O! Mają orzechowe.
Nie! No weź.
Spadnij, no.
Hej, pomożecie?
- Jasne. - Dobra.
Super.
Mam go. Dzięki wielkie. Macie ochotę?
Nie, dzięki.
- Ja też dziękuję. - Miłego dnia.
Idę na siłkę z ludźmi z The Crown. Może chcecie się…
przyłączyć.
Rozumiem.
NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL KOMEDIOWY
Dzięki.
Witam w programie The Netflix Afterparty.
Nazywam się David Spade, a to są Fortune Feimster i London Hughes.
Cześć.
Tworzymy dziś historię.
Po raz pierwszy na Netflixie mamy trzy prowadzące.
Cieszy mnie obecność moich dwóch panelistek,
choć Fortune chyba woli rolę flanelistki.
- Bezczelny. - No weź.
Ty jesteś następna.
London jako Brytyjka jest tu z wielu powodów.
Przede wszystkim czym byłoby afterparty
bez cudzoziemki polującej na bogatego męża?
Daj znać, jak go znajdziesz.
Brytyjczycy mają opinię snobów. Poznawszy London, zrozumiecie dlaczego.
- Stul dziób! - Od razu.
- Na dzień dobry. - Nieprawda!
Na próbie tego nie było.
Zatem co to za program?
Serio pytam, bo nie mam bladego pojęcia.
The Netflix Afterparty to talk-show, w którym największe gwiazdy Netflixa
opowiadają o waszych ulubionych programach.
Nie różni się niczym od innych –
dobrnąwszy do piątego odcinka, zaczniecie go doceniać.
Tak.
Dziś gościmy mojego kolegę – Billa Burra.
Ale najpierw powitamy obsadę serialu Cobra Kai.
Miałem założyć karategę, ale akurat jest w praniu.
Krótko mówiąc – jeśli chcecie rozwalić deskę,
upewnijcie się, że nie ma na niej wędlin.
Lub innych delikatesów.
Pychota.
Zapytamy naszych gości o trzeci sezon Cobra Kai.
Sądziłem, że będą w nim walczyć z COVID-em.
COVID Kai – aż się prosi.
A! Szczęśliwego Nowego Roku. Zaczął się 2021.
W końcu będę mógł ponarzekać na inną liczbę.
Wielu ludzi ma noworoczne postanowienia.
Ja nie mam żadnych.
Przestałem odliczać czas, odkąd skończyłem 38 lat.
Pragnę jedynie kanapki McRib. Znowu jest w sprzedaży.
Jej amatorzy szaleją z radości.
Sos barbecue ma takie wzięcie,
że Pfizer macza w nim szczepionki.
- Sprytne. - To ja poproszę.
Fortune jest pierwsza.
Niektórzy jej nie potrzebują –
pewien Amerykanin pokonał wirusa tuż przed 104. urodzinami.
Chłop cieszy się na powrót do całodziennego leżenia.
Ostatni raz był tak szczęśliwy w 1918, kiedy pokonał hiszpankę.
Zaczynajmy.
Nasi pierwsi goście grają w wyczekiwanym trzecim sezonie Cobra Kai.
Wpadłem na ślad Robby’ego.
Pomyślałem, że może chciałbyś pomóc.
To my wpędziliśmy te dzieciaki w kłopoty.
Żadnej litości.
Nasze problemy nie mogą odbijać się na nich.
Ma problemy z oddychaniem.
Tylko nasza współpraca może to zakończyć.
Tak więc…
co ty na to?
Powitajcie obsadę serialu Cobra Kai.
Jak leci?
Cześć.
No dobrze.
Super.
Przedstawię szybko. Są z nami William i Ralph.
- Na kanapie siedzą Mary, Tanner… - Siema.
…i Xolo. Xolo?
- Sorry, zagapiłem się… - Do ciebie mówię.
- Jak masz na nazwisko? - Maridueña.
Prawie ci wyszło.
Może lepiej zostań przy samym Xolo, jak Madonna.
„O” się powtarza – łatwo zapamiętać.
Ralph, wrócimy do ciebie za pół godziny.
- Spoko. - Nie no, Ralph…
Gratuluję wam trzeciego sezonu.
Cieszysz się na niego? O czym on będzie?
Zgłębimy w nim początki
zarówno Miyagi-Do karate, jak i Cobra Kai karate.
Fabuła rozgrywana jest dwutorowo.
LaRusso dociera na Okinawę, aby odkryć pewne…
nieznane mu wcześniej sekrety dotyczące spuścizny rodu Miyagi,
które wpłyną na jego losy już po powrocie do domu.
Jest naprawdę ciekawie.
Jest tyle… Dorzućcie coś od siebie.
Sezon jest bardzo wnikliwy, intensywny – samo mięcho.
Naprawdę ekstra.
Super.
Po lewej świetny William Zaba Zaba Zabka.
- Koleś od początku wymiata. - Mega!
Uwielbiam go.
Sądziłeś, że losy Johnny’ego potoczą się tak, jak w tym serialu?
Jeśli chodzi o koniec drugiego sezonu? Nie, nie spodziewałem się tego.
Masakra, wszyscy się wykańczają.
Xolo… znaczy Miguel ma kłopoty. Jest sporo ran do wyleczenia.
Podoba mi się to, jak poprowadzono postacie.
Sezon trzeci jest moim ulubionym. Cieszę się, że już wyszedł.
Czy ty dzwonisz do nas z dojo?
Przejąłem Miyagi-Do.
Musiałem się odizolować. Padło na Miyagi-Do.
- Zwiedzam sobie. - Fajnie.
Dorabia jako telemarketer serialowych gadżetów.
Zgadza się.
Zakończenie drugiego sezonu trzyma w napięciu.
Tak.
Co pomyślałeś, dowiedziawszy się, że twój bohater może zginąć?
Na początku byłem trochę zaskoczony.
Pomyślałem: „Czyli to właśnie sądzą o Miguelu”?
Ale tak na serio,
twórcy serialu: Josh, Jon i Hayden są jego największymi fanami.
Nie martwiłem się, wiedząc, że chcą jak najlepiej dla serialu.
Wszyscy bohaterowie Cobra Kai
mają swoje wzloty i upadki.
Ten akurat jest niższy, niż przewidywałem.
Mary, twoje przesłuchanie miało wyjątkowy przebieg.
Nie widziałaś serii Karate Kid – ja też. Nie było nas jeszcze na świecie.
Opowiedz, jak ci poszło na castingu.
Cóż, przespałam go.
Miałam termin wstępnego przesłuchania, ale nie nastawiłam budzika.
Obudził mnie telefon od chłopaka. Pytał, jak mi poszło przesłuchanie.
A ja: „Jakie przesłuchanie?”. „Miałaś iść na casting”. „Racja!”
Gdy dowiedział się, że chodzi o Cobra Kai, kazał mi tam od razu dzwonić.
„Daj im, co zechcą – nawet kończynę. Niech ci tylko dadzą drugą szansę”.
Tak też zrobiłam. Potem zapytał, o czyją rolę się staram.
Odpowiedziałam, że postać nazywa się Samantha LaRusso. On na to: „Żartujesz!”.
Na szczęście Ralph jest przemiły, dogadywaliśmy się.
Później wróciłam do domu i obejrzałam całą serię.
W międzyczasie zadzwonił Ralph, witając mnie w rodzinie LaRusso.
Niesamowite.
Twój serialowy chłopak ma wyczesaną fryzurę.
Przekracza normy wysokościowe.
Jego irokez jest tak wysoki, jak hossa na giełdzie.
- Ma ze 20 centymetrów. Widziałyście? - Nie.
Ten tego… Nawiasem mówiąc, ci dwaj na górze, William i Ralph,
niejako zamienili się rolami.
Z dobrego stałeś się złym charakterem. To ciekawy zwrot akcji.
Dyskutowaliśmy o tym na początku.
Punktem wyjścia dla serialu miało być pokazanie uniwersum Karate Kid
z innej perspektywy.
Jeśli chodzi o postać Williama, Johnny’ego Lawrence’a,
niemal w ogóle nie znaliśmy jego historii.
Wiedzieliśmy, że będzie chciał się odkupić.
Zacieranie biało-czarnych granic
i ukazywanie raz LaRusso, a raz Lawrence’a jako antagonisty
było częścią zabawy.
To jest właśnie fajne.
I to odróżnia serial od filmów Karate Kid:
nie ma wyraźnego podziału na białe i czarne,
na dobro i zło.
Daniel jest dobry, a Johnny zły.
W Cobra Kai te granice się zacierają,
a to pozwala zajrzeć głębiej,
dostrzec wielowymiarowość postaci.
Lojalność widza się zmienia, zaczyna kibicować drugiej stronie.
Johnny musiał jedynie okazać skruchę i chęć poprawy.
Przez trzy dekady był palantem, czarnym charakterem.
Teraz się to zmieniło.
Świetnie się go ogląda. Serial bardzo wciąga. Uwielbiam go.
Wiem, że atmosfera na planie robi się czasem poważna.
Tanner, jak ją rozładowywaliście?
To moja specjalność –
lubię robić sobie jaja.
Przebrałem się za asystenta. Planowałam to półtora miesiąca.
Wtajemniczone były tylko trzy lub cztery osoby.
Poprosiłem charakteryzatorów o brodę.
Chciałem pokazać…
Wymyśliłem sobie szalony kostium. Miałem krótkie, dżinsowe spodenki.
- Mamy zdjęcie. - Spójrzcie na tego narkusa.
Naprawdę kuse spodenki.
Sam je tak obciąłeś. Nawet nie masz kogo obwiniać.
Tak. Pół dnia tak chodziłem. Nikt się nie zorientował, kim jestem.
Zastanawiali się tylko: „Czemu nie przyniósł nam kawy?”.
„Tanner, zapamiętałeś swoje kwestie?” „Nie, ale szykuję za to niezły kawał”.
Dokładnie tak było.
W tym sezonie czekało was sporo niespodzianek,
w tym spotkanie z przeszłością.
Obejrzyjmy klip. Nadchodzi.
Ali, to moja żona, Amanda. Amando, to jest Ali Mills-Schwarber.
Spotykaliśmy się w liceum.
Z chęcią z tobą poplotkuję.
Myślałam o tym samym.
Teraz nazywam się Ali Mills. Już nie Schwarber.
Powitajmy Elizabeth Shue.
Cześć, miło cię widzieć.
- Wzajemnie. - Siadaj.
Znasz tych dwóch błaznów.
Tak. Cześć, chłopaki.
- Cześć, Lisa. - Hej.
Hej, Lisa. Jak leci?
Dla nich „Lisa”, a dla nas „Elisabeth”.
- Lisa? - To moja ksywa.
Rany, to spełnienie moich marzeń.
- Kochała się w tobie. - Naprawdę?
Wy, chłopaki, byliście super, ale ty…
Chyba wszyscy kochali się w Elisabeth Shue.
- Super. - Tak.
Grasz w wielkich produkcjach. Teraz pojawiłaś się w tej.
Trzeba cię było namawiać do powrotu czy jak to było?
Nie. Obejrzałam pierwszy sezon. Wszyscy świetnie w nim zagraliście.
Byłam naprawdę…
Czekałam na propozycję od nich, ale trochę im to zajęło.
A potem… Żartuję.
Potem negocjowaliśmy, czy moja postać będzie walczyć.
Chciałam mieć własne dojo.
Ale go nie dostałam.
Za to Sam jest mistrzynią karate, więc…
Mam czarny pas.
To wiele dla mnie znaczyło.
Uszczęśliwiło mnie patrzenie, jak skopujesz innym tyłki.
Z pewnością.
Ja nie uprawiałam karate. Ali z „i” na końcu nie walczyła.
Chłopaki wiedzą, że mam o to pretensje do całego świata.
Pracowaliście razem lub spotykaliście się po zakończeniu zdjęć do Karate Kid?
- Z Williamem i Ralphem? - Nie widywaliśmy się.
Widziałam Ralpha… Nigdy nie pamiętam kiedy, ale chyba w 1986
na meczu bejsbolowym.
Ale spotkaliśmy się dopiero na planie serialu.
To było takie fajne. Wyszłam zza rogu,
mieliśmy mieć próbę, i on tam stał.
- Powiedziałam: „O mój Boże”. I co? - „O mój Boże”.
Są tysiące możliwości powitania kogoś, z kim jesteś powiązany,
wiesz, w kinie i na całym świecie, kiedy na niego wpadasz,
a ona wypowiedziała właśnie te trzy słowa.
- Właśnie. - To miłe.
Było super. Jakbyśmy się widzieli wczoraj.
To niesamowite, z jaką łatwością nam się pracowało,
jak jesteśmy i już zawsze będziemy ze sobą związani.
Ciężko było cię namówić do ponownego zagrania Daniela?
Nie po tym, jak usłyszałem cały pomysł.
Wielu ich wysłuchałem przez te lata,
ale żaden nie miał sensu.
Za to ten oferował ciekawy wgląd do tego świata.
Chwilę wcześniej miał premierę Creed: narodziny legendy.
Pokazano w nim świat Rocky’ego Balboa z innej perspektywy.
I to zadziałało.
Serwisy streamingowe świetnie nadają się
do rozwinięcia historii, zgłębienia charakterów postaci
i pozwolenia im na chwilę oddechu,
w przeciwieństwie do próby ściśnięcia wszystkiego w kasowy reboot.
Scenarzyści tego serialu
są największymi fanami serii Karate Kid.
Te filmy są dla nich tak kultowe, jak dla innych Gwiezdne wojny.
Wiedziałem, że fani nie będą rozczarowani.
Podjąłem mądrą decyzję, godząc się na to.
Williamie, twój bohater, Johnny, nie budził zbyt wiele sympatii.
Myślisz, że gdyby był prawdziwy, toby go usunęli ze świata publicznego?
Tak. Nie sądzę, by poradził sobie w obecnych czasach.
Ale fajnie się go gra.
Współpraca z tobą była super. Zdaliśmy sobie sprawę,
że w Karate Kid nasze interakcje ograniczyły się raptem do jednego ciosu.
Zepsuł moje radio, popchnęłam go i walnęłam w dziób.
Nie mieliśmy wtedy wspólnych scen, więc fajnie było…
- Napracowaliśmy się. - …razem zagrać.
Kiedy nagrywaliśmy Karate Kid,
jako jedyna naprawdę za każdym razem mnie uderzałaś.
Wszędobylskie karate. To naprawdę twarda babka.
A potem musiała uciekać z facetem w Karate Kid 2.
- Spoiler! - Nieprawda!
Było mi przykro, że nie z dziewczyną.
Xolo, jak to było do nich dołączyć? Kiedy już się zgodziłeś,
a wieść się rozniosła, czy twoje życie się zmieniło?
Tak, trochę tak było. Przesłuchania trwały całe wieki.
Sprawdzano, czy pasujemy do siebie z Mary i Billym.
Zacząłem wtedy naukę w liceum. Wyszedłem ze szkoły
i zadzwonił do mnie Ralph, tak samo jak do Mary.
Kręciłem się przed domem, miałem 1% baterii, gdy padło:
„Witamy w rodzinie. Spodobałeś nam się w Parenthood”.
To wszystko nadal brzmi surrealistycznie.
Jako dziecko grałem w tenisa.
Mama powtarzała, że przypominam Ralpha Macchio.
Widziałem ten film za malucha, ale nie pamiętałem zbyt dobrze.
Dziwiłem się, czemu mama mówi, że wyglądam jak jakiś Ralph Macchio.
To on wygląda jak ja!
Nie, to nie tak.
Mnie powiedział, że nie dostałem roli.
Starałem się o małą rólkę. Nie było bueno.
A ja dostałam rolę.
Zagrałam w tym serialu. Nie wiem, czy mnie pamiętacie.
To było…
Gagatek z ciebie.
Dostałam tyle tweetów.
„To jesteś ty w Cobra Kai?” No nie, to nie jestem ja.
Masz konta na portalach społecznościowych?
Nie mam.
- Żadnych? - Żadnych.
To do kogo pisałem przez ostatnie trzy lata?
Elisabeth Szum?
Może.
Bardzo wam dziękuję. Tanner, Mary, Xolo – zostańcie.
Mam dla was parę robótek.
Ralph, William, Elisabeth – dziękuję za przybycie.
Sezon trzeci jest już dostępny. To była obsada Cobra Kai.
Cieszcie się, jak ja. Wszystko w jednym miejscu.
Dodzwoniłeś się do biura Teda Sarandosa, CEO Netflixa. Zostaw wiadomość.
Cześć, Tedzik, mówi Spedzik.
Obyś odsłuchiwał pocztę.
Szybkie pytanko o moje miejsce parkingowe.
Jest na auta kompaktowe.
Żadne z moich aut się tam nie wciśnie.
No, może jedno, ale nie będę codziennie dojeżdżał tym samym.
No i widziałem, gdzie parkuje Obama.
Ma miejscówkę tuż przy wejściu. Może zrobimy podmiankę?
Wolałbym parkować z przodu.
Poza tym widziałem, jak krzywo zaparkował książę Harry.
W Ameryce się tak nie robi.
Upomnisz go? W ogóle to mam dla niego pomysł.
Umie zmieniać akcent? Jeśli tak, sprawię, że będzie przekomiczny.
I ostatnia rzecz, żeby uniknąć zamieszania,
Frankie i Johnny czy jak tam zwał – Grace i Frankie.
Jedna ma parking z przodu, a druga z tyłu. Będą wkurzone.
Unikałbym gównoburzy. Daj im miejsca obok siebie.
Albo oba z tyłu, albo… rozumiesz.
Popijawa w niedzielę aktualna, gdybyś chciał wpaść.
Zatrąb, przejeżdżając. Powiem ludziom, że wyszedłeś.
Audi-dersehen.
Kolejny gość to legenda komedii.
Dzięki Paper Tiger otrzymał swoją pierwszą nominację do Grammy.
Spójrzcie.
Mam temperament. A to wszystko psuje.
Wszystko robię dobrze, ale mam pierdolony tupet.
On wszystko rujnuje. Moja żona wciąż powtarza:
„Nie rozumiem, skąd się to wzięło”.
„Skąd się to bierze?”
„W dwie sekundy rozpędziłeś się do setki”.
Siedemdziesiąt pięć to ja mam na liczniku, gdy odpoczywam.
Powitajcie Billy’ego Burra!
Jak leci?
- Jak się pan miewa? - Miło cię widzieć.
W porządku.
- Co jest grane? - Bill Burr.
Super. Jak się masz?
Widziałeś Cobra Kai.
Uwielbiam go. Widziałem wszystkie odcinki.
Podobało mi się…
Johnny w pierwszym sezonie dostał pontiaca Firebird.
Słuchają w nim REO Speedwagon.
Nie bawiło mnie to. Przecież tak się właśnie robiło.
Nie załapałem żartu.
Bardzo mi się to podobało.
Ten tu mówi, że cię już poznał.
Kiedy?
Prawie pana poznałem.
Historia zatoczyła koło, niesamowite.
Fajnie jest móc tu być razem z panem.
Powiesz mi, kiedy się poznaliśmy?
Tak, już mówię.
Już myślałem, że to demencja. „To on już mi o tym opowiedział?”
Pierwszy sezon Cobra Kai,
stoję w windzie i…
słyszę znajomy głos, który rozmawia przez telefon.
Pomyślałem: „Skąd ja go znam?”.
Rozejrzałem się, a to był pan.
Bardzo chciałem się przywitać.
Toczyłem wewnętrzną walkę, bo był pan w trakcie rozmowy.
Obawiałeś się reakcji?
Przywitałbym się.
„Jestem bardzo milusi”.
A ja widziałem cię…
Tego też nie pamiętasz.
To było w klubie komediowym. Byłem tam z Dana’em Carvey.
Przyszliśmy na twój występ. Dana uważał, że byłeś świetny.
Poczekalnia za kulisami w klubie.
- Super, nie? - Świetne zdjęcie.
- Pamiętam je. - A ty…
Od marca wystąpiłem może ze dwa albo trzy razy.
A ty?
Pierwszy w tym roku występ miałem…
chyba jakoś z końcem lipca.
Chappelle zorganizował obóz letni w Ohio.
Pomyślałem, że się przygotuję, bo Dave wytoczy ciężkie działa.
Występowałem na parkingach.
- Byłam tam. - W Magic Castle.
Występowałeś na pace pick-upa.
Stanie na pace samochodu i opowiadanie dowcipów.
Jak na początku kariery.
Przypomniało mi się, jak dawałem takie występy.
Historia zatoczyła koło.
Jak wrażenia po tym obozie Chappelle’a?
Fajnie, że był zakaz używania telefonu.
To mi przypomniało, że stand-up to była kiedyś zabawa.
Ludzie nie brali tego na serio.
Znowu mogłem mówić to, co chciałem.
Tak jak powinno to wyglądać.
To wpłynęło na moje późniejsze występy.
Z doświadczenia wiem,
że Nowy Jork i LA żyją w bańce.
Mają wrażenie, że reprezentują myślenie reszty kraju.
Tak nie jest. Ruszasz w trasę i wciąż możesz żartować o…
Ludzie rozumieją, że to żarty i nie zaczynają mdleć,
- bo coś tam powiedziałeś. - Przesadyzm.
Jak na występ przyjdzie 2000 osób,
to zrobią wywiad z tą jedną, której się nie podobało.
„Padły takie i takie słowa. Ta osoba poczuła się urażona”.
Wszystkim nie dogodzisz. Nie rozumiem tego.
Wbrew temu, co mówią, nie zmieniło się tak wiele.
W Saturday Night Live wkurzyłeś białe kobiety.
- Tak. - Wcale nie.
Po prostu rozmawiali z tymi, które były wściekłe.
Jakie to uczucie zyskać popularność
dzięki czemuś… Biały mężczyzna w telewizji złorzeczy:
„Biali ludzie!”, a czarna społeczność, w tym ja, myśli:
„O rany! Niesamowite, takie rzeczy się nie dzieją”.
Sądziłem, że żart o Ricku Moranisie wpakuje mnie w kłopoty.
- Ja też. - Nie wiem.
Po występie nie czytam niczego na jego temat.
Idę dalej, bo… to nie jest prawdziwe. To oburzenie nie jest prawdziwe.
Nie piszą o tych, którym się podobało, tylko o tym jednym niezadowolonym.
To idzie w świat, ty w to klikasz,
zaraz potem klikam w… jak to było?
Warzywny Tom Brady odmawia jedzenia.
Klikam we wszystkie clickbaity. Każdy mnie skusi.
Wystąpiłeś w The Mandalorian.
Szacuneczek.
Baby Yoda.
Co powiesz o fanach Gwiezdnych wojen?
Reagują bardzo emocjonalnie.
Emocjonalnie, ale to inny rodzaj…
Zwykle podchodzą do mnie fani sportowi i oni zachowują się inaczej.
Ale, ogólnie mówiąc, to fajni ludzie.
Pasjonują się tym serialem
i kiedy o coś mnie pytają, zazwyczaj nie wiem, o co im chodzi.
Znamy cię jako komika. Spójrzmy, jaki z ciebie aktor.
Wciela się teraz w pewną postać. Pokażcie mi klip.
PARYSEK WŚRÓD KOŁYSEK
Niech to szlag trafi!
Ciężki dzień, co?
Dzień? Chyba całe życie.
Cała rodzina mnie nienawidzi, a do tego Sue kazała mi kupić Taj Mahal kołysek.
Potrafi tylko marnować pieniądze.
Ja marnuję? A twój zestaw 12 kufli do piwa Colt Luger?
To przedmioty kolekcjonerskie. Ostatnie pomalowane farbą ołowiową.
Świetne.
Które dzieciaki miały trudniej: te z lat 70. czy te współczesne?
To zależy, o czym mówimy. Jeśli chodzi o gnębienie, jest łatwiej.
Możesz napisać w necie: „Nie wierzę, że ktoś mi to powiedział”.
I wtedy hejt spływa na prześladowcę.
Ale jeśli chodzi o środowisko, to lubię powtarzać młodym ludziom,
że może i jestem stary, ale poznałem cztery pory roku.
Teraz zima przechodzi w lato, a cały stan płonie.
Dla oceanów, świeżego powietrza i niezatrutego jedzenia
wróciłbym do tamtych czasów.
Mary płacze, lepiej skończmy.
Przygnębiliśmy ją tym gadaniem.
W Nie ma jak w rodzinie, a nawet na scenie,
masz osobowość aroganta, którą ludzie przypisują ci też w realu.
A kiedy cię poznałam, pokochałam w tobie to,
że jesteś jednym z najmilszych komików, jakich znam.
Bill od początku bardzo mnie wspierał w mojej karierze komiczki.
Usłyszał moje lesbijskie żarty i stwierdził:
„Przezabawne. Otagujemy cię”.
Nigdy nie sądziłam, że taki facet jak ty…
Co to o tobie świadczy? Łatwo ci przychodzi ocenianie innych!
Z góry cię oceniłam, a potem byłam zachwycona tym,
jak bardzo jesteś otwarty,
wolny od uprzedzeń i przemiły.
Moja żona stwierdziłaby dokładnie odwrotnie.
Jeśli jesteś zabawny, to jesteś zabawny. I tyle.
Jestem miłośnikiem stand-upu, więc jeśli widzę nową twarz,
która świetnie się zapowiada,
cieszę się, a to sprawia, że chcę być lepszy.
Widziałem cię w Main Room…
Nie, to było w OR. Po prostu miałaś to coś.
Byłaś zuchwała, zabawna.
Podobała mi się twoja energia.
Nie słuchałem lesbijskich, tylko dobrych żartów.
Nie chciałam o nic zapytać, tylko wydębić komplementy.
Dzięki, że do nas wpadłeś.
Dzięki za zaproszenie.
Nie ma jak w rodzinie i Paper Tiger.
- Był z nami Bill Burr. - Dziękuję.
Niektórzy myślą, że jestem tu nowy.
A tak naprawdę to ja pociągam tu za sznurki.
MÓZG NETFLIXA
Dobra, to Miłość jest ślepa.
Tytuł roboczy: Bzykalnia Toyoty.
Zaraz będą…
Oby.
To oni widzą?
Zmienili mój pomysł.
Wprowadź ich według wzrostu.
Jestem niski. Niektóre kobiety nie chcą się z takimi umawiać.
Wiecie co? Podoba mi się ten karakan.
Nie wiem czemu, ale mu kibicuję.
- Naprawdę nie wiesz? - Coś mówiłeś?
A co to za stroje? Przyszli grać w alkochińczyka?
Chcę kogoś, kto czuje powagę sytuacji.
Pięknie, Carlton.
Ten się zna na rzeczy.
To nie on grał w Bajer z Bel-Air. To ten sam koleś?
- Nie, inny. - Dobra.
Cześć.
Wybrałem świetnego prowadzącego. Patrzcie.
Jak się macie?
To ziomek z Backstreet Boys.
Jestem Nick Lachey.
Śpiewał w 98 Degrees.
Nie, on był w *NSYNC.
To Nick Lachey. Jestem pewna, że chodzi o 98 Degrees.
- Racja. - Kurka. Za późno, żeby go zwolnić?
- Tak. - A miałem plan.
Miał zaśpiewać „Bye, bye, bye” dla trzech, a „Bye” dla jednej osoby.
Z trzema byłoby idealnie: „Bye, bye, bye”.
I by sobie poszli. Nieważne.
Wyjaśnij im, po co tu są.
Wybierzecie swojego małżonka…
nie widząc go wcześniej.
Super. Nie spodziewały się tego.
Vanessa, praw jakieś morały, żeby wypełnić czymś czas.
Żyjemy obecnie w oderwaniu i ciągłym rozproszeniu.
Wasza wartość często jest oceniana przez pryzmat zdjęcia profilowego.
Vanessa, może pomilcz trochę.
Tak do ósmego odcinka.
Porozmawiacie ze sobą jedynie wewnątrz prywatnych kabin.
Są i moje kabiny.
Ja je zaprojektowałem. Jechałem na ketaminie.
Wykorzystali mój projekt, który rozrysowałem na serwetce.
Robiłem sobie jaja, ale pieprzyć to, jedziemy.
Dzielić was będzie cienka ściana.
Znacie księcia Harry’ego?
On i jego dziewczyna, Meg Markle, poznali się w kabinie.
- Pokręciłeś coś. - Chyba twoja stara.
To jego żona. Mają dziecko.
Weryfikujesz odpowiedzi w Va banque czy co?
Tak sobie gadam. Wiem, że chajtnęła się z tym gościem.
Chciałem przyjaźnie zagaić.
- Do dzieła. - Powodzenia.
Doradziliście im wstrzyknięcie botoksu w klejnoty?
Zrobiłem to dwa tygodnie temu.
Strasznie były pomarszczone. Można było odpalić od nich zapałkę.
Ale teraz…
gładkie jak aksamit.
- Od razu sięgam po słodycze. - Ja chyba po wódkę.
Kto wsadził tam słodycze i wódkę? Miał być Adderall i White Claw.
Ja mam Adderall.
- Poczęstujesz? - Nie, poczekaj.
Masz trochę? Możemy go dać do kabin?
O ile nasza kompociara wytrzyma i przez te kilka minut nie odleci. Rany.
Przyślijcie asystenta.
Robię najlepszą wołowinę po włosku.
Wcale nie, Jessica. Ja robię najlepszą.
Mniam.
Zluzuj. Później.
Starczy tylko dla dwóch osób.
- Rick? - Jestem weganinem.
Wyraźnie jesteś przyćpanym weganinem, który wciska ludziom olejek CBD.
Dobra, zmywam się stąd. Nogi mi ścierpły.
Ponoć kiedy nagrywaliście Cobra Kai,
Mary miała problemy ze scenami pocałunku.
Nie lubię całować się z kimś po raz pierwszy przed kamerami.
A to okazało się problematyczne dla Xolo.
Nie określiłbym tak tego.
Zaczęło się już na etapie castingów.
Wspomniała, że nie chce całować się przed kamerami.
Kilka miesięcy później nadszedł ten dzień,
mieliśmy razem scenę pocałunku.
Odeszliśmy na stronę i już mieliśmy się pocałować,
kiedy wypaliła z najlepszą rzeczą, jaką mogła wtedy powiedzieć:
„Denerwuję się, bo jesteś dla mnie jak brat”.
- Wtedy… - Tuż przed pocałunkiem?
Ręce mi opadły.
Zdjęcia były w Georgii, a tam to normalka, jednak wciąż…
Moje pocałunki są jak pocałunki śmierci.
Przeniosłam na niego moją alergię na orzechy nerkowca.
Od czasu naszego pocałunku nabawiłem się wielu nowych alergii.
Zaraziłaś mnie.
Moja pierwsza scena pocałunku była na planie Zagubione znalezione. Nikt?
Zagaiłem: „Dziwnie się czuję, to mój pierwszy pocałunek przed kamerą.”
A ona: „Pocałuj mnie tak, jak swoją dziewczynę”.
Jest Europejką, więc miała luźne podejście.
Dotknąłem jej twarzy, pocałowałem ją i było cięcie.
Spojrzała na reżysera i mówi: „Powiedz mu, żeby nie dotykał mi twarzy”.
Wmurowało mnie. Stałem tuż przy niej.
A reżyser na to: „Możesz nie dotykać jej twarzy?”.
Morał jest taki, że ciężko się całować w filmie, a jeszcze ciężej w życiu.
To tyle na dziś. Dziękuję obsadzie Cobra Kai i Billowi Burrowi.
Do zobaczenia.
Pogadamy jeszcze z Billem.
Napisy: Daria Okoniewska