3.48 – OŚRODEK LAS COLINAS
O nie.
Nie!
Cholera!
Hej!
- Co się stało, Chad? - Nawaliłem. Solidnie.
Mama strasznie się wścieknie.
Albo gorzej… będzie rozczarowana.
Na pewno nie jest tak źle.
Głęboki oddech i mów, co się stało.
Znów zamknąłeś gościa w saunie?
O Boże. Ja… chyba nie.
Nie. To coś gorszego.
Mama kazała złożyć zamówienie. Kompletnie zapomniałem.
I teraz w całym ośrodku skończyła się kawa.
Co z tego?
Jak to: „Co z tego?”.
Co to za problem? Nie ma kawy. Nieważne.
Hugo, jesteś za młody, by to zrozumieć,
ale dla dorosłych kawa to życie.
Tylko ona pozwala funkcjonować
do momentu, gdy można już sięgnąć po alkohol.
Lubię wlewać do kawy kapkę brandy
około 14.00 czy 14.30, żeby wypełnić tę lukę.
Szkoda, że nie ma jeszcze 14.30.
Jest 15.15.
Naprawdę?
W takim razie…
Dobre hotele potrzebują dobrej kawy.
To jeden z tysięcy szczegółów,
które muszą być idealne w miejscu takim jak Las Colinas.
I jeden z wielu problemów tamtego wieczoru.
Pracowaliśmy do późna przy wielkim weselu.
Kończyłem zmianę, kiedy…
Może to był błąd!
- O Boże. - Przepraszam!
- Nic ci nie jest? - Nie, dziękuję.
Czy właśnie wpadł we mnie bardzo elegancki kowboj?
Witaj w Teksasie.
Dziwne.
- Myślałam, że to Meksyk. - Nie dziś.
Właśnie wzięła tu ślub córka barona naftowego.
To brzmi jak odcinek Dallas.
Tyle że J.R. prowadził wężyka.
Co tu robisz tak późno?
- Tak wcześnie? Sam nie wiem. - Właśnie przyjechałam z rodzicami
i nie mogłam zasnąć, więc przyszłam tu poczytać.
Ale jak widać…
Sen. Właśnie tam zmierzam.
- Jestem wykończony. - Już mnie zostawiasz?
Bez obaw. Wkrótce znów będę
podawał drinki na basenie.
Dobra. Wypocznij,
bo będę potrzebowała wielu margarit.
To wymknę się, zanim ktoś mnie zobaczy…
Máximo. Cudownie, jeszcze jesteś.
To twoja wina.
Wybacz.
- Jakiś problem? - Problem jest taki,
że Chad mieszka tu trzy lata i ledwo mówi po hiszpańsku.
Umie tylko powiedzieć „buenas nachos”.
Beto nauczył go też paru przekleństw.
Ktoś musi mu pomóc z telefonami, kiedy będę pomagać Mónice przy weselu.
- Dasz radę? - Jasne.
- Dzięki. - Co innego miałbym do roboty
o czwartej nad ranem?
Mónica, co się stało?
Nie wiem, co robić.
Jest po czwartej, wesele wciąż trwa.
Serio? Myślałam, że to gringos.
Owszem. Zwykle wszyscy śpią o północy.
Dlatego zarezerwowałam to miejsce
na szóstą rano, na śniadanie dla 100 chirurgów plastycznych.
Nie możesz kazać im kończyć.
Nie. Chodzi o politykę hotelu.
Impreza kończy się, kiedy się kończy.
Próbowałam się ich pozbyć.
- Zgasiłaś światła? - Tak.
- Włączyłaś je? - Tak!
Włączałaś i wyłączałaś na zmianę?
Tak.
Puszczałaś wolne kawałki?
„Against All Odds” cztery razy z rzędu.
Kocham to. Zawsze przy tym płaczę.
Skup się. Nie śpię od dwóch dni.
Na pewno zdołasz skłonić ich do wyjścia tak, żeby ich nie wypraszać.
Widziałam cię z gośćmi.
Jesteś zaklinaczką gringos.
Tak mnie nazywają?
Po dzisiejszym na pewno.
Zastąpię cię w recepcji i przygotuję się do śniadania.
Dobra, nie martw się. Idź. Zajmę się tym.
Zaklinaczka gringos.
Ładnie.
Nie potrzebuję całej kawiarni.
Nie rozumiem, co pan mówi.
Halo?
Więc potrzebujesz pomocy przy telefonach?
Tak! Dziękuję. O rany.
Czemu ludzie mówią tak szybko, gdy nie mówią po angielsku?
Też mnie to zastanawiało.
Dowiedziałem się później,
że ktoś inny z mojej rodziny
też nie spał tej nocy.
- Hej. - Hej.
Obudzisz moją mamę, głupia!
Sama jesteś głupia.
Słyszysz?
Jeśli nas przyłapie, będzie źle.
Poltergeist.
Boisz się?
Filmu? Nie.
Ale tego, że przyłapie nas twoja mama?
Kochanie, no już. Głęboki oddech.
Kocham go.
Chodź tu, kochanie.
Co się stało?
Wszyscy się bawili, gdy nagle pan młody podszedł do żony
i rozgniótł jej na twarzy kawałek tortu.
Co?
Potem krzyknęła.
Zaczęli się kłócić. Powiedział: „Jesteś śmieszna!”.
Ona na to: „To błąd, że za ciebie wyszłam”.
A on wybiegł.
To było niesamowite…
i bardzo smutne.
Chodź do pokoju.
- Nie! - Jutro
- porozmawiacie z Bobbym. - N-I-E.
Nie ruszę się, dopóki nie wróci i nie przeprosi za to, że zepsuł wesele.
Jeśli to się ma skończyć,
musimy połączyć państwa młodych.
Poszukaj męża.
Tak jest.
Señor mężu!
Czyli nie masz zapasu kawy?
Co mówi? Mają kawę? Dostarczą ją?
Mnie też denerwują jego krzyki.
Powiedz, że chcesz rozmawiać z kierownikiem.
Zagroź im. Tak to robimy w Ameryce.
- W USA nie w Ameryce. - Co?
Nic. Też nie mają kawy.
Obdzwoniliśmy pozostałe hotele. Co ja teraz zrobię?
Bawiła mnie panika Chada.
Zrozumiałem,
że to idealna okazja, by zaimponować Julii i uratować sytuację.
To gdzie spotka się z nami ten twój znajomy?
Na nabrzeżu. To niedaleko.
To podejrzane. Nie jadę moją corvettą na nabrzeże.
Mam kluczyki tylko do jednego z aut ośrodka.
Dobra. To czym jedziemy?
Don Pablo, co pan tu robi tak późno?
Nie twoja sprawa. Czego chcesz?
Szukam pana młodego.
Pochlebiasz mi, ale nie jestem zainteresowany.
Co?
Nie! Tego z wesela.
Jeszcze się nie skończyło?
Myślałem, że to gringos.
Tak. Ale doszło do dramatycznego incydentu.
Panna młoda czeka, aż wróci jej mąż.
Więc powinienem go poszukać.
Pewnie idziesz ze mną?
Chętnie.
Czekaj. Wybacz.
Totalnie odpłynąłem i przegapiłem parę minut.
- Co się wydarzyło? - Żartujesz?
Przepraszam. Ciekawi mnie to,
ale ten masaż głowy jest taki cudowny.
Jak mówiłem,
zadzwoniłem w sprawie kawy do kumpla z nabrzeża.
Żartujesz. Co to jest?
To calandria. Są w całym Acapulco.
Rzadko wychodzisz na miasto, co?
A po co? W ośrodku jest wszystko.
Poza kawą.
04.26
Diane, co ty tu robisz?
Siedziałam do późna z inwestorami.
Liczyłam na trochę spokoju. Co tu się dzieje?
Nie widziałam takich fryzur od gali Emmy w 1979 roku.
Powinni przyznać mi tę nagrodę.
- Wesele jeszcze trwa, ale… - Widzę, że jeszcze trwa.
- Gdzie Mónica? - Przygotowuje śniadanie.
- Ja… Pomagam jej. - Z pewnością.
Zajmę się tym, a ty będziesz mogła wrócić do recepcji.
Co prawda nie przerywamy przyjęć,
ale istnieją taktowne metody…
…wmawiania gościom, że sami postanowili skończyć.
Witajcie!
Jestem Diane, właścicielka Las Colinas.
W ramach podziękowania za to, że wybraliście nasz hotel,
wysyłamy chilaquiles do waszego pokoju.
Diane Davies!
- Kocham panią. - Dziękuję.
Jeśli chcecie zaczekać na chilaquiles…
Ćwiczyłam przy pani kasetach, żeby wbić się w tę sukienkę.
Widocznie podziałało,
bo wygląda pani fantastycznie.
Chodź tu i powiedz, co jeszcze we mnie kochasz.
- Bardzo chętnie. - Prosimy jeszcze kolejkę.
Usiądź. Napijmy się, siostro.
Memo, znajdź pana młodego.
Już!
Miło spędzić razem czas. Budować więź.
Nie budujemy więzi.
I jeszcze ten żart…
Udaje pan, że pana męczę.
Zawsze zastanawiał mnie ten pana stół.
Może potrzebuje pan rozmówcy.
Kogoś, kto zabierze pana sekrety do grobu.
Nie.
Koniec rozmowy.
Przepraszam.
Czeka pan na kobietę?
Kogoś, kto złamał panu serce?
Dawno utraconą miłość?
Mogę dać panu cenne rady.
Wiem wszystko o kobietach.
Ty?
Wyobrażam sobie.
Czy to bezpieczna okolica?
Wydaje się podejrzana. Kiepsko, że nie mamy drzwi.
Mieszkam niedaleko.
Stary, musisz ciągle się bać.
Tak. To miejsce to koszmar.
- Co tam, Tuercas? - Hej, Máximo.
Masakra.
Wiem z filmów, ilu jest tu przestępców.
Wiesz, że filmy nie zawsze mówią prawdę?
To fakt.
Miało tu być dużo więcej sombrero.
Gość, z którym się spotykamy, to porządny człowiek, tak?
Nie, Chad. To zły człowiek.
Nic nam się nie stanie?
Skoro miałem znosić ignorancję Chada całą noc,
postanowiłem się trochę zabawić.
Wiesz co?
Zachowaj zimną krew i go nie zdenerwuj.
Wtedy będzie w porządku.
Tak.
Ta noc zapowiadała się lepiej, niż sądziłem.
04.58
Jeśli znacie pierwsze nagranie Fondy,
zobaczycie, że podkradła mi to ćwiczenie.
Nożyce, drogie panie.
Młody facet. Garnitur. Kowbojski kapelusz.
Znaleźliśmy pana młodego.
Señor mężu!
Musi pan wrócić na wesele.
O nie. Nigdzie nie idę.
Słyszała nas?
Nie wiem.
W porządku?
Tak. Przepraszam.
Miałam koszmar.
Tak to jest, kiedy najesz się na kolację.
Zasypiasz wtedy przy telewizji.
Przepraszam. Tak, chyba się przejadłam.
Wracaj do łóżka.
A ja pójdę do siebie, dobrze?
Dobrze. Nie siedź za długo.
- Gotowa? - Gotowa.
O rany. Chyba wszyscy przestępcy pozbywają się tu ciał.
W Ameryce mamy włoską mafię. Nie ma z nimi żartów.
- Dzień dobry. - Cześć.
Zachowaj spokój. Nie może wyczuć, że się boisz.
Nie boję się.
Hej, Martín!
To ten güerito, który nie zamówił kawy?
Mówi o mnie? Powiedział „güerito”, to „Chad” po hiszpańsku.
Co u ciebie?
- Co u Sarity? - W porządku.
- Jak twoja mama? - Dobrze.
Nadal robi to świetne ceviche z ośmiornicy?
Jak to robi, że jest taka miękka?
Trzeba naprawdę mocno tłuc.
Pokaż jak.
Kiedy wyjmujesz ośmiornicę z wody,
musisz ją mocno chwycić,
bo będzie walczyła.
A potem ją tłuczesz. Bum!
Jeśli widzisz w pobliżu kamień, chwytasz go…
i bum!
Walisz, gdzie się da. Na przykład tu. Bum!
Co on mówi?
Opowiada o turyście, którego wczoraj zabił.
- Super. - Wiesz, co jeszcze?
Zacznij tłuc macki. Bach!
O tak. Bach!
Biedactwa. Ale wiesz, musimy je jeść.
Tak.
Mam kawę w furgonetce.
Idziemy?
Chodźmy.
Wielkie dzięki, Martín.
Wiesz, co mnie nie zawiodło?
Hollywood.
Ci źli w filmach wyglądają dokładnie jak on.
Czemu cofa?
Swoją drogą mam tu trochę ceviche mojej mamy.
Ma broń! Cała naprzód!
Padnij!
Nie! Skończyła się moc.
Chad!
Güerito!
Wróćmy do najszczęśliwszego dnia twojego życia.
Był najszczęśliwszy do czasu, aż zepsuła go Debbie.
Już się z nią ożeniłeś.
Więc lepiej nie próbuj zrozumieć i po prostu współpracuj.
Kobiety są skomplikowane.
Święta prawda.
Wcale nie są takie skomplikowane.
Trzeba po prostu patrzeć na świat z ich perspektywy.
Na przykład…
Debbie godzinami czesała się i malowała,
żeby wyglądać idealnie w ten ważny dzień.
Może rozgniecenie tortu na twarzy uznała za dość niedelikatne.
Nie pomyślałem o tym.
Wiecie co?
Jak przeprosi za wszystkie okropne rzeczy, które powiedziała,
to i ja ją przeproszę.
Naprawdę znasz się na kobietach. Skąd?
Mam wiele sióstr.
05.28
Dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem i taniec.
Wydawało się, że gorzej być nie może,
ale niesłusznie.
Co taka piękna kobieta robi tu zupełnie sama?
Ten, kto cię porzucił, nie zasługuje na ciebie.
Nie!
W prawo.
Nie.
Słuchaj, Debbie. Ja…
Wiem, co czujesz. Mężczyźni bywają okropni.
Okropni.
Ale bywają też wspaniali.
Wspaniali.
Mój chłopak podejmuje fatalne decyzje,
ale idealnie wyczuwa, kiedy jestem głodna.
To jak szósty zmysł.
Nagle pojawia się w recepcji z przekąską, o której marzyłam.
Tak.
Na pewno Bobby ma cechy, które naprawdę lubisz.
Świetnie kroi indyka.
Okej. To dobry początek.
I w prawo.
No już. Powiedz mu. Powiedz, ile dla ciebie znaczy.
Dobrze, dalej!
Lindo, uważaj z tymi szpilkami.
Bobby?
Przepraszam.
Zapomnij o tym, co mówiłam.
Nie, cukiereczku. To ja przepraszam.
Bobby.
To wesele może się wreszcie skończyć.
Wesele wreszcie się skończy.
Rozkręćmy tę imprezę!
Przejdźmy do druhen.
Gdybyśmy byli w Ameryce, wezwalibyśmy pomoc drogową.
W USA.
Tak, w Ameryce.
Jesteśmy w Ameryce, Chad.
Chodzi ci o Stany Zjednoczone.
Ameryka to kontynent, nie państwo.
Czemu wszyscy estadounidenses mówią tak, jakby świat należał do nich?
- Esta-co? - Estadounidenses.
Czyli „mieszkańcy Stanów Zjednoczonych”.
To słowo nawet nie istnieje po angielsku.
Oczywiście tego nie wiesz.
Mieszkasz tu trzy lata i ledwo mówisz po hiszpańsku.
Po co? Żeby rozumieć,
co mówił przestępca, który próbował mnie zabić?
Martín to nie przestępca.
Wkręcałem cię.
Jak to wkręcałeś?
Po prostu cię wkręcałem.
Máximo, cholera, naprawdę się bałem.
Jasne, że się bałeś.
Myślisz, że jest tu jak w filmach,
bo nie wychodzisz poza ośrodek mamy.
Wywyższasz się, nie próbujesz zapamiętać naszych imion.
Nawet nie broniłeś swojej dziewczyny na tamtej kolacji.
Czemu Julia się z tobą spotyka?
Przepraszam, Chad.
Nie spałem od 26 godzin i trochę wariuję.
Zapomnij, co powiedziałem.
Nie, masz rację.
Też nie wiem, czemu się ze mną spotyka.
Ciągle tylko nawalam.
Co za palant nie broni swojej dziewczyny?
Jestem uwięziony między mamą a Julią.
Dbanie o jedną oznacza irytację drugiej.
Źle się zachowałem na tamtej kolacji.
I wiesz co? Mama i tak jest mną rozczarowana.
Daj spokój. Na pewno nie jest rozczarowana.
Czasem mówi mi:
„Jesteś moim jedynym dzieckiem, co nie znaczy, że ulubionym”.
Aj. Cóż…
Prawdę mówiąc…
Jestem tu po prostu samotny.
Nie musisz być samotny.
Poznaj ludzi wokół siebie, naucz się języka…
Próbowałem.
Jest tyle słów…
Mam wrażenie, że głupio brzmię po hiszpańsku.
Z uczuciem, którego tak unikasz,
musimy się mierzyć każdego dnia.
Personel, ja, Julia.
A wydaje się, że tak łatwo wam to przychodzi.
Wierz mi, tak nie jest.
Zresztą nieważne.
Po tej wtopie mama mnie zwolni.
Buenas nachos, Chad. Wracasz do Ameryki.
To znaczy do Stanów.
Spójrzmy prawdzie w oczy. To koniec.
Potrzebujecie pomocy?
05.37
- Wyciągnę wtyczkę. - Diane,
to będzie pierwsza od 35 lat impreza, którą przerwiemy.
- Walić to. Jestem wykończona. - Czekaj.
Mam pomysł.
Cześć!
- Hej! - Witaj.
Wybaczcie, że przeszkadzam.
Chciałam podzielić się z wami
czymś, co uczyniłoby wasz ślub wyjątkowym.
To sekretna meksykańska tradycja, którą tu poznałam.
- Okej. - Tak.
Stara legenda mówi,
że jeżeli rankiem po ślubie oglądacie razem wschód słońca,
czeka was rok pełen szczęścia.
A jeśli oglądacie go ze stopami w oceanie,
szczęście nigdy was nie opuści.
Meksykanie są tacy egzotyczni.
Nie mamy takich rzeczy w Ameryce.
Nic. Absolutnie.
Chodźmy na plażę, zanim wzejdzie słońce!
Mamo, idziemy na plażę!
Nie słyszałam o tej tradycji.
Bo to ściema.
Powinniśmy śpiewać jakąś meksykańską pieśń?
Tak.
W tamtej chwili
Julii przyszła do głowy tylko jedna meksykańska piosenka.
Wal ją, wal
I bądź celny
To piosenka do rozbijania piñaty.
Dokładnie.
Bo jak nie będziesz Nic się nie uda
Dobrze, kochani. Przemeblowanie!
Szybko, do roboty! Pospieszcie się!
Skoro przekonał się pan, jak dobrze rozumiem kobiety,
może opowie mi pan
o tajemniczej kochance, na którą pan czeka?
Jak się nazywa?
Dziękuję za twoją życzliwość, Memo.
A teraz zostaw mnie samego. Dobranoc.
Jest ranek, proszę pana.
Uda nam się! To niesamowite!
Uda nam się.
Dotrzemy na miejsce.
Masz rację.
Powinienem robić to częściej.
Spędzać więcej czasu z Mexicanos. Ludźmi takimi jak ty.
Nie, dziękuję.
Powiedział, że chętnie.
Kiepsko znam hiszpański,
ale słowa „no” i „gracias” kojarzę.
- Zdrowie. - Zdrowie.
RUSZ GŁOWĄ I COFNIJ
05.58
Udało się, hamigo.
- „Amigo” - Właśnie tak powiedziałem.
„Amigo. A-migo”.
Udało się. Masz kawę.
Tak, dzięki niemu.
Och, to nic takiego.
Máximo znów uratował sytuację.
Hej, Máximo.
Posłuchaj.
Pomyślałem,
że moglibyśmy zaplanować wycieczkę do Kolumbii.
Chcę zobaczyć miasto, w którym dorastałaś
i może zjeść arepas.
- O Boże. Byłoby wspaniale. - A na razie
pojedźmy na plażę, którą chciałaś zobaczyć.
- Nazywa się „Quesa” albo „Quinta”? - Masz tu coś.
Zaczyna się na „K”.
- Marquelia. - Marquelia.
- Dokładnie. Tak. - O rany, to takie…
Miło, że pomyślałeś. Kocham cię.
Kocham cię.
Było mi strasznie głupio.
Tak bardzo chciałem uratować sytuację,
że dokonałem niemożliwego.
Naprawiłem Chada.
Byłem zrozpaczony, Hugo.
Ale wiesz, co mówią.
„Gdy jedne drzwi się zamykają…”.
UNIWERSYTET NOWOJORSKI
Myślałam, że idziesz do domu.
Teraz wreszcie idę.
To przez ciebie wciąż tu jestem.
Muszę chyba wymyślić, jak ci to wynagrodzić.
Napisy: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK