Gotów na przekąskę?
Jest naprawdę wyjątkowa.
Dobra. Mama pyta, co słychać,
więc odpiszę i zaraz przyjdę.
Dobrze. Hej.
Zaimponuj jej. Odpisz po hiszpańsku.
Co cię to? Nie bądź wścibska.
- Na pewno? - Tak.
Co to znaczy?
W Meksyku mówimy tak potocznie:
„Wszystko w porządku”.
Zrób to.
Co cię to? Nie bądź wścibska.
Napisałeś do… Hej! Co robisz?
To prywatna sprawa.
To świeży list.
O czym był? I kim jest Mariano?
Nie powinieneś myszkować.
Mariano jest bardzo ważny.
Później ci o nim opowiem.
Pracował w hotelu? Był gościem? Czego od ciebie chce?
- Nie wiem, czy kiedyś zdołam to zrobić. - Co takiego?
Pójść na spektakl siostrzeńca?
Wybacz, muszę o tym zapomnieć.
Jeszcze nie mogę tego wytłumaczyć.
Gdybym powiedział ci teraz, nie zrozumiałbyś.
Zwłaszcza, gdybym powiedział po hiszpańsku.
- Koktajl krewetkowy? - Tak.
Jem go, ilekroć tu jestem.
Czemu ten jest wyjątkowy?
Bo jest z 1984 roku.
Żartowałem.
Koktajl krewetkowy zawsze kojarzy mi się z pierwszą żoną.
Co?
Miałeś żonę?
Bekkę.
Odmieniła moje życie.
W samą porę.
Bardzo smuciłem się sytuacją z Julią.
Wyobrażałem sobie ją i Chada na romantycznym weekendzie
i robiło mi się niedobrze.
Nie wierzę, że pomogłem Chadowi
naprawić relację z Julią.
Jest bohaterem, a ja wyszedłem na idiotę.
A swoją drogą,
o co chodzi z twoim strojem?
Dziś najważniejszy mecz w sezonie.
Hugo Sánchez ma numer cztery, więc dziś wszystko pod znakiem czwórek.
Wstałem o czwartej.
Brałem prysznic cztery minuty.
I zapłaciłem cztery dolary za to radio.
Kosztowało trzy i pół, ale nie chciałem zapeszyć.
Szukasz guza.
U kogo?
Nikt nawet nie zna tu mojego imienia.
Przesadzasz.
- Cześć, Guillermo. - Cześć, Máximo.
- Cześć, Guillermo. - Cześć…
Ty.
Mamy tak samo na imię, Memo.
Co do Julii, posłuchaj rady wielkiego Hugo Sáncheza.
Chodził tam, gdzie był mile widziany.
Co to znaczy?
Nie doceniali go w Meksyku,
więc przeniósł się do Hiszpanii, gdzie go doceniają.
A teraz jest królem futbolu.
Powinieneś zrobić to samo.
Przenieść się do Hiszpanii?
Julia wybrała Chada.
Możesz się tym smucić
albo obejrzeć z kumplem mecz.
Chodź tam, gdzie jesteś mile widziany.
Czwórka!
W środku, na zewnątrz, gdziekolwiek chcecie.
Przyjdę do was za kilka minut.
Máximo, dobrze, że jesteś.
Jest dwóch bardzo, bardzo bogatych gości
po drugiej stronie basenu.
Lubią dużo wydawać i dają wielkie napiwki.
Pomyślałem, że zrobimy tak…
Ja będę ich obsługiwał,
a ty znajdź sobie kącik i płacz
łzami małego chłopca.
Żałuj, że nie jesteś taki jak ja.
Gotowy? Idź.
Hej. O co chodziło?
Mój kolega z pracy zachowuje się jak pendejo.
Próbuję zarobić kasę na operację mamy,
ale on utrudnia mi życie jak może.
Operacja. Znam tę kwestię.
- Kwestię? - Tak.
Żeby dostawać większe napiwki, kelnerki udają, że są w ciąży.
Ludzie tak robią? Udają ciążę?
Moja współlokatorka z akademika wkładała poduszkę pod koszulkę.
Napiwki się podwoiły. Spróbuj.
O, jesteś, Becca.
Cześć.
- To moi rodzice, Marcia i Barry. - Nie mogliśmy cię znaleźć.
Myślałem, że znów się wściekłaś i uciekłaś z miasta.
Nie uciekłam wtedy. Byłam poniżej 23. Ulicy.
- Mieszkamy na Upper East Side… - Ale głosowaliśmy na Mondale'a.
- Serio? Historia głosowania? - Byłeś kiedyś w Nowym Jorku?
Zrozumiałem „mieszkamy” i „bez”.
O rany.
Pierwszy raz uśmiecha się na tym wyjeździe.
- Chodź. - Tak.
Opuściłaś poranne aktywności,
nie przegap brunchu.
Dołączy pan do nas, panie…
- Máximo. - Máximo.
Nie wiem, czy mogę.
- Gdzie twój szef? - Barry…
Hej, Don Pablo!
Máximo może zjeść z nami brunch?
Gość dostaje to, czego chce.
Gracias. Gotowe.
Pomyślałem o mądrych słowach Memo:
„Idź tam, gdzie cię chcą”.
O rany, dzięki.
Nie mogę usiąść do stołu w tym stroju.
Hej. Pozwól.
- Spróbuj tak. Proszę. - O tak.
- Perfecto. - Tak. Okej.
- Pięknie. - Jak Elvis.
Zaraz wrócę. Pogadam z ojcem Ramónem.
Dawaj.
No już!
Jak kanapka klubowa, panie Slobotkin?
Blefuje, proszę postawić wszystko.
Witajcie, familia.
Kto jest gotowy na mango ma…
Witaj, Héctor.
Wiem, że jest bardzo, bardzo, bardzo, bardzo wcześnie,
ale czy kuchnia serwuje…
łzy małych chłopców?
Brzmi delicioso.
Kolejka dla wszystkich.
Kolejka?
Oczywiście.
Mógłbym się przyzwyczaić.
Dziś ludzie dobrze mnie traktują
i mówią, co chcę usłyszeć, bo im płacę.
Ale wtedy fakt, że traktowano mnie…
jakbym był bogaty i uprzywilejowany, był dla mnie nowy.
Ciągle powtarzam Becce: „Smutno ci? Po co cierpieć?
Po prostu weź benzo”.
Máximo, co myślisz o benzo?
Co to za auto? Kiepsko znam niemieckie marki.
Dowcipny.
Becca, miałaś się przebrać na katamaran, pospiesz się.
Chodź, kochanie.
Chcesz trochę zarobić?
A ja chcę, żeby przestali mnie męczyć, więc rób, co mówię.
Hej, mamo?
Máximo opowiadał mi o źródłach Acapulco
i o zbawiennym wpływie tych wód.
Prawda?
- O… - Tak.
Tak. To źródła lecznicze zbudowane przez Majów.
Majów?
To mogłoby ci dobrze zrobić, Becco.
- Też tak myślę. - Señor P?
Czy Becca może pożyczyć Máximo na dziś? Gracias.
Potrzebujesz kasy na wydatki.
- Czy 150 wystarczy? - Dziękuję.
Dołożyłem napiwek dla ciebie.
Kochanie, weź wypożyczony samochód.
Mam dodatkowe ubezpieczenie, bez obaw.
- Dziękuję. - Bądź ostrożna.
Bawcie się dobrze. Kocham was.
To było miłe. I dochodowe.
Nie są tacy źli.
Czemu chcesz się urwać?
Są w porządku. Po prostu chłopak właśnie ze mną zerwał,
a oni ciągle chcą omawiać moje emocje.
Znam to.
Twoja mama też w kółko mówi o twoich emocjach?
Co? Nie. Jest Meksykanką.
Kiedy płakałem, bo umarła mi papuga, wręczyła mi szpadel.
To skąd to znasz?
Jest taka dziewczyna.
Bardzo mi się podoba,
ale wyjechała na weekend z chłopakiem.
Tutaj robi się to tylko, kiedy kolejna wycieczka jest do ołtarza.
Ale dobrze się z tobą robi interesy.
Wiesz co? Jestem w Acapulco.
Masz wolne popołudnie. I mamy kasę.
Oboje nie chcemy myśleć o pewnych osobach,
więc…
pokażesz mi miasto?
Mogłoby być fajnie.
Daj mi parę minut, przebiorę się.
Ja też powinienem.
Nie chcę, żeby ktoś na ulicy zamówił u mnie drinka.
Baw się dobrze, Máximo.
Ale nie zapominaj,
że ty jesteś z obsługi, a oni są gośćmi.
Dawaj! Nie wierzę! No już! O cholera!
To niemożliwe.
Pokój 310 nie nadaje się do użytku.
Proszę nie rezerwować go przez parę dni. Bez odbioru.
Co się stało?
Zepsuł się prysznic. Problemy hydrauliczne.
Ale telewizor działa?
Są aż cztery kanały.
To znak!
- Hej, Héctor. - Hej, Mario.
- Memo. - Skoro tak mówisz.
Widziałeś Máximo?
Jest zajęty gościem.
Jak go zobaczysz, przekaż, że oglądam wielki mecz w 310.
Oglądasz wielki mecz w 310?
- Nie. - Nie?
Nie. Wciąż pracuję nad angielskim.
Chodziło mi o wielki materac.
Wielki materac w pokoju 310. Sprawdzę, czy nie ma pluskiew.
Tak, oczywiście. Na pewno mu przekażę.
- Dziękuję. - Tak.
Uratowałem to.
Nie sądziłem, że wejdę kiedyś do środka.
Miejscówka bogatych turystów.
Dziś jesteś bogatym turystą. Pasujesz tu.
Kubańczyk?
Nie. Jestem Meksykaninem.
Kubańskie cygaro.
Klienci rozkoszują się nimi przy drinkach i widoku.
Nie, dziękujemy. Dwa razy Lagavulin 12. Czysta.
Doskonały wybór.
- Ładnie. Jestem pod wrażeniem. - Dzięki.
Cztery lata hiszpańskiego u pana Garcii w liceum
i znam parę przydatnych zwrotów.
- Dziękuję. - Bardzo panią proszę.
Proszę.
Bardzo delikatna.
Wiesz co? To miejsce jest starsze od Las Colinas.
Serio?
Widzisz tamto miejsce?
Tam Liz Taylor wyszła za Mike'a Todda. Cantinflas był jego świadkiem.
A tu Hedy Lamarr pozowała do swojego słynnego portretu.
Uwielbiasz te ciekawostki.
Wybacz, jestem podekscytowany.
Nie zrozum mnie źle, to niesamowite miejsce.
Ale chcę dowiedzieć się więcej o tobie.
Dokąd chodzą miejscowi?
- Naprawdę chcesz wiedzieć? - Tak.
Studiuję dziennikarstwo. Chcę wszystko poznawać i oglądać.
Znam idealne miejsce.
Güerito. Güerito.
Kupisz coś dla swojej pani?
- Dziękuję. - Torebkę?
Ale proszę.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Czemu güerito? To nie znaczy „blondyn”?
Nazywają cię tak, kiedy myślą, że masz kasę.
Nikt mnie tak nigdy nie nazywał.
Piękne miejsce. To się odbywa codziennie?
Nie. Dziś jest dzień Matki Bożej z Guadalupe.
Bardzo święty.
Mama była pewnie w kościele cały ranek.
Świętują, porywając dziewczynki?
Nic jej nie jest.
- Zmuszają ją tylko do ślubu. - Co?
To udawany ślub.
Tradycja na festynach.
Jeśli komuś się podobasz, zabiera cię do niby-urzędnika
- na niby-wesele. - Okej.
A potem wracasz do normalnego życia.
Macie takie coś w Nowym Jorku?
Mamy prawdziwe małżeństwa.
Czasem bardzo krótkie.
Becco Rosenthal, weźmiesz ze mną niby-ślub?
Myślałam, że nigdy nie niby-spytasz.
- Dobra, Memito. - Zaczynamy!
Máximo. W samą porę.
Hej. To bardziej ekscytujące,
niż kiedy Farrah Fawcett kąpała się nago w naszym basenie!
Skąd wiedziałeś, że tu jestem?
Héctor powiedział mi za pięć dolców.
Mów ciszej. Będę miał kłopoty.
- Idź! Szybko. - Dobra, idę!
Mónica! Co tu robisz?
Oglądam mecz, za który zapłaciłam.
Zaczynamy.
Spóźnię się na przekąskę.
Słodziak.
Wyglądam, jakbym żartował?
Tak.
Małżeństwo to zobowiązanie na całe życie.
Máximo, czy ślubujesz kochać Beccę w zdrowiu i w chorobie?
To zależy. Jaka to choroba? Zaraźliwa?
Przestańcie!
Odprawiłem dziś dziewczynę,
która chciała wyjść za chłopca dla jego Atari.
Dobra, udziel nam tego ślubu.
Na mocy prawa nadanego mi przez miasto Acapulco w Juárez
ogłaszam was mężem i żoną.
A teraz pięć minut przerwy na soczek.
Raz, dwa, trzy!
Dobra, wystarczy.
Barça, dawaj, Skop tyłek Atlético.
Dobra!
Okej!
Nie sądziłem, że jesteś taką kibicką, Lupe.
A czemu gadałam z ojcem Ramónem?
Modliłaś się za piłkarzy?
Nie, stary, to mój bukmacher.
A teraz…
- Nie. - No już!
Gol!
Bramka Atlético!
Zwolnisz mnie, jeśli ci to co jakiś czas przypomnę?
W takim razie…
Łyknij to, Lupe!
Co z twoją Barçą?
Czy Barça nie miała być wyjątkowa?
Co? No co się stało? Dawaj, Lupe. Mów.
Co tu się dzieje?
Czyj to był pomysł?
Czy to prawda?
Tak.
Przesuń się. Masz najlepsze miejsce.
Memo, chodź. Siadaj.
Myślałem, że się pan rozgniewa.
Odpuszczę to.
Oczekuję, że będziecie pracować dwa razy ciężej w przyszłym tygodniu.
- Ile zostało minut? - Z pięć.
Czekaj! Modliłam się.
Zostały mi jeszcze dwa grzechy.
Byłaś w kościele cały dzień.
Czas się rozerwać.
Rozerwałam się z Jezusem.
Proszę go, żeby strzegł duszy twojego brata.
Boję się, że ten hotel go zmienia.
Nie dramatyzuj tak.
Jak miałby go zmienić w tak krótkim czasie?
Mamo. Saro.
Co się dzieje, synu? Czemu ubrałeś się jak gringo?
Pożyczyłem to od taty Bekki.
Jestem Becca. Pochodzę z Nowego Jorku.
Nowy Jork? Miasto Grzechu.
Nie, to Las Vegas. Nowy Jork to miasto, które nie śpi.
Czemu tam nie śpią?
Bo grzeszą i grzeszą całymi nocami.
Nie do końca rozumiem, co pani mówi,
ale ma pani uroczego syna.
Máximo to mój mąż. Dobrze to powiedziałam?
Zdecydowanie dobrze.
Nie martw się. To niby-ślub.
Jesteś chociaż katoliczką?
Katoliczką? Nie, jesteśmy ateistami.
- Nie wierzą w Boga. - Wiem, co to znaczy.
- Diabelski młyn. - Rany.
Lagos podaje do Gutiérreza, który trafia w obrońcę.
Dwie minuty do końca meczu.
Rodríguez podaje do Hernándeza. Hernández znajduje miejsce i gol!
Barcelona wygrywa!
Atlético Madrid? Raczej patetico Madrid!
Ssij, kochanie!
I ty ssij!
Ty też ssij!
Dobra. Wracajcie do pracy.
- Co za palant. - Nie.
Cóż.
Nie ty.
Podziel się zarobkami z Memo.
Jakimi zarobkami?
Oczywiście, Don Pablo.
Acapulco jest niesamowite.
Mogłabym tu kiedyś zamieszkać.
Tak. Może… Może tam.
Niestety.
Tamten już zarezerwowałem.
Jest miły pokój dla gości, jeśli chcesz wpadać.
Nie chcę, żeby ten dzień się kończył.
Nie musi.
Przyjdziesz do mojego pokoju?
A twoi rodzice?
Powinni zostać w swoim.
Masz własny pokój?
Czekaj. Co mieliście robić w jej pokoju?
Czyli ty jeszcze nie wiesz?
Tak, wiesz.
Nie wiesz?
Czekaj, wkręcasz mnie. Wiesz.
Nie wiesz.
Graliśmy…
graliśmy w domino całą noc.
Graliśmy też w domino następnego ranka.
Dwa razy.
Czułem, że w końcu znalazłem swoje miejsce.
Cześć. Podobało mi się wczorajsze domino.
Prawdę mówiąc, grałem dotąd w domino tylko parę razy.
Nie wiedziałem, że jest tyle wariantów.
Odwracasz jedno domino do góry nogami i nagle to zupełnie inna gra.
Mówiłam.
Dziwne, że graliście w domino całą noc,
a mogliście uprawiać seks.
Cholera, Hu! Wiedziałem, że wiesz!
W każdym razie…
W tamtej chwili czułem, że wszystko jest możliwe,
nawet przyszłość u boku Bekki.
Nie wiedziałem, jak bardzo się mylę.
- Co to? - Długopis i kartka.
Tu w Meksyku używamy ich do pisania.
A ty może użyjesz ich, żeby podać mi swój telefon i adres?
Co? O co chodzi?
O nic. Świetnie się wczoraj bawiłam.
Ja też. Powinniśmy pozostać w kontakcie.
Mógłbym odwiedzić Wielkie Jabłko.
To słodkie. Ale tak naprawdę
chcieliśmy się zabawić i zapomnieć, prawda?
Och, tak. Jasne.
- O tym rozmawialiśmy. - Tak. Dobrze.
Wskoczę pod prysznic.
Pomyślałam,
że może poprosisz obsługę o więcej ręczników?
Dziękuję.
Julia. Miało cię nie być do jutra.
- Spędziliście udany weekend? - Nie chcę o tym gadać.
Czekam.
Okej.
Uważaj na siebie.
Miło było być twoją żoną przez jeden dzień.
UNIWERSYTET NOWOJORSKI
Gracias.
Panie Rosenthal.
Tak? Dziękuję.
Dziękuję, że zapewniłeś wczoraj Becce rozrywkę.
- To miłe. - Cała przyjemność po mojej stronie.
Zachowaj je. Dobrze ci w nich.
- Dziękuję. - Dobra, jedźmy.
- Szybko. Tak. - Lot za godzinę.
Hej! Zapomniałaś czapki!
Jak mówiłem:
ty jesteś z obsługi. Oni są gośćmi.
Zawsze dzieli nas ta bariera.
Nawet, kiedy jej nie widzisz.
Może pewnego dnia…
Máximo! Bierz mop i wąż.
Jakiś dzieciak zwymiotował przy basenie.
Wymioty są na leżaku, na poduszkach,
nawet w szczelinach między płytami.
Jeśli mop nie pomoże, musisz szorować szczoteczką.
No i cuchnie…
bardzo,
bardzo, bardzo mocno.
Czekaj.
Myślałem, że to prawdziwe małżeństwo.
I że ta historia zmieniła twoje życie.
A była po prostu przygnębiająca.
Ja też tak z początku myślałem.
Stary, co to za ponura mina?
Jak to?
Dziewczyna złamała mi serce. Jestem zrozpaczony.
Żartujesz?
Máximo, pomyśl o tym, co wczoraj robiłeś.
Dostałeś kupę kasy,
woziłeś się po mieście kabrioletem,
piłeś szkocką w eleganckim klubie,
uprawiałeś seks z dziewczyną z Nowego Jorku.
Stary, wygrałeś.
Zaliczyłeś najlepszy, najbardziej triumfalny dzień.
Wiesz, jaki ja wczoraj miałem dzień?
Moja drużyna przegrała ważny mecz.
Spróbuj znaleźć w tym pozytywy.
Cześć, Memo!
- Hej, Memo! - Co tam, Memo?
Dobrze wyglądasz, Memo!
Dobra, może to drobny triumf.
Nie od razu to zrozumiałem,
ale doświadczenie z Beccą
nauczyło mnie czegoś, co zmieniło moje życie.
Czego cię nauczyło?
Tego, że…
mogę mieć więcej.
Zostało nam z Memo trochę dodatkowej gotówki,
więc po pracy zjedliśmy razem wyjątkowy posiłek.
Tylko we dwóch.
Mógłbym się przyzwyczaić.
O to mi chodzi.
Koniec z marzeniami, Memo.
Odtąd spełniamy nasze marzenia.
Hej, wpadłem na Ximenę.
Mówiła, że Julia i Chad wrócili przed czasem.
- Tak? - Tak.
Wyjazd nie poszedł zgodnie z planem.
Ciekawe, co się stało.
Tak.
Ciekawe.
Napisy: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK