O rany!
Prawdziwi Augusto i Adriana.
Wszystko okej?
Stresujesz się?
Ja?
Miałbym stresować się wygłoszeniem mowy
przed ludźmi, którzy są na mnie wściekli od trzydziestu lat?
Daj spokój. Nikt już nie jest na ciebie wściekły.
Idź do diabła.
No dobrze, niektórzy nadal są.
Wiedziałem, że to błąd.
Máximo.
Wybacz, Loreno.
Wziąłem cię za ducha.
Wyglądasz jak twoja tía.
Myślisz, że wyglądam jak Lupe?
Tylko ty tak uważasz!
Oszalałeś.
- Don Máximo. - Mariano.
Dziękuję, że robi pan to dla dziadka.
Oczywiście. To zaszczyt.
Przepraszam.
Ja zamykam ceremonię? Héctor powinien być ostatni.
Wygląda na trzydziestolatka i sepleni w taki sposób,
że każde jego słowo wydaje się ważne.
Wychodzę.
- Nie ma mowy. - Sí.
Po to przylecieliśmy,
a to miejsce jest naprawdę niesamowite.
Ta uroczystość jest jak impreza, tylko że trochę smutna.
Klimat emo.
Dokładnie tak radzimy sobie w Meksyku ze śmiercią: uroczyste emo.
To mi przypomina o obchodach Día de Muertos w Las Colinas.
O tak, Día de los Muertos. Kojarzę to.
- Nie, nie. - Nie.
To Día de Muertos.
No tak, Día de los Muertos.
Jak w tym filmie o Bondzie.
- Nie, nie. - Nic z tych rzeczy.
Więc jak w Coco?
Coś w tym stylu. Powiedzmy.
To był Día de Muertos 1985 roku.
Razem z moją rodziną i Julią świętowaliśmy przy ołtarzyku mojego ojca.
Upiekłem chlebek zmarłych.
- Dziękuję. - Jakie to miłe.
Ożeniłem się z jego żoną. Choć tyle mogę zrobić.
Wyobrażam sobie, jaki jesteś dumny z naszych dzieci.
Sara przez cały rok ma dodatkowe zajęcia szkolne...
Debata to nie szkoła!
Máximo świetnie sobie radzi w hotelu
i ma dziewczynę, Julię, która jest niesamowitą kobietą.
Dziękuję. Jakie to słodkie.
To ja dziękuję za to, że tu jesteś.
Wiem, jak ważny był dla Máximo jego tata. Chciałam się przywitać.
Jeśli mam dalej odnosić sukcesy w hotelu, muszę już iść.
Ale co roku jemy z tatą śniadanie.
Wybacz, mamo. Mówiłem do taty. Twierdzi, że nie ma sprawy.
Chce, żebym zniszczył siostrę Memo! Pa!
Do zobaczenia!
Moja prababcia, Fidela.
Jedna z trzynastu sióstr.
Zmarła tak jak żyła, walcząc o miejsce na kanapie.
A to kto?
Mój abuelo, Octaviano.
Był strasznie męski.
Mama opowiadała,
jak gołymi rękami walczył z wilkiem, który chciał zabić jego krowy.
Tymi samymi rękami zbudował dom.
- O rany, był taki... - Niesamowity, prawda?
Wszyscy mężczyźni w mojej rodzinie wzorowali się na nim.
Moi hermanos, moi tíos, moi primos pierwszego, drugiego i trzeciego stopnia.
Nauczył ich, jak być mężczyzną.
Pa, słodziaczku.
Pa.
Jego oczy...
Tak jakby wwiercał mi się prosto w duszę...
KRZYŻÓWKA
- To nie... - Lolita.
Pamiętasz, jak kazałaś mi wychodzić przed śniadaniem?
Wypierałam to,
ale nasz związek musi pozostać secreto jeszcze odrobinę dłużej.
Amor, wystarczy mi, że jestem z tobą.
Znowu.
Pójdę za tobą... dokądkolwiek zechcesz.
Mamo, musimy o czymś porozmawiać.
O czymś, co długo przede mną ukrywałaś.
Wcale nie tak długo.
Od pewnego czasu mam poczucie, że czegoś mi brakuje.
Dlatego pojechałem do Peru i zdobyłem Mango Piña.
- Coraz gorzej. - Ale to nie wystarczyło.
Więc przeszedłem przez wszystkie stanowiska w hotelu.
Byłem kelnerem, basenowym, ratownikiem,
jednym z dwóch Cuatro Manos.
Wciąż czuję, że czegoś mi brakuje.
Boże, będziesz się teraz uczył grać na sitarze?
Chcę wiedzieć, kim jest mój ojciec.
Och, rozumiem.
Nie wiem, czy to dobry pomysł. Rozmawialiśmy o tym.
Nie. Ty mówiłaś, a ja słuchałem.
Zawsze jest jakaś wymówka. Jakiś powód.
Ale tak dłużej być nie może. Już czas.
To mój wybór.
Dobrze.
Jeśli naprawdę tego chcesz.
Muszę tylko znaleźć jego numer telefonu i wspólnie dziś do niego zadzwonimy.
Może być?
Tak.
Dziękuję.
Wiem, że to nie było łatwe, kochanie.
Don Pablo! Znalazłem pana.
Jestem dziś w stu procentach do pańskiej dyspozycji,
gdyby pan czegoś potrzebował. Czegokolwiek.
Dobrze, że cię widzę, Máximo.
Przed nami duże wyzwanie.
Twój największy dotąd sprawdzian.
Jaki?
Kolejny trup? Dwa trupy?
Boże, to dziesięć trupów?
Przygotuj się.
MAGAZYN WSTĘP WZBRONIONY
Właśnie przyszła duża dostawa
od naszego najnowszego dystrybutora alkoholu.
Nalegają, żebyśmy wszystkie dziś przetestowali.
Cieszyłem się,
że spędzę Dzień Zmarłych, pijąc z Don Pablo.
Za to Sara nie była w nastroju do świętowania.
Co się stało?
Smucisz się ze względu na tatę?
Tak.
Ale jest coś jeszcze.
Można się smucić więcej niż jedną rzeczą.
Kiedyś smuciłem się tym, że było mi smutno,
więc jeszcze posmutniałem.
Ależ to smutne.
Cóż...
Smutno mi przez pewną dziewczynę.
Nie szkodzi.
Chcesz o tym pomówić?
Już nie! Widziałam twoją minę.
To nieprawda!
Pogodziłam się z twoimi sprawami.
Moimi „sprawami”?
Nawet nie możesz tego powiedzieć.
Może „pogodziłaś się” z tym w teorii,
ale...
Kiedy naprawdę mnie zaakceptujesz?
Kochanie!
Saro, poczekaj!
Znów wszystko zepsułam, jak z Robertą.
Nie martw się, kochanie.
Myślę, że powinnaś...
Niezłą mamy rodzinkę, co?
...butelka zamarzła, bo mój kuzyn wypełnił ją wodą!
Baliśmy się, jak tata zareaguje na to, że ukradliśmy mu tequilę,
ale mieliśmy takiego kaca, że tylko się roześmiał!
Pękał ze śmiechu!
Spójrz na nas, Máximo.
Dwóch chłopaków z Arenal Street
pracuje w najlepszym hotelu w Meksyku.
I pije w pracy.
Skoro wiedzą, jacy jesteśmy, dlaczego nas zapraszają?
Następna jest biała tequila z Nayarit.
Musisz wiedzieć, że naciskam na ciebie tylko dlatego,
że chcę, byś odniósł sukces w tej pracy.
Chciałem tego, odkąd wpadłeś do mojego gabinetu z zapałkami.
Nie wierzę, że to zrobiłem.
Nigdy nie zatrać tej części siebie, Máximo.
Nie wyzbywaj się tego optymizmu i entuzjazmu,
bo to esencja tego, kim jesteś.
Dziękuję, Don Pablo.
Te słowa wiele znaczą, zwłaszcza z ust mojego mentora.
Dla mnie nasza relacja zawsze była czymś więcej.
Patrz. Ze swoim synem zawsze piję koniak.
Z tobą będę pijał tequilę añejo.
Don Pablo...
Och. I Máximo.
Zacieśniacie więź, jak fajnie!
O co chodzi, Dulce?
Przygotowując przyszłotygodniową quinceañerę,
trafiłam na pewne nieścisłości w inwentarzu.
Liczby nie pokrywają się z zamówieniami na alkohol.
- Ktoś musi okradać hotel. - To samo pomyślałam.
- Czy... - Máximo, za mną.
Musimy dotrzeć do sedna tej sprawy.
Potrzebuje swojej zaufanej prawej ręki przy tym ważnym...
To nie drzwi.
Ja to wiedziałem, a ty?
Okej? Pa, Dulce!
Stać cię na dużo więcej.
Przykro mi, mam kiepskie riposty, kiedy jestem podpity.
Nie, mówię o twojej mowie pogrzebowej.
W ogóle nie wydaje się osobista.
Nawet nie jest w twoim stylu.
To dlatego, że zamówiłem ją u głównego autora przemów Obamy.
- Nie! - Máximo!
Dlatego tak często jest tu mowa o „nadziei”.
Po prostu o tym zapomnijmy
i opowiedz wszystkim to, co właśnie mi opowiadasz.
To przeciwieństwo dobrego pomysłu, Hugo.
Daj spokój.
Wiesz co?
Nagle poczułem, że potrzebuję añejo.
Dobrze pamiętam tamten dzień.
Nie mogłem przestać myśleć o Lorenie i o jej legendarnym abuelo.
Zastanawiałem się,
czy na pewno chciała być z kimś takim jak ja,
skoro miała abuelo takiego jak on.
Pauza. Okej.
Twierdzisz, że widziałeś prawdziwego ducha,
który był tobą rozczarowany?
Co cię tak dziwi?
W Meksyku każdy widuje duchy.
Musisz lepiej poznać własną kulturę, Hugo.
Gdziekolwiek tego dnia spojrzałem, czułem, że ktoś...
Nie wiem, jak to ująć.
Czemu umalowałeś twarz?
Mam dyżur w Klubiku Dziecięcym.
Wiesz, tym miejscu, które wymyśliłem.
Héctor, jakimi słowami byś mnie opisał?
Och, uwielbiam tę zabawę!
No dobrze...
Irytujący, denerwujący, niepokojący, skomplikowany, trudny, apodyktyczny...
- Przesadzony. - Héctor, proszę.
Chcę, żebyś wymienił tylko moje największe atuty.
Dobra, to już słabsza zabawa.
Uroczy, sympatyczny, miły, empatyczny, świeży, dojrzewający.
Hej, to nie jest pozytywne.
To znaczy, że jesteś blisko!
Żegnaj, mój słodki, anielski, rozkoszny, delikatny przyjacielu!
Wtedy zrozumiałem, że muszę udowodnić swoją męskość Lorenie.
W latach osiemdziesiątych
królowały toksyczna męskość i przestarzałe normy płciowe.
Nie zrozumiałem żadnego z tych słów.
O rany. Cała butelka.
No to się porobiło.
Wymyśliłeś już mowę?
Nie.
Ale jestem przekonany, że añejo pomoże.
Może opowiesz resztę swojej historii?
To cię naprowadzi na to, co chcesz powiedzieć.
Dobrze.
Ale Hugo, czas się przygotować,
zapiąć pasy, czy jakkolwiek mówią gringo...
Skup się.
Dulce ma rację. Liczby się nie zgadzają.
Ktoś tu kradnie.
Kto mógłby zrobić coś takiego?
Beto! Beto!
Beto...
Powinienem był wiedzieć.
Jakaś część mnie wiedziała. Ale nie chciałem, by to była prawda.
Dość tego. Musimy dać mu ostrzeżenie!
Nie, Máximo.
Na przestrzeni lat wielokrotnie ostrzegałem Beto
w sprawie darmowych szotów
i innych „Beto-przysług” w zamian za wyższe napiwki.
Chilaquiles nigdy nie są darmowe!
To co zrobimy?
Wiem, że to twój przyjaciel, ale Beto musi odejść.
Zwolni go pan?
Nie, Máximo.
Ty go zwolnisz.
Ja? To znaczy ja, osobiście?
- Dlaczego ja? - Przykro mi.
To najtrudniejsza część tej pracy,
ale jest też niezbędna.
Tak. Dobrze.
Zrobię to.
Powiedziałem przyjacielowi, Prince'owi, żeby napisał coś o deszczu.
Hej, stary. Szoty na koszt firmy!
Nic nie jest na koszt firmy. W tym problem.
Musimy porozmawiać i to już!
Bądź szczery. Rozdawałeś darmowe drinki, żeby dostawać większe napiwki?
Tak.
Tak bardzo, bardzo, bardzo mi przykro.
Abuela ostrzegała, żebym tego nie robił. Miała rację.
Ale mówiłem: „Abuela, potrzebujemy kasy. Jesteś chora”.
O nie, jest chora?
To nie ma znaczenia.
Moja miłość do niej to żadna wymówka.
Chyba po prostu bardzo chciałem jej pomóc.
Może pomożesz, spędzając z nią więcej czasu w domu?
Chciałbym, ale dzięki tej posadzie opłacam jej leki.
Zresztą nie jest zupełnie sama. Towarzyszy jej cheagle.
To miks chihuahuy i beagla. Prawdziwy wojownik. Biedaczysko.
Czekaj, pies też jest chory?
Chyba po prostu stracił wolę życia.
Kiedy spłonął ich dom.
Boże. No dobrze.
Posłuchaj, Beto.
Przykro mi, w związku z twoją abuelą, jej psem i ich domem,
ale nie możemy tolerować kradzieży, więc...
To się nie może powtórzyć. Uznaj to za ostrzeżenie.
Obiecuję. Bardzo dziękuję, Máxi.
- Zrobię ci drinka na koszt firmy. - To my jesteśmy firmą!
Przestań!
Máximo?
Miałeś zniszczyć siostrę Memo w pracy.
Hej, kochanie.
- Mama? - Tak.
Skąd wiesz o Portalu Prawdy?
To Máximo tak go nazwał.
Sprzątam wasze pokoje. Wiem wszystko.
Pomyślałam, że jeśli pogadamy tutaj,
nie będziesz się martwiła moimi minami.
Mamo, nie rozumiesz!
Nie chcę musieć z tobą rozmawiać przez ścianę.
W takim razie przyjdę tam
i zaczniemy od czegoś prostego.
Może powiesz mi na razie, jak ona ma na imię,
- a jutro zaczniemy... - To nie takie proste.
Nie chcę, żeby część mojego życia była tajemnicą.
Ale nie jestem gotowa ci zaufać.
Wezmę tylko jedną,
ale mógłbym podnieść ze dwanaście.
Dziwne. Ale na pewno byś mógł.
Tamto, proszę. I sałatkę.
Ktoś tu jest głodny.
Do tego potrawka i ryż.
To brokuły, prawda? Też poproszę.
Hej!
Hej, hej!
Wcisnąłeś się przed moją kobietę?
O nie. Przepraszam. Idźcie przede mną. Nawet nie lubię tego jedzenia.
Nie, nie!
Nikt nie wciska się przed moją kobietę!
Memo, uspokój się!
W porządku, kochanie. Bronię twojego honoru.
Paco, puszczaj tacę.
- Nie, dlaczego? - Dawaj!
Czemu?
Dawaj tacę!
Krwawię!
Pomocy! Krwawię!
Krwawię!
Trochę potrawki i sałatkę, proszę.
No dobrze.
Chcę cię przygotować, bo pewnie go rozpoznasz.
To twój ojciec.
Kim jest ten facet?
Nie wiesz, kto to jest?
Czy jest premierem Meksyku albo kimś takim?
O Boże, tak naprawdę jestem Meksykaninem?
Nie!
To bardzo sławny amerykański aktor i reżyser,
zrobił film uznawany za jeden z najlepszych w historii.
O Boże! Mój tata wyreżyserował Świntucha.
Edukacja domowa była błędem.
Posłuchaj.
Pracowałam z nim przy jedynym filmie, w jakim grałam,
zanim skandal zrujnował moją karierę. Oczywiście nie jego karierę.
I tak chcę z nim porozmawiać.
Oczywiście. Rozumiem.
Halo? W czym mogę pomóc?
Mówi Diane Davies. Zastałam go?
Jego syn chciałby z nim porozmawiać.
Nic pani nie wie.
Tu w Stanach było o tym głośno.
Zmarł kilka tygodni temu.
Wyrazy współczucia.
On nie żyje?
- Chad, tak mi przykro. Nie wiedziałam. - Skąd miałabyś wiedzieć?
Nie byłaś z nim w kontakcie i nie pozwoliłaś mi na ten kontakt.
Chad, wierz mi. Próbowałam.
Próbowałaś? Daj spokój!
Ilekroć próbowałem dzwonić, odwodziłaś mnie od tego.
A teraz on nie żyje.
To wszystko twoja wina.
Nigdy go nie poznałem i nigdy się nie dowiem, kim jestem.
Ała.
Wszczynasz teraz bójki?
Kim ty jesteś? Wszystkimi moimi byłymi?
Przepraszam. Po prostu...
Odkąd opowiedziałaś mi o swoim abuelo, czuję...
Jakbym nie był mężczyzną, którego pragniesz.
O czym ty mówisz?
Słuchaj...
Nigdy nie zbudowałbym domu narzędziami,
a co dopiero gołymi rękami.
Nie jestem macho jak twój abuelo.
To dobrze!
Ale mówiłaś, że walczył z kojotem!
Był kłamcą, Memo!
Nie powiedziałam ci prawdy...
bo nie chciałam źle mówić o zmarłych w Día de Muertos.
Rozumiem to.
Wiesz, o ile świat byłby lepszy,
gdyby mężczyźni mniej czasu poświęcali na bycie macho,
a więcej na bycie miłymi i troskliwymi tak jak ty?
Gimnazjum byłoby wtedy dużo milszym doświadczeniem.
Nie ma jednego sposobu na bycie mężczyzną.
Dla mnie prawdziwy macho to ktoś, kto jest dobry,
na kogo przyjaciele zawsze mogą liczyć
i kto sprawia, że wszyscy w koło czują się lepiej
na sam jego widok.
To ktoś taki jak ty.
Mówisz poważnie?
Tak, kochanie?
Dlatego cię kocham.
Dlatego cię wybieram.
A ja wybieram ciebie!
Chodź tu!
Jak poszło?
Nie poszło.
Przykro mi, ale Beto ma chorą abuelę i psa, który...
Chodzi ci o tę abuelę, która zmarła już sześć razy,
żeby Beto mógł mieć tydzień urlopu?
W porządku, Máximo.
Rozumiem, dlaczego nie chciałeś tego robić.
To dla ciebie trudne.
Jesteś lojalnym przyjacielem.
Na wszelki wypadek przygotowałem plan awaryjny.
Dulce.
- Zwolnij Beto, proszę. - Oczywiście.
Nie wierzę. Czemu poprosił pan Dulce?
Ktoś musi to zrobić.
Dopiero zaczęła tu pracować! Nie może jej pan ufać!
- Zdradzi pana, przysięgam! - Przestań, Máximo.
Lada chwila ogłoszę, kto zastąpi mnie na stanowisku
dyrektora operacyjnego.
Odłóż to! To własność firmy!
Po prostu...
Potrzebuję kogoś,
kto będzie podejmował trudne decyzje, gdy mnie nie będzie.
To właśnie ja! Jestem tą osobą!
Nie byłem tym razem, ale przysięgam, że mogę to zrobić!
Máximo. Nie szkodzi, że nie jesteś tą osobą.
Nie możesz zmienić tego, kim jesteś.
I nie powinieneś.
Odłóż to!
Beto!
Przykro mi, że straciłaś babcię.
Ona żyje.
To dla mojego zmarłego kota.
To mój tata. Nigdy go nie poznałem. Właśnie dowiedziałem się, że nie żyje.
Postaw go tutaj.
Zgodnie z tradycją, możesz przy ofrenda położyć rzeczy,
które zmarli lubili.
Dlatego mam to masło.
Jej ulubione.
Tęsknię za tobą, Mantequilla.
Nie wiem, co lubił mój tata.
To dziwne. Myślałem, że będzie mi smutno, ale nie jest.
Oczywiście, że nie.
Ten człowiek nigdy cię nie odwiedził.
Ani razu.
Chyba masz rację.
Za to panna Davies zawsze przy tobie była.
Pamiętam, jak uczyła cię pływać w basenie.
Kupiła ci nawet cały ten hotel.
Jest jak dwoje rodziców w jednym.
To prawda.
Dzięki, Lupe.
No to wypad.
Chcę pobyć z moim kotem.
Dzięki, Lupe.
Wypad... Wzajemnie.
Mamo!
To ty nauczyłaś mnie pływać!
To prawda.
Jak to sobie przypomniałeś?
Lupe mi powiedziała.
A potem przypomniałem sobie, że wszystkiego mnie nauczyłaś.
Na przykład wiązać sznurówki.
I dawać kelnerowi 20 dolarów, żeby dostać dobry stolik.
I zawsze nawilżać szyję, nigdy jej nie pomijać.
To tajemnica urody.
Tak się skupiałem na tym, co straciłem, że zapomniałem o tym, co mam.
Mamę, która kocha mnie niezależnie od wszystkiego.
Och, kochanie.
Musisz wiedzieć, że wielokrotnie kontaktowałam się z twoim ojcem.
On po prostu... Nie chciał być częścią naszego życia.
Bardzo mi przykro.
- Żałuję, że nie mogłam zrobić więcej. - Zrobiłaś już dość.
Porzuciłaś karierę, by strzec mnie przed branżą,
która chroniła mojego żałosnego ojca.
No cóż, jednak zdobył Oscara.
Wiesz, co powinno zdobyć Oscara? Dziewczyna z komputera.
Chciałbym zbudować kobietę.
NIE PRZESZKADZAĆ!
Tadam!
Czemu ubrałaś się jak El Santo?
Bo chodzę na lekcje tańca do szefowej Máximo.
Do tej gringa?
Czemu?
Bo...
Czułam, że ty i Máximo już mnie nie potrzebujecie.
Dlatego zaczęłam się bać.
Czułam, że nie mam żadnych celów poza pracą.
A to mi bardzo pomaga.
To cudowne.
I dziwne.
Ale głównie cudowne.
Kochanie, nie mogę oczekiwać, że mi zaufasz i będziesz mi się zwierzać,
gdy sama mam przed tobą tajemnice.
Pamiętasz dziewczynę, która zmiażdżyła mnie na debacie?
- Tę bogatą? - Tak!
Ma na imię Aida
i spotkałam ją na otwarciu butiku Julii.
Mamo, to było niesamowite.
Zapisała mi nawet swój numer na ramieniu.
Kochanie, atrament jest szkodliwy.
Nie! Tego dnia poszłyśmy się kąpać w oceanie,
a jej numer się zmył.
Przepisałam go tutaj.
Ale nie mogę zadzwonić, bo nie mam pełnego numeru.
Dlatego tak dziwnie się zachowywałaś, kiedy zobaczyłaś ją na debacie...
Tamten dzień stał się jeszcze gorszy.
To był początek. Jeden z powodów tego, że wszyscy wciąż są na mnie źli.
Nawaliłem. Jest bardzo niedobrze.
Właściwie oddałem Dulce stanowisko dyrektora operacyjnego.
- Co? - Cholera,
mogłem zwolnić Beto, kiedy miałem okazję.
Wiedziałem! Naprawdę chciałeś mnie zwolnić.
Cabrón!
Właśnie opowiadałem tę historię mojemu kumplowi Linowi-Manuelowi.
Beto. Hej, Beto!
Bet...
Świetnie. Kolejna osoba jest na mnie zła tak jak Julia.
Máximo, słyszysz, co mówisz?
Uważaj, żeby to miejsce cię nie zmieniło.
- Nic takiego się nie dzieje. - Serio?
Wybiegłeś ze śniadania z rodziną, żeby pracować.
A teraz martwisz się, że nie zwolniłeś kolegi,
a nie tym, że został zwolniony!
To skomplikowane. Nie zrozumiesz.
Och, rozumiem.
Doskonale rozumiem.
Muszę zająć się klientami.
Powinienem był posłuchać Julii, ale byłem zbyt zdenerwowany.
Don Pablo był na mnie zły, że nie zwolniłem Beto.
Nie winię go.
Don Pablo nie był na ciebie zły.
Był dumny, że pozostałeś wierny sobie.
Myliłeś się przez te wszystkie lata.
Nigdy nie rozumiałeś, co próbował ci powiedzieć.
Dziękuję, Don Pablo.
Lorena!
Don Máximo.
Pańska kolej.
Sí.
Co mam powiedzieć?
Mów prosto z serca, tío.
Dasz radę, tío.
Kiedy Mariano poprosił, żebym dziś przemawiał,
wahałem się.
Ale kiedy powiedział mi, że taka była wola Don Pablo,
pomyślałem...
„Gość dostaje to, czego chce”.
A więc oto jestem
i wreszcie rozumiem naukę,
którą Don Pablo usiłował przekazać mi ponad 30 lat temu.
Naukę o tym, że nasze tajemnice
ranią tych, których kochamy najbardziej.
Różyczka?
To wszystko było o jakichś sankach?
O rany, beznadziejny film.
Tak.
To prawda, jest beznadziejny.
Przekazał mi, że zmierzenie się z lękami,
stawienie czoła obawom,
może nas tylko zbliżyć.
Ostatnio przypomniano mi o tym,
że ci, którzy kochają nas najbardziej,
chcą, byśmy pozostali wierni sobie.
Don Pablo.
Bardzo mi przykro, że przestałem być chłopakiem z Arenal Street.
Zapomniałem o Máximo,
który miał odwagę, by wpaść do twojego gabinetu
i błagać o pracę.
Ale mam nadzieję...
Twoja historia uczy też, Don Pablo,
że nigdy nie jest za późno, by coś naprawić.
I dlatego tu jestem,
stoję przed wami wszystkimi,
moją rodziną z Las Colinas
i chcę przeprosić.
Przepraszam za błędy, które popełniłem w przeszłości
i za te, które popełniłem później.
Mam nadzieję, że wreszcie czegoś się od ciebie nauczę, Don Pablo.
I zrozumiem, że nasze błędy nas nie definiują.
I tym razem
wyciągnę z twoich nauk właściwe wnioski.
Dziękuję.
Na zdrowie!
Paloma?
Julia?
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK