może pani to jednak powiedzieć.
Odzyskałeś pracę!
Bardzo dziękuję, panno Davies.
Mogę wziąć te kwiaty do domu?
Mama bierze jutro ślub,
a ja urządzam jej małe przyjęcie-niespodziankę na podwórku.
Oczywiście.
Miał gigantyczną wpadkę,
ale wielokrotnie ratował ten ośrodek.
Wiele zrobił dla ludzi, którzy tu pracują.
Co możemy zrobić dla niego?
Tak.
Czemu to tak dziwnie brzmi?
Tak.
Czemu to nie brzmi normalnie?
Och, Noro.
Wyglądasz tak pięknie jak w dniu naszego ślubu.
Idziemy?
Tak się cieszyłem, że po tak długim czasie
w naszym domu znów zapanowała radość.
Nie spóźnijcie się.
- Nie! - Widzimy się na miejscu.
Tak.
Dobra. Świetnie.
Zmieńmy to podwórko w krainę czarów.
Na pewno zdążymy?
Mamy godzinę.
Zdziwisz się, na co nas stać.
55 MINUT PÓŹNIEJ…
Wygląda jeszcze żałośniej.
Racja. Koszmar.
Chciałem zrobić coś miłego dla mamy…
Co to jest?
To, na co zasługuje twoja rodzina.
Zjednałeś nam Ricardo Verę, rozwiązałeś problem z Espectacular.
Poświęciłeś napiwki, żeby mi pomóc.
Ty i twoja matka zjednoczyliście moją rodzinę.
Ilekroć stałeś przy mnie, wyglądałem jeszcze przystojniej.
Tak wiele zrobiłeś dla pracowników Las Colinas.
Cieszymy się, że możemy się odwdzięczyć.
Idźcie na ślub matki.
Zajmiemy się tym
Dziękuję wam.
Jestem bardzo…
Dziękuję.
Saro, Memo, chodźmy.
Pa!
Noro, czy bierzesz Estebana za męża?
Tak.
Estebanie.
Czy bierzesz sobie Norę za żonę?
Tak.
I po to ćwiczyłeś.
Ogłaszam was mężem i żoną.
Możesz pocałować pannę młodą.
Tymczasem
Julia postanowiła odbyć kolejną rozmowę.
Hej.
Hej, Isabel.
Przyszłam przeprosić.
Okej.
Słuchaj…
Nie byłam szczera w sprawie tego, co wydarzyło się z Máximo,
dlatego chcę cię przeprosić.
Chcę, żebyś była szczęśliwa.
Dzięki.
To wszystko?
Tak.
Nie chcę, by ktoś był na mnie zły.
Zwłaszcza ty.
Wiem.
To twój problem.
Co masz na myśli?
Zawsze martwisz się o to, co pomyślą inni!
Przyjęłaś oświadczyny, których nie byłaś pewna,
bo nie chciałaś robić sceny!
Sama radziłaś mi się związać z Chadem!
Nie. Radziłam ci podjąć decyzję!
Podjęłam!
Nie taką, jaką chciałaś!
Zawsze będzie mi na tobie zależało,
ale ten bałagan z Máximo
wynika z tego, że nie byłaś szczera.
To co mam zrobić?
Przestań zadawać to pytanie.
Nagle pozostała już tylko jedna osoba,
Niech żyją państwo młodzi!
Gorzko!
Nie martw się, Memo.
Na nas obu czekają dobre rzeczy.
Jak mogę być kiedykolwiek szczęśliwy…
Kocham tę piosenkę!
Máximo.
Odzyskałeś dawną posadę, a ja dostałem awans w dół,
więc chyba znów będziemy razem pracować.
Bardzo mnie to cieszy.
Lubię cię.
Przypominasz mi smutniejszą, słabszą,
nieco niższą wersję mnie,
z krótszymi stopami, mniej skręconymi lokami i…
Dokąd on poszedł? Komplementowałem go.
Don Pablo. Diane.
Stanowisko kierownika basenu znów jest wolne?
Owszem. Ale nie dostaniesz go.
Ustaliliśmy z Don Pablo, że częściej będzie wyjeżdżał.
To oznacza, że ktoś musi go zastępować,
a po przejściu na emeryturę zająć jego miejsce.
Nie będziesz miał czasu zajmować się basenem.
Będziesz się przygotowywał do zajęcia mojego miejsca w Las Colinas.
Wreszcie będziemy prawą i lewą ręką Diane.
Za twoją świetlaną przyszłość w Las Colinas.
Wciąż potrzebujemy kierownika basenu.
Znam idealnego kandydata.
Jak mówiłem,
to był czas drugich szans.
Máximo.
Świetnie wyglądamy!
Prawda?
To wymaga wysiłku.
Utrzymujemy ścisłą dietę.
Dużo treningów.
Tęsknię za lodami.
Co?
Lubię lody!
Máximo,
obiecaj, że zawsze będziesz pamiętał o rodzinie
i nie zapomnisz o tym, co naprawdę ważne w życiu.
Dlaczego mi to mówisz?
Jesteś Máximo Gallardo Ramos.
Świat jest u twoich stóp.
Ale wyzwania, z którymi się dotąd mierzyłeś,
to nic w porównaniu z tym, co cię czeka.
Obiecaj mi!
Obiecaj, że nie będziesz wiecznie gonił za „czymś więcej”.
Podejmuj lepsze ode mnie decyzje wobec ludzi, których kochasz,
miejsc, które są ci bliskie
i rzeczy, które są naprawdę ważne.
Bo inaczej
zranisz ludzi, których kochamy najbardziej na świecie.
Chciałbym móc to obiecać…
Ale wiesz, że nie mogę zmienić tego, co zrobię.
Muszę to przeżyć.
Tak jak ty.
Wujku Máximo.
Przepraszam, Hugo.
Jak mówiłem,
w tym domu jest wiele wspomnień.
Na przyjęciu nie było jeszcze jednej osoby.
Lupe. I miała dobry powód.
Powodzenia, Chad.
Nie zapomnij pisać.
Nikt już do mnie nie pisze.
I tak do tego doszło.
Kiedy przyjechałaś?
Dziś ściągnęła mnie ciocia Lupe.
Zapłaciłaś za to?
Lupe.
Mój mąż i ja chcielibyśmy…
…podziękować wam za wszystko.
Za to, że uczyniliście ten dzień wyjątkowym.
Osobą, której najbardziej chcę podziękować, jest…
Sara.
Nie miałem powodu, by sądzić, że chodzi o mnie.
Przez dwanaście lat samotnie wychowywałam dzieci.
Przez cały ten czas myślałam:
„Radzę sobie sama. Niczego więcej nie potrzebuję”.
I to prawda,
nie potrzebuję.
Wybacz, Estebanie.
Ale uparta Sara…
…chciała dla matki czegoś więcej niż to, czego „potrzebowała”.
Jestem jej za to taka wdzięczna.
No i Máximo,
który tak ciężko pracował, żebyśmy pozostali rodziną,
gdy mogliśmy się na zawsze od siebie oddalić.
Druga szansa na miłość…
może być przerażająca.
Ale teraz rozumiem, że może też być cudowna.
Nie pozwólcie, by strach stanął na drodze waszej miłości.
A jeśli będziecie mieli dość szczęścia…
by dostać drugą szansę, wykorzystajcie ją.
Dziękuję, dzieci, że mnie tego nauczyłyście.
Już dwa raz pomogłyście mi lepiej to zrozumieć.
Za miłość!
Noro, Estebanie, mamy dla was ostatnią niespodziankę.
To Rodolfo!
Należysz teraz do rodziny.
Dziękuję, Lupe. Jestem taki szczęśliwy.
To dobrze.
Masz miesiąc na oświadczyny.
Máximo.
Julia.
Skąd wiedziałaś, że tu będę?
Bo łączy nas więź.
Oboje mamy wielkie marzenia.
Patrzymy na świat i wyobrażamy sobie, gdzie kiedyś będziemy.
Poza tym to siódme miejsce, w którym szukam.
Máximo…
Uczę się być wobec siebie uczciwsza,
nie bać się dążyć do tego, czego pragnę.
Dlatego tu jestem.
Chcę czegoś więcej.
Chcę spełniać marzenia.
Chcę…
Chcę być z tobą.
Miesiącami marzyłem o powtórce Sylwestra.
Julio.
Od chwili, gdy cię zobaczyłem,
wiedziałem, że jesteśmy sobie pisani.
Z każdym dniem utwierdzałem się w tym przekonaniu.
Szczęśliwego Nowego Roku.
To nawet nie była połowa roku.
A mimo to każde z nas tyle już zrozumiało
w kwestii tego, gdzie powinniśmy być.
Niektórzy z nas odnaleźli osobę, która była im pisana.
Inni odnaleźli wiarę w siebie i w to, do czego dążyli.
Niektórzy z nas wiedzieli, że są tam, gdzie powinni.
Albo że wrócili tam, gdzie powinni.
Inni zrozumieli, że muszą wyjechać.
A dla innych…
rozpoczęła się nowa przygoda.
Natomiast niektórzy z nas
mieli do przemierzenia dużo dłuższą drogę, niż przypuszczali.
Ty i Julia się ze sobą spotykaliście?
Jak długo?
Jak kończy się ta historia?
Skąd pomysł, że to koniec?
Tak, zaczęliśmy się ze sobą spotykać.
W tajemnicy.
I wtedy zaczęło się prawdziwe szaleństwo.
Ale wszystko zaczęło się tamtej nocy.
Więc Julia przestała ukrywać się przed życiem
i nauczyła się rozmawiać z ludźmi, których dotąd unikała.
Dokładnie tak, Hugo.
I właśnie tego chcę cię nauczyć…
O chole…
Odwrócisz tę lekcję i zastosujesz do mnie?
Czas ją odwiedzić.
Pewnie nie chcesz zaczekać w aucie?
Zapomnij. Muszę poznać Julię.
Kto mówił, że to Julia?
Daj spokój, Tío. Chodźmy.
Dobra.
Tata?
Ja pier…
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK