MALIBU, KALIFORNIA
CZASY OBECNE
Proszę pana?
O co chodzi, Rolf?
Przyjechał pański siostrzeniec.
Czy możesz to włożyć do skrzynki?
Wujku Máximo!
Hugo! Witaj z powrotem w Malibu.
Wszystkiego najlepszego.
Czekałem na to od tygodni.
Jaką niespodziankę zaplanowałeś dla mnie w tym roku?
Lecimy prywatnym samolotem w fajne miejsce?
Kupuję tenisówki w Szanghaju?
Cóż, czeka nas rodzaj podróży.
Teraz, kiedy masz 14 lat i wkrótce staniesz się mężczyzną,
postanowiłem opowiedzieć ci historię mojego życia.
Masz setki milionów dolarów,
a dajesz mi w prezencie historię?
Wierz mi, Hugo…
…to, co ci opowiem,
jest cenniejsze niż jakiekolwiek pieniądze.
Ale znam już twoją historię. Od zera do bohatera.
Dorastałeś w biedzie na ulicach Meksyku,
bla, bla, bla, a teraz masz z 50 firm.
Owszem. Mam wiele domów,
wiele samochodów, białego kamerdynera.
Białego w 100%. Kazałem mu zrobić test genetyczny.
Ale musisz wiedzieć, jak znalazłem się w tym miejscu.
Nic cię nie łączy z historią naszej rodziny.
Nawet kiedy mówisz po hiszpańsku,
brzmisz jak koleś na wakacjach w Cancún.
Mój hiszpański jestem świetny.
Przestań.
To po prostu smutne.
Ta historia jest o mnie, ale też…
O miejscu, które wszystko zmieniło.
A czemu to niby lepsze od Szanghaju?
Zła postawa.
Może to ci pomoże.
Wujku Máximo, jak zaczyna się ta opowieść?
To świetne pytanie, Hugo.
Wszystko zaczyna się… w Acapulco.
Kiedy dorastałem,
Acapulco przyciągało bogatych i sławnych.
Przyjeżdżali tam Elvis Presley, Liz Taylor, Cary Grant…
Nigdy o nich nie słyszałem.
Cicho. Opowiadam.
W centrum tego wszystkiego było Las Colinas.
Najbardziej luksusowy ośrodek.
Dla turystów Las Colinas i Acapulco były magicznym celem wypraw.
Ale dla miejscowych było inaczej.
Jako ośmiolatek
robiłem, co mogłem, żeby pomóc swojej rodzinie.
Ale jedyną realną drogą do lepszego życia
było zdobycie pracy w Las Colinas.
Tak jak zrobił to Don Pablo.
Don Pablo Bonilla, dawne dziecko ulicy,
które dzięki swojemu urokowi zdobyło posadę w Las Colinas.
Dla mnie był legendą.
Wciąż pamiętam dzień, kiedy wrócił do starej dzielnicy.
Don Pablo! Gdy dorosnę, chcę być taki jak pan!
Uważaj, czego sobie życzysz.
Proszę… to dla ciebie.
Trzymaj się od niego z daleka.
Mówiłam ci już, że wszystko, co ma, pochodzi z jaskini diabła!
Tamtego wieczoru wyszedłem na dach naszego budynku
i powiedziałem siostrze, że kiedyś będę pracował w Las Colinas.
I że to wszystko zmieni.
Tego byłem pewien.
Tato, oto on. Mój pierwszy dzień w prawdziwej pracy.
Masz dla mnie jakieś rady?
Dobra, może następnym razem.
Czuwaj dziś nade mną, dobrze?
Nie chcę tego schrzanić.
Nie chodzi o mnie, ale o całą rodzinę.
Twoja abuelita pracowała
jako sprzątaczka na trzech etatach, żeby nas utrzymać.
Pogarszał jej się wzrok
i nie wiedzieliśmy, ile jeszcze zdoła pracować.
Choć tata nie może ci tego powiedzieć, jesteśmy z ciebie dumni.
Koledzy z zajezdni autobusowej na pewno cię polubią.
Máximo.
Kocham cię, braciszku!
Kiedy wrócisz, będę czekała z kolacją.
Czekaj. Zaraz. To moja mama?
Niemożliwe, że kiedyś taka była.
Dobra, masz rację.
To było raczej…
Máximo.
Powodzenia w pracy.
Ciesz się, jesteś kolejnym trybikiem w machinie kapitalizmu!
Máximo!
Wiesz co?
Nadeszła chwila, na którą czekaliśmy całe życie!
Straciłeś dziewictwo?
To wielka nowina!
Z kim to zrobiłeś? Z kuzynką trzeciego stopnia?
Nie mów, że drugiego. Bliższej niż trzeci jest dziwnie.
Nie straciłem dziewictwa. Mam lepsze wieści!
Może równie dobre.
Mój sąsiad Tito ma kumpla, Jorgego,
który ma brata, Miguela.
Jego przyjaciel Francisco powiedział mu,
że ośrodek Las Colinas
szuka nowego personelu!
Załatwiłem nam tam rozmowy dziś rano!
To niesamowite!
Ale ja nie mogę.
Dziś mój pierwszy dzień w zajezdni autobusowej.
Ale to było nasze największe marzenie!
Wyobraź sobie swoją mamę
ze zdrowymi oczami.
Jest w ogromnej willi nad oceanem,
nie dlatego, że ją sprząta, tylko dlatego, że ją dla niej kupiłeś!
Hej!
Wejście jest od tyłu.
Idźcie tam!
Nie znoszę dnia rekrutacyjnego.
Nawet nie wiem, co tu wpisać.
W jakim sensie byłeś
„kierownikiem działu reklamy w firmie rozrywkowej”?
Jasne, że byłem!
Jak inaczej nazwałbyś rozdawanie ulotek najpopularniejszego klubu ze striptizem?
Nazwałbym to kłamstwem, Memo.
Nie, to ubarwianie.
Trzeba się wyróżnić.
Máximo Gallardo?
Idź do panny Garcii. Ostatni gabinet po lewej.
Mijając innych kandydatów,
zastanawiałem się, jak odróżnię się od reszty.
A potem zobaczyłem jego nazwisko na drzwiach.
Zrozumiałem, że nie mam nic do stracenia.
Przepraszam, Don Pablo?
Mówimy tu po angielsku.
Jestem Máximo.
Mam rozmowę o pracę w ośrodku.
Rozmowy są tam.
Rozumiem.
Po prostu dorastałem przy Arenal Street, tak jak pan.
Wciąż tam mieszkam.
- Jestem tu dziś… - Proszę.
Zamknij za sobą drzwi.
Dał mi pan to kiedyś
i od tamtej pory nosiłem to w kieszeni,
w nadziei, że pewnego dnia znów pana spotkam.
A skoro już się to udało,
pożegnam się już.
Jak się nazywasz?
Máximo Gallardo Ramos.
Pokaż swoje podanie.
Mamy ponad stu kandydatów.
Każdy z nich mówi po angielsku i ma więcej doświadczenia od ciebie.
Czemu miałbym zatrudnić cię zamiast nich?
Bo oni są tu dlatego, że potrzebują pracy.
Ja jestem tu, bo kocham to miejsce, tak jak pan.
Pracuje pan w Las Colinas,
odkąd powstało to miejsce, 12 marca 1949 roku.
Ma pan na koncie czterech właścicieli,
trzy huragany, dwa remonty,
wielkie wycofanie ze sprzedaży kłębianów w 1972 roku
i koszmarną inwazję pluskiew.
Mówi się, że opuścił pan tylko jeden dzień pracy.
Czy tak trudno
byłoby urządzić pogrzeb dziadka w sobotę?
Marzę o pracy w Las Colinas, odkąd skończyłem osiem lat.
I oto jestem.
Jedyną rzeczą, której mi brakuje, jest szansa.
Jeśli mi pan ją da, obiecuję,
że nigdy pan nie pożałuje.
Cześć, jestem.
Cześć, mamusiu.
„Mamusiu”?
I zmywasz naczynia?
Máximo Gallardo Ramos, co przeskrobałeś?
Tak, Máximo, powiedz mamie, co zrobiłeś.
Nie dotarłem do pracy, bo dostałem lepszą posadę…
w ośrodku Las Colinas.
Mówiłam, żebyś trzymał się z daleka od tego siedliska grzechu i rozpusty!
Wykorzystują pracowników i idealizują naszą kulturę.
To miejsce jest też pełne grzechu i rozpusty.
Co powiedziałby tata?
Może by się cieszył.
Tata harował jako kierowca autobusu. I po co?
Żeby zasnąć za kierownicą i zginąć!
Ta praca daje mi przynajmniej szansę, by zapewnić nam lepsze życie.
Wreszcie zbadamy ci oczy, mamo.
Moim oczom nic nie dolega.
W zeszłym tygodniu modliłaś się do jednej z moich starych figurek.
Chciałam, żeby wygrał.
Mamo…
wychowałaś mnie na porządnego człowieka.
Obiecuję, że nic tego nie zmieni.
Obiecaj, że nie pozwolisz, by to miejsce cię zmieniło.
I że będziesz nosił medalik twojego ojca. Ochroni cię.
Co za nudy! Myślałam, że będzie bardziej ekscytująco.
Nie wierzę, że tu siedzę.
Nie wierzę, że w ogóle siedzę.
Moja rodzina ma tylko jedno krzesło.
Witajcie, moje skarby.
Witajcie w sławnym
i niesławnym ośrodku Las Colinas.
To ja, Diane Davies.
Możecie pamiętać mnie z…
Kocham cię.
Moich głośnych ról w produkcjach telewizyjnych,
moich przełomowych kaset z treningami…
I walczycie, walczycie, walczycie…
Linii koktajli, zamienników posiłków.
Od razu czuję się szczuplejsza.
OD KRÓLESTWA FITNESSU PO HOTELARSKIE IMPERIUM
I mojej bestsellerowej autobiografii.
Kupiłam ten kawałek nieba,
mając w głowie dwa słowa: „Absolutna doskonałość”.
Jeśli dotarliście tak daleko,
to znaczy, że moi pracownicy dostrzegli w was potencjał. Hurra.
Możecie klaskać.
Najbogatsi, najbardziej fascynujący
przedstawiciele światowych elit chcą się tu zabawić.
Durny dysk laserowy.
Witajcie. Jestem Chad.
Jako dyrektor generalny
mam obowiązek chronić markę Las Colinas.
Możecie zapytać, czym jest ta marka.
Cóż, pokażę wam.
Vámonos. Chodźcie.
Najważniejszą rzeczą, którą się tu szczycimy, jest dyskrecja.
Ludzie chcą tu odpocząć od własnego życia,
a nie czytać o nim na stronach Enquirera.
Jasne, mógłbym powiedzieć wam o plamie krwi,
która była dokładnie tu i przez którą wiele osób trafiłoby
do la prisión, ale nie zrobię tego.
Wiecie dlaczego? Dyskrecja.
Dobrze. Idźmy dalej.
Oto lobby.
Całkiem brawurowe, prawda? Znacie słowo „brawurowe”?
To nasz główny barman, Beto.
Facet ma tysiące historii o gwiazdach, które poznał.
Kilka jest nawet prawdziwych.
Mój przyjaciel Marlon Brando też tak ze mnie żartuje.
Czy ja śnię?
Jeśli to sen, nie chcę się budzić.
Hej! Hombre, chodźmy.
To centralny punkt całego ośrodka.
To tutaj wszystko się dzieje.
Máximo Gallardo, pracujesz tutaj.
Memo Reyes?
To ja. Też pracuję na basenie?
W swoim podaniu napisałeś, że byłeś
„dyrektorem operacyjnym międzynarodowej firmy odzieżowej"?
Zgadza się.
Mama kazała mi składać pranie gwatemalskich sąsiadów.
Nie. Żadnego hiszpańskiego przy gościach, hermano. Nigdy.
Uznałem, że tylko ktoś z twoim doświadczeniem
poradzi sobie z tym ambitnym zadaniem.
Ubarwiłem i zobacz, gdzie mnie to doprowadziło.
Prześcieradła, potem ręczniki.
Do roboty!
Héctor odpowie na wszystkie pytania.
To najlepszy towar eksportowy Argentynii.
- Hej. Zajmiesz się nowym? - Nie ma sprawy, szefie.
Jestem Héctor, ludzie nazywają mnie Héctor Protektor.
Jestem z Hiszpanii, ale dla gringos
to bez różnicy.
Zajmujemy się tu wszystkim i wszystkimi.
To powinno pomóc, proszę pani.
Mój bohater.
Kluczem jest przewidywanie potrzeb gości.
Zrobisz to i puf, ozłocą cię.
Nie na mojej warcie.
Ja i ojciec jesteśmy jednością.
Naucz mnie wszystkiego, mistrzu.
Wierz mi, amigo, niczego bardziej nie pragnę,
niż przekazać ci wszystko, co wiem, ale nie chcę tego robić.
Héctor, pomożesz z materacem?
Jasne, bez tego nie zasnę.
Powodzenia, papi.
- Hej, Amy. - Héctor, pomóż.
- Dzieci nie dają mi spokoju. - Oczywiście.
Rozglądałem się,
a ostrzeżenia mamy o grzechu i rozpuście wydawały się kompletnie absurdalne.
Wydawali się normalnymi turystami,
którzy cieszyli się wakacjami.
KOBIETY
Dobra. Może nie byli tak normalni, jak mi się wydawało.
O rany.
I wtedy znów ją zobaczyłem.
Tym razem ona też mnie zobaczyła, Hugo.
Wiesz, co to oznacza?
Zobaczyliśmy siebie wzajemnie.
Musiałem z nią porozmawiać.
Cześć. Jestem Máximo. Dziś zacząłem.
Miło cię poznać. Jestem Julia.
Właśnie podałem psu filet mignon.
To tutaj normalne?
Normalniejsze, niż sądzisz.
Gdzie pracujesz?
Chwilowo na basenie.
Ale zanim się obejrzysz, będę kierownikiem.
A pewnego dnia to miejsce będzie należało do mnie.
Podoba mi się ta pewność siebie.
A twój angielski jest całkiem dobry.
Dziękuję. Miałem najlepszych nauczycieli.
Luke Skywalker, Indiana Jones, Danny Zuko…
Też miałam niezłe nauczycielki angielskiego.
Jane Austen, Emily Brontë, Virginię Woolf…
Bez urazy, ale brzmią
jak nudne postaci z filmów.
To akurat pisarki.
Jedne z najlepszych.
Ale jestem też bezgranicznie oddana Grease.
W tamtej chwili zrozumiałem, że Julia jest tą jedyną.
Widziałem to w jej oczach.
- Chcesz mnie pocałować, prawda? - Tak.
Czekaj. Stop.
Pocałowałeś ją? Tak po prostu?
Dobra, nie. Próbuję dodać temu pikanterii.
Wiem, że coś musi się dziać co dwie minuty,
żeby dzieciaki nie wysyłały emotek z brzoskwiniami i bakłażanami.
Ale nawiązałem z nią więź.
Skoro na razie nie jesteś właścicielem,
muszę wracać do pracy.
Darmowa rada, synu?
Tak. Przyjmę od pana każdą radę.
Jeśli chcesz zachować tę pracę,
nie podrywaj dziewczyny szefa.
Co to znaczy? Kim jest chłopak Julii?
Jeśli to cię pocieszy i tak nie miałbyś szans.
Przestań.
Nie wiem, Memo.
To miejsce jest inne, niż myślałem.
Poważnie?
Co mogłoby być lepsze od tego?
Dobra, może nie konkretnie tego.
Ale to życiowa szansa.
Wykorzystaj ją!
Widzisz ten piękny kolczyk?
Lupe pozwoliła mi wybrać coś z działu rzeczy znalezionych,
bo dałem jej jedną ze słynnych tortas mojej mamy.
Nie uwierzyłbyś, co tam jest.
Diamenty, kubańskie cygara, pierścionki, iguana, która…
A ty wybrałeś kolczyk?
Dokładnie!
Wybrałem go, gdy tylko go zobaczyłem.
Marzenia się tu spełniają.
Jeśli coś wydaje się poza twoim zasięgiem,
sięgnij nieco dalej.
Świetna rada.
Straszny kolczyk. Ale świetna rada.
Nic w życiu nie powinno być takie trudne.
Bardzo przepraszam.
Zwykle podają otwarte.
Ostrożnie. Nie zrób sobie krzywdy.
- Potrzebuję cygara. - Pomóc, panno Davies?
Nie wiem.
A masz wolny otwieracz?
Przynieśli wiaderko, ale nie ma otwieracza.
Robi magiczną sztuczkę?
Może zmieni ją w margaritę.
Brawo.
Stara sztuczka.
Działa tylko w Meksyku.
Dolar jest tu mocniejszy.
Zabawne.
- Dowcipny jest. - Dowcipny.
Jesteś tu nowy?
Dziś jest mój pierwszy dzień.
Cóż, to dobry początek.
Słuchajcie, to nasz nowy Héctor Protektor.
Przedstawiam…
Wybacz, jak się nazywasz?
Jestem Máximo… Tylko Máximo.
Máximo Tylko Máximo.
To straszne. Musisz nad tym popracować.
To moi przyjaciele, Bennettowie.
Właśnie przyjechali z Schenectady.
Zaprowadzisz ich do cabany?
- I dobrze się nimi zaopiekuj. - Dziękuję, Diane.
Nie ma za co.
Do usług, panno Davies.
Spaliłeś się.
- Jak zawsze. - Widzę.
To tutaj.
Idealnie.
Jestem zachwycona.
Usiądź.
Mogę coś jeszcze dla państwa zrobić?
Tak. Chcemy trochę trawy.
Nie ma problemu.
Z pola golfowego, z trawnika z przodu czy…
Zabawne.
Chodziło jej o marychę. Zioło.
Złoto Acapulco. Comprende?
Rozumiem. Czyli chcą państwo, żebym załatwił narkotyki?
Tak.
Mamy pięć dni bez dzieciaków
i chcemy się zjarać.
Więc pomożesz nam, Máximo,
czy mamy poprosić o to Héctora?
Potrzebuje mnie pan?
Potrzebujemy, Máximo?
Nie.
Na kiedy potrzebują państwo tych wyrobów medycznych?
Zachody słońca w Acapulco to wspaniałe doświadczenie.
A my chcemy do tego czasu być zjarani do nieprzytomności.
Pospiesz się. Bo jeśli przegapimy zachód słońca,
będzie no bueno, amigo.
Zaraz wracam.
Znalazłem się nagle w strasznej sytuacji.
Gdybym nie pomógł znajomym właścicielki, zostałbym zwolniony.
Gdyby złapano mnie z narkotykami, też mógłbym stracić pracę.
Musiałem rozegrać to bardzo ostrożnie.
Cześć, Beto. Máximo. Jestem tu nowy.
Goście poprosili mnie właśnie o coś.
Chcesz menu.
Wątpię, żeby to było w menu.
To roślina, ale nie mogę powiedzieć jaka.
Rozumiem.
- Javier! Chodź tu. - Co jest?
Słuchaj, Máximo potrzebuje rośliny,
ale nie zna jej nazwy.
To roślina wewnętrzna czy zewnętrzna?
Ja nie…
Należy raczej to królestwa ziół. Rozluźnia…
Kumam.
Juanita! Chodź!
Juanita uwielbia robić mrożone herbaty.
- Jak smakuje? - Nie, to nie herbata.
I może nie być oficjalnie…
- uznana. - Ciężka sprawa.
Prawdziwa zagwozdka.
Dobra, żeby była jasność.
To roślina, ale nie wiemy, jaki rodzaj.
Zioło, ale nie herbata.
- Bazylia! - Estragon.
- Kolendra! - To musi być bazylia.
- Wybaczcie, podchwytliwe pytanie. - Kolendra!
Wszyscy macie rację!
Uwielbiam gnębić świeżaków.
Hej.
Memo! Mam problem.
Muszę załatwić zioło znajomym Diane, albo mnie zwolni.
Ale nie mam pojęcia, gdzie je zdobyć.
Co robić?
Może Lupe ma coś wśród rzeczy znalezionych.
Zaczekam tu.
Hej, Lupe.
Jestem Máximo, najlepszy przyjaciel Memo.
Czy wśród rzeczy znalezionych masz przypadkiem marihuanę?
Nie, tak. Trochę mam.
Co mi za to dasz?
Dziś rano Jorge z księgowości
dał mi za Rolexa jeden ze swoich zębów.
Po co ci jeden z jego zębów?
Nie obchodzi mnie jego ząb.
Chciałam sprawdzić, jak bardzo mu zależy.
Cóż, nie mam nic cennego.
Mam tylko parę monet, kilka kuponów na posiłki,
medalik mojego taty…
Pokaż.
Na ile ważny jest dla ciebie ten medalik?
Naprawdę ważny. Bardziej, niż sobie wyobrażasz.
Daj mi go.
Nie. To?
Tak.
Nie chcesz go. Może ząb? Tego nawet nie używam.
Moja oferta wygasa za trzy…
Proszę, Lupe, wszystko, tylko nie to.
Dwa…
Błagam. Nie rób mi tego.
Jeden…
Proszę. Przed czasem.
Dobra robota, Máximo.
Dobra robota, kolego.
Mam nadzieję, że będzie państwu odpowiadać.
Nie mogłem uwierzyć, że to zrobiłem.
Obawy mojej mamy sprawdziły się już pierwszego dnia.
Fatalnie się z tym czułem.
Máximo.
I co?
Jak twój pierwszy dzień?
Niespecjalnie.
Musiałem…
zrobić złe rzeczy.
Ty? Jasne.
Jakie niby „złe rzeczy” musiałeś zrobić?
Wymieniłem medalik taty na narkotyki dla gościa.
Bez jaj!
I mama mówi, że to ja jestem dzieckiem z problemami?
Czuję się strasznie, ale nie miałem wyboru.
To znaczy miałem wybór, ale nie chciałem, żeby mnie zwolnili.
Myślisz, że jestem złym człowiekiem?
Nie.
Irytującym? Tak. Ale złym? Ani trochę.
Wiem, że cokolwiek się tam dzieje,
robisz to tylko po to, żeby lepiej nam się żyło.
I może żeby mieć kabriolet.
Tak, to też.
Dzięki.
- Więc co to za narkotyki? - Koniec na dziś.
Máximo.
Wszystko w porządku?
Tak. Po prostu…
Nie wiem, czy czuję się tu komfortowo.
Chyba miałem w głowie wyobrażenie o tym,
jak będzie wyglądała praca w tym miejscu.
Ale…
Jest inaczej.
Rozumiem.
Jak pan to zrobił?
Te rzeczy, które musiał pan widzieć
i których był pan częścią przez te wszystkie lata.
Praca w tym ośrodku to dla mnie zaszczyt.
Napawała mnie dumą. Dawała mi poczucie celu.
I dość pieniędzy, żeby zapewnić żonie i synowi lepsze życie.
Ale ze względu na oddanie temu miejscu…
Poświęciłem też więcej, niż przypuszczałem.
Mimo to wciąż czuję się szczęściarzem każdego dnia, który tu spędzam.
Wygląda na to, że wiele pan poświęcił, żeby pracować w Las Colinas.
Każde marzenie ma swoją cenę.
Byłem gotów podjąć to ryzyko.
A czy ty jesteś?
Bardzo dziękuję za tę niezwykłą szansę, panno Davies.
Praca w tym miejscu to spełnienie marzeń.
- Ale chyba nie mog… - Oto i on!
Máximo Tylko Máximo.
Zaczyna mi się podobać ta ksywka.
Dzień dobry.
Chciałbym porozmawiać z panną Davies.
Diane, chłopak jest niesamowity.
Prawdziwe odkrycie.
Taki pracowity, zaangażowany…
- Drobiazg od nas. - Dziękuję.
Dwieście dolarów?
Zasłużyłeś.
Naprawdę.
Máximo.
Chciałeś mi coś powiedzieć.
To była decydująca chwila w moim życiu, Hugo.
Pieniądze czy zasady?
Zjazd do zajezdni autobusowej czy wielka niewiadoma?
Aprobata mojej matki
czy przyszłość finansowa mojej rodziny?
Niespodzianka!
- Co się stało? - Co to jest?
Nie potrzebuję ich.
Chociaż je przymierz. Dla mnie.
Co myślisz?
Chyba… znowu widzę.
Máximo, tak ładnie wyglądasz!
Sara!
Czemu tak dziwnie się ubrałaś?
Świetnie, Máximo. Mama znowu widzi.
Máximo, wyglądają na drogie. Jak je kupiłeś?
Mówiłem ci, że z tej pracy wyciągnę porządną kasę.
Te okulary to tylko chwilowe rozwiązanie.
Musimy zabrać cię do porządnego okulisty.
Máximo, teraz, kiedy mogę spojrzeć ci w oczy,
powiedz mi prawdę.
Czy zdobyłeś te pieniądze…
robiąc coś, z czego nie byłabym dumna?
Mamo, wiesz, że nie potrafię cię okłamać.
W żadnym wypadku.
I tak rozpoczęła się moja podróż.
Czekaj. Ale to nie może być cała opowieść.
Chcę poznać ciąg dalszy.
Co stało się z Julią?
I co z problemami abuelity ze wzrokiem?
Co z twoją pracą, skoro już polubiła cię Diane?
Proszę, komu podoba się jednak mój prezent urodzinowy.
Chodź ze mną.
Co to za rzeczy?
UNIWERSYTET NOWOJORSKI
Odpowiedzi na twoje pytania.
Spójrz.
O rany, ale gruba książka.
Powiedziałem jej to samo.
Hugo, mój chłopcze.
Życie często ma nieoczekiwane zwroty.
Máximo.
- Co to? - To się nazywa książka.
Tyle wiem.
Ale czemu mi ją dajesz?
Pomyślałam, że zechcesz przeczytać jeden z klasyków.
Jeśli ci się spodoba, założymy klub książkowy albo coś takiego.
Zawsze są takie grube?
Masz szczęście, że nie dałam ci Wojny i pokoju,
Zajrzyj do środka.
MÁXIMO – WITAJ W LAS COLINAS!
Dziękuję.
To bardzo miłe.
Przeczytaj pierwszy rozdział do końca tygodnia,
bo zrobię ci test.
Memo, praca w tym miejscu dobrze nam zrobi, prawda?
No pewnie.
Lupe powiedziała, że na urodziny będę mógł tam wyprać własne ciuchy.
Mówię ci.
Pewnego dnia kupię jedną z willi na tych wzgórzach,
a ty kupisz sąsiednią.
Ja, ty, moja mama, Sara, twoja rodzina,
kuzynka, którą wybierzesz
i Julia… Wszyscy będziemy żyli długo i szczęśliwie.
Możliwe. Niekoniecznie ta część z Julią,
- ale reszta może się wydarzyć. - Czemu tak mówisz?
Przez Chada? Kim jest cały ten Chad?
Mamo! Samochód czeka!
Dziękuję, Chad.
Nie mów do mnie „mamo” przy gościach.
Nazwał Diane mamą?
Znaczyłoby to, że chłopak dziewczyny, która mi się podoba,
jest też synem właścicielki ośrodka.
A to jest no bueno, amigo.
Nie wolno nam mówić po hiszpańsku w ośrodku, pamiętasz?
Napisy: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK