Tam dałaś mi swój egzemplarz Jane Eyre.
To chyba jedyna książka, jaką przeczytałeś.
A za tamtą rośliną się chowałem,
żeby podglądać, jak pracujesz w recepcji. Nie miałaś pojęcia.
Miałam. Wszyscy mieli.
Diane zapytała mnie kiedyś, czy chcę zakazu zbliżania się.
Naprawdę?
O rany!
Nie mogę uwierzyć. Mój pierwszy butik.
Ale wspomnienia o tym, czym to wszystko kiedyś było,
są wyryte tutaj.
Zastanawiasz się czasem, czy dałoby się wrócić do tamtego okresu naszego życia?
Znów to wszystko poczuć?
Nie wiem, Máximo.
Minęło tyle lat. Tak wiele się zmieniło.
My się zmieniliśmy.
Ale może to, kim jesteśmy w środku,
wcale się nie zmienia.
To bardzo romantyczna idea.
Muszę przyznać...
że miło cię widzieć.
Chyba jesteś w dobrym punkcie swojego życia.
Odbierzesz?
Nie. Nie ma mowy. To...
To tylko moi wspólnicy, którzy wiedzą, że jestem na urlopie
i że mają dzwonić tylko w sytuacjach awaryjnych.
Więc może powinienem odebrać?
- Albo nie. Ale... Może? - W porządku, odbierz.
Choć mam deadline na swój flagowy butik w Mediolanie,
- mój telefon jest wyłączony. Ale śmiało. - Okej.
I tak powinniśmy się już pożegnać.
Naprawdę? Nie musimy...
Máximo, słucham.
To potrwa tylko minutkę.
Chwileczkę...
Dobranoc, Máximo.
Nie.
Co?
Jestem głupim, głupim człowiekiem!
Zawaliłem sprawę z Julią.
Zamiast jeść z nią śniadanie swojego ostatniego dnia w Acapulco,
siedzę tu z wami dwoma, błaznami.
Ilekroć mam szansę podjąć właściwą decyzję z Julią, psuję coś.
Dlaczego, Hugo? Czy zawsze trzeba odtwarzać przeszłość?
Jeśli wiesz cokolwiek o historii świata...
To był ranek po wielkim huraganie,
a wszyscy sprzątali bałagan z poprzedniego wieczora.
- Sam się prosiłeś. - Tak.
Niebo się przejaśniło,
a moi bliscy, którzy przetrwali nawałnicę na dworcu autobusowym, wrócili do domu.
Memo i Lorena świętowali swoje drugie nietypowe zaręczyny.
DYREKTOR GENERALNY
A Chad zaczął wczuwać się w swoją rolę dyrektora generalnego.
Wszystko wracało do normalności.
Poza jednym drobnym faktem: wszystko zniszczyłem.
Przeze mnie Alejandro Vera wykradł Księgę Tajemnic.
Desperacko pragnąłem ją odzyskać.
Máximo.
Wejdź.
Usiądź.
Przepraszam, chciałem...
Dopiero kiedy misa zamilknie.
Teraz.
Czuję się dużo spokojniejszy,
bardziej skoncentrowany.
Co mogę dla ciebie zrobić, Máximo?
Wiem, że zabrał pan ten rejestr z gabinetu Don Pabla.
I naprawdę, naprawdę, naprawdę muszę go odzyskać.
Sporo tych „naprawdę”.
Ale nie mogę ci go oddać.
Ukradł go pan. To nielegalne.
Nielegalne?
Tak nielegalne jak przechowywanie poufnych informacji na temat gości?
Czy tak nielegalne jak wykorzystywanie tych tajemnic, by ich szantażować?
Pomogłem panu z Delgado. Po co jeszcze go pan potrzebuje?
W związku z pewnymi nowymi okolicznościami
wprowadzę pewne zmiany w strukturze moich własności.
Personel zostanie,
ale Diane i Don Pablo znikną do końca dnia.
Co? Nie może pan po prostu...
Przez ciebie znów czuję wzburzenie.
Panie Vera...
Wiesz, czego trzeba, by osiągnąć sukces w biznesie?
Ilu ludzi, którzy wyglądają tak jak my, odnosi sukcesy na świecie?
Zrobię wszystko, co konieczne, by pokonać każdego,
kogo będę musiał pokonać.
Nie tak miała potoczyć się ta historia.
Czyja historia?
Twoja, Máximo?
Czy ich?
Twoja lojalność wobec Diane i Don Pabla jest godna podziwu,
ale chybiona.
Sam trafisz do drzwi.
Idźcie sobie.
Choć Sara wciąż miała złamane serce,
moja mama robiła wszystko, żeby poprawić jej humor.
- Mamy wspaniałe wieści! - Zamieszkamy w Nowym Jorku?
Mamy trochę mniej wspaniałe wieści!
Masz same piątki na świadectwie!
Mówiłam, że jeśli dostaniesz same piątki,
będziemy świętować w Las Colinas.
Mówiłaś to sarkastycznie i myślałaś, że to się nie wydarzy.
A jednak: oto jesteśmy.
Nie musimy nic robić. Mogę zostać w domu i się pouczyć.
- Po co? Już masz same piątki. - Przygotowuję się do turnieju debat.
To za kilka miesięcy. Co ty z nią zrobiłeś?
Nie poznaję własnej córki!
Nie potrzebuję eleganckiej kolacji.
Miłość już dla mnie nie istnieje,
a ta faza mojego życia dobiegła końca,
więc potrzebuję tylko tych książek.
I tych balonów.
Przynajmniej spodobały jej się balony.
Máximo!
Zaszczyciłeś nas swoją obecnością.
Huragan sam po sobie nie posprząta.
Więc weźmy się do roboty. Raz-dwa!
Dulce, jestem twoim szefem. Nie możesz wydawać mi poleceń.
Jeszcze nie. Ale pewnego dnia...
- Niedługo. Bardzo niedługo. - Okej.
Nie miałem czasu na gierki Dulce.
„Okej”?
Musiałem przyznać się przyjaciołom do tego, co zrobiłem.
W mojej głowie brzmiało to dużo zabawniej!
Na szczęście świetnie to przyjęli.
Oszalałeś? „Księga Tajemnic”?
A ty dałeś ją panu Verze? To straszne!
Zgadzam się. To straszne. Chyba najgorsze, co zrobiłem.
Zdecydowanie.
Czy w tej „Księdze Tajemnic” jest wiele gwiazd...
Możemy skupić się na tym, jaki jestem okropny?
Ja jestem na tym skupiona, Máximo.
Jak mogłeś to zrobić? Po tym wszystkim, co omawialiśmy?
Część z tych rzeczy wydarzyła się przed naszą rozmową...
Przepraszam. Pogubiłem się. A Księga Tajemnic jest w apartamencie Very
i może lada chwila wybuchnąć.
Co za bomba!
Ale tak z ciekawości...
Jest tam coś o Lindzie Hamilton? A o Duran Duran?
Czy jest jakaś Pani T?
Czekaj. Księga jest teraz w apartamencie Very?
Może zdołamy ją odzyskać.
- Zanim ją wykorzysta! - Ale Vera ma ochroniarzy.
I co z tego?
Diane tyle dla mnie zrobiła.
Mogę przynajmniej spróbować odzyskać Księgę.
I tak zaczął się Włam po Wielką Księgę Tajemnic 1985 roku.
Apartament Very jest za wysoko, żeby się tam wspiąć.
To oznacza, że musimy wejść drzwiami.
Świetnie zwracam na siebie uwagę.
Będę przynętą.
Pomocy! Proszę!
Nie chcę nikomu przeszkadzać w pracy,
ale spadł na mnie wózek
i nie mogę się teraz wydostać spod bardzo ciężkich i realnych walizek.
Pomocy! Zwłaszcza jeśli zajmujecie się ochroną.
Przepraszam. Nie zamawiałem jedzenia do pokoju.
Dobra wiadomość jest taka,
że w menu są też inne rzeczy.
Czekaj. Czemu musisz ubrać się tak seksownie?
To naprawdę konieczne?
Muszę jakoś odwrócić jego uwagę. Zawsze chciałam być dziewczyną Bonda.
Współpracuj ze mną!
Miałeś zająć się ochroniarzem na korytarzu!
Ale co, jeśli ma bliźniaka?
O rety.
Julia, teraz!
- Udało nam się! - Tak jest.
Czekaj, zamordowałaś pana Verę?
Zamordowałaś Alejandra Verę?
Máximo!
Wszędzie cię szukałem, Máximo.
Cokolwiek zamierzacie zrobić, nie róbcie tego.
Musimy odzyskać Księgę Tajemnic, zanim będzie za późno.
Już jest za późno.
Pan Vera właśnie rozmawia z Diane.
Co? Nie.
Don Pablo, muszę panu coś powiedzieć. To wszystko moja wina...
Wiem, Máximo.
Wiedziałem już wczoraj.
Ale co się stało, to się nie odstanie.
A teraz przepraszam,
ale mam tylko kilka godzin na załatwienie swoich spraw.
To również mój ostatni dzień.
DYREKTORKA GENERALNA
Skąd pomysł, że wiem cokolwiek
albo mam cokolwiek wspólnego z tą dziwną książką?
Może to jakaś powieść, nad którą pracuje Don Pablo.
Jest bardzo kreatywny.
Kiedyś na Gwiazdkę wypełnił cale lobby śniegiem i prawie zniszczył podłogi.
- Ale było warto. - Podziwiam twoje przekonanie, Diane.
Problem polega na tym, że jest tam wpis na mój temat.
Ze szczegółami, które tylko ty mogłabyś znać.
Szczegółami, które przekazałem ci podczas prywatnej kolacji.
Teraz już wiem, o co chodzi.
To przez to, że odrzuciłam twoje zaloty.
Jakie to samcze zachowanie.
Ależ skąd, Diane.
Mówiłaś, że chcesz ściśle zawodowych relacji i szanuję to.
Problem polega na tym, że właśnie tak prowadzę interesy.
Oto twoje opcje.
Odkupię twoje udziały w hotelu po uczciwej, rynkowej cenie.
Dorzucę nawet 10 procent, żeby nie było między nami urazy.
Powiesz personelowi, co zechcesz i odejdziesz na swoich warunkach.
„Na moich warunkach”? Poważnie?
Druga opcja: powiem całemu światu, co zrobiłaś.
Twoja reputacja będzie zrujnowana,
goście odwrócą się od ciebie, a hotel upadnie.
Dzięki temu odkupię go od ciebie za grosze.
Powiedz mi, Diane,
jak będzie?
Nie wierzę, że Diane i Don Pablo odchodzą.
Czekaj.
Diane jest właścicielką mojego butiku. To znaczy, że ja też wylecę?
Wątpię, żeby pan Vera miał się pozbyć maszynki do robienia pieniędzy.
I zatrzyma personel.
Chociaż tyle.
Przynajmniej mamy siebie.
Julio, prawda jest taka, że zamierzam odejść.
To się wydarzyło tylko dlatego,
że bałem się, że Dulce zostanie dyrektorką operacyjną.
Byłem gotów zrobić wszystko, by ją powstrzymać...
- Nie. - ...choćby zdradzić mojego mentora.
- I przyjaciela. - Máximo, kochanie.
- To był wypadek. Nie chciałeś... - Wiem.
Ale zobacz, co narobiłem.
Nie podoba mi osoba, jaką się staję.
Tobie też się nie podoba.
A jeśli tu zostanę, będzie tylko gorzej.
Dlatego pójdę dziś do Very i powiem mu, że odchodzę.
I dlatego wiem, że jesteś dla mnie właściwym mężczyzną.
Pasujecie do siebie, tío.
Chciała, żebyś był najlepszą wersją siebie.
Wierzcie mi, wiem o tym.
Joe, zanim się wymeldujemy, czy mógłbyś...
Jestem o krok przed tobą, szefie.
Zmuszę recepcjonistę do powiedzenia mi, gdzie jest Julia,
choćbym musiał wezwać Złego Joe.
- Kim jest „Zły Joe”? - Nie chcesz wiedzieć.
A jeśli nie znajdę pracy?
A jeśli będę bez grosza i zacznę sprzedawać ciastka na plaży?
Znając cię, to będą najpyszniejsze ciastka na świecie.
Mógłbyś kierować jednym z moich rozsianych po świecie butików.
Och, tak! Wybieram Paryż.
Dobrze, ale lepszą zdobyczą jest Mediolan.
Hej, gołąbeczki!
Diane zwołała zebranie personelu w lobby.
To wydaje się ważne.
Nie mogę przestać się gapić.
Tak jakbym ożenił się z inną kobietą.
Nie to, że tego pragnę. Po prostu to jesteś ty, tylko lepsza.
Nie lepsza. Inna. Ale też ta sama.
Chodzi o to, że kocham wszystkie oblicza Nory.
W porządku, rozumiem.
Miałam ostatnio trochę więcej czasu dla siebie.
Dziękuję, kochanie.
Nie wiem, co tu robimy. Mówiłam, że nie musimy świętować.
Pasowało mi jedzenie resztek w domu.
Nie ma zbyt wielu resztek. Zgłodniałem w nocy. Przepraszam.
Hej, Saro.
Tym razem wzięłam marker.
Żeby cyfry się nie zmyły.
Twoja mama wszystko mi wyjaśniła.
Ty to zorganizowałaś?
Och, kochanie, to nic wielkiego.
To nie była do końca prawda.
Okazuje się, że to było coś wielkiego.
- Czy to dom Aidy? - Czy mieszka tu Aida?
Czy mieszka tu Aida? Przepraszam. Dziękuję.
Mama i Esteban spędzili cały dzień na poszukiwaniach Aidy.
Na początek założyli, że ostatnie trzy cyfry numeru telefonu to zera.
Halo? Czy mieszka tu Aida?
Halo? Zastałam Aidę?
- Przy 692 wreszcie trafili w dziesiątkę. - Aida?
Halo! Cześć, Aida. Mówi mama Sary.
O rany.
Cześć!
Co tu robicie?
Jak to? Przyszliśmy na kolację-niespodziankę Sary.
Mówiłeś, że załatwisz nam najlepsze miejsca, pamiętasz?
Teraz już tak.
Wybaczcie, to był szalony dzień.
- Halo? - Zaczynamy!
Spójrzcie wszyscy na drugie piętro.
Oto Diane Davies.
Witajcie, moi piękni!
Chciałam, żebyście usłyszeli to jako pierwsi:
choć kocham każdą ze zgromadzonych tu osób
i cudownie było mi zarządzać Las Colinas...
...nadszedł czas, żebym ruszyła dalej i opuściła ośrodek.
Co się stało?
Nie obawiajcie się, to nie jest koniec,
to raczej nowy początek.
Postanowiłam zostać w Acapulco
i otworzyć sieć siłowni i studiów tańca dla kobiet, prowadzonych przez kobiety.
Chcę, by pomogły nam poczuć się najlepszą wersją siebie.
I poczuć własną moc.
Tak!
Później ci wyjaśnię.
Nie mogę się doczekać.
A teraz, kiedy nie zarządzam już Las Colinas...
Mogę wreszcie swobodnie zrobić to.
Bardzo, bardzo, bardzo długo czekałem, by móc to powiedzieć.
Kocham cię, Diane Davies.
Odtąd będę znany
jako Héctor, Innych Kobiet Deflektor!
Nie ma powodów do smutku.
To powód do świętowania i to na koszt nowego właściciela.
Dziękujemy za te góry homara i kawioru, panie Vera.
A moją ostatnią decyzją jako właścicielki Las Colinas
jest ponowne zatrudnienie pracownika, który nigdy nie skąpi w polewaniu.
Panie i panowie, powrócił Beto!
Beto! Beto!
Dziś serwuję same najlepsze alkohole. Na koszt firmy!
Panno Diane.
Niektórzy będą pamiętali pani styl i osobowość.
Ja będę pamiętał pani serce.
Gracias, Miss Diane.
Och, nie. Nie, nie ty.
Ja... Nie jestem jeszcze na to gotowa.
Moim głównym zadaniem było chronienie pani i ośrodka.
Tak mi przykro, że panią zawiodłem.
Nonsens, Don Pablo.
Wszystkie te sukcesy, które wspólnie odnieśliśmy, zawdzięczamy panu.
No i czasem naszej księdze.
Przydawała nam się.
Do czasu.
Ale dobrze nam szło, prawda?
Zdecydowanie.
Zjesz coś, kochanie?
Nie, dziękuję. Nie jestem głodna.
Od paru dni nie jestem.
Czuję tylko dziwne mdłości.
- Jesteś w ciąży. - Co?
Skąd możesz to wiedzieć?
Jestem twoją ciotką. I swoje wiem.
Poza tym, kiedy twoja mama była w ciąży z tobą,
uwielbiała pić wodę ze słoików z jalapeños.
Brzmi apetycznie!
Ey.
Przybycie moich bliskich i rewelacje Diane
spowolniły mnie,
ale nadszedł czas, bym odnalazł Verę i powiedział mu o swoich planach.
Ale to on znalazł mnie pierwszy.
Tu jesteś, Máximo. Bawisz się ze swoją rodziną.
Czy możemy pomówić na osobności...
Nie chcę być niegrzeczny wobec twojej rodziny.
- Dzień dobry. Miło mi. - Miło mi.
Pewnie są państwo dumni z tego młodzieńca. Pracowity. Zaangażowany. Lojalny.
Doña Nora, słyszałem, że w dużym stopniu wychowała go pani sama. Imponujące.
To te włosy są imponujące...
Tak. Taki właśnie jest.
Niestety teraz, gdy hotel wchodzi w nową fazę,
konieczne będą zmiany.
Zmiany, które niektórym ciężko będzie zaakceptować.
Dlatego liczę na to, że pani syn pozostanie u mojego boku
jako nowy dyrektor operacyjny.
Co o tym sądzisz,
Don Máximo?
Nie każ nam dłużej czekać, Máximo.
Nie tak to sobie wyobrażałem.
Pamiętałem, co obiecywałem Julii, ale marzyłem o tym od tak dawna.
Tak.
Tak, zgadzam się.
Wspólnie dokonamy wielkich rzeczy. Wprowadzimy to miejsce na nowy poziom.
- Pozwolę wam świętować. Przepraszam. - Dziękuję.
Dyrektor operacyjny.
Hey, Don Máximo!
Ay, nie. To dziwnie brzmi.
Dobra robota, Bruce Springsteen. W końcu jesteś „The Boss”.
To brzmiało lepiej w mojej głowie.
Julio. To takie ekscytujące, prawda?
Tak. Oczywiście.
Zawsze tego pragnąłeś, prawda?
Co miałem przy nich powiedzieć?
Noro! Pięknie ci w tej sukience!
Och, dziękuję!
Uszyła ją pewna niesamowita, znajoma projektantka.
Co tam, Julio, Máximo, rodzino Máximo? Co się dzieje?
Sprzedałaś cały ośrodek, kiedy ja szukałem ekologicznych papai?
Co jest, do cholery?
- Wiem, trudno to przetworzyć. - Nie.
Trudno przetworzyć telewizję kablową. A to jest kompletne szaleństwo.
Jeśli pan Vera zmusza cię do odejścia, ja też odchodzę.
Można wspiąć się na kolejne szczyty. Wyruszyć w kolejne podróże.
- Jest takie słowo? „Wyruszyć”. - Posłuchaj.
Mój czas dobiegł końca, czy mi się to podoba, czy nie.
Ale ty właśnie odnalazłeś swoje miejsce w Las Colinas.
Nie masz pojęcia, jak mnie to uszczęśliwia.
Więc nigdzie nie idziesz!
- Ale... - Żadnego „ale”, Chad.
Kazałam Verze obiecać, że cię nie zwolni.
Poza tym potrzebuję w środku kogoś,
kto mógłby szpiegować Verę. Przy jego pierwszym potknięciu
królowa powróci i odbierze swój zamek.
Zamek?
To dziwnie brzmi, mamo. Mówisz dokładnie jak Héctor.
No tak.
Muszę ci powiedzieć o czymś jeszcze.
Nie musisz mówić mi „tato”. Na razie.
Mamo!
Przepraszam.
Don Máximo.
Hej.
Chciałam ci tylko powiedzieć, że zasłużyłeś na wygraną.
Obstawiłam złego konia.
Albo konie.
Dlatego...
Zbiorę rzeczy i odejdę.
Zaczekaj.
Może pożałuję tej decyzji, ale wyraźnie dowiodłaś,
że jesteś gotowa robić rzeczy, na które mnie nie stać.
Dobry szef zawsze potrzebuje dobrej prawej ręki,
kogoś, kto chętnie zajmie się nieprzyjemnymi elementami tej pracy.
Nie wyobrażam sobie nikogo bardziej nieprzyjemnego od ciebie.
Dziękuję.
Jeśli chcesz, stanowisko zastępczyni dyrektora operacyjnego jest twoje.
Czekaj. Czy ty... Mówisz poważnie?
Oczywiście.
Chętnie ci we wszystkim pomogę. To będzie zaszczyt.
Dobrze to słyszeć.
Uświadomiłem sobie, że nie robiłaś tego, do czego cię zatrudniono.
Zacznij od pozmywania wszystkich naczyń po przyjęciu.
Wtedy pogadamy. Raz-raz.
Don Pablo. Proszę zaczekać.
Naprawdę odjedzie pan po prostu w stronę zachodzącego słońca?
Słońce zachodzi nad oceanem, więc nie.
I obaj wiemy, że nie przepadam za pożegnaniami.
Tak mi przykro.
Przepraszam za wszystko, co zrobiłem. Nie tak powinien pan opuszczać to miejsce.
Poradzę sobie.
Mój czas w Las Colinas i tak dobiegał końca.
Cieszę się, że lata, które mi pozostały, spędzę z synem i wnukiem.
Zawiodłem pana. Zdradziłem człowieka,
- który był dla mnie jak ojciec. - Máximo.
Chciałem, żebyś umiał
dokonywać trudnych wyborów, jakich wymaga ta praca.
Przez chwilę nie byłem pewien, czy się nadasz.
I przyjąłem to.
Ale wtedy dowiodłeś, że się myliłem.
Zobaczyłeś coś, czego chciałeś i to wziąłeś.
Jestem z ciebie dumny.
Jak ja tego dokonam bez pana?
Poradzisz sobie.
Właśnie to powiedziałem Alejandrowi Verze, gdy poleciłem cię na to stanowisko.
Mam tylko nadzieję, że nie będziesz żałował...
Don Máximo.
Proszę...
To był koniec pewnej epoki.
Ale jednocześnie początek nowego rozdziału.
Co do mnie, Hugo...
Jeśli chce pan mówić dalej, musi się pan gdzieś przenieść.
Ostatnia godzina śniadania jest zarezerwowana dla...
Członków klubu.
Wiem. Ale nie widziałem jeszcze Julii i...
Nie obchodzi to pana, prawda?
Dobrze, Hugo. Chodźmy.
Nie wierzę, że to to samo miejsce, za którym tak tęskniłeś.
Ja też nie.
Ale takie jest życie.
Wszystko się zmienia.
Idea Las Colinas jest chyba po prostu lepsza od tego miejsca.
Nie zawsze tak było.
To miejsce było kiedyś magiczne.
Było tłem dla najlepszych chwil mojego życia,
ale też dla życia wielu innych osób.
Szkoda, że nie możesz cofnąć się w czasie.
Byłoby miło, prawda, Hugo?
Byłoby.
Chodź.
Tu jesteście. Szukam was od godziny.
Naliczyli ci opłatę za późne wymeldowanie.
No jasne. Mieliśmy coś do załatwienia.
- Musimy znaleźć Julię. - Wymeldowała się pół godziny temu.
- Co? Czemu mi nie powiedziałeś? - Pisałem do ciebie wiele razy.
Żadna z wiadomości nie przeszła. Chyba mam coś z roamingiem.
Później na ciebie nawrzeszczę. Teraz musimy złapać Julię, zanim odleci.
Uwielbiam te sceny z biegiem przez lotnisko,
ale nie byłoby łatwiej, gdybyś napisał i poprosił, żeby zaczekała?
A gdzie w tym romantyzm?
Poza tym nie mam jej numeru.
- Co to za ludzie? - Przynęty.
Miliarder zawsze musi być gotów na szybką ucieczkę. Na wszelki wypadek.
Nie mamy pojęcia, gdzie jest teraz Julia.
Poza tym o tej porze w Acapulco są straszne korki, więc...
- Czas na śmigłowiec. - Ekstra.
Recepcjonista napisał, że pojechała na lotnisko czarną limuzyną.
Czy ktoś ją widzi?
Jest już na autostradzie?
Czekajcie. Znów napisał.
Chyba podał mi błędne informacje.
Okej. Może jednak nie potrzebowaliśmy helikoptera.
Julia!
Myślałem, że wyjechałaś!
Muszę ci o czymś powiedzieć!
Chyba wyraziłeś się jasno z tym helikopterem i całą resztą!
Teraz widzę, że powinienem był wybrać wózek golfowy!
Co?
Nie wolisz poczekać, aż śmigła przestaną się obracać?
Nie!
Boję się, że jeśli nie powiem tego teraz, nie będę miał już kolejnej szansy!
A naprawdę...
O rany.
Gwałtownie zamilkły.
Tak.
Słuchaj...
Teraz jest niemal zbyt cicho.
Wybacz, ale naprawdę muszę jechać.
Dobrze, dobrze. Pospieszę się.
Okej.
Ze wszystkich błędów, które w życiu popełniłem,
największym było to, że straciłem ciebie.
I zanim pozwolę ci znowu odejść z mojego życia,
muszę ci powiedzieć...
że właśnie kupiłem Las Colinas.
Co?
Hotel.
Musiałem.
Głównie dlatego, że naprawdę nie znoszę tego bufetu śniadaniowego.
O rany, okej. To...
Ale na pewno masz grupę ludzi, którzy pomogą ci
stworzyć tu coś wspaniałego.
O to chodzi. Nie zajmą się tym moi ludzie.
Ja to zrobię.
Julia...
W Las Colinas spędziłem najszczęśliwsze chwile swojego życia.
Dlatego przekazuję biznesy swojemu dyrektorowi operacyjnemu,
żeby cały swój czas poświęcić na odbudowę tego miejsca.
Może pomoże mi w tym córka...
i pewna ceniona projektantka.
O ile masz ochotę.
Zgódź się.
Julio.
Masz wspaniałe, intensywne życie.
Ale moglibyśmy spędzić tu trochę czasu...
Oczywiście kiedy będziesz mogła...
I przekonać się, czy zdołamy odnaleźć to miejsce.
Masz pojęcie, ile farby byś potrzebował,
żeby znów pomalować to wszystko na różowo?
Czy to znaczy „tak”?
Mogę poczekać, ale masz teraz publiczność.
Co ty na to, Julio?
Oboje wiemy,
że to nie koniec tej historii.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK