DZIEŃ MATKI!
W Meksyku był Dzień Matki.
Mama była zachwycona tym, co zaplanowałem.
Nie! To za dużo.
Dobra, ja byłem zachwycony, a ona obojętna.
To mój dzień i chcę spędzić go w domu, gotując dla rodziny.
Ale mamy brunch z okazji Dnia Matki w Las Colinas!
Wiesz, jak ciężko o stolik?
Chyba że jest się zastępcą dyrektora operacyjnego.
A ja nim jestem.
Máximo, jeśli twoja matka chce zostać w domu z rodziną,
kim jesteśmy, by protestować?
Dziękuję!
O której ma przyjść moja mama?
Doña Rosita? Znów przychodzi?
Mama lubiła Doñę Rositę,
ale ta od ślubu bez przerwy przesiadywała w naszym mieszkaniu.
Wiesz co, kochanie? Skoro to dla ciebie takie ważne,
chodźmy na twój brunch. Tylko nasza czwórka, prawda?
Tak.
Hej. Zamykajcie drzwi wejściowe.
Każdy dziwak może tu wejść.
Fajna kanapa.
Kim jest ten łysy biały człowiek?
Cholera. Akurat coś opowiadałeś?
Właściwie to on zawsze coś opowiada.
Przepraszam. Dłużej nie wytrzymam. Muszę zapytać.
Jakieś postępy z Palomą?
Powiedzmy, że zjemy mojarra frita.
Szkoda. Miałem nadzieję, że zrobi ci kolację.
To jest kolacja. To smażona ryba, idealnie przyprawiona.
Jeden kęs i czuję się jak w domu.
Mogę poprosić, żeby nakryła i dla ciebie.
Nie. Nie jem niczego, co może mi spojrzeć w oczy.
Poza tym kawałek dalej jest Burger King...
Ważne, że poznajesz moją kulturę!
Na czym skończyłem?
Wiem.
Opowiadałem o najważniejszym meksykańskim święcie po...
Nie. Właściwie...
Wybacz, Jezusie...
Dzień Matki był numerem jeden. A ja byłem...
Taki podekscytowany! Będzie super!
Obiecuję, że nie będziesz miała widoku na młode pary w jacuzzi.
Piana nie wszystko zasłania.
Máximo. Mam włożyć krawat?
Mam dwa. Brązowy i drugi brązowy.
Nie. Zaraz. Mam tylko jeden krawat?
O nie! Co się dzieje, Saro?
Kochanie, jesteś chora?
Nie była.
Jeśli nie liczyć poważnego przypadku miłości do The Go-Go's.
The Go-Go's był legendarnym kobiecym zespołem punkowym.
Twoja mama miała na ich punkcie obsesję.
I właśnie tego dnia podpisywały płyty w Acapulco.
Nie zamierzała tego odpuścić,
nawet gdyby musiała udawać chorą w Dniu Matki.
Bardzo mi zimno, ale jednocześnie bardzo ciepło.
Na szczęście
mama nie poznała się na fatalnej grze Sary.
Zostajesz w domu. Proszę, kochanie.
Nie martw się.
- Zostanę z tobą. - Nie możesz!
Słucham?
Nie możesz... przegapić swojego brunchu.
Czułabym się jeszcze gorzej.
O ile to w ogóle możliwe.
Nie martw się. Mam doskonałą osobę na zastępstwo.
Mamo, chcesz iść na brunch?
Nie, to nie śniadanie. To nie lunch.
Zaufaj mi. Będziesz zachwycona.
Zgodziła się.
Czemu się uśmiechasz?
Bez powodu. Po prostu jestem szczęściarzem.
Jakie miałem szanse na codzienną pracę z dziewczyną moich marzeń?
Pewnie jedną na milion.
Máximo... Czy to nie wspaniałe?
Obaj możemy codziennie chodzić do pracy z dziewczynami naszych marzeń.
Dobra. Dwie na milion.
Zajrzyj do sklepu z pamiątkami. Chodzi o twoje sukienki.
Znów umieścili je za gablotą z kremami przeciwsłonecznymi?
Za lekami na biegunkę.
Przynajmniej tę część odwiedza najwięcej osób.
Muszę już iść. Don Pablo wziął dziś wolne,
więc mam dwa razy więcej pracy i dwa razy mniej czasu przed brunchem z mamą.
Memo, jesteś gotów na swój pierwszy Dzień Matki w roli dyrektora basenu?
Zdecydowanie.
Przygotowałem coś wyjątkowego dla mam na basenie.
Świetnie sobie radzę z mamami.
Moja mama mówi, że jestem największym maminsynkiem.
WESOŁEGO DNIA MATKI
Memo, nawet nie wiesz, co cię czeka.
Dzień, który masz przed sobą, nie przypomina niczego, co znasz.
Héctor, to tylko Dzień Matki.
Gdyby to było takie proste.
Meksykański i amerykański Dzień Matki są zwykle innego dnia,
ale w tym roku... wypadają w ten sam weekend.
Dzieje się tak co kilka lat, kiedy Bóg się od nas odwraca.
Wesołego Dnia Matki!
Ty się nimi zajmujesz.
- Wesołego Dnia Matki... - Baw się dobrze.
Okej.
Nie może być aż tak źle?
Czy w Dniu Matki nie chodzi o kwiaty, słodycze
i spędzanie czasu z rodziną?
Nie amerykańskim matkom na wakacjach.
Chodzi im o to, żeby pozbyć się dzieci i mieć trochę czasu dla siebie.
Na przykład na masaż albo pedikiur?
- Niezupełnie. - Barman!
Jeden szot za każde moje dziecko plus pięć dodatkowych szotów!
Dzień Matki!
- Lej. - Tak, szybko!
Robię, co mogę!
Nadchodzi jej wysokość nawałnica.
Brunch zaczynał się w południe. Miałem równo pięć minut
na godzinne spotkanie.
Harmonogram na następny tydzień gotowy. Wszystkie VIP-y zaopiekowane.
I udało nam się naprawić jacuzzi.
To dobrze. Co było nie tak?
Kąpielówki gościa utknęły w dyszy.
- O rety. Czyli był... - Kompletnie nagi? Tak.
Ale bez obaw. Był tak owłosiony, że nikt nie zauważył.
Nie zamierzałam pytać, ale dobrze wiedzieć.
Widzę, że wszystkim się zająłeś. Jestem pod wrażeniem.
Cóż mogę powiedzieć, panno Davies? Miło mi służyć pomocą.
Jeśli to wszystko...
Jest coś jeszcze.
Chciałabym z tobą omówić tematy hotelarskie.
Masz dziś czas na służbowy lunch?
Dziś? Pani i ja?
- O drugiej czy trzeciej? - Myślałam o amerykańskiej porze,
normalnej porze. Takiej jak teraz.
Oczywiście jeśli to ci pasuje.
To chyba znaczy „tak”. Świetnie.
Przepraszam, mamo. Bardzo na to czekałem.
Nie martw się, kochanie. Rozumiem. To twoja praca.
Nie martw się. Rób, co trzeba.
Dziękuję!
Przygotujcie się na niesamowite jedzenie.
Poprosiłem szefa kuchni, żeby dał z siebie wszystko.
Wszystko? No nie przesadzajmy.
Wrócę, zanim dojdziecie do nóżek kraba.
Dobrze, kochanie.
Mój Boże! Spójrzcie na te ceny!
Komu to wszystko potrzebne?
W Dniu Matki liczy się tylko to, by spędzać czas ze swoimi dziećmi.
To ta ich wieża z owoców morza? Myślałam, że będzie większa.
Ale to było niemożliwe. Wieża w Las Colinas była legendarna.
Były tam krewetki, małże, ostrygi, kraby...
Wiesz co? Sprawdzę, co z kolacją.
- Nie zaglądaj mi w karty. - Daj spokój. Znasz mnie.
To prawda.
Jak ci idzie?
- Pomóc ci? - Wszystko świetnie. Nie.
Co? Jakiś problem?
Nie, nie. Wszystko w porządku.
Jesteś pewna, że dodałaś dość limonki?
Jestem pewna.
Och. Dobrze.
Dobra smażona ryba musi mieć ostry smak limonki. Wiesz...
Wciąż pracujesz dla tej organizacji pozarządowej?
Ratujesz zagrożone gatunki papug?
- To były małpy. - Małpy!
Racja, małpy.
- Przynajmniej je uratowałaś. - Wszystkie zginęły.
Sprawdzę, co u Hugo.
Dobry pomysł.
Cholera.
Co za wyrafinowany sposób siedzenia.
Nie, po prostu...
Nogi mi sztywnieją po pięciu godzinach na recepcji.
Och, Julia!
Panna Davies! Chwileczkę. Już... Już wstaję.
Potrzebuję pomocy.
Mamy pustą powierzchnię handlową, odkąd bezduszny współwłaściciel,
Alejandro Vera, kazał nam się pozbyć uwielbianej lodziarni Johnny Scoops.
Tęsknię za Johnny Escoops.
Jak my wszyscy, kochanie. Cóż to był za rozmach.
Poprosiłam pracowników
o pomysły na nowy sklep.
Czy możesz ich wysłuchać i wybrać trzy najlepsze?
Oczywiście. To zaszczyt, że wybrała mnie pani do tego zadania.
Poprosiłabym Don Pabla. Ma wolne, więc pomyślałam o Chadzie.
Ponieważ go nie ma, pomyślałam o Máximo.
Ale jako że idę z nim na lunch i cię tu zobaczyłam,
pomyślałam o tobie!
Dziękuję. To wiele znaczy.
Eleganckie miejsce. Dobrze, że ma pani w limuzynie zapasową marynarkę.
Dobrze ci w niej.
Panno Davies, jaką sprawę służbową chciała pani omówić?
Jestem gotów ją omówić.
Mamy mnóstwo czasu.
Chad uwielbia to miejsce. Mamy tu co roku stałą rezerwację.
Nie chciałam, żeby się zmarnowała.
Nie będę tego potrzebował.
Ani kredek.
Oczywiście. To duży chłopak.
Ale ten kołnierzyk nie daje mi spokoju.
Taki przystojny.
Siedząc w Dniu Matki na miejscu Chada, z matką Chada,
zastanawiałem się, czy Diane, zamiast widzieć we mnie nowego Don Pabla,
nie widziała we mnie nowego...
Chada?
DZIEŃ NIEPODLEGŁOŚCI!
Zaczniemy od kalmarów. Będzie fajnie.
Zaczynałem żałować, że porzuciłem mamę,
ale Sara nie miała wątpliwości co do swojego wyboru.
Była gotować stać w tej kolejce przez cały dzień.
Wzięła nawet zupę od mamy, na wypadek, gdyby zgłodniała.
Jedyną rzeczą, której nie miała, był...
Długopis!
Proszę.
- Mam zapasowy. - Dzięki.
Czekaj, lubisz The Go-Go's?
Wyglądam za mało punk rockowo?
Pewnie dlatego, że ta koszula skrywa wszystkie moje tatuaże.
Tak, ja też mam tatuaż... z dziwnego znamienia na łokciu.
- Pięknie. Wygląda jak Joey Ramone. - Trochę.
Spójrzcie tylko na nich.
Kto potrzebuje całej tej ekstrawagancji?
Całe to absurdalne miejsce to jedno wielkie marnotrawstwo.
- Podaj mi cytrynę. - Tak, mamo.
Mnie to miejsce nie wydaje się absurdalne.
Co ty mówisz? Czy nie nazywałaś Las Colinas jaskinią rozpusty?
Może i tak.
Ale teraz pracuje tu mój syn.
Kto wypije mimosę?
Dzięki matkom przy basenie wcześniej otworzyli bar.
To miejsce go psuje.
Żaden dobry syn nie porzuciłby matki w Dniu Matki!
Wybacz, ale nie mogę trzymać języka za zębami.
Oczywiście, że nie. Potrzebujesz go przy tej krabowej nóżce.
Jak możesz tak do mnie mówić w moim wyjątkowym dniu?
Twoim wyjątkowym dniu?
Przykro mi, ale nawet nie byłaś zaproszona.
- O Boże. - Co?
Nie pozwolę się obrażać.
Esteban, odwieź mnie do domu!
Och nie. Moja żona... Ale moja matka...
Ale przecież żona. Chociaż też mama. Mama nie lubi żony.
Jedź.
Najlepszy prezent na Dzień Matki sprawisz mi, odwożąc ją do domu.
- Dziękuję. Kocham cię. - Ja ciebie też.
Chodźmy, mamo!
Wracaj po homara.
Wybacz mi.
Héctor, pomóż mi. Te kobiety się podtapiają.
Tak? Jedna matka zgubiła właśnie klucz od pokoju w moich spodniach.
LODY Z TRADYCJĄ
Najważniejsze jest to,
że kiedy goście będą mieli obolałe ręce po pieleniu, strzyżeniu drzew
i przesypywaniu żwirku, będą chcieli kupić nowe rękawiczki.
Sama nie wiem, Paco.
Obawiam się, że same rękawiczki to trochę za mało.
A kupiłabyś mi nowe rękawiczki? Co?
Wszystkie te koktajle owocowe miałyby zabawne nazwy
na przykład Razzamatazz albo Mango-a-Go-Go.
A w razie choroby mogłabyś kupić małe bomby witaminowe
albo bogate w składniki odżywcze mieszanki z trawą pszeniczną.
Sama nie wiem, Lupe.
Ludzie raczej nie zapłacą pięciu dolarów za picie trawy.
Pożałujesz tego.
Więc po prostu kolejna lodziarnia?
Tak. Zimna jak lód...
Na patyku!
Mały kęs! Skąd wiesz, że tego nie lubisz, jeśli nie spróbujesz?
Nie lubię szpinaku. Wątpię, żeby dolanie ciepłej śmietanki pomogło.
Daj spokój. Szpinak dodaje nam sił!
Będziesz jak Popeye. Macie tu Popeye'a?
Chodzi pani o Popeye?
Chyba nie mówimy o tym samym, kochanie.
No już. Jeden kęs.
Mówiłam.
Och, nie.
Nie możesz go użyć. Jest brudny. Pomogę ci.
Porzucenie matki w Dniu Matki to jedno.
Ale zupełnie czym innym było zdradzanie mojej mamy z inną mamą.
Proszę.
Przepyszne!
To co z pracą?
Och, racja. To.
Alejandro Vera chce, żebyśmy przemalowali cały hotel,
co oznacza, że stajemy przed bardzo trudnym wyborem.
To inne kolory niż te, które mamy teraz?
- One się od siebie różnią? - Nie mogłyby się bardziej różnić.
To róż łososiowy, a to flamingowy.
To się wydaje absurdalne,
ale ten cały Vera podważa wszystko, co robię.
Tak jakby uważał, że kobieta w biznesie nie wie, co robi.
Co o tym myślisz?
Ten?
Flamingowy! Zgadzam się. Dużo lepszy niż ten okropny łososiowy.
To też flamingowy. To ten sam kolor.
Wzięłam dwie próbki flamingowego.
Máximo, dziękuję. Co za ulga. Komu potrzebny Chad, skoro mam ciebie?
Może zdjęcie?
- Nie wiem, czy... - Czemu nie?
Chwileczkę. Gotowe!
Dobrze! Uśmiech.
Trochę bliżej. I gotowe.
Powiedzcie: „Wesołego Dnia Matki!”.
Tak cię to bawi?
Lubię te części, w których wychodzisz na idiotę.
Jeśli chcesz, możesz kontynuować opowieść tam.
I może spróbujesz?
Sprawdź, czy jest dość limonki jak na twój gust.
To będzie zaszczyt.
Nie przesadzałabym. Po prostu nie chcę skarg przy kolacji.
Hej! Wygrywałem.
Zmiana kierunku, druga, strata kolejki, Uno, cztery karty. I już.
Wróćmy do sklepu z płytami.
Moja ulubiona piosenka? Sama nie wiem.
Ciężko wybrać jedną. Chyba „We Got The Beat”.
- Komiczne. - Właśnie.
Bo...
- Bo jest taka zgrana? - Tak!
Zgadzam się.
Przeszłaś mój test.
Cóż, mam dobrą nauczycielkę.
Co powiedziałaś mamie? No wiesz, żeby wywinąć się z Dnia Matki.
Nic. Jest na jakimś raucie na cześć burmistrza czy coś takiego.
Chyba nawet nie wie, że jest Dzień Matki.
Gdyby ktokolwiek z nas miał dobrą matkę, nie byłoby nas tu.
Nie spędzalibyśmy Dnia Matki w kolejce, prawda?
Sara powinna być zachwycona.
Dzięki tej dziewczynie uśmiechała się po raz pierwszy od rozstania z Robertą.
Ale nagle jej zupa nabrała posmaku kłamstw.
Wybacz. Muszę iść.
- Jestem Sara. - Aida.
Ktoś tu jutro zje na lunch kanapkę ze stekiem.
Zdjęcie.
KOCHAM CIĘ, MAMUSIU!
O Boże! To takie urocze.
Naprawdę, panno Davies? To urocze?
- Tu jest napisane: „Kocham cię, mamusiu”. - To słodkie.
To nie jest słodkie.
Nie jest pani moją mamusią. To z nią powinienem jeść lunch.
To ją quiero.
Bardzo przepraszam.
To ja przepraszam. Nie powinienem tak mówić.
Nie szkodzi. Masz prawo być zły.
Zwykle w takich chwilach polegałam na Chadzie.
Vera kwestionuje każdą moją decyzję.
Podjęła pani świetną decyzję z różem flamingowym.
Wiemy, że łososiowy jest lepszy.
Po prostu... Tęsknię za moim Chadem.
Nigdy nie widziałem Diane tak bezbronnej.
Skupiałem się na tym, co ten lunch znaczył dla mnie
i nie pomyślałem, co mógł znaczyć dla niej.
Nie wiem, gdzie jest Chad, ale gdyby tu był,
powiedziałby, że jest pani świetną szefową z doskonałym instynktem.
Proszę nikomu nie pozwalać kwestionować swoich decyzji.
Dziękuję, Máximo.
Może mógłbym zaczekać na deser.
Nigdy nie jadłem płonących bananów.
Nie, Máximo. Musisz już iść.
Idź do swojej prawdziwej mamy.
Biegnij do niej.
Kto zamawiał margaritę... Dobrze.
Zły dotyk, Eileen.
Hej! Gdzieś ty był? To jakieś szaleństwo.
Czekaj. Ukrywasz się?
Co? Nie. Jak śmiesz?
Upewniam się tylko, że mamy dość ręczników.
Na co? Na powódź?
Dobrze. Robiłem sobie chwilę przerwy. Tego już za wiele. Nawet dla mnie.
Tak, czuję się zbrukany.
Tak to jest być tobą?
Niestety tak. Bycie boskim ciachem to zarazem błogosławieństwo i klątwa.
- Powinienem tam wracać. - Nie.
Nie pozwolę, byś szedł sam.
Nie zostawiamy żadnych basenowych. Idziemy.
Siedźcie. Nie wstawajcie.
Siedźcie! Nie! Zaraz wracam!
Spóźniłem się. Wybrałem pracę zamiast ukochanych ludzi
i miałem z tego tylko uroczego łabędzia z folii.
Przysięgam, jeśli urządzimy klub bokserski, ściągnę Stallone'a na otwarcie.
Nie? Dobra.
Powodzenia. Jest twardsza od Chucka Norrisa.
O nie. Jeszcze ty, Loreno? Nie zniosę kolejnego złego pomysłu.
Tego chętnie wysłuchasz.
Chodź.
Dobra, możesz spojrzeć.
- Ja... Nie wiem, co powiedzieć. - Nikt bardziej nie zasługuje
na to, by zabrać jego kreacje zza wystawy leków na biegunkę.
To takie słodkie.
Wyobrażasz sobie? Mój własny butik.
A jeśli zostaniesz słynną projektantką, znaną w całym Acapulco?
- W całym Meksyku. - Na świecie!
Pisaliby o tobie w czasopismach.
Gwiazdy nosiłyby twoje kreacje na czerwonym dywanie.
O rety. Czyj to projekt?
To Julia González.
Ach, Loreno. To... To takie miłe.
To... To moje marzenie.
Czy to musi być tylko marzenie?
Dobre pytanie.
Panno Davies. Przepraszam. Zabiorę je.
Dlaczego? Wyglądają tu wspaniale.
Czy to jest coś, z czym byś sobie poradziła?
Sprzedawanie sukienek w sklepie z pamiątkami to jedno, ale to...
To poważna sprawa.
Tak, to poważna sprawa. Musiałabym przekształcić przestrzeń,
wypełnić ją kolekcją ubrań, zatrudnić pracowników, pozyskać materiały,
ale dałabym radę.
Jestem tego pewna.
Po prostu... nie mam na to pieniędzy.
Ale ja mam. A zainwestowanie ich w ciebie to najlepszy sposób ich wydania.
Mówi pani poważnie?
Ktoś mi ostatnio przypomniał, że powinnam ufać instynktowi. A więc...
Mówię poważnie.
O Boże. Dziękuję.
Dziękuję.
To ja dziękuję. Nie mogę się doczekać, aż zabłyśniesz.
I aż zadowolonemu z siebie, przystojnemu Verze zrzednie mina.
Ktoś jeszcze zjadł tu lunch ze swoją mamą.
Nie. Ja porzuciłem swoją dla lunchu z Diane.
Jestem najgorszym synem na świecie.
Máximo, nie bądź wobec siebie taki surowy.
Ja dopiero po 30 latach nauczyłem się zachowywać równowagę między oczekiwaniami
Las Colinas i mojej rodziny.
Jak pan do tego doszedł?
Cóż...
Wynająłem kogoś, kto robi wszystko to, czego nie chciałem robić.
Bez urazy, Don Pablo, ale nie chcę czekać tak długo.
Muszę już iść.
Proszę. Teraz będą przyjaciółmi.
Udało się. Wreszcie koniec.
Skąd masz tyle pieniędzy?
Skąd ja mam tyle pieniędzy?
Mówiłem. Błogosławieństwo i klątwa.
A gdybyśmy mogli robić to codziennie?
Gdyby był sposób na to, by rodzice odpoczęli od dzieci?
Chcesz porwać ich dzieci? To trochę zbyt mroczne jak na ciebie.
Co? Nie!
Co gdyby było miejsce, w którym dzieci mogą się pobawić,
kiedy ich rodzice szaleją?
Zbilibyśmy fortunę.
Właśnie!
Héctor, otworzymy pierwszą w historii
Zonę... Strefę dla Dzieci w Las Colinas.
Chwytliwe.
Dobra. Potrzebujemy Joyce...
Musieli pomyśleć nad nazwą,
ale Memo i Héctor mieli wkrótce założyć pierwszy hotelowy klubik dla dzieci.
„Pierwszy klubik dla dzieci”?
Czy cokolwiek z tego, co on mówi, jest prawdą?
To „oparte na prawdziwych wydarzeniach”.
Musisz drobniej siekać.
Umiem siekać czosnek.
- Na pewno? - Tak.
Myślałam, że masz kamerdynera od czosnku.
Owszem, ale obserwuję, jak pracuje.
Mama wróciła do domu. Czuła się przygnębiona, samotna...
A ponieważ Doña Rosita tak szybko poradziła sobie z wieżą z owoców morza,
była też bardzo głodna. Na szczęście...
Wesołego Dnia Matki!
Żałowaliśmy, że zepsuliśmy jej dzień,
więc chcieliśmy uratować wieczór.
Esteban kupił kwiaty, Sara zrobiła kolację,
a ja przyniosłem idealny prezent.
KOCHAM CIĘ, MAMUSIU!
Cudowne. Dziękuję.
Jedzmy. Zrobiłam lazanię.
Nie wierzę. Zrobiłaś kolację?
Nigdy w życiu nie gotowałaś.
Chyba lepiej się czujesz.
To przychodzi falami.
Jedzmy. Jak cudownie. To wygląda przepysznie, kochanie.
- Toast. - Tak, tak.
Nazywają to „Dniem Matki”, ale to tak naprawdę nasz dzień.
Dzień, kiedy przypominamy sobie, jakie to szczęście, że cię mamy.
A wy jesteście moim szczęściem. Kocham was całym sercem.
- Zdrowie. - Dziękuję.
Za prezenty i całą resztę.
Nie wiedziałam, że nauczyłaś się gotować.
Może przygotuję mojarra frita?
- Tak. - Tak, proszę.
Gotowanie jest trudne...
Po prostu od lazanii mam wzdęcia.
Po co to sobie robić?
Chodźcie mi pomóc. Nauczycie się gotować.
W tamten Dzień Matki
przypomniałem sobie, że najważniejsze
jest wspieranie tych, którzy są dla nas ważni.
W przypadku Memo i Héctora chodziło o to, by sobie wzajemnie pomóc
i wymyślić innowację niespotykaną dotąd w branży hotelarskiej.
WITAJCIE W KLUBIKU DZIECIĘCYM
Wygugluję to.
W przypadku Julii
przyjaciółka musiała ją zmotywować, by uwierzyła w siebie.
A Diane musiała zrozumieć, że może liczyć na siebie,
choć nie przeszkadzało jej towarzystwo.
Jeszcze raz dziękuję za te miłe słowa podczas wczorajszego lunchu.
Nie ma sprawy.
Może pani na mnie liczyć.
- Jestem tu, w razie gdyby... - Skąd dochodzi ta muzyka?
Chad?
Mamo.
To znaczy „wróciłem” po południowoamerykańsku.
Tak za tobą tęskniłam.
Broda zostaje?
Zresztą nieważne.
Mamy tyle do nadrobienia.
Jak długo mnie nie było?
Chciałbym ci powiedzieć, czego się tego dnia nauczyłem.
Ale...
Prawdę mówiąc, Palomo,
wciąż uczę się być wsparciem dla ludzi, których kocham.
Okej.
Po prostu „okej”?
Opowiedziałem ci piękną historię,
w której pojawia się przygotowane przez ciebie danie.
Wybacz, ale to nie lada wyczyn.
Słuchaj, ujmę to w prosty, zrozumiały sposób.
Nie potrzebuję twoich historii, tato.
Nie potrzebuję twojej pomocy przy smażeniu ryby.
Prawdę mówiąc, niczego nie potrzebuję.
Nie od ciebie.
Wiem, że mnie nie potrzebujesz.
Ale ja potrzebuję ciebie.
Posłuchaj... Chodź.
Wiem, że nie jestem idealny. Daleko mi do tego. Ale...
Cała ta podróż z Hugo...
Staram się być lepszy.
Wiem, że wiele mnie ominęło. Wiem o tym.
Po prostu nie chcę więcej stracić.
Rozumiem to,
ale nie oczekuj, że wszystko się zmieni, bo przygotowaliśmy razem jedno danie.
Jeszcze go nawet nie spróbowałaś.
Śmiało. Spróbuj. No już.
I co?
- Przepyszne. - Widzisz?
Jest świetne, a bardzo chciałam, żeby było okropne.
Mogę spróbować częściej cię zapraszać.
Mamy dużo do nadrobienia.
Tak. Dużo.
Hej...
Złapałem go przed domem, próbował się włamać.
Dzwonić na policję, czy po prostu się nim zająć?
Co? Nie. Puść go.
Nie próbował się włamać. On tu mieszka.
Więc... To twój...
Mąż.
Wyszłaś za mąż?
No to chyba nadrobiliśmy.
Miło cię poznać, Máximo.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK