Nie wierzę, że musimy czekać.
To nie jest moja grupa podatkowa.
Hej! Nie ma omijania kolejki!
Ona nie omija kolejki.
Widziałeś tę złotą kartę?
Jest członkinią klubu lojalnościowego.
W dawnym Las Colinas obowiązywała zasada: „Gość dostaje to, czego chce”.
A teraz gość dostaje to, do czego się kwalifikuje.
- Ktoś tu jest nie w sosie. - A jak niby mam się czuć?
Hugo mnie olał i poszedł do parku linowego.
Julia nie przyjechała, a rozczarowanie i tania tequila to kiepska mieszanka.
Wiem. Może opowiesz jedną ze swoich historii z przeszłości?
Wiedziałem, że lubisz moje opowieści.
To lepsze, niż kiedy narzekasz na teraźniejszość.
I tak uznam to za komplement.
To było prawie czterdzieści lat temu.
Pracowałem ciężej niż kiedykolwiek.
Máximo?
Nie masz dziś wolnego?
Mam. Ale fajnie będzie spędzić ten dzień w pracy.
Dobrze. Do zobaczenia na kolacji.
Pomyślałem, że fajnie będzie też zjeść tam kolację.
Pa!
Inaczej wyobrażamy sobie dzień wolny.
Podczas gdy ja spędzałem czas w Las Colinas,
Esteban uczył Sarę sztuki debaty...
SARA WYGRYWA TURNIEJ
...a moja mama zaczęła odnajdywać własny rytm dzięki nowej pasji.
Kochanie! Idę do sklepu. Chcesz coś?
- Nie? W porządku. - Płaszcz?
Co? Mam dreszcze.
To one istnieją?
Nadal wstydziła się
powiedzieć komukolwiek o swojej nowej miłości do spandeksu.
Może za dużo pracowałem, ale czułem się zagrożony
przez nową pracownicę, która była jak...
Pożeraczka serc
Przy Dulce, siostrze Memo, wszyscy wypadali blado.
I chyba doskonale wiedziała, co robi.
Nie miałem czasu na nic poza pracą.
Máximo, masz chwilę?
Oczywiście.
Mogłabym zatrudnić Chada w butiku?
Nie widzę przeciwwskazań.
Augusto i Adriana lada chwila „dadzą mu awans”.
Nie, chodziło mi o to, że to mój były narzeczony.
Nie pomyślałem o tym.
- Czekaj. A powinienem o tym myśleć? - Co? Nie.
Dlatego o tym wspominam. Nie masz powodu do zmartwień.
W takim razie nie będę się o to martwił. Tak samo jak wcześniej.
- Wszystko dobrze. - Dziękuję.
Niektórzy mieliby problem z tym, że będziemy spędzali razem całe dnie.
Ja nie.
Ufałem Julii,
ale z jakiegoś powodu czułem się trochę... O cholera!
To Héctor.
O rany, dobrze wygląda.
Zasłoń mnie. Zasłoń.
Tak się cieszę, że cię widzę.
- Naprawdę? - Tak.
Nie gniewasz się o to, jak to się wszystko zakończyło?
Były lata osiemdziesiąte.
Popełnialiśmy masę błędów.
Zapomniałem o tym wszystkim, żeby popełniać błędy w latach 90.
Ile osób?
Trzy.
- O ile do nas dołączysz. - Oczywiście.
Dziękujemy.
Ups. To tylko dla członków klubu.
- Proszę ze mną. - Niewiarygodne...
Gość powinien dostawać to, czego chce.
Oto pańskie opcje.
Te jajka w koszulkach są przepyszne.
O rany.
Nie mogę w to uwierzyć.
W ogóle się nie zmieniłeś.
Jaki jest twój sekret?
- To maski na podczerwień? - Nie, to nic niewarta bujda.
Po prostu mam bardzo, bardzo, bardzo dobre geny.
O rany.
Co tu na razie porabialiście?
On opowiadał mi historię o końcu lata w...
- To był 1985 rok? - Tak.
To był ten dzień, kiedy wpadłeś do basenu.
- Pamiętasz, Héctor? - Tak, pamiętam.
To był jedyny raz, kiedy widziałem cię bez tych legendarnych loków.
To było komiczne.
Opowiadałem Joemu, jak rozmawialiśmy z Julią o tym,
że Chad miałby pracować w...
Ścisz trochę! Próbuję pisać!
RÓŻOWY ZAMEK
Bracie, nie słyszysz?
Prosiłem milion razy, żebyś przyciszył.
Co jest?
Przeszkadzam ci w „procesie twórczym”?
I tak nie pozwalasz nikomu tego czytać.
Kiedy butelka po soku jest pusta, nie odstawiaj jej do lodówki.
- To nie ja. - Okej.
Nie chcę się dziś kłócić.
- To dla mnie ważny dzień. - Dla mnie też.
Szukają przewodników w izbie turystyki. Zgadnij, kto ma rozmowę o pracę.
Włożę nawet koszulę.
Pożyczysz mi jakąś?
Pożyczę ci całą garderobę, jeśli dzięki temu znajdziesz pracę.
Mam koszule w każdym kolorze. Zależy, ile włosów chcesz odsłonić.
Ani trochę. I musisz popilnować Andrésa...
Co? Nie.
- Nie mogę zabrać dziecka do pracy. - Coś wymyślisz.
Wiem, że łączą cię intymne relacje z właścicielką.
Już nie. Nie. Przykro mi.
- Dzień dobry! - Dzień dobry!
Oto i on. Wiesz co, Andrés?
Spędzisz dzień ze swoim wujkiem.
W Las Colinas?
Naprawdę?
Tak.
Idziesz dziś ze mną. Spójrz.
Przygotowałem ci nawet przekąskę na drogę.
Ale posłuchaj.
Jeśli się spóźnimy, przegapimy autobus.
Odbierz go zaraz po rozmowie.
Najpóźniej o 14.00. Proszę. Powodzenia.
Hej, to moje, palancie!
Andrés, idziemy.
Pa, tato.
Pa, synku. Kocham cię.
Musimy pobiec. Spóźnimy się.
Chcesz zostać strażakiem?
- Chciałbym. Ale chyba nie będę mógł. - Czemu nie?
Bo nigdy nie będę wystarczająco odważny.
Nadal śpię z zapaloną lampką.
Posłuchaj.
Ostatni raz mówisz, że czegoś nie możesz.
Masa ludzi powie ci, że nie spełnisz marzeń.
Nie możesz mówić sobie „nie” jako pierwszy.
Inaczej nadejdzie dzień, kiedy będziesz chciał gonić za marzeniami,
ale będziesz miał 30 lat i będzie za późno, by je złapać.
Rozumiesz?
- Tak, wujku Héctorze. - To dobrze.
Zawsze coś piszesz. Co to?
To powieść. Moja powieść.
Pracuję nad nią od lat
i wreszcie skończyłem.
Pokażę ją gościni hotelowej.
Ekstra. Komu?
To bardzo wpływowa wydawczyni.
Chcesz zostać strażakiem, prawda? To coś podobnego.
Pewna pani decyduje, kto zostaje strażakiem.
Potrzebuję pięciu minut, żeby namówić ją na przeczytanie książki
i przekonać ją, że jestem dość dobry, by zostać strażakiem.
Jasne?
Może zostanę lekarzem.
Chyba ciężko zostać strażakiem.
Patrz. To Klubik Dziecięcy.
Ekstra, co?
Zostaniesz tu na trochę
i pobawisz się z innymi dziećmi.
A za kilka godzin twój tata cię stąd odbierze.
Okej?
A tak w ogóle to miejsce tylko dla gości, więc musimy trochę poudawać.
Masz na imię Dylan.
I jesteś z Indianapolis.
Dylan z Indianapolis.
Idealnie.
Adios.
Hej, Memo.
Wybacz, że przeszkadzam ci w... opalaniu? Drzemce?
Jestem gotów, by przejąć swoją cabanę dla VIP-ów.
- Przypomnisz, o którą chodzi? - Cristela Ramírez.
Przyjeżdża do Acapulco raz w roku i spędza ostatni dzień na basenie,
żeby nacieszyć się słońcem i moją nienaganną obsługą.
Ramírez. Ta wydawczyni.
Tym się zajmuje? Dziwne.
Słuchaj, sprawa wygląda tak.
Spóźniłeś się, więc przekazałem tę cabanę Dulce.
Co? Najlepiej się do tego nadaję.
Znam ulubiony leżak Cristeli, wiem, że pije tylko french martini
i że lubi ciepłe ręczniki,
które podkłada sobie pod kark podczas lektury.
To dość przerażająca liczba informacji...
Przekaż mi tę cabanę.
O 15.30 samochód odwozi ją na lotnisko. Potem zrobisz ze mną, co zechcesz.
Mogę nawet czyścić filtry basenowe z włosów...
Przez tydzień.
Dobrze,
przez miesiąc.
W końcu jestem głównym basenowym.
Pewnie zdołam namówić Dulce.
Absolutnie nie! Cristela jest moja.
To stała klientka, Héctor doskonale wie, czego ona potrzebuje.
Latami uczył się...
Lubi french martini, brązowy rattanowy leżak
i ciepłe ręczniki pod kark.
Okej. Cóż, Héctorze, będą inni goście VIP.
Czemu Cristela jest taka ważna?
Chcesz wiedzieć?
Bo ona...
Daje wielkie napiwki.
Naprawdę, naprawdę wielkie.
Mnie nie chodzi o pieniądze. Cristela mnie inspiruje.
Zbudowała własny biznes i nie pozwoliła, by mężczyźni cokolwiek jej narzucali.
Taka mentorka jest dla dziewczyny z ulic Acapulco...
Bezcenna.
Nie wiem jak ciebie, ale mnie to poruszyło.
Spójrz na nią teraz.
Widzę tylko dziewczynę, która usiłuje przebić szklany sufit.
Nie wierzę.
- To jawny nepotyzm. - Hej.
Nie wiem, co to jest, ale to nie to.
Przykro mi, ale to ewidentnie znaczy więcej dla Dulce.
Pozwolę jej zatrzymać cabanę.
- Jesteś najlepszym bratem. - Szefem! Chciałaś powiedzieć: „Szefem”.
Nigdy bym nie...
Co to za słowo, kiedy wyświadczasz przysługi krewnym?
Pani Ramírez!
Tu jesteś.
Dulce właśnie odebrała mi jednego z VIP-ów, a Memo nic z tym nie robi.
Jak ktoś może wkraczać na mój teren?
Zaczynam sobie zadawać to samo pytanie.
Máximo.
Máximo!
Zauważyłeś w Dulce coś dziwnego?
Tak. Myślałem, że tylko ja to zauważyłem.
Jest jak ta żaba z kreskówki,
która tańczy w cylindrze, kiedy nie patrzysz.
Ale kiedy spojrzysz... Bum!
Jest tylko żabą.
Nie mieliśmy tego w Hiszpanii. Ale wykopiesz ją z mojej cabany?
Co? Nie...
Memo rządzi na basenie. Nie mogę ingerować.
Ale Dulce to oportunistka.
Basen to tylko początek.
Wkrótce i tobie spróbuje odebrać posadę.
Słuchaj, nie zmuszę jej do oddania ci cabany, ale...
Okej, idzie. Zaczynamy.
Nie ma mowy. Zajmuję się już dwójką gości...
Héctor, jestem twoim szefem.
To bardzo ważny gość, a nikt inny nie jest dostępny.
Trochę ciszej.
Musisz to zanieść do apartamentu ambasadorskiego.
Ale to na drugim końcu ośrodka.
To ważny gość, który da ci napiwek trzy razy wyższy niż tutaj.
- Czy to nie kuszące? - Trzy razy więcej?
Mogę się tym zająć.
Dulce, nie ma potrzeby.
To obowiązek Héctora.
Ty już zajmujesz się tą cenną gościnią VIP i nie chciałbym...
Dobrze. Héctor może ją przejąć.
Na pewno?
Wiem, że chciałaś, by inspirowała cię Cristela.
Zainspirował mnie już jej portfel.
O rany. Wielkie dzięki, Dulce.
- Tak. Dziękuję. - Jesteś nieoceniona.
Zawsze chętnie pomogę.
- Do boju! - Do boju!
Będzie wściekła, kiedy sobie uświadomi, że nie mamy apartamentu ambasadorskiego.
Oby gotówka, która została Cristeli, była tego warta.
Wierz mi. To jest tego warte.
Rodzice Dylana z Indianapolis
proszeni są o natychmiastowe udanie się do Klubiku Dziecięcego.
Klubik jest zamknięty od godziny.
Macie pięć minut, zanim trafi do biura rzeczy znalezionych.
- Hej, Ximena. - Hej, Héctor.
Zabiorę małego do rodziców. Widziałem ich w lobby.
Jasne. Tam jest. Biedny dzieciak.
Taki zaniedbany.
Ledwo wymawia nazwę miasta, z którego pochodzi.
Hej, Dylan!
Poszukajmy twojej rodziny.
Nadal udajemy?
Tak. A teraz pobawimy się w chowanego
i poszukamy twojego taty.
Héctorze, żądam wyjaśnień.
Przepraszam. Wiem, że personel...
Kim jest ten uroczy chłopczyk?
Jestem Dylan z Indianapolis.
A ile masz lat?
Jestem Dylan z Indianapolis.
Został w Klubiku Dziecięcym po zamknięciu.
Postanowiłem znaleźć jego rodziców.
To urocze. Podoba mi się ta twoja strona, Héctorze. To naprawdę słodkie.
Cóż, muszę się szykować.
Alejandro Vera przyleci po mnie
swoim helikopterem. Planuje przelot nad ośrodkiem.
W celach służbowych?
Rzekomo. Choć wspominał coś o prosecco.
Zna moje słabości.
Pa, słodziaku.
- Pa. - Pa.
- Podoba ci się! - Idź.
Chcę wierzyć, że zainspirowałem niektóre projekty.
Héctor. Wszystko w porządku? Wydajesz się zdenerwowany.
Nie widziałem, żebyś się tak pocił.
Jasne, że się pocę!
Rany. Co się stało?
I kto to jest?
Jestem Dylan z Indianapolis.
- O rany! - To mój bratanek.
Miał tu spędzić tylko chwilę,
ale jego ojciec się spóźnia i nie mogę go znaleźć.
Nie wiedziałem, że masz rodzinę w Indianapolis.
Nie mam! Ma na imię Andrés.
Czasem się nim opiekuję. To skomplikowane.
Wyjaśniłbym ci to, ale pewna gościni VIP zaraz ruszy na lotnisko.
Muszę wrócić do jej cabany,
ale nie mogę, bo mam ze sobą dziecko.
Możesz zostawić go ze mną, zaopiekuję się nim.
- Naprawdę? Zrobiłbyś to? - Tak.
Bardzo dziękuję.
Zaraz wracam. Mam pożar do ugaszenia.
Gazowana czy nie?
Proszę pana?
Gazowana czy nie?
Przepraszam. Gazowana, proszę.
Ja też poproszę.
To tylko dla członków klubu.
Hej! Spokojnie.
Wszystko okej.
Dzięki, Joe.
Właśnie uratowałeś mu życie.
- Jak miło. - Salud.
Héctor,
dopiero dałeś mojej dziewczynie i jej byłemu dziecko pod opiekę.
- Tak, to było... - Chwila. Czyje to było dziecko?
Nie mam pojęcia.
Ale czułem się tak, jakby to było dziecko Julii i Chada.
Słodcy są. Kto by pomyślał, że Chad tak sobie radzi z dziećmi?
- Nie ja. - Prawda?
Wrócił z podróży kompletnie odmieniony.
Naprawił wszystko, co mnie w nim drażniło.
Ależ ten Chad ma szczęście.
I najwyraźniej ty też. Wreszcie jest twoim ideałem.
- Hurra. - Hej.
Mówiłeś, że może tu pracować.
Wszystko okej?
Wszystko świetnie! Idealnie.
Tak jak wasza trójka. Co za idealna rodzinka. Miłego dnia.
Dlatego Julia cię porzuciła.
Co?
Powiedziałem tylko: „Miłego dnia”.
Okej. Powiedziałeś: „Miłego dnia”? Czy: „Miłego dnia”?
Powtórzyłeś to samo.
Mogłeś jej powiedzieć, co czujesz.
Pięknie.
Teraz jesteś ekspertem od kobiet.
Przestań.
- Nie znasz mnie. - Okej.
Mam wiele...
Może zostanie pani jeszcze trochę?
Jest i mój ulubieniec.
Porzuciłeś mnie dziś.
A to moja ostatnia wizyta w Las Colinas.
Proszę mi wybaczyć. Nie zrobiłem tego celowo.
To pani ostatnia wizyta?
Kupiliśmy z mężem apartament w Cancún.
Będę tęskniła za tym miejscem, ale muszę lecieć.
Zanim pani wyjedzie,
chcę powiedzieć, że jestem wielkim fanem książek, które pani wydaje.
Odmieniła pani życie wielu początkujących pisarzy,
prosto z tej cabany.
Dzięki pani te opowieści wyfrunęły w świat z ich ciasnych mieszkań...
Dobrze, dobrze.
Już mnie urobiłeś.
Co mogę dla ciebie zrobić?
Chciałem zapytać, czy mogłaby pani...
Zostaw mnie! Szukam syna!
Nie dotykaj mnie.
Jaki masz problem?
Bardzo przepraszam.
Zaraz wracam.
Uważaj, palancie!
Który to pokój? Pomogę ci.
- Nie potrzebuję pomocy. - Rozumiem.
Ja też po trzech piwach tańczę jak w teledysku do Thriller...
Memo, zajmę się tym.
Hej.
„Memo, zajmę się tym”.
Co ty, do cholery, robisz?
- Odbieram syna? - Spóźniłeś się.
I jesteś pijany. Byłeś na rozmowie?
Oczywiście.
Ale o tę posadę walczy banda nastolatków.
Co za wstyd.
A nie wstyd ci, że nie masz pracy?
Próbowałem! Ale ciągle zadawali mi różne pytania.
„Czemu masz taką długą dziurę w CV?”.
- Bo sam wychowuję dziecko! - „Sam”?
A ja to co?
Utrzymuję cię od lat. Utrzymuję nas obu.
Po co przyjechałem do Meksyku?
Żeby ci pomóc. A wszystko, co robisz, utrudnia mi życie.
Och, jak poetycko.
Opisałeś to w jednym ze swoich opowiadanek?
To nie są opowiadanka!
Nie masz pojęcia, co piszę.
Mam to gdzieś.
Zabieram Andrésa i spadam stąd.
To miejsce jest zbyt różowe.
Czekaj.
Nie zabierzesz Andrésa w takim stanie. Zostanie ze mną. Jest tu bezpieczniejszy.
Puszczaj mnie.
Przyznaj się. Jesteś zazdrosny. Przyłapałam cię.
Na czym? Na czytaniu gazety?
To nie przestępstwo.
To są przestępstwa.
Héctor?
Co się stało?
Pewne bliźniaczki tonęły w basenie.
Próbowałem uratować tę seksowniejszą,
ale druga zaczęła robić siostrze usta-usta,
więc to ona stała się seksowniejsza.
Ostatecznie uratowałem obie.
Teraz czeka je podwójna randka. Héctor Bliźniaczek Protektor.
Mówiłem, jest dowcipny.
Tak, prawdziwy klaun.
Potrzebowaliśmy tego z Julią,
żeby zapomnieć o kłótni i porozmawiać ze sobą szczerze.
Máximo, co się z tobą dzieje?
Myślałam, że mi ufasz.
Naprawdę taki jesteś?
Nie.
Ale gdy zobaczyłem, jak dogadujecie się z Chadem,
razem się śmiejecie i żartujecie,
przeraziłem się.
Amor, przecież mamy to za sobą.
Jestem teraz z tobą i to jedna z moich najlepszych decyzji.
Więc nie wychowacie z Chadem tego nieznajomego dziecka?
Jeśli mam z kimś wychować nieznajome dziecko, to z tobą.
Słuchajcie, tak sobie pomyślałem...
Może jesteś zazdrosny,
bo spędzam z Julią tyle czasu.
Ponieważ oboje jesteście teraz bardzo skupieni na pracy,
może mylicie frustrację ze smutkiem
związanym z faktem, że spędzacie razem za mało czasu.
A może nie. Sam nie wiem. Czasem się mylę.
Pójdę poszaleć na pianinku.
Chad się zmienił.
I oboje macie rację.
Tak bardzo skupiliśmy się na tym, by stać się nową „wpływową parą” Acapulco,
że nie mieliśmy dla siebie czasu.
Niech szlag trafi nasze sukcesy!
Świetnie ci idzie z butikiem, a moja kariera też się rozwija.
Czuję, że sytuacja lada chwila się uspokoi.
Máximo!
Gdzieś ty ją ukrywał?
Pospieszyłem się.
Dulce jest słodka.
Nie tylko dlatego, że jej imię znaczy „słodycz” po hiszpańsku.
Dulce.
Zjawiła się w moim gabinecie z tacą pyszności i zaproponowała...
Sama powiedz.
Powinniśmy nazwać nowy pokój „apartamentem ambasadorskim”,
bo każdy wie, że takiego nie mamy.
Genialne, prawda?
To pa.
Dulce była dobra.
Każdy przejrzałby jej plan, ale ona zdołała zjednać sobie Diane.
Nie używam tego słowa zbyt często,
ale siostra Memo wydawała się prawdziwą...
Przepraszam, że przeszkadzam, ale jestem wielką fanką.
Och, to bardzo miłe.
Mogę poprosić o zdjęcie?
Oczywiście. To się często zdarza.
Zrobimy selfie, czy mam być na zdjęciu sam?
Przepraszam. Nie chodzi o pana.
Ale może nam pan zrobić zdjęcie z panem Aguirre.
Pańskie książki zmieniły moje życie.
Dziękuję.
Dziękuję, że je przeczytałaś.
Dziękuję.
Mam niedużą, ale wierną grupę czytelników.
Ludzie uwielbiają gorące romanse fantasy.
Przeczytajcie fanfiki, które piszą.
Są mocne nawet jak na mój gust.
Nie miałem pojęcia.
Nie przypuszczałbym, że zostaniesz pisarzem.
Zawsze byłeś raczej latynoskim kochankiem.
Nigdy nie postrzegałem się jako szarmanckiego kobieciarza.
Byłem po prostu uważnym i uprzejmym kelnerem.
No dobrze. Może byłem trochę szarmancki.
Ale bardzo, bardzo delikatnie.
Twoje opowieści nie zawsze są wierne prawdzie, szefie.
Ewidentnie jesteś mało wiarygodnym narratorem.
Myślałeś, że Chad i Julia do siebie wrócą.
I że Héctor jest tylko basenowym.
Masz rację.
Najwyraźniej świat już nie kręci się wokół mnie.
Dziwne.
Jadę po Hugo. Miło było cię poznać.
Héctor, zawsze wiedziałeś, że zostaniesz pisarzem?
Zdecydowanie miałem wątpliwości.
Ale czasem wystarczy jedna osoba, by cię lekko popchnąć.
Czy ta pani zrobiła z ciebie „strażaka”?
Niestety nie.
Szkoda.
Chodź. Pora spać.
Późno już.
Przeczytasz mi bajkę?
Andrés, znów chcesz posłuchać tej o samotnym misiu w sklepie z zabawkami?
Jest bardzo smutna.
Może przeczytasz coś swojego?
Dobrze.
Czemu nie?
Tytuł brzmi: Różowy zamek.
„Chmury rozstąpiły się
i ukazały różowy zamek strzeżony przez potężną kawalerię.
Niebezpieczeństwo czaiło się za murami!
Ale dla dzielnego andaluzyjskiego księcia,
którego loki były obiektem zazdrości w całym królestwie,
zagrożeniem nie były włócznie i miecze.
Była nim miłość.
Jego sekretna miłość.
Do pociągającej, zmysłowej, cudownej złotowłosej królowej o imieniu...”.
Chyba brakuje jednej kartki.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK