Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪ยินดีต้อนรับครับ ทุกคนกำลังรอหนังเริ่มฉาย
‪และเจ้าสาวคนนี้กำลังรอให้เจ้าบ่าวมาถึง
‪ญาติเจ้าบ่าวมากันแล้ว เร็วเข้า ไปกันเถอะ
‪ดูสิ มาโน่นแล้ว
‪คุณจะได้พบกับคู่รักมากมายที่นี่
‪บ้างก็อยู่กับครอบครัว บ้างก็หนีตามกันมา
‪มีทั้งตัวอย่างของรักแรกพบและการคลุมถุงชน
‪ดังนั้น ขอให้ท่านสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ ‪ถอดรองเท้าออกด้วยครับ
‪กรุณาโค้งคำนับ
‪ที่นี่คือเทวาลัยมีนากษีสุนทเรศวร
‪ตามที่ตำนานว่าไว้
‪สุนทเรศวรหรือที่รู้จักกันในชื่อศิวะ
‪มีนากษีหรืออีกชื่อหนึ่งคือปารวตี
‪ศิวะดั้นด้นมาถึงมธุไรเพื่อแต่งงานกับเธอ
‪คนทั้งโลกมารวมตัวกันเพื่อร่วมงานแต่งนี้เลย
‪กล่าวได้ว่ามีนากษีสุนทเรศวร ‪เป็นเทวาลัยประจำมธุไรที่เก่าแก่
‪และสำคัญมาก
‪ส่วนนี่คือผมเอง สุนทเรศวร
‪และภรรยาผม มีนากษี
‪ว่ากันว่าในชีวิตคู่ทุกคู่นั้น ‪สวรรค์ต้องเข้ามาแทรกแซงเรื่องหนึ่ง
‪คู่เราเจอสองเรื่องเลยล่ะ
‪เรื่องหนึ่งจากสวรรค์และอีกเรื่องหนึ่งจาก…
‪เขานี่แหละ
‪จริงๆ แล้ว ถไลวา ‪ไม่ได้ต่างจากเทพเจ้าเท่าไรหรอก
‪อย่าว่าแต่เทวาลัยเลย ‪มีคนเอารูปเขาไปทำมีมแล้วด้วยซ้ำ
‪เขาอยู่ตรงนั้นตรงนี้ ทั่วไปหมด
‪ทุกแห่งหนนั่นแหละ
‪ส่วนผมนี่ต่างจากเขาลิบลับ
‪คนละขั้วกันเลย
‪เพราะงั้นมาดูกัน
‪ว่าสวรรค์จะแทรกแซงให้ชีวิตคู่ของเรา ‪เป็นไปได้และพิเศษยังไงบ้าง
‪มีนากษี
‪มีนากษี นี่มันอะไรกัน
‪ครอบครัวเจ้าบ่าวมาดูตัวลูก
‪ทำไมมัวมาจัดภาพรชนีกานต์ ‪แล้วยังไม่ยอมเตรียมตัวอีก
‪แม่ หนูก็เรียบร้อยแล้วนี่ไง
‪แต่การเตรียมห้องให้พร้อมก็สำคัญ
‪พอแม่บอกว่าได้เวลาคุยกันตามลำพัง
‪เราจะมาที่ห้องนี้ใช่ไหม
‪ห้องหนูก็ควรแสดงถึงตัวหนูสิ
‪ก็ได้ ไปกันเลยไหม
‪ว่าแต่ใครมาคะ
‪แม่ส่งข้อมูลเขาให้แล้วนี่
‪แม่ส่งมาตั้งเยอะ แล้วหนูจะจำทุกคนได้ยังไง
‪กฤษณะหรือศรีนิวาสเหรอ
‪กฤษ…
‪ตายจริง แม่เองก็ลืมแล้วเหมือนกัน
‪- คุณตา ‪- คุณตา
‪อย่าทำหน้าประหลาดต่อหน้าพระแม่สิ
‪ขอท่านช่วยให้การผูกสัมพันธ์นี้ราบรื่น
‪พอได้แล้วลูก
‪สวัสดี ว่าไง ปราสุ
‪ฉันกำลังจะไป ขอเวลาห้านาที
‪ชาลินี ไม่ใช่นะ ที่ประจำต่างหาก
‪- สิบสามคูณหนึ่งได้เท่าไร ‪- สิบสาม
‪- สิบสามคูณสองล่ะ ‪- สามสิบหก
‪สิบสามคูณสาม
‪เล่นเกมเสร็จเดี๋ยวตอบ
‪"ราสุเตรียมตัวสอบพรุ่งนี้หรือยัง"
‪ราสุเตรียมตัวสอบพรุ่งนี้หรือยัง
‪ผมพยายามติวให้ แต่…
‪ราสุ ตั้งใจอ่านหนังสือสิ
‪สุนทร สวดเสร็จหรือยัง พี่ชายเธอเรียกน่ะ
‪นี่ เสลวา เอาดอกไม้ขึ้นมาข้างบนเลย
‪ปูชิตา เอาเหรียญในตู้มาให้หน่อย
‪ดูดีนะ เสื้อเชิ้ตสีฟ้า หล่อมาก
‪ฟังนะ เก็บนี่ไว้ในกระเป๋าสตางค์ให้ดี
‪ตอนที่พ่อไปหาแม่
‪ในกระเป๋าเขามีแค่เหรียญนี้
‪ตอนนั้นเขายังไม่ได้ทำงานมั่นคง
‪ทางบ้านแม่ตั้งมาตรฐานสูงกว่าครอบครัวเรามาก
‪แต่ถึงอย่างนั้นแม่ก็ยังเลือกพ่อเรา
‪แล้วท่านก็แต่งงานกัน
‪ตอนพี่ไปหาปูชิตา…
‪ใช่ พี่พกเหรียญนี้ไปด้วย
‪ผมรู้แล้ว
‪อย่าคิดมากไป
‪คิดดูสิ ฉันยังยอมรับเขาเลย
‪เหรียญนี่ต้องมีอะไรแน่
‪วามัน
‪ชักจะหิวแล้วสิ
‪แกคุยกับคนที่บริษัทจัดหาคู่หรือยัง
‪ครับพ่อ เดี๋ยวโทรเลย
‪- ปูชิตา ไม่มีปายะซัมเหลือเหรอ ‪- ไม่มี ราสุกินหมดแล้ว
‪ราสุ ขึ้นรถได้แล้ว
‪ท่านครับ ขอแค่ห้านาที
‪พอเขาท่องสูตรคูณแม่ 13 ได้…
‪ให้ไปท่องในรถ
‪ในรถเนี่ยนะ แล้วผมจะทำอะไรในรถล่ะ
‪นายเป็นครูสอนพิเศษนี่
‪- น่าจะช่วยตัดสินใจได้ มาเลย ‪- ท่าน…
‪มาเลย
‪สุนทร
‪ครับพ่อ
‪ถ้าเขาถามเรื่องงาน แกจะตอบว่ายังไง
‪ผมจะตอบว่าผมเรียนจบวิศวะเมื่อปีที่แล้ว
‪และหางานมาตั้งแต่นั้น
‪- จะบอกงั้นเลยเหรอ ‪- ใช่
‪จะบอกว่าแกตกงานมาเป็นปีเนี่ยนะ
‪เขาจะคิดว่าแกโง่น่ะสิ
‪ก็โง่แหละ แต่พวกเขาไม่จำเป็นต้องรู้ไง
‪บอกไปว่าแกเรียนจบวิศวะเมื่อปีก่อน
‪แล้วกำลังรอโอกาสดีๆ อยู่
‪ระหว่างนี้ก็ช่วยทางบ้าน ‪ดูแลธุรกิจส่าหรี เข้าใจไหม
‪แต่พ่อ ถ้าเขาถาม ‪รายละเอียดยิบย่อยของส่าหรี…
‪บอกไปตามตรงเลยว่า ‪แกอับอายที่ทางบ้านทำธุรกิจนี้
‪ไม่เห็นค่าในสิ่งที่ตัวเองมี ‪แล้วเที่ยวตามหาสิ่งที่ไม่มี
‪- ราสุ สองคูณสองได้เท่าไร ‪- สี่
‪- ห้าคูณสอง ‪- สิบ
‪แล้วสิบสามคูณเจ็ดล่ะ
‪ใครจะไปรู้ว่าสิบสามคูณเจ็ดได้เท่าไร
‪แม่ สิบสามคูณเจ็ดได้เท่าไร
‪ราสุ แม่เก่งภูมิศาสตร์นะ
‪พ่อต่างหากที่เก่งเลข
‪ผมขับรถอยู่ อย่าทำเสียสมาธิ พ่อตอบหน่อยครับ
‪ฉันจะเสียเงินตั้งเยอะให้มันเรียนวิศวะไปทำไม
‪สุนทรตอบสิ
‪เรื่องนั้นเกี่ยวอะไรกันล่ะ
‪น่าจะอยู่แถวนี้นี่นา
‪น่าจะงั้นเหรอ คนที่บริษัทจัดหาคู่ล่ะ
‪หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ ‪ในขณะนี้ กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้ง
‪เขาต้องให้ที่อยู่ไว้สิ
‪บ้านเลขที่ล่ะ
‪เราจะหาบ้านเจอได้ยังไง
‪อือ
‪- คุ้นๆ ว่า 36 นะ ‪- สามคูณหกเป็น 36 ใช่ไหมครับ
‪สวัสดีครับ
‪เขาเห็นรัสมาลัยแล้วอดใจไม่ไหวน่ะค่ะ
‪อร่อยมากเลย
‪ทำจากกล้วยเหลืองใช่ไหมครับ
‪ขอผมแนะนำได้ไหม
‪คราวหน้าใช้กล้วยนากแทนกล้วยเหลืองนะ
‪กล้วยนากหวานน้อยกว่ากล้วยเหลืองไงล่ะ
‪แล้วก็มีรสเลมอนนิดๆ ด้วย
‪ไปชิมที่ฮาริเมสดูก็ได้นะครับ
‪ใช่
‪เราเปิดร้านส่าหรีที่นั่นตั้งแต่ปี 1967 ด้วย
‪โอ้โฮ เหรอครับ
‪ขอโทษค่ะพ่อ หนูอยู่ข้างในแล้วเบื่อๆ
‪น่าจะให้ทั้งสองคนคุยกันเองสักเดี๋ยวนะ
‪พาเขาไปที่ห้องสิ
‪คือเอาแต่นั่งเขินกันอยู่แบบนี้ ‪คงไม่ได้อะไรหรอกนะ
‪มาโยนเหรียญกัน
‪ใครชนะจะได้ถามคำถามแรกก่อน
‪โธ่เอ๊ย
‪เราลืมเลือกหัวกับก้อย
‪คุณก่อนเลย
‪สุภาพบุรุษก่อน
‪ฉันรู้ว่าคุณตื่นเต้น
‪ฉันชอบทำให้คนตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม
‪ถอดเสื้อคลุมออก
‪ถอดเสื้อคลุมออกสิ
‪การแต่งงานเป็นธรรมเนียม ‪ธรรมเนียมแห่งความสัมพันธ์
‪ความเกี่ยวดองกัน ความเชื่อใจ ‪มิตรภาพและความรัก
‪ทำไมเราต้องพิจารณาคุณคะ
‪คุณครับ เพราะผมเป็นวิศวกรไงล่ะ ‪วิศวกรจะเป็นสามีที่ดีที่สุด
‪ยังไง
‪เราไม่ยอมแพ้ง่ายๆ
‪ทั้งด้านวิศวกรรมหรือความสัมพันธ์
‪พอตกลงใจแล้ว เราก็จะทำให้สำเร็จ
‪เราแก้ปัญหาเก่งมากเลย
‪พอรู้คำตอบ เราจะหาทางไปถึงตรงนั้นให้ได้
‪เราเชี่ยวชาญด้านการบริหารเวลา
‪ไม่ว่าจะเป็นการเตรียมสอบจนโต้รุ่ง ‪หรือทำให้ผู้หญิงประทับใจตอนออกเดต
‪ไม่มีใครทำได้ดีกว่าวิศวกรแล้ว
‪มาสัมภาษณ์กันต่อเพื่อตัดสิน ‪บุคลิกภาพและทักษะการสังเกตของคุณ
‪คุณถามได้สามข้อค่ะ
‪โอเคครับ
‪ผมอยากทราบคุณสมบัติและจุดมุ่งหมาย ‪ของผู้สัมภาษณ์ครับ
‪ฉันเพิ่งเรียนจบคณะบริหารธุรกิจ
‪ตอนนี้อยากทำงานในบริษัทเล็กๆ ‪ที่ฉันมีโอกาสได้ทำงานสำคัญมากมาย
‪ดีกว่าอยู่บริษัทใหญ่แล้วไม่ค่อยได้ทำอะไร
‪คุณเป็นแฟนคลับรชนีกานต์เหรอ
‪ไม่ใช่แค่รชนีกานต์นะ ‪เขาคือซูเปอร์สตาร์รชนีกานต์
‪ฉันดูหนังเขาในวันแรกที่เข้าฉายตลอด
‪คุณก็ชอบเหรอ
‪เปล่าหรอก
‪ที่จริงผมไม่ชอบดูหนัง
‪ดูแล้วง่วงน่ะ
‪(แฟนคลับรชนีกานต์)
‪คุณชอบสีฟ้าเหรอ
‪สีนี้ปลอดภัยดีไง
‪ไม่มีใครชมหรือวิจารณ์อะไร
‪อุวไม กาวินาร์
‪คุณชอบอ่านหนังสือเหรอ
‪ค่ะ ฉันอ่านอะไรก่อนนอนทุกวัน
‪คุณชอบอ่านอะไร
‪ผมชอบเล่นบุ๊กคริกเก็ตน่ะ
‪ผมนิสัยไม่ดีอยู่อย่าง
‪ต้องกินของหวานหลังของคาวหรือไม่ก็ก่อน
‪แล้วก็เอาอีก
‪บางครั้งระดับน้ำตาลเขา ‪ถึงได้พุ่งเกิน 200 ไงคะ
‪ที่จริงผมสอนทุกวิชา ‪แต่คณิตศาสตร์นี่งานถนัดเลยครับ
‪ผมติวให้สุนทเรศวรตอนสอบเข้าไอไอทีด้วย
‪แต่ติดตรงที่เขาดันสอบไม่ติดนี่สิ
‪สุนทเรศวรเหรอ
‪สุนทเรศวรลูกผมไง
‪- แต่มีนากษี… ‪- มีนากษีเหรอ เราจะมาพบสาคาริกะ…
‪สวัสดีครับ
‪หน้าสี่แปลว่าสี่แต้ม
‪หน้าสองคือสองแต้ม
‪ส่วนศูนย์ก็ตกรอบไป
‪ขอโทษครับ ผมไม่รู้เรื่องหนังสือเลย
‪ไม่เป็นไรค่ะ พูดเรื่องส่าหรีให้ฟังก็ได้
‪ที่จริงเราโกหกครับ
‪ผมไม่สนใจธุรกิจส่าหรีของทางบ้านเลย
‪ผมชอบโค้ดดิ้งมาก
‪แต่ก็ยังหางานไม่ได้
‪บอกไปคุณคงไม่เชื่อ ‪พ่อยังให้เงินค่าขนมผมอยู่เลย
‪เขากำหนดเวลาให้ผมหกเดือน
‪ถ้าผมหางานไม่ได้
‪ผมก็ต้องช่วยงานที่บ้าน
‪ได้ครับ
‪โอเค แล้วผมจะโทรไป
‪บริษัทจัดหาคู่โทรมา
‪พอดีมือถือเขาแบตหมด
‪พ่อครับ
‪ผมว่าคงมีเรื่องเข้าใจผิดกันแล้ว
‪เขารออยู่แถวบ้านเลขที่ 76 มาครึ่งชั่วโมงแล้ว
‪เจ็ดคูณหกได้ 76 ใช่ไหม
‪สวัสดีครับ
‪ฉันชอบกระบองเพชรมาก
‪มันช่วยฟอกอากาศในห้อง
‪มันอยู่เป็นนะ ภายนอกแข็งแกร่ง ภายในอ่อนโยน
‪ไม่ต้องรดน้ำทุกวัน
‪ไม่ต้องกลัวใครจะปองร้าย
‪เราไม่ต้องหึงหวงหรือกลัวโดนทิ้ง
‪- สุดยอดความสัมพันธ์ ‪- สุดยอดความสัมพันธ์
‪อา รีบไปกันเถอะ
‪เรามาผิดบ้าน
‪วามันลูกผมทำเราสับสนไปหมด
‪ลูกผมงี่เง่าทั้งคู่ครับ
‪ไปกันเถอะ
‪เราคุยกันเยอะมากแต่ไม่ทันได้แนะนำตัวเลย
‪ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฉันชื่อมีนากษี
‪ผมสุนทเรศวร ยินดีที่ได้รู้จักครับ
‪สุนทร ไปกันเถอะ
‪ขอโทษด้วยครับ คุณกันปตี
‪- ไม่เป็นไรครับ ‪- ขอโทษครับ
‪ท่านสุนทเรศวรมาขอมีนากษีแต่งงานด้วยตนเอง
‪ไม่มีใครผิดหรอก
‪สวรรค์ลิขิตแล้ว
‪รีบหาฤกษ์แต่งกันเถอะ
‪แล้วให้มีนากษีและสุนทเรศวร ‪แต่งงานกันที่เทวาลัยมีนากษีสุนทเรศวร
‪แต่พ่อคะ…
‪เราไม่ควรฝืนลิขิตสวรรค์ได้
‪พ่อหนุ่มนี่เป็นคนดี
‪ครอบครัวนี้ก็ดี
‪ที่เหลือก็อยู่ที่ทั้งคู่แล้วล่ะ
‪นี่
‪ไปบ้านเลขที่ 76 ที่อยู่ถัดไปสามซอยสิ ‪สาวบ้านนั้นก็น่ารักอยู่นะ
‪กลิ่นอายความคิดฉันเปรียบดั่งหญ้าฝรั่น
‪พร้อมสัมผัสอันนุ่มนวลนั้น
‪หัวใจฉันเบิกบานดั่งดอกไม้
‪ผูกไขว้เป็นโบ
‪ฟังสิ ที่รัก
‪ฟังนะ ที่รัก
‪ระฆังวิวาห์ดังก้อง
‪ดวงตาสีเข้มของเธอคู่นั้น
‪แลเห็นความฝันของฉัน
‪เสียงหัวเราะของเธอดังก้องไป
‪บรรยากาศสดใสขึ้นทันใด
‪ใบหน้าเธอสุกสว่างดั่งดวงจันทร์
‪ฉันพลันตระหนักว่าเธอนั้นคือทุกอย่าง
‪พวกเขาแต่งงานกัน เมื่อนานมาแล้ว
‪นี่เป็นการพบกันในชาตินี้ไง
‪ทันทีที่ฉันเห็นมีนากษีก็รู้เลยว่าเราจะเข้ากันได้ดี
‪เธอเป็นแฟนรชนีกานต์ ส่วนฉันเป็นแฟนดานุช
‪ฟ้าลิขิตให้เรามาดองกันค่ะ
‪ผมไม่เชื่อในการแต่งงานหรอก
‪แต่คุณอาไม่ค่อยมีเพื่อน
‪เพราะงั้นเราควรสนับสนุนเขานะ
‪มีนากษีทั้งใจเย็นและอ่อนหวาน ‪เหมือนชิการ์ถันดาถ้วยนี้เลย
‪ไปเอาเองสิ อร่อยนะ
‪สุนทรเป็นคนช่างคิด
‪เขาต่างจากเราทุกคนค่ะ
‪เขาไม่เหมือนใคร
‪กลิ่นอายความคิดฉันเปรียบดั่งหญ้าฝรั่น
‪พร้อมสัมผัสอันนุ่มนวลนั้น
‪หัวใจฉันเบิกบานดั่งดอกไม้
‪ผูกไขว้เป็นโบ
‪ดวงตาของฉัน
‪เฝ้ามองหาเธอตลอดเวลา
‪ฉันเก็บรักษาความรักทั้งหมดที่มีไว้ในดวงตาคู่นี้
‪ขอให้สายลม
‪พัดผ่านผ้าคลุมหน้าฉัน
‪แล้วพาฉันไปหาที่รัก
‪ผู้เป็นที่รักของฉัน
‪ความฝันเล็กๆ ผุดขึ้นในใจฉัน
‪ใจฉันเต้นตามจังหวะของค่ำคืนนี้
‪กลิ่นหอมของไม้จันทน์
‪พันผูกทุกค่ำคืนของเราเอาไว้
‪ดวงตาสีเข้มของเธอคู่นั้น
‪แลเห็นความฝันของฉัน
‪เสียงหัวเราะของเธอดังก้องไป
‪บรรยากาศสดใสขึ้นทันใด
‪ใบหน้าเธอสุกสว่างดั่งดวงจันทร์
‪ฉันพลันตระหนักว่าเธอนั้นคือทุกอย่าง
‪เสียงหัวเราะของเธอดังก้องไป
‪บรรยากาศสดใสขึ้นทันใด
‪มุราคามิ
‪ผมกะจะซื้อของเฉตัน บากาต
‪แต่มุไกแนะนำให้ผมซื้อมุราคามิมาให้คุณ
‪น้องสาวคุณฉลาดนะ
‪- เธอเป็นหมอไง ‪- หมอฟันต่างหาก
‪(ด้วยรัก ความตาย และหัวใจสลาย)
‪ทำไมเราถึงดื่มนมขมิ้นในคืนแรก
‪สิ่งที่เราต้องทำตอนนี้ แต่ยังไม่ได้ทำ
‪มันเอาไว้ช่วยให้ทำสิ่งนั้นได้ดีไง
‪งั้นฉันดื่มด้วยดีไหม
‪ถ้าจะให้สกู๊ตเตอร์วิ่งได้ราบรื่น ‪ยางทั้งสองเส้นต้องมีลมเท่ากันสิ
‪ไม่งั้นอาจเกิดอุบัติเหตุได้
‪ได้เลย คุณดื่มด้วยก็ดีนะ
‪นี่
‪หมดแล้ว
‪มาลองกัน
‪ดูว่ามันจะได้ผลไหม
‪มีอะไรเหรอ
‪พรุ่งนี้เช้ามีสัมภาษณ์งานน่ะ
‪ผมเพิ่งได้รับอีเมล
‪เดลต้าพลัสเทคโนโลยี ‪กำลังหาเด็กฝึกงานมือใหม่อยู่
‪เด็กฝึกงานเป็นมือใหม่อยู่แล้วนี่
‪ไม่นะ สมัยนี้แม้แต่เด็กฝึกงาน ‪ก็เข้ามาพร้อมประสบการณ์
‪แต่โชคดี ที่นี่ไม่ขอประสบการณ์การทำงาน
‪ผมรีบเตรียมตัวดีกว่า
‪ใช่
‪ที่จริงมีเวลาห้าชั่วโมงก่อนไปสัมภาษณ์
‪ผมจะอ่านหนังสือสองชั่วโมง ‪แล้วไปอยู่กับคุณสามชั่วโมง
‪ไม่ก็อ่านหนังสือสามชั่วโมง ‪แล้วไปอยู่กับคุณสองชั่วโมง
‪แล้วแต่คุณเลย
‪ตั้งใจทำเรื่องสำคัญเถอะ
‪นั่นสินะ
‪ดูนี่สิ
‪งานแต่งของปูชิตากับวามันก็แบบนี้
‪แค่เขียนชื่อยากตรงไหนกัน
‪มีอะไรเหรอคะ
‪นี่ไง เขียน "ส.ม." แทนที่จะเป็น "ม.ส."
‪เหยือกพวกนี้มาจากบ้านมีนากษี ‪ดังนั้นชื่อเธอก็ควรขึ้นก่อนสิ
‪แล้วยังไงคะ คุณป้า
‪มันก็แค่เหยือก
‪จะเป็นมีนากษี สุนทเรศวร ‪หรือสุนทเรศวร มีนากษี
‪ถึงชื่อฉันจะมาทีหลัง ‪ฉันก็จะใช้มันชงกาแฟให้คุณป้าอยู่ดีค่ะ
‪มานี่มา
‪มาสิ
‪สุหสินี ลูกสะใภ้เธอเป็นดารานะ
‪ดาราที่ไหน มีนากษีเป็นซูเปอร์สตาร์ต่างหากค่ะ
‪หัวข้อการสนทนากลุ่มวันนี้คือ
‪"ทำไมมีแมลงสาบในครัวของฉัน"
‪- ผมคิดว่า… ‪- แมลงสาบ
‪- คือความเกลียดชังที่เราก่อขึ้นในประเทศ ‪- เห็นด้วยครับ
‪- ต้องโทษระบบทุจริตครับ ‪- ไม่ใช่ค่ะ
‪ยังมีผู้สมัครที่เหมาะสมอีกหลายคน
‪ทำไมเราต้องเลือกคุณล่ะคะ
‪คุณครับ คนอื่นเป็นยังไงผมไม่ทราบ
‪แต่คุณสมบัติทั้งหมดของผมอยู่ตรงหน้าคุณแล้ว
‪เราควรเริ่มต้นด้วยความซื่อสัตย์นะ
‪คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ คุณสุนทเรศวร
‪ทำไมยิ้มหน้าบานเลยล่ะ
‪นี่ของคุณ เจอในถังขยะ ‪เหมือนจะมาจากอีกบริษัทนะ
‪น้ำตาลพอดีไหม
‪ไม่ถามบ้างเหรอว่าอยู่นี่วันแรกฉันเป็นยังไง
‪คุณไม่เคยอยู่บ้านครอบครัวใหญ่ใช่ไหม
‪อยากอยู่มาตลอดแต่ไม่มีโอกาสเลย
‪ที่จริงการอยู่ในบ้านครอบครัวใหญ่ ‪ดีที่สุดตรงที่เราจะไม่เหงาไง
‪มีอะไรเหรอ
‪ผมได้งานที่บังคาลอร์แล้ว
‪เยี่ยมเลย
‪สุนทร แกจะรีบไปไหน ทำไมไม่ไปสัปดาห์หน้าล่ะ
‪ผมยังไม่ได้งานครับ
‪พรุ่งนี้มีปฐมนิเทศ แล้วต้องฝึกงานอีกหกเดือน
‪นี่บริษัทอะไร เขาทำอะไร หาข้อมูลดูหรือยัง
‪แกคิดจะย้ายไปไหนไม่รู้ ‪จะได้ไม่ต้องช่วยงานที่บ้านใช่ไหม
‪พ่อ บริษัทนี้ดีมากนะ ‪ผมจบปริญญาตรีตรงสายที่เขาต้องการเลย
‪สุนทร ถ้าฉันเจอว่าบริษัทนี้มีอะไรไม่เข้าท่าล่ะก็
‪ฉันจะดึงหูแกกลับมาที่นี่
‪แล้วให้แกเย็บชายผ้าส่าหรีทั้งปีเลย
‪ขอเตือนนะ
‪พ่อ
‪งานนั้นมันชวนงงเกินไป
‪ป่านนี้ผมยังทำไม่เป็นเลย
‪ขอทีเถอะ
‪สุนทร ขอบกางเกงในลูกยานหมดแล้วนะ
‪ขอผมเก็บของเงียบๆ เถอะนะ
‪เดี๋ยวลืมเอาอะไรไปแล้วจะยุ่ง
‪- ก็ได้ ‪- ขอร้องล่ะ
‪มีนากษี อย่าเพิ่งไป
‪คุณเอานี่ไว้ใส่นะ
‪ฉันรู้ว่าสีแบบนี้ไม่ปลอดภัย ‪แต่ก็มีไว้…
‪เพื่อความปลอดภัยนะ
‪อันนี้จะใช้อะไรได้
‪คุณเอามาจากบ้านนี่
‪เก็บไว้ที่นี่แล้วจะใช้อะไรได้ล่ะ
‪เราเหลือเวลาอีกเท่าไร
‪มีเวลาห้าชั่วโมงก่อนรถไฟออก
‪ถ้าจะให้ดีแล้ว ผมควรเก็บของสองชั่วโมง ‪แล้วอยู่กับคุณสามชั่วโมง
‪ครั้งแรกของเราทั้งที ‪เราก็น่าจะใช้เวลานานเป็นพิเศษ ว่าไหม
‪หรือให้ผมเก็บของสามชั่วโมง ‪แล้วอยู่กับคุณสองชั่วโมงดี
‪ที่จริงผมยังไม่ได้ทำสิ่งที่ควรทำ
‪เป็นอะไรไป คุณไม่อยากจูบเหรอ
‪ยกมือออกจากกระเป๋าก่อน
‪ขอโทษนะ ผมขอโทษ
‪คุณเคยจูบใครไหม
‪ไม่เคย
‪แต่ผมฝึกมาดีเลยนะ แล้วคุณล่ะ
‪ไม่เคยค่ะ
‪แต่ฉันว่า…
‪จูบแรกน่าจะเป็นที่จดจำ
‪เหมือนในหนังไงล่ะ
‪ครั้งแรกยังเก่งขนาดนี้
‪ร้ายไม่เบานะเราเนี่ย
‪สุนทร
‪ท่อน้ำที่ระเบียงแตก
‪น้ำรั่วมันเข้าห้องพ่อ
‪โดนขัดจังหวะเลย
‪ขอโทษนะ
‪สุนทร
‪พ่อ เอสสองๆ
‪- นี่เหรอ ‪- ใช่ นี่แหละ
‪- สุนทร ส่งของให้พี่ ‪- จะไปไหน ให้น้องไปเอง
‪เอาน้ำมาด้วยไหม
‪พ่อ ใส่แว่นด้วย
‪ไปเลย เอากระเป๋าไปเก็บ
‪ผมชอบยืนฟังเพลงตรงประตูรถไฟที่กำลังวิ่ง
‪- บ๊ายบาย ส่งข่าวมาด้วย ‪- กินข้าวให้ตรงเวลา ส่งข่าวมานะ บาย
‪- ถึงแล้วบอกด้วยนะ ‪- บ๊ายบายครับอา
‪(ไซสเปซ)
‪สิ่งที่คุณสนใจบ่งบอกความเป็นคุณที่แท้จริง
‪ไซสเปซเทคโนโลยี ‪ต้องการชายหญิงโสดมากกว่าเพราะว่า…
‪ผมชอบแบบนั้น
‪มันไม่ชอบด้วยกฎหมายแต่นี่เป็นบริษัทของผม
‪มาสาย 27 นาที
‪- ขนาดยังไม่ได้เริ่มงานวันแรกนะ ‪- ขอโทษครับ
‪ผมเพิ่งแต่งงานเมื่อสองวันก่อน
‪เมื่อวานภรรยาผมเจอจดหมายคุณในถังขยะ
‪พออ่านจบ ผมก็ขึ้นรถไฟด่วนบังคาลอร์ ‪เที่ยวหกโมงเช้ามาเลย
‪นี่มาจากสถานีเลยครับ
‪ยังไม่ได้แปรงฟันด้วย
‪- คุณชื่ออะไร ‪- สุนทเรศวรครับ
‪คุณคงโกหกไม่เป็น หรือไม่ก็มีอารมณ์ขันใช้ได้
‪ผมถูกใจทั้งคู่แหละ เชิญครับ
‪เอาล่ะ มาต่อกัน
‪ผมไม่ได้ก่อตั้งบริษัทนี้เพื่อทำกำไร
‪บริษัทนี้มีไว้เพื่อดึงพรสวรรค์ที่มีอยู่แล้วออกมา
‪พรสวรรค์ที่มีอยู่แล้วคืออะไรล่ะ
‪ข้างหน้าคุณทุกคนมีแก้ววางอยู่
‪เชิญจิบดูครับ
‪- น้ำอะไร ‪- น้ำผลไม้
‪นั่นแหละพรสวรรค์ที่มีอยู่แล้ว ‪น้ำผลไม้ไม่เติมแต่งอะไรเหลวไหล
‪ไม่ใส่น้ำแข็ง ไม่ใส่น้ำตาล
‪ผมเชื่อมั่นว่า
‪พนักงานจะทำงานได้ดีที่สุดตอนโสดนี่แหละ
‪ตัดเรื่องเหลวไหลออกไปนะ
‪ผมรู้ครับ
‪ในยุคที่มีการปัดขวา ปัดซ้ายนี้
‪จะให้ครองโสดนานๆ คงยาก
‪ดังนั้น
‪ผมถึงให้พนักงานอยู่บริษัทนี้แค่หนึ่งปีไง
‪ถ้าคุณเต็มที่ให้ผมได้หนึ่งปีโดยไม่มีอะไรมาขัด
‪- ผมก็จะมอบชีวิตที่เหลือให้คุณ ‪- ขอโทษนะครับ
‪- โอกาสแบบนี้… ‪- ขอโทษทีแต่นี่เรื่องด่วน
‪หมายความว่ายังไงที่เขาชอบคนโสดมากกว่า
‪จะต้องคว้า…
‪ขอโทษนะครับ
‪คุณน่ะ คนที่นั่งข้างๆ พ่อหนุ่มสุนทร
‪ขอโทษครับ
‪ผมรับคำขอโทษ
‪ทีนี้ คุณช่วย…
‪ออกไปครับ ผมไม่ชอบให้ใครรบกวน
‪ขอโทษครับ
‪เอาเป็นว่า…
‪ไซสเปซเทคโนโลยี ‪เสนออนาคตที่ยอดเยี่ยมไร้เทียมทานให้กับคุณ
‪คุณเป็นคนที่สี่สินะ
‪พีวีอาร์
‪- ดีกันตา ‪- ไส กุมาร
‪มีใครตายเหรอ
‪- พวกคุณก็ เรื่อง "หัวใจปรารถนา" ไง ‪- ผมไม่ชอบดูหนัง
‪ดูแล้วง่วงน่ะ
‪ชา กาแฟ หรือกาแฟดริปดีล่ะ
‪พี่น่าจะซื้อสีฟ้ามานะ
‪น่าจะเหมาะกับแม่กว่า
‪การิโดไซใช่ไหม
‪มุไกจะสั่งเนื้อก็ได้นะ พี่ไม่บอกคุณแม่หรอก
‪ไม่เอานะ
‪ถ้าพี่อยากกินก็สั่งเลย ฉันไม่บอกแม่หรอก
‪- เธอก็สั่งสิ ‪- แต่ฉันไม่กินไง พี่สั่งเลย
‪- ไม่เอา พี่ก็ไม่กิน ‪- สั่งเลย
‪สั่งได้เลย
‪เอาอย่างนี้ไหม
‪เดี๋ยวผมจัดให้คนละจาน ‪ไม่ต้องมีใครบอกใครทั้งนั้น
‪อ้าว มีนากษี
‪เป็นไงบ้าง
‪ว่าไง อนันธาน
‪เธอเปลี่ยนไปเยอะนะ
‪อะไรนะ
‪ไม่สั่งชิการ์ถันดากับการิโดไซเหรอ เป็นไปได้ไง
‪ใครเขากินคู่กันแบบนั้น
‪กินแปลกๆ นะ
‪ที่จริงแล้ว…
‪นั่งสิ
‪- จริงๆ แล้ว… ‪- สวัสดีค่ะ อนันธาน
‪- ฉันมุไก ‪- สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จัก
‪แล้วเรื่องชิการ์ถันดานี่ยังไงเหรอ
‪เปล่าหรอก เราเคยมาที่นี่กันประจำ ‪สมัยเรียนมหาวิทยาลัย
‪แล้วก็สั่งการิโดไซกับชิการ์ถันดาตลอด
‪สั่งแปลกๆ กันเป็นปกติเลย
‪สวัสดี ชาลินี อีกสิบนาทีถึงนะ
‪ชาลินีรอฉันอยู่ค่ะ
‪- ตามสบายนะคะ บายค่ะ อนันธาน ‪- บายครับ
‪จะออกไปแล้ว
‪เธอจะกลับไปด้วยก็ได้นะ ฉันเข้าใจดี
‪โทษทีนะ ที่ฉันทำตัวแปลกๆ
‪- แล้วก็ขอโทษเรื่องก่อนหน้านี้ด้วย ‪- ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ
‪แค่เธอไม่รับสาย ฉันก็ได้คำตอบแล้ว
‪เล่าให้ฟังหน่อยสิ
‪ชีวิตคู่เป็นยังไงบ้าง สุนทรใช่ไหม
‪เขาเป็นยังไงบ้าง
‪สุนทรหล่อดีน่ะ
‪- ยังเล่นมุกแป้กเหมือนเดิมนะ ‪- ก็หล่อจริงนี่
‪ฉันมีความสุขนะ
‪สุนทรดีตรงไหนน่ะเหรอ
‪เขาอยากพิสูจน์ความอดทนไง
‪แล้วนายล่ะ
‪ฉันทำธุรกิจชากับพ่อแล้ว ยุ่งหัวหมุนเลย
‪เครื่องปั้นดินเผาล่ะ
‪ตอนนั้นนายชอบมากเลยนี่
‪ฉันอยากทำหลายอย่างน่ะ มีนากษี
‪แต่ไม่ได้สักอย่าง
‪ถ้าเธอว่าง ไปดูหนังกันไหม
‪เหมือนเมื่อก่อนไง
‪ฉันเพิ่งแต่งงานเอง
‪อยากให้หย่าแล้วเหรอ
‪นั่นสิ
‪ถ้าไม่ใช่หนัง ‪ก็ต้องเป็นบทพูดยอดฮิตของรชนีกานต์
‪นานแล้วนะ จัดมา
‪ไม่เอา
‪"ไม่มีใครรู้ว่าเมื่อไหร่และยังไง
‪แต่เมื่อถึงเวลาที่ใช่
‪ผมจะไปที่นั่น"
‪สุนทร
‪หนังนี่เราเคยใช้เป็นตำราสมัยเรียนวิศวะเลย
‪นี่ พวก จะแบ่งกันหนึ่งส่วนสี่จากเราสี่คนใช่ไหม
‪ฉันมีทางแก้
‪ดื่มเหล้ากันไปเถอะ ฉันแก้ทางไหนก็ได้
‪ไม่ใช่ทางแก้แบบนั้น ดีกันตา
‪ฉันหมายถึงวิธีแก้ปัญหาเรานี่
‪เรียนวิศวะอาจไม่ได้ฝึกให้เราทำงาน
‪แต่มันฝึกให้เราสนุกได้ในยามลำบาก
‪จิบแล้วสะบัด
‪แล้วก็ดูดาว
‪จิบแค่หกมิลลิลิตร ‪แต่จะรู้สึกเหมือนกระดกไป 60 มิลลิลิตร
‪อมไว้ก่อน
‪ทีนี้จิบแล้วก็สะบัดๆ
‪ดูดาวสิ
‪สุดยอดเลยน้อง
‪เพื่อน แค่นี้ก็หัวหมุนแล้วเนี่ย
‪ดีกันตา
‪มีกีตาร์ไม่ใช่เหรอ เล่นอะไรหน่อยสิ
‪ฉันเป็นหนุ่มตะวันออกเฉียงเหนือ ‪ที่เล่นกีตาร์ไม่เป็นก็จริง
‪แต่ยังมีแฟนนะจะบอกให้
‪ขัดใจแฮะ ฉันว่าหมอนี่ไม่ดื่มหรอก
‪พูดเป็นเล่นไป
‪หนังก็ไม่ดู เหล้าก็ไม่ดื่ม
‪สูบบุหรี่บ้างไหม
‪ฟันธงเลยว่าหมอนี่ไม่สูบบุหรี่ด้วย
‪เครียดแทนเลยว่ะ นายมาทำอะไรเนี่ย
‪- โค้ดดิ้งน่ะ ‪- เขียนโค้ดไปสาวก็ไม่ปลื้มหรอกนะ
‪ดูอย่างหนังเราสิ ถ้าวิศวกรยังเป็นวิศวกรต่อไป
‪คงแห้งเหี่ยวตายพอดี
‪ทันทีที่เขาลาออกแล้วไปเป็นศิลปิน
‪ชีวิตก็สนุกเต็มที่
‪แถมยังได้เงินเยอะด้วย
‪โค้ดดิ้งก็เป็นศิลปะไง
‪แม่โทรมา
‪(ไม่เจอกันนาน ดีใจที่ได้เจอนะ)
‪(เราน่าจะนัดเจอกันบ่อยๆ นะ)
‪โอ้โฮ สุนทร
‪แต่งตัวเฉียบดี
‪วันนี้ตอนตื่นขึ้นมา ผมก็คิดได้อย่างนี้
‪ความโปร่งสบาย ‪เป็นสัดส่วนผกผันกับความรกรุงรัง
‪เราจะมีผมไปทำไม ‪ในเมื่อมันก็เป็นแค่สิ่งรกรุงรัง
‪ลดความรกรุงรังเพื่อเพิ่มความโปร่งสบาย
‪ท้ายที่สุดเราก็จะทำอย่างนั้น
‪ในอีกหกเดือนข้างหน้า ‪พวกคุณทุกคนจะได้สร้างแอปพลิเคชัน
‪แอปเด็ดห้าอันดับแรกจะได้รับเงินทุน
‪คนที่ติดห้าอันดับแรก ‪จะได้เข้าร่วมอาณาจักรพร้อมเงินเดือนหกหลัก
‪แล้วผมก็จะเป็นคนโกนหัวให้เอง
‪นี่ไม่ใช่แค่การฝึกงาน
‪นี่คือการแข่งขัน
‪ขอต้อนรับสู่การแข่งขันอันดุเดือด
‪- สวัสดี ‪- มีนากษี
‪ฟังนะ ฉันจะขึ้นรถไฟเที่ยว 19:50 น. ‪น่าจะถึงบังคาลอร์ตอนตีห้า
‪ไปคืนตั๋วเถอะ
‪ทำไมล่ะ
‪มีนากษี บริษัทนี้รับแต่คนโสด
‪สาบานเลย ผมไม่รู้ว่าเขากำหนดไว้
‪มีนากษี ความจริงก็คือผมจะไปมธุไร ‪หรือชวนคุณมาที่นี่ไม่ได้
‪ถ้าคุณมา เราจะอยู่ด้วยกันไม่ได้
‪แล้วถ้าคุณไปพักที่อื่น
‪คุณไม่รู้จักครอบครัวผม ‪พวกเขาจะมาหาเราโดยไม่บอกกล่าว
‪ผมไม่มีทางเลือก
‪ถ้าผมลาออก ก็ต้องกลับไปขายส่าหรีที่บ้าน
‪อีกไม่นานหรอกนะ
‪ดิ้นรนหนึ่งปีแล้วจะมีความสุขไปทั้งชีวิต
‪สุนทร
‪ฉันไม่ได้แต่งงานกับคุณแค่เพราะชื่อของเรา
‪ตรงกับเทวาลัยดังหรอกนะ
‪คุณอยากทำอะไรเพื่อตัวเองมาตลอด
‪ทำสิ่งที่ต่างจากที่ครอบครัวด้วยตัวเอง
‪ฉันชื่นชมมากจริงๆ
‪เพราะงั้นอย่าทิ้งความฝันนะ
‪สุนทร ถ้าแบบนั้นดีต่อคุณมากกว่า ‪ก็จะดีต่อเรามากกว่าด้วย
‪ขอบคุณนะ
‪ผมแค่ต้องให้คุณช่วยนิดหน่อย
‪คุณพ่อคะ
‪หัวหน้าของสุนทรถูกใจเขามากเลย
‪ถูกใจจนถึงขั้นให้สุนทรทำงานทั้งหมดคนเดียว
‪ที่บังคาลอร์การแข่งขันสูง หนูเลย…
‪ว่าไง
‪หนูเลยคิดว่ายังไม่ไปดีกว่าค่ะ
‪ไว้อีกสองสามเดือนค่อยไป
‪ดีแล้ว มีนากษี เขาจะได้มีสมาธิ
‪แม่ จำที่ผมมีสอบนิเทศได้ไหม
‪หนึ่งสัปดาห์ก่อนวันแต่งงานผมพอดี
‪ถ้าเราเลื่อนงานแต่งออกไปสักสัปดาห์ ‪ผมก็คงไม่สอบตก
‪แค่นั้นเอง
‪ถ้าไม่ติดตรงนั้นนะ ‪เขาก็คงสอบผ่านได้เรียนนิเทศไปแล้ว
‪ไม่แค่นิเทศนะ เรียนวิทย์คอม ‪เรียนบริหาร เรียนแพทย์ก็ยังได้
‪เรียนได้หมดเลย
‪(เรียบร้อยแล้ว)
‪(ผมสัญญา เราจะผ่านมันไปด้วยกันให้ได้)
‪(รักทางไกลอย่างไรให้รอด)
‪(ห้าวิธีการันตีรักทางไกล)
‪เธออยู่ในมุมสายตาฉันนี่ไง
‪จะยามตื่นหรือหลับใหลฉันก็มองเธอ
‪(ม.ส.)
‪เธอมาป่วนใจฉันให้วุ่นวายอยู่ตรงนี้
‪เธอคอยปลอบโยนฉันที่นี่
‪ระยะทางนี้เป็นเพียงภาพลวงตา
‪เธออยู่กับฉันตลอดเวลา
‪(สวัสดี)
‪เธออยู่ตรงนี้แม้กายจะอยู่ไกล
‪เธออยู่ตรงนี้ ในความคิดถึงที่ฉันมีให้ไป
‪(พร้อมทำงาน)
‪(พร้อมไปเทวาลัย)
‪(ควันบุหรี่มือสอง)
‪(เหมือนกันเลย)
‪(หา ม.ส. เจอไหม)
‪(เจอแล้ว)
‪(#เซลฟี่กับดวงดาว)
‪(#เซลฟี่กับซูเปอร์สตาร์)
‪(ที่รักเลือดออก)
‪(ที่รักโรยฮัลดี)
‪ดีกันตา ทำไมวันนี้โทรศัพท์ไม่สั่นเลย
‪โทรศัพท์นายหรือแฟนที่แบตใกล้หมด
‪เราเลิกกันแล้วเพื่อน รักทางไกลยังไงก็ไม่รอด
‪เสียใจด้วยนะ
‪รักทางไกลมันยุ่งยากตรงการสื่อสารน่ะ
‪ทฤษฎีง่ายๆ เลยนะ
‪อย่าให้แฟนรู้เชียวว่าเราไปสนุกโดยไม่มีเธอ
‪ยิ่งเราหงอยให้เธอเห็นเท่าไร เธอก็จะยิ่งดีใจ
‪ช่วงนี้ผมรู้สึกหงอยๆ จัง
‪ออกไปเที่ยวกับเพื่อนให้รู้สึกดีขึ้นสิ
‪ที่นี่ไม่มีใครเป็นเพื่อนใครหรอก
‪ทุกคนในบริษัทนี้ยุ่งอยู่แต่ในโลกของตัวเอง
‪จริงเหรอ
‪ฉันนึกว่าชีวิตในบังคาลอร์จะน่าสนุกซะอีก
‪มีนากษี ผมไม่เคยมีแฟน
‪ผมอยากพาภรรยาไปเที่ยวทุกที่ในมธุไร
‪แบบที่เพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยของผมเคยไปกับแฟน
‪ตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้น
‪เฝ้ารอให้พระอาทิตย์ตกดิน
‪จะได้เล่าเรื่องราวที่เจอมาตลอดทั้งวัน
‪ในยามค่ำคืนที่เธอและฉันผ่อนคลาย
‪เรานอนไม่หลับกันจนเช้า
‪ราวกับเจ้าหิ่งห้อย
‪(อยากให้มาด้วยจัง)
‪ทุกสิ่งดูราวกับฝันไป
‪สำหรับดวงตาที่ไม่เคยหลับใหล
‪ลองขยี้ตาดูดีไหม
‪ดวงดาวกำลังหัวเราะไง
‪มันได้ยินเราคุยอะไรตลกๆ กันหรือเปล่านะ
‪เราจะแอบไปพบกันที่ไหนสักแห่ง
‪เมื่อราตรีบรรจบทิวากาล
‪จริงอย่างเธอว่า
‪มุมสายตาของฉัน
‪เฝ้ามองเธอในยามฉันตื่นหรือหลับใหล
‪ระยะทางนี้เป็นเพียงภาพลวงตา
‪เธออยู่กับฉันตลอดเวลา
‪มีนากษี
‪ผมเคยสงสัยนะว่า ‪คู่รักโทรคุยอะไรกันเป็นชั่วโมงๆ
‪จะคุยอะไรไม่สำคัญ การได้อยู่ด้วยกันต่างหาก
‪อยากฟังเรื่องตลกไหม
‪คนสามคน วิศวกรคอมพิวเตอร์ ‪นักวิเคราะห์ระบบ และโปรแกรมเมอร์
‪วิศวกรคอมพิวเตอร์บอกนักวิเคราะห์ระบบ…
‪ไม่สิ ที่จริงมีแค่สองคน
‪วิศวกรคอมพิวเตอร์บอกนักวิเคราะห์ระบบว่า
‪กระดุมเสื้อเขาหลุดน่ะ
‪โทษที
‪อุตส่าห์ซ้อมมาแล้วแต่ดันลืมจังหวะซะได้
‪ฉันจะหัวเราะแบบนี้ถ้าคุณเล่าถูก
‪มีอะไรเหรอ
‪คุณหัวเราะมากกว่ายิ้มอีก
‪เพราะคุณยิ้มมากกว่าหัวเราะไง
‪จะได้สมดุลกัน
‪จะบอกให้
‪กระดุมเสื้อคุณก็หลุดแหละ
‪ไม่ใช่เม็ดนั้น เม็ดล่าง
‪ไม่ใช่เม็ดนั้น เม็ดข้างล่างน่ะ
‪คุณเคยโกนขนหน้าอกตอนโกนหนวดไหม
‪ผมก็มีอยู่แค่นี้แหละ
‪โอเค
‪มีนากษี
‪กระดุมเสื้อคุณก็ท่าทางจะหลุดนะ
‪นับถึง 30 แล้วเจอกันใหม่
‪ปล่อยผมนะ ช่วยผมที
‪ช่วยด้วย
‪มีนากษี
‪มีนากษี คุณอยู่ไหน
‪ปล่อยผมนะ ช่วยด้วย
‪- ปล่อยผมเลย ช่วยหน่อยสิ ‪- มีนากษี
‪จะไม่ช่วยผมเหรอ
‪- อยู่ไหนเอ่ย ‪- ว้ายตายแล้ว
‪มีอะไรกัน ปูชิตา
‪สุนทรเหรอ
‪สุนทร สุนทรถูกลักพาตัว
‪วันนี้ที่โคมไฟดับเป็นลางร้ายจริงๆ ด้วย
‪เกิดเรื่องแล้วไงทีนี้
‪สุนทรถูกลักพาตัว
‪ใครก็ได้แจ้งตำรวจที ‪ตำรวจ ใครก็ได้แจ้งตำรวจทีๆ
‪แย่แล้ว สุนทรถูกลักพาตัว
‪แม่ ไม่มีอะไรหรอก พี่เขาเล่นตำรวจจับผู้ร้ายกัน
‪ตำรวจจับผู้ร้ายเหรอ
‪คุณแม่ เมื่อก่อนที่เราเล่นเป็นคุณหมอกันไงคะ
‪สมัยนี้เขาเล่นตำรวจจับผู้ร้ายแล้ว
‪เที่ยงคืนแล้ว
‪เอะอะโวยวายอะไรกัน
‪ไม่มีอะไรหรอก
‪เด็กมันเล่นตำรวจจับผู้ร้ายกันอยู่
‪ตำรวจจับผู้ร้ายเหรอ
‪ที่เราเคยเล่นพ่อแม่ลูกกันไง
‪เดี๋ยวนี้เขาเล่นตำรวจจับผู้ร้ายกันน่ะ
‪(เควายคอนซัลแทนซี)
‪อย่าบอกใครว่าพี่มาสัมภาษณ์นะ ‪ให้เป็นเรื่องเซอร์ไพรส์
‪ชอบทำเซอร์ไพรส์อยู่เรื่อยเลยนะพี่
‪เธอเองก็มีเซอร์ไพรส์นี่
‪พี่รู้เรื่อง "ปฏิบัติงานตรวจฟันผุ" ‪ของเธอกับชาลินีหมดแล้ว
‪ปราสาทเหรอ
‪เซอร์ไพรส์ก็ต้องเป็นเซอร์ไพรส์สิ ‪เก็บเป็นความลับด้วยนะคะ
‪พี่จะบอกเรื่องเซอร์ไพรส์ของพี่วันนี้ ‪เธอก็เลือกแล้วกันว่าจะบอกเมื่อไหร่
‪สิริ เล่นเพลงคลาสสิกของกรณาฏหน่อย
‪ขอโทษด้วย ฉันไม่เข้าใจ
‪ไม่รู้ล่ะสิ งั้นบอกมาว่า ‪โรงละครมีนากษีสุนทเรศวรอยู่ที่ไหน
‪- ขอโทษด้วย ฉันไม่เข้าใจ ‪- เรื่องนั้นก็ไม่รู้เหรอ
‪ไม่ได้เรื่องเลยเธอ เดี๋ยวโยนทิ้งทะเลเลยนี่
‪พัดลมตรงนี้ไม่ค่อยดี
‪เผลอๆ มันจะหล่นใส่เอา ก็เลยต้องมีเขา
‪ดูคุณจะมีคุณสมบัติสูงเกินตำแหน่งนี้นะ
‪ตอนนี้มีบริษัทที่ปรึกษาหลายแห่งในมธุไร
‪ทำไมเลือกเควายคอนซัลแทนซี
‪ค่ะ เพราะถ้าอยู่ที่นี่ ‪ฉันจะได้ทำงานสำคัญมากมาย
‪แทนที่จะอยู่บริษัทใหญ่แล้วไม่ค่อยได้ทำอะไร
‪เกิดอะไรขึ้น
‪สุนทร รีบโทรกลับมานะ ‪ฉันมีอะไรจะเซอร์ไพรส์ด้วยแหละ
‪หยุดนะ ราสุ อย่าทำตัวแบบนี้สิ
‪ผมจะไม่สอนเขาแล้ว
‪ไม่สอนให้แล้ว
‪ก็นะ
‪เขาให้ผมเล่นเกมคริกเก็ต โคโค กาบัดดี
‪ตอนเด็กๆ ผมยังไม่เคยเล่นอะไร ‪เยอะขนาดนี้เลย นี่ผมโง่เหรอ
‪ไอคิวผมลดลงเพราะราสุแท้ๆ
‪ไม่มีใครชวนดื่มกาแฟด้วย
‪"ราสุใกล้สอบแล้วนะ
‪ใครจะสอนเขาล่ะ"
‪- กาแฟค่ะ ‪- ขอบคุณครับ
‪ราสุใกล้สอบแล้วนะ ใครจะสอนเขาล่ะ
‪ฟังนะ ผมจะจ่ายค่าเรียนให้ก็ได้
‪แต่ช่วยผมให้รอดพ้นจากเด็กนี่ทีเถอะ
‪รอมาตั้งครึ่งชั่วโมงแล้วยังอาบน้ำอยู่อีก
‪ใครเขาอาบน้ำตอนสี่โมงเย็น
‪มีด้วยเหรอ
‪ปูชิตา
‪ช่างเขาเถอะ
‪ไม่ต้องห่วงเรื่องสอบ
‪- มุไกจะสอนเอง ‪- พ่อคะ
‪พ่อ หนูสอนไม่ได้หรอก
‪หนูก็ใกล้จะต้องปฏิบัติงานจริงแล้ว ‪งานหนูกับชาลินีก็ยังอยู่ระหว่างการพิจารณา
‪ให้มีนากษีสอน
‪เธอเรียนจบบริหารธุรกิจมา ‪แถมยังเก่งกว่ารามานุชันเป็นไหนๆ
‪หนูก็สอนไม่ได้ค่ะ ‪หนูต้องไปทำงานที่เควายคอนซัลแทนซี
‪สุดยอด
‪ยินดีด้วยนะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪เร็วจัง เจ้าสุนทรน่ะ ‪เตะฝุ่นตั้งสองปีกว่าจะได้งาน
‪ว่าแต่ เริ่มงานตอนนี้แล้วจะยังไงล่ะ
‪ไหนว่าอีกสองสามวันจะไปบังคาลอร์ไง
‪แทนที่จะลางานไปกลางคันก็สอนราสุก่อนสิ
‪ฉันเครียดเรื่องราสุมาก
‪ไม่อยากให้บ้านนี้มีอย่างสุนทรอีกคน
‪ช่วยเขาให้เป็นได้อย่างเธอทีนะ
‪มั่นใจ ฉลาด
‪ยินดีด้วยสำหรับงานใหม่
‪ขอบคุณสำหรับกาแฟ สวัสดีครับ
‪จริงๆ แล้วเวลาเศร้า พี่มักจะกินเยอะน่ะ
‪ขอโทษนะพี่
‪ฉันจะเอาตัวรอดแต่ดันทำพี่ลำบากซะได้
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪แล้ววันที่ 2 ตุลาคมคิดไว้หรือยังว่าจะทำอะไร
‪- วันเกิดคานธีนี่ ‪- วันเกิดพี่สุนทรไม่ใช่เหรอ
‪เขาบอกไม่ให้พี่ทำอะไร ‪ไม่ต้องให้ของขวัญหรือทำเซอร์ไพรส์
‪ไม่จริงน่า
‪ใครๆ ก็ชอบของขวัญ ‪กับเรื่องเซอร์ไพรส์กันทั้งนั้น
‪ผู้ชายไม่พูดอะไร ส่วนผู้หญิงแทบจะป่าวประกาศ
‪พี่ควรทำอะไรบ้างสิเนอะ
‪ไม่มีเพื่อน เอาแต่ทำงาน
‪ชีวิตสุนทรที่นั่นน่าเบื่อจะแย่
‪ทำไมชวนคนมาเยอะแยะเลยล่ะ
‪สุนทร ก็วันเกิดนายทั้งที
‪ก็ใช่ แต่ฉันไม่รู้จักใครเลยนะ
‪วันนี้ก็ห้ามขายเหล้าใช่ไหม
‪- สุขสันต์วันเกิด อภิเษก ‪- สุนทร
‪โทษที สุขสันต์วันเกิดนะ สุนทร
‪หนึ่งสัปดาห์มีห้าวัน
‪หนุ่มสาวนั้นต่างก็รุ่งถึงขีดสุด
‪แท้จริงแล้วฉันกำลังท่องบทกวี
‪แต่ภาษาของฉันมีเพียงระบบเลขฐานสอง
‪ศูนย์หนึ่ง ศูนย์หนึ่ง ศูนย์หนึ่ง
‪ชีวิตของฉันเป็นเช่นนี้แล
‪ลุยเลยพวก
‪มาปาร์ตี้กัน เพื่อนฝูง
‪ลุยเลยพวก
‪มาปาร์ตี้กัน เพื่อนฝูง
‪จะแบกภาระกันไปทำไม
‪เหตุไฉนจึงต้องลำบาก
‪หัวใจดวงนี้ไร้ความกังวลใดๆ
‪อย่าได้เข่นฆ่าหัวใจดวงนี้เลย
‪น้องเอ๋ย ใจเย็นก่อน
‪ลุยเลยพวก
‪มาปาร์ตี้กัน เพื่อนฝูง
‪ลุยเลยพวก
‪มาปาร์ตี้กัน เพื่อนฝูง
‪อากาศเป็นอิสระฉันใด
‪พวกเราก็ร่อนเร่กันไปฉันนั้น
‪ปล่อยใจให้สบายกัน
‪เต้นไปกับจังหวะอิสระนี้
‪ด้วยความคิดบ้าบอที่มี เราจะวางแผนกัน
‪ด้วยความคิดบ้าบอที่มี…
‪ก็บอกว่าไม่เป็นไรไง
‪ช่วยจอดหน่อยได้ไหมคะ ฉันรู้สึกอยากเต้นน่ะ
‪ลุยเลยพวก
‪มาปาร์ตี้กัน เพื่อนฝูง
‪ลุยเลยพวก
‪มาปาร์ตี้กัน เพื่อนฝูง
‪จะแบกภาระกันไปทำไม
‪เหตุไฉนจึงต้องลำบาก
‪หัวใจดวงนี้ไร้ความกังวลใดๆ
‪อย่าได้เข่นฆ่าหัวใจดวงนี้เลย
‪น้องเอ๋ย ใจเย็นก่อน
‪ลุยเลยพวก
‪มาปาร์ตี้กัน เพื่อนฝูง
‪ลุยเลยพวก
‪มาปาร์ตี้กัน เพื่อนฝูง
‪- สุขสันต์วันเกิด สุนทร ‪- สุขสันต์วันเกิด สุนทร
‪ในตอนนี้
‪ไม่รู้ว่านี่เป็นวันที่สุขที่สุดหรือเศร้าที่สุด
‪เห็นมีนากษีแล้วแทบจะห้ามใจไม่ไหว
‪ผมมีความสุขมาก
‪ผมแค่อยากกอดเธอไว้ให้แน่น
‪แต่ในใจก็นึกหวั่นที่มีนากษีมาอยู่ต่อหน้าคนพวกนี้
‪ผมรู้สึกอยากหนีไปจากตรงนี้
‪สรุปคือผมไม่รู้จะทำยังไงดี
‪สวัสดีค่ะ ฉันมีนากษี
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีครับ
‪เป็นลูกพี่ลูกน้องของสุนทรที่มธุไร
‪ใช่ เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของผมที่มธุไร มีนากษี
‪สุขสันต์วันเกิดนะ สุนทร
‪โอ้โฮ เค้กสับปะรด
‪มีนากษี ผมรู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่ ‪แต่เชื่อผมเถอะว่ามันไม่ใช่แบบนั้น
‪แล้วที่เห็นนี่ล่ะ
‪ผมจะอธิบายทุกอย่างให้ฟัง
‪ไปอธิบายที่เกสต์เฮาส์ไส อันนาแล้วกัน
‪เราพักที่นั่น
‪"เรา" ที่ไหน พูดว่า "ฉันพักที่นั่น" สิ
‪ไม่ใช่ เราพักที่นั่น
‪ทำไมต้องพูดสำเนียงอุตรประเทศด้วย ‪"ฉัน" สิ ไม่ใช่ "เรา"
‪พ่อคุณกับราสุมาด้วย
‪ฉันอยากเซอร์ไพรส์คุณ ‪ก็เลยมาที่นี่โดยไม่บอกพวกเขา
‪พ่อก็มาด้วยเหรอ เวรแล้ว
‪อย่ารับสายนะ มีนากษี ขอร้องล่ะ
‪บ้าเอ๊ย
‪ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูไป
‪เขามาทำอะไรที่นี่เนี่ย
‪ไม่รู้สิ คงตามฉันมาล่ะมั้ง
‪คุณพ่อตามหาเขาอยู่ พาไปสิ
‪เจอราสุไหม
‪ไม่เจอค่ะ เขาไม่ได้อยู่ข้างนอก
‪ลองดูใต้เตียงสิ
‪ราสุ ไม่เป็นไรนะ
‪"ราสุติดนิสัยชอบนอนใต้เตียง"
‪ราสุติดนิสัยชอบนอนใต้เตียง
‪บอกแล้วไง
‪มีนากษี
‪ไส
‪- เขาไปไหนกันหมด ‪- ศูนย์สุขภาพ
‪ศูนย์สุขภาพเป็นแหล่งผ่อนคลาย ‪ตามแบบฉบับชาวบริษัทไอที
‪คนชอบบอกว่าตัวเองป่วยตอนเมาค้าง ‪แล้วก็ไปนั่งเล่นที่นั่น
‪นายไม่ไปเหรอ
‪บีตรูต น้ำผึ้ง ขิง อบเชย น้ำมันมะพร้าว
‪กล้วย ผักโขม บลูเบอร์รี่ ‪และยาสีฟันอายุรเวทนิดหน่อย
‪ยาแก้เมาค้างของฉัน
‪นายเห็นฉันตอนนี้ แล้วรอดูฉันอีกห้านาที
‪เราคุยกันเยอะมาก
‪พูดให้มากและฟังให้น้อย
‪ตั้งแต่วันนี้ไป ‪ผมจะอนุญาตให้ตัวเองพูด 10,000 คำ
‪- หกสิบเอ็ด ‪- ผมพูดไป 61 คำแล้ว
‪- ตอนนี้ 67 70 แล้ว ‪- หัวหน้าครับ 71 คุณลืมนับเครื่องหมายย่อ
‪ยังไงก็อย่าลืมว่า ‪ใกล้ถึงกำหนดส่งงานนำเสนอแล้วนะ
‪ถ้าแอปคุณขายได้ คุณก็ได้อยู่บริษัทนี้ต่อ
‪ฝากบอกทุกคนที่กำลังลั้นลาอยู่ที่ศูนย์สุขภาพด้วย
‪ไหวไหมเราน่ะ
‪สบายดีครับ
‪ครับพ่อ
‪สุนทร ฉันกับคุณพ่ออยู่ที่แผนกต้อนรับ เซอร์ไพรส์
‪มาที่นี่กันทำไม
‪พ่อคุณอยากมา ฉันแค่ตามมาเฉยๆ
‪อย่าให้พ่อเจอหัวหน้าผมเด็ดขาดนะ
‪คุณครับ ผมมาจากมธุไร ลูกชายผมทำงานที่นี่
‪เธอไม่ยอมให้ผมเข้าไป
‪ช่วยบอกเธอทีครับ
‪คุณครับ เพื่อความปลอดภัย ‪ทางเราไม่อนุญาตให้เข้าพบพนักงาน
‪ขอความร่วมมือด้วยนะครับ
‪แจ้งเตือน นับคำได้ 787 คำ
‪นับคำได้ 787 คำ
‪แจ้งเตือน โปรดลดการใช้คำ
‪- ขอน้ำหน่อยได้ไหมคะ ‪- ได้ค่ะ
‪คุณพ่อจะได้มาบังคาลอร์อีกเมื่อไหร่
‪น่าจะไปดูออฟฟิศสักครั้งนะคะ
‪นั่นสิ ฉันจะกลับ ‪ก็ต่อเมื่อได้เห็นออฟฟิศของสุนทรแล้ว
‪ฉันอยากเห็นว่าเขาทำอะไรที่นี่
‪สุนทร คุณพ่อหลงอยู่ในออฟฟิศน่ะ
‪พ่อเข้ามาในออฟฟิศแล้วเหรอ
‪คุณไปดูชั้นเจ็ดนะ ผมจะไปชั้นแปด
‪(ไซสเปซ)
‪สุนทร
‪ฉันไปดูชั้นเจ็ดแล้ว ไม่เจอคุณพ่อ
‪เห็นผู้ชายใส่โสร่งที่นี่ไหม
‪เห็นผู้ชายใส่โสร่งที่นี่ไหมครับ แน่ใจนะ
‪ชั้นหนึ่ง
‪ไง เจ้าของวันเกิด
‪กลับบ้านไปฉลองสิ
‪หัวหน้า ยังมีงานต้องทำให้เสร็จ ‪ทุกวินาทีมีค่าครับ
‪สุนทร คุณทำให้ผมนึกถึงตัวเองตอนหนุ่มๆ
‪ซื่อสัตย์และขยันขันแข็ง
‪- คุณจะเป็นที่ภาคภูมิของบริษัท ‪- ขอบคุณครับ
‪มากินมื้อเที่ยงด้วยกันสิ
‪หัวหน้า ผมมีงานต้องทำครับ
‪"ขอโทษครับพ่อ ผมมาช้า หัวหน้าสั่งงานมาน่ะ"
‪ขอโทษครับพ่อ ผมมาช้า หัวหน้าสั่งงานมาน่ะ
‪พ่อจะให้แกไปเย็บชายผ้าส่าหรีได้ยังไง
‪ยอดเยี่ยม ทำได้ดีมากนะ แกทำได้ด้วยตัวเอง
‪มีนากษีพาพ่อไปดูออฟฟิศแกวันนี้ ‪รู้สึกดีมากเลยนะ
‪ขอบคุณนะ มีนากษี
‪มีนากษี รถเราอยู่คนละตู้ เดี๋ยวค่อยเจอกันนะ
‪ไปกัน ราสุ
‪มีนากษี
‪บาย สุนทร
‪มีนากษี ผมพยายามโทรหาคุณหลายรอบแล้ว
‪"ที่นี่ไม่มีใครเป็นเพื่อนใครหรอก"
‪"ทุกคนในบริษัทนี้ยุ่งอยู่แต่ในโลกของตัวเอง"
‪"อย่าให้แฟนรู้เชียวว่าเราไปสนุกโดยไม่มีเธอ"
‪"ยิ่งเราหงอยให้เธอเห็นเท่าไร ‪เธอก็จะยิ่งดีใจ"
‪พีวีอาร์บอกตลอด นั่นทฤษฎีของเขา
‪- ใครคือพีวีอาร์ ‪- ประศานต์ วิศวนาถ รามาจันทรัน
‪นั่นเป็นทฤษฎีที่งี่เง่าที่สุดในสามโลก
‪สุนทร ที่บังคาลอร์ ฉันรู้สึกเหมือนไม่รู้จักคุณเลย
‪หรืออาจจะไม่เคยได้รู้จักคุณ
‪มีนากษี อย่าพูดแบบนั้นสิ
‪ผมรู้ว่าในชีวิตจริง เราเพิ่งอยู่ด้วยกันไม่นาน
‪แต่เราโทรคุยกันตลอดนี่
‪นั่นแหละปัญหา สุนทร
‪มีนากษี ผมรู้ว่าผมผิดที่ไม่บอกความจริงกับคุณ
‪แต่ผมเจตนาดีนะ
‪จะถูกหรือผิด ไม่ว่าวันนี้คุณจะตั้งใจทำอะไร
‪สุดท้ายทุกอย่างก็ลงเอยด้วยดี
‪ทีนี้ เราหายกันแล้วใช่ไหม
‪คุณพูดถูก
‪บอกคำตอบกับวิศวกร ‪พวกเขาจะหาทางไปถึงตรงนั้นให้ได้
‪สุนทร ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์คุย ไว้ค่อยคุยนะ
‪มีนาก…
‪มีนากษี ผมขอโทษ
‪- แปลว่าตอนนี้นายดื่มแล้วสิ ‪- เปล่า
‪แปลว่าฉันเครียดต่างหาก
‪ได้ไอเดียทำแอปแล้ว
‪ฉันอยากฟังเพลงเศร้าแต่ไม่มีสัญญาณค่ะ
‪ไม่มีลมพัด ไม่มีฝน ประตูก็เปิดไม่ได้
‪เสียความรู้สึกยังไงไม่รู้ค่ะ
‪เพลงเศร้าเหรอ
‪หัวใจมันร้าย มันบอกว่าใช่
‪มันบอกว่าไม่ มันบอกว่าใช่
‪มันบอกว่าไม่ มันช่างโหดร้าย
‪หัวใจฉันแตกสลาย
‪เพราะความรัก ปัญหาน่าขัน ‪เรื่องเศร้าอันแสนหวานและขมขื่น
‪ฉันเห็นเขาในแอปหาคู่
‪และคิดว่าเขาน่ารักดี
‪ฉันว่าคนนี้แหละสุดยอด
‪โธ่ถังๆ
‪ฉันนึกว่าหัวใจเขาจะยังหนุ่มสดใส
‪แต่กลายเป็นว่าเขาแก่กว่าซะได้
‪โธ่ถังๆ
‪หัวใจฉันแตกสลาย
‪เพราะความรัก ปัญหาน่าขัน ‪เรื่องเศร้าอันแสนหวานและขมขื่น
‪- ไปไหนครับ ‪- ไปที่เศร้าๆ ค่ะ
‪เธอเป็นดาวระยิบระยับ
‪เธอเคยหัวเราะเริงร่า
‪เธอเก็บทุกอย่างไว้ ไม่เคยบอกใคร
‪เธอเคยรักฉันมากเหลือเกิน
‪เธอจะอยู่ที่ไหนหนอ
‪ฉันไม่รู้จริงๆ
‪ถ้าใครเจอเธอ ช่วยบอกฉันที
‪เธอเคยชอบฉัน
‪เราเคยเป็นเพื่อนกัน
‪ทำไมเธอถึงทำลายมิตรภาพของเรา ‪แล้วทอดทิ้งฉันไป
‪เธอเคยชอบฉัน
‪เราเคยเป็นเพื่อนกัน
‪ทำไมเธอถึงทำลายมิตรภาพของเรา
‪แล้วทอดทิ้งฉันไป
‪ที่นี่เศร้าที่สุดแล้วครับ
‪ดูสิ
‪ฟังสิฟัง
‪- จาจัง จาจัง จัง ‪- ดูสิ
‪- รัง รัง รัง ‪- ดูสิ
‪- จาจัง จาจัง จัง ‪- ฟังสิฟัง
‪- รัง รัง รัง ‪- ฟังสิฟัง
‪เธอออกจะเข้มงวดและอายุมากกว่า
‪ผมหลงรักดวงตาสีเขียวของเธอ
‪ผมเป็นนักรัก เธอเป็นนักรัก
‪เวลาเจอหน้าอัตตาเราก็ดีแต่ปะทะกัน
‪ยอดรัก
‪มองมาที่ผมบ้าง
‪ยอดรัก
‪มาหาผมบ้าง
‪เธอถือไม้มาแล้วบอกผม
‪ไม้เป็นของเธอและอยากหวดก่อน
‪ผมโยนลูกไปแต่เธอไม่ทันเห็น
‪เธอโกรธจัด วิ่งมาหาผม ‪แล้วต่อยหน้าเข้าอย่างจัง
‪ยอมแพ้
‪ไลลากับมัจนู
‪เฮียร์ รัญจา ศศิ ปุณณะ
‪ขนมหวานกับสามีฉัน
‪เคยแอบลอบพบกัน
‪ขนมหวานกับสามีฉันเช่นกัน
‪อยู่มาวันหนึ่ง หมอบอกว่า
‪เขาควรเลิกกินของหวานสักที
‪ระดับน้ำตาลในเลือดพุ่งสูงนะนี่
‪ฉันใจสลายเลยทีเดียว
‪พี่รู้เรื่องของฉันแล้ว
‪ฉันจะบอกอะไรล่ะทีนี้
‪ฉันมีความสุขกับชีวิตดีดี๊
‪ไม่เคยมีไข้ใจ
‪โลกของฉันช่างน่าพิสมัย
‪หวานราวกับสายไหม
‪จะคิดมากไปไย ชีวิตนั้นช่างสวยงาม
‪ทิ้งความกังวลทั้งหมดไป
‪หัวใจมันร้าย มันบอกว่าใช่ มันบอกว่าไม่
‪มันบอกว่าใช่ มันบอกว่าไม่ มันช่างโหดร้าย
‪เขาเป็นพระเอกหนังเรื่องแรกของฉัน
‪ฉันช่างสุขใจที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ
‪โธ่ถังๆ
‪ความฝันทั้งหมดพังทลาย หนังก็ล่มไป
‪วันศุกร์หน้าไซร้…
‪บ๊ายบาย บ๊ายบาย
‪หัวใจฉันแตกสลาย
‪เพราะความรัก ปัญหาน่าขัน ‪เรื่องเศร้าอันแสนหวานและขมขื่น
‪หัวใจฉันแตกสลาย
‪เพราะความรัก ปัญหาน่าขัน ‪เรื่องเศร้าอันแสนหวานและขมขื่น
‪หัวใจฉันแตกสลาย
‪เพราะความรัก ปัญหาน่าขัน ‪เรื่องเศร้าอันแสนหวานและขมขื่น
‪เสิร์ฟกาแฟโต๊ะหกด้วย
‪(สุนทร)
‪ใครสั่งคะ
‪ก็คุณสั่งประจำนี่
‪นี่วาดะหรือหิน
‪ใช้ปาหัวคนแตกได้เลยนะ
‪ผู้หญิงควรพกนี่ติดกระเป๋า ‪ไว้ป้องกันตัวแทนสเปรย์พริกไทย
‪เกลือเยอะชะมัด
‪เอาไปใช้เดินขบวนเกลือเลยดีไหม
‪ให้ผมเปลี่ยนวาดะหรือโดซาให้ดีล่ะ
‪เราเปลี่ยนร้านเลยดีกว่า ไปกันเถอะ อนันธาน
‪เถ้าแก่ครับ เดี๋ยวผมเรียกมาใหม่ ‪กลับไปก่อนนะ เธอนั่งลงเลย
‪มีนากษี มีเรื่องอะไรกับสุนทรเหรอ
‪หมดคำจะพูดน่ะ
‪เราแค่คุยกันไปทั้งที่ไม่มีอะไรให้คุย
‪ฉันไปไม่ถูกเลย
‪มีนากษี ของอย่างนี้ต้องใช้เวลา
‪คนแต่งงานแบบคลุมถุงชน ‪ต้องใช้เวลาทำความเข้าใจกัน
‪และกว่าพวกเธอจะได้รู้จักกัน ‪ก็ดันต้องมาอยู่ห่างกันซะก่อน
‪คุยกับสุนทรเถอะ เขาเข้าใจอยู่แล้วล่ะ
‪พวกนาย อีกสองนาทีฉันกลับมานะ
‪- สวัสดี ‪- สุนทร
‪ฉันไปอยู่บังคาลอร์ด้วยดีไหม
‪ฉันรู้ว่าคุณเครียดเรื่องครอบครัว ‪แต่เราจัดการได้
‪ผมขอโทษนะ มีนากษี ผมยอมเสี่ยงไม่ได้
‪อีกแค่เดือนเดียวก็จะนำเสนองานแล้ว
‪แล้วถ้าผมไม่มีเวลาให้คุณ ผมก็จะรู้สึกแย่
‪มีนากษี
‪นี่ก็ครึ่งปีแล้ว รออีกแค่ไม่นานเอง
‪นี่ไม่ใช่เรื่องของเราแค่สองคนไง
‪นี่ก็เรื่องของฉันด้วย สุนทร
‪รู้สิ ผมนึกไม่ออกด้วยซ้ำ ‪ว่าคุณต้องเจอกับอะไรบ้าง
‪แต่ผมสัญญาว่าเราจะผ่านมันไปให้ได้
‪รู้ไหมว่าความรู้สึกไร้บ้าน ‪ทั้งที่อยู่ในบ้านตัวเองมันเป็นยังไง
‪อะไรเนี่ย
‪พูดเป็นเล่น
‪รู้ไหมว่าผู้ลี้ภัยคนแรกในโลกนี้คือใคร
‪ลูกสะใภ้ไง
‪ขอโทษนะ
‪ดราม่ากันทุกคนเลย ฉันด้วย
‪ป้าจะมาร่วมเทศกาลบูชาเทพ ‪ฉันก็เลยต้องยกห้องตัวเองให้พัก
‪มาเมื่อไหร่เหรอ
‪ถ้าไม่อยากให้ฉันมาก็น่าจะบอกกันสิ
‪ทำไมล่ะพี่ มีอะไร วามันอยู่ไหน
‪ฉันจะไปรู้ได้ยังไง โทรหาก็ไม่รับ
‪เชิญนั่งก่อนนะ
‪ทางร้านมีส่าหรีชุดใหม่ ผมจะเอามาให้ดูนะ
‪ฉันไม่อยากดูอะไรทั้งนั้น
‪นี่เป็นส่าหรีแบบเดียวกับที่นายันธารา ‪ใส่ในเรื่องบีกิลใช่มั้ย
‪นี่เหมาะกับฉันไหม มานิ
‪ชุดนี้ขายให้ผู้ชายคนนั้นไปแล้ว
‪แล้วไง ก็ไปหยิบมาอีกตัวสิ
‪นี่ชุดสุดท้ายแล้ว ขายไปหมดตั้งแต่เดือนก่อนแล้ว
‪คุณลุง ขอไวหน่อยนะครับ
‪- ผมสายแล้ว ‪- พ่อหนุ่ม
‪ฉันชอบส่าหรีชุดนี้มาก ‪เธอช่วยหาชุดอื่นไปแทนได้ไหม
‪ขอโทษครับ คุณป้า
‪พอดีผมซื้อเป็นของขวัญ
‪ช่วยดูตัวอื่นแทนได้ไหมครับ
‪ลูก ลุงขอเถอะนะ
‪วามัน ป้าอัตไตมาถึงแล้ว แกอยู่ไหน
‪พ่อ ผมกินรัสมาลัยเยอะไป ท้องไส้เลยปั่นป่วน
‪พี่ เดี๋ยวผมมา รอแป๊บนะ
‪ฟังนะ นี่ร้านของบ้านฉัน
‪เราไม่ขายนี่หรอก
‪ป้าครับ ทำไมต้องให้เป็นเรื่องใหญ่
‪ส่าหรีสีนี้ไม่เหมาะกับคุณป้าเลย
‪เลือกชุดอื่นก็ได้นี่ครับ
‪โอ้โฮ ดูชุดนี้ครับ
‪คุณป้าใส่สวยแน่นอน
‪โอ้โฮ เสื้อสวยดีนี่
‪ขอบคุณ
‪รับอะไรดีครับ
‪การิโดไซกับชิการ์ถันดาค่ะ
‪นัดเจอเนื่องในโอกาสอะไรเนี่ย ปุบปับมาก
‪มีข่าวเศร้าจะบอก
‪ยินดีต้อนรับสู่ชมรม
‪พ่อฉันไม่ดูแลสุขภาพของตัวเอง ‪ฉันเองก็ไม่ดูแลกิจการของพ่อ
‪ถ้าเดือนต่อๆ ไป กิจการไม่ดีขึ้น
‪ร้านเราอาจต้องปิดตัวลง
‪ฉันต้องขอเธอช่วยจริงๆ มีนากษี
‪ฉันคงทำคนเดียวไม่ไหว
‪ขอต้อนรับสู่บริษัทไร่ชามธุไร
‪อย่าปฏิเสธเลยนะ
‪"มานิ ตลอด 50 ปีที่ผ่านมา ‪ฉันไม่เคยเข้าพิธีบูชาสายเลยนะ"
‪มานิ
‪ครับพี่
‪ตลอด 50 ปีที่ผ่านมา ‪ฉันไม่เคยเข้าพิธีบูชาสายเลยนะ
‪วันนี้ก็จะตรงเวลาครับพี่
‪สุหสินี ปูชิตา มุไก มีนากษี
‪ไปไหนกันหมดเนี่ย
‪ขอโทษครับ
‪พ่อ
‪ยานี่ทำร่างกายผมปั่นป่วนไปหมด
‪เข้าส้วม มันหด ออกส้วม มันมา
‪ฉันเพิ่งแต่งเนื้อแต่งตัวให้ ‪แต่เขาก็ยังดูไม่เรียบร้อย
‪ผมจะดูลูกเอง ไปจัดการโคมไฟเถอะ
‪เขาเป่าดับไปแล้วแหงๆ
‪แม่เฮี้ยบเกินไปเนอะ เปลี่ยนแม่ดีไหม
‪ทำไมผมเป็นแบบนี้
‪คุณดูดีนะคะ
‪บอกทุกคนให้รีบมา พี่สะใภ้รอนานแล้ว
‪เด็กๆ เสร็จแล้ว
‪มุไก มีนากษีล่ะ
‪พี่แต่งตัวอยู่
‪บอกให้รีบหน่อย
‪พี่คะ
‪ไม่ต้องห่วง ฉันจะไปคุยกับพี่สะใภ้เองนะ
‪พี่สะใภ้คะ ทุกคนพร้อมแล้ว ‪พอมีนากษีมา เราจะไปกันเลย
‪สวยเด่นเป็นสง่าเลยจ้ะ มีนากษี
‪ขอบคุณค่ะ
‪นี่มันส่าหรีที่นายันธาราใส่ในเรื่องบีกิลนี่
‪ค่ะ อนันธานเพื่อนหนูให้มาเป็นของขวัญ
‪เขาให้เมื่อไหร่ล่ะ
‪เมื่อวานค่ะ
‪ธุรกิจของพ่อเขาใกล้ล้มละลาย ‪เลยมาขอให้หนูช่วย
‪เขาเลยให้ส่าหรีมา ‪แล้วจ้างหนูไปทำงานด้วย เข้าใจทำนะคะ
‪มีนากษีไม่ต้องไปทำงานที่นั่น
‪ทำไมล่ะคะ ราสุก็สอบเสร็จแล้ว ‪ทีนี้หนูต้องสอนใครอีกคะ
‪ไว้สอนมารยาทให้เพื่อนบ้างล่ะ
‪จองหองนัก
‪คุยกับผู้หลักผู้ใหญ่ก็ไม่รู้จักเห็นหัวกันบ้าง
‪คงมีเรื่องเข้าใจผิดแล้วค่ะ ‪อนันธานไม่ทำแบบนั้นหรอก
‪แหม เธอเชื่อเขามากกว่าเราอีกนะ
‪ท่าทางเขาจะเป็นคนพิเศษจริงๆ
‪สุนทรรู้เรื่องเพื่อนคนพิเศษคนนี้ไหมล่ะ
‪คุณป้า เขาแค่ให้ส่าหรีกับหนูเองนะคะ
‪ดูสร้อยมังคลาสูตร…
‪ดูให้ดีสิคะ สร้อยมังคลาสูตรที่หนูใส่ ‪ยังเป็นของสุนทรนะคะ
‪ผ่านมา 50 ปี คุณป้าก็ยังเหมือนเดิม
‪แทนที่จะไปวัดให้ตรงเวลา ‪ปรับตัวตามเวลาดีกว่านะคะ
‪มีนากษี ขอโทษป้าอัตไตเดี๋ยวนี้
‪พูดกับผู้ใหญ่แบบนี้เหรอ
‪แล้วผู้ใหญ่ควรพูดกับเด็กแบบนี้เหรอคะ
‪ให้เกียรติมาก็ให้เกียรติไปค่ะ
‪มีนากษี
‪มีอะไรกัน
‪พ่อเพิ่งโทรมา
‪เขาว่ายังไง
‪เขาบอกว่าคุณทะเลาะกับเขากับป้าอัตไต
‪เขาไม่บอกเหรอว่าทำไมฉันพูดไปแบบนั้น
‪มีนากษี อนันธานคือใคร
‪อนันธานเป็นเพื่อนฉัน คุณก็มีปัญหาเหรอ
‪มีนากษี ใจเย็นๆ ก่อนได้ไหม
‪ให้ฉันใจเย็นทำไม ไปบอกครอบครัวคุณนู่นสิ
‪คุณจะสนใจอะไร ชีวิตที่บังคาลอร์คุณดีอยู่แล้วนี่
‪มีนากษี ผมถามพ่อแล้วแต่พ่อไม่เล่าอะไรเลย
‪ผมเลยถามคุณไง มันเกิดอะไรขึ้น
‪คิดว่าทุกอย่างระหว่างเราราบรื่นดีใช่ไหม
‪มีนากษี
‪ให้ผมไปหาไหม ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะจัดการเอง
‪สุนทร ฉันทนไม่ไหวแล้ว
‪คุณและครอบครัวจะเป็นไงก็ช่าง
‪มีนากษี
‪หากใจเธอต้องการจะจากไป
‪ฉันก็ไม่มีอะไรจะเอ่ย
‪หากใจเธอต้องการจะจากไป
‪ฉันก็ไม่มีอะไรจะเอ่ย
‪ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪ฟ้าลิขิตให้เราต้องแยกจากกันหรือไร
‪จะพูดอะไรกันดี
‪เราควรจะเถียงกันเพื่อสิ่งใด
‪ไม่มีความรักระหว่างเราอีกต่อไป
‪(บริษัทไร่ชามธุไร เอกชนจำกัด)
‪นี่ไง
‪ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกนะ
‪เอาทุกอย่างคืนไป
‪สิ่งใดๆ ที่เป็นของเธอ
‪เอาความทรงจำ คำพูดหวานระรื่น
‪และวันคืนที่อยู่ด้วยกันคืนไป
‪เอาทุกอย่างคืนไป
‪สิ่งใดๆ ที่เป็นของเธอ
‪เอาความทรงจำ คำพูดหวานระรื่น
‪และวันคืนที่อยู่ด้วยกันคืนไป
‪หากใจเธอต้องการจะจากไป
‪ฉันก็ไม่มีอะไรจะเอ่ย
‪หากใจเธอต้องการจะจากไป
‪ฉันก็ไม่มีอะไรจะเอ่ย
‪สุดยอดไปเลย
‪ฉันเตรียมงานนำเสนอดีตลอด ‪แต่พรีเซนต์ไม่ได้เรื่องเลย
‪ไม่ต้องห่วง นายทำได้อยู่แล้ว
‪เราจะจัดงานชิมชาทุกเดือน
‪ใครๆ ก็สามารถเข้าร่วมได้ ซึ่งจะได้รับ ‪ประสบการณ์และรสชาติที่แปลกใหม่ค่ะ
‪ฉันจะทำยังไงดี
‪เพื่อที่จะลืมเธอได้ไวๆ
‪จะได้ไม่ต้องหวนคิดถึง
‪ค่ำคืนที่เราอยู่ด้วยกัน
‪ฉันจะทำยังไงดี
‪เพื่อที่จะลืมเธอได้ไวๆ
‪จะได้ไม่ต้องหวนคิดถึง
‪ค่ำคืนที่เราอยู่ด้วยกัน
‪ทำไมเราต้องติดอยู่อย่างนี้
‪ติดกับความทรงจำที่เรามี
‪ทำไมเราต้องนึกฝัน
‪ถึงความทรงจำนั้นที่ผ่านไป
‪ทุกอย่างพังไปหมดแล้ว
‪ยังเหลืออะไรให้แก้ไขได้อีก
‪หากสองเรานั้นยังมีเยื่อใย
‪ก็ปล่อยมันไปเถอะนะ
‪เอาทุกอย่างคืนไป
‪สิ่งใดๆ ที่เป็นของเธอ
‪เอาความทรงจำ คำพูดหวานระรื่น
‪และวันคืนที่อยู่ด้วยกันคืนไป
‪เอาทุกอย่างคืนไป
‪สิ่งใดๆ ที่เป็นของเธอ
‪เอาความทรงจำ คำพูดหวานระรื่น ‪และวันคืนที่อยู่ด้วยกันคืนไป
‪หากใจเธอต้องการจะจากไป
‪ฉันก็ไม่มีอะไรจะเอ่ย
‪หากใจเธอต้องการจะจากไป
‪ฉันก็ไม่มีอะไรจะเอ่ย
‪ตาจะไปแล้ว
‪ตาจะไปจากบ้านนี้
‪บ้านนี้ไม่มีใครเคารพตาเลย
‪ใครพูดอะไรกับตาหรือเปล่า
‪เมื่อวานแม่แกด่าตาจนหูชาเลย ‪ขนาดแม่ตายังไม่ด่าหนักเท่านี้
‪แม่ว่าอะไรเหรอ
‪มาว่าตาผิดเต็มประตูน่ะสิ
‪ตาเป็นตัวตั้งตัวตีให้มีนากษีแต่งงานกับสุนทเรศวร
‪แล้วตอนนี้มีนากษีก็ไม่มีความสุข
‪ตาเป็นต้นเหตุของทุกอย่างเลย
‪ตาบอกไปว่าสุนทเรศวรต้องมีอะไรที่มีนากษีชอบ
‪หรือรู้สึกอะไรบ้างแหละ
‪แค่ชื่อคงไม่ใช่เหตุผล
‪ให้มีนากษีตกลงปลงใจแต่งกับสุนทเรศวรหรอก
‪ตาคะ หนูลองทุกวิธีแล้ว
‪หนูไม่รู้จะทำยังไงแล้วจริงๆ
‪เขาบอกว่าเวลามีปัญหา
‪ให้หันหน้าคุยกัน แล้วจะเจอทางออก
‪แต่ไม่เห็นมีใครบอกว่าบางครั้งมันก็ไม่มีทางออก
‪เลิกหาทางแก้ไขทุกอย่างเถอะลูก
‪(มีนากษี)
‪(นี่ เราต้องคุยกันนะ)
‪(ฉันกำลังจะไปบังคาลอร์)
‪(จะให้เจอกันที่ไหน)
‪(ที่อยู่: โรงแรมแกรนด์เอกซ์ควิซิต 185 ‪ถนนวงแหวนรอบนอกซานจาปุระ)
‪(ชายานคร เบงคาลูรู 560024 ‪เวลาห้าโมงเย็น)
‪(ลบหรือไม่ ลบเลย)
‪ก่อนอื่น ขอขอบคุณหัวหน้าและทางทีม ‪ที่เชิญผมมาที่นี่ครับ
‪ลองคิดดูนะครับ
‪นี่ก็เหมือนแอปหาคู่
‪สำหรับคนรักเล็บครับ
‪ผมรู้จักใครหลายคนที่คลั่งไคล้เล็บเหลือเกิน
‪ทั้งเล็บแบบกอธิก ‪เล็บบัตเก เล็บวาดลาย เล็บยาว
‪พูดต่อได้ไม่รู้จบครับ
‪ขึ้นอยู่กับว่าคุณนิยมเล็บแบบไหน ให้ปัดขวา
‪ถ้าคุณชอบเล็บผมและผมชอบเล็บคุณ ‪เราถึงจะจับคู่กันได้
‪สุนทร
‪โอเคไหม
‪แค่พรีเซนต์งาน ไม่ได้สอบ
‪อีกห้านาทีขึ้นนะ
‪(ฉันอยู่ร้านกาแฟ หรือให้ขึ้นไปเลย)
‪ปิดเสียงโทรศัพท์ด้วย มาเลย
‪คืออย่างนี้
‪ถ่วงเวลาให้ผมทีนะครับ
‪มีนากษี คุณมาทำอะไรที่นี่
‪ฉันไม่อยากพรวดพราดเข้าไป ‪เพราะพวกเขาอาจจะไม่อนุญาต
‪จะบ้าหรือไง
‪ผมติดพรีเซนต์งานแต่ก็ปลีกตัวมา
‪แต่คุณบอกให้ฉันมาที่นี่เอง
‪แล้วผมจะบอกให้คุณมาที่จัดพรีเซนต์ทำไม
‪เดี๋ยวนะ
‪ดูสิ พอจะนึกออกหรือยัง
‪นี่ไง ข้อความอยู่ไหนล่ะ
‪- ก็มันส่งมานี่ไง ‪- สุนทร
‪ฟังนะ สุนทร
‪ไว้ค่อยคุยกันทีหลังก็ได้
‪คุณต้องรีบไปพรีเซนต์งานเดี๋ยวนี้
‪- หัวหน้า นี่ลูกพี่ลูกน้องผม มีนากษี… ‪- เงียบเลย
‪หยุดพูดเถอะ
‪เลิกทำให้ผม บริษัทผมและตัวเองขายหน้าสักที
‪ผมอึ้งเลยนะ
‪คุณโกหกเรามาตลอดโดยที่เราไม่รู้เรื่องเลย
‪ผมตั้งความหวังกับคุณไว้มากนะ สุนทร
‪ไปพรีเซนต์พอเป็นพิธี คณะกรรมการรอคุณอยู่
‪แจ้งเตือน จำนวนคำเกินที่ตั้งไว้แล้วค่ะ
‪ขอโทษนะ สุนทร
‪- ถ้าคุณไม่ส่งข้อความหาฉัน… ‪- ข้อความบ้าอะไร มีนากษี
‪สุนทร ฉันอุตส่าห์มาจากมธุไรเลยนะ
‪มาหาคุณ มาคุยเรื่องของเรา
‪มีนากษี เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว
‪แอปคุณน่าขายหน้าสิ้นดี
‪ไม่น่าเชื่อว่าคุณ ‪ใช้เวลาเพื่อพัฒนาเจ้านี่ตั้งหกเดือน
‪ผมเห็นแต่ข้อบกพร่อง
‪คุณเสนฐิลครับ ให้เราได้แก้ไขได้ไหมครับ
‪ใช่ว่าคุณเอาเรื่องสุนทรมาบอก ‪แล้วจะได้คะแนนพิศวาสนะ
‪(หัวหน้าเสนฐิล)
‪"ทูเกตเตอร์" เป็นชื่อแอปของผมครับ
‪แอปที่บอกอารมณ์ของคนอื่นได้
‪ก่อนที่เราจะเข้าหาพวกเขา
‪ตัวอย่างเช่น
‪ถ้าผมอยากคุยเรื่องเลื่อนขั้นกับหัวหน้า
‪ผมก็จะใช้แอปนี้ตรวจสอบอารมณ์เขาก่อน
‪แล้วมันทำงานยังไงล่ะ
‪แอปนี้จะศึกษาทุกช่วงเวลาของผู้ใช้ ‪ในช่วง 24 ชั่วโมงที่ผ่านมา
‪อัตราชีพจร ระยะเวลาการโทร ‪การสนทนาต่างๆ
‪คำพูดและอีโมจิที่ใช้ในอีเมลและข้อความ
‪จากนั้นจึงจะบอกได้ว่า ‪อารมณ์ความรู้สึกของคนคนนั้นเป็นยังไง
‪สุข เศร้า เฉยๆ
‪โกรธ สยิวกิ้วหรือแค่เบื่อ ชัดเจนเลยครับ
‪คุณเลือกได้ว่าจะให้ใครเห็นอารมณ์คุณบ้าง
‪ดังนั้น คุณจะเข้าใจอารมณ์ ‪และเริ่มบทสนทนาตามนั้น
‪ความรักทางไกลเป็นเรื่องยากครับ
‪แต่ในขณะเดียวกันก็พิเศษ
‪แม้มีเหตุผลมากมายให้ทะเลาะกัน ‪แต่ก็มีหนทางคืนดีมากมายเช่นกัน
‪ด้วยแอปนี้
‪คุณจะสามารถเข้าใจคนที่คุณรัก ‪และเชื่อมต่อกับพวกเขาได้ตลอด
‪การสื่อสารก็เหมือนออกซิเจนสำหรับความสัมพันธ์
‪ช่องว่างแห่งการสื่อสารทำให้เกิดความเข้าใจผิด
‪ทำให้ความสัมพันธ์จบลงได้
‪หัวหน้าเสนฐิลครับ ผมทำไม่ได้
‪ทุกคน ผมอยู่บริษัทนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว
‪ผมแต่งงานแล้วครับ
‪ผมทำแอปนี้เพื่อจะเข้าใจภรรยามากขึ้น
‪เธอเป็นแรงบันดาลใจให้ผม
‪เธอคือเหตุผลที่ผมอยู่ตรงนี้ แอปนี้ก็เช่นกัน
‪ไส
‪นายช่วยฉันมาเยอะแล้ว ช่วยอะไรฉันอีกอย่างสิ
‪ขึ้นมาแสดงต้นแบบให้ทุกคนดูที
‪(ทูเกตเตอร์)
‪มีนากษี ผมขอโทษ
‪ผมอาจจะไม่ได้แสดงออกมากพอ ‪แต่ผมคิดถึงคุณมากนะ
‪ผมอยู่ตั้งไกลแต่ก็อยากอยู่ใกล้คุณ
‪ตอนที่คุณมาหาผม ผมผลักไสคุณออกไป
‪อย่ารู้สึกแย่ไปเลย
‪มองผมเป็นบริษัทที่ขาดทุนในมธุไร
‪ที่ต้องการความอดทนและสนับสนุนจากคุณ
‪ขอบคุณสำหรับเค้กสับปะรดนะ
‪ขอบคุณนะ ปราสาท ดีที่ได้เจอชาลินีสักที
‪มีนากษีไม่รับสาย เราจะบอกให้ตอนเธอกลับมา
‪ไม่ใช่แค่รชนีกานต์นะ ‪เขาคือซูเปอร์สตาร์รชนีกานต์
‪ฉันดูหนังเขาในวันแรกที่เข้าฉายตลอด
‪คุณก็ชอบเหรอ
‪จุดประทัดกัน
‪จุดประทัดกันเลย
‪คุณเป็นผู้นำ
‪ของชาวทมิฬนาฑูทั้งผอง
‪ท่านผู้นำ
‪ดาราหนึ่งเดียวของเรา
‪ท่านผู้นำ
‪เขาจักต้องได้รับความรักจากเรา
‪- คำเดียวของเขามีความหมายเหลือล้น ‪- สำหรับเราทุกคน
‪- วิธีของเขาไม่เหมือนใคร ‪- ดังที่กล่าวไว้ในปาทะยัปปะ
‪- เขาได้พูดไว้ ‪- ว่าสิงโตออกล่าตามลำพังเสมอ
‪- ดูเขายิ้มสิ ‪- ในบทศิวาจีผู้ยิ่งใหญ่
‪คุณเป็นผู้นำ
‪ของชาวทมิฬนาฑูทั้งผอง
‪ท่านผู้นำ
‪- ดาราหนึ่งเดียวของเรา ‪- ท่านผู้นำ
‪เขาจักต้องได้รับความรักจากเรา
‪ท่านผู้นำ
‪ซูเปอร์สตาร์ที่รัก
‪ท่านผู้นำ
‪เขามาทีไรย่อมได้เฉลิมฉลองกันร่ำไป
‪หนังของเขาเปิดตัวครั้งใดก็เป็นงานใหญ่
‪(ดาร์บาร์)
‪ท่านผู้นำ
‪หลีกไปเลย หลบไป
‪อยู่ฝั่งไหนฝั่งนั้นนะครับ
‪นี่ คุณน่ะ
‪เข้าแถวตามฝั่งและแสดงตั๋วด้วยครับ
‪คุณเข้าไปได้
‪ขอดูตั๋วด้วยครับ
‪เชิญเลย เข้าไปได้
‪นี่ ทำอะไรน่ะ
‪เฮ้ย
‪คุณมาที่นี่ทำไม
‪มาพูดเรื่องที่คุณจะคุยเมื่อวันก่อน
‪รักทางไกลมีความยุ่งยากมากมายในการสื่อสาร
‪และผมขอโทษสำหรับความยุ่งยากทั้งหมดนั้นด้วย
‪พูดไปก็คงช่วยอะไรไม่ได้มาก ‪แต่ผมแค่อยากอยู่กับคุณ ก็แค่…
‪สวรรค์สร้างสายสัมพันธ์ของเรามาแบบนี้ ‪แล้วรชนีกานต์ก็สานต่อจนสำเร็จ
‪เก่งนะเราเนี่ย
‪ในที่สุดผมก็เจอข้อบกพร่อง ‪ในความสัมพันธ์ของเรา
‪ดังนั้นตอนนี้ ผมถึงจดจ่อกับสิ่งที่สำคัญไงล่ะ
‪ยังไงซะ เธอก็คือถไลวาในชีวิตผม
‪ถ้าเธออยู่ตรงนั้น ทุกอย่างก็จะเรียบร้อย
‪คำบรรยายโดย: ฐิตาภา สิทธิวงศ์