‫بامابین تقدیم می‌کند ‫.:: Bamabin.com ::.
‫یه هل دیگه...
‫- سرش خورد. ‫- چیزی نشد.
‫سرش ضربه خورد؟
‫نه، گرفتش.
‫خودم دیدم سرش به زمین خورد.
‫- نه، نخورد. ‫- انداختیش!
‫قربونت برم، باور کن حالش خوبه.
‫پس چرا گریه نمی‌کنه؟
‫- می‌کنه... ‫- مگه نباید گریه کنه؟
‫الان گریه می‌کنه.
‫کجا می‌برینش؟
‫خواهشا... بگین چی شده.
‫چرا نفس نمی‌کشه؟
‫- کشتینش؟ ‫- نه!
‫بچه‌ام رو کشتین؟
‫خودم دیدم نفس می‌کشه.
‫- بچه‌ام رو انداختی؟ ‫- نه! ننداختم.
‫- تو گفتی به دنیا بیارمش. ‫- پرستار پیششه.
‫پیشش هستیم! پیشش...
‫چرا بچه‌ام رو پرت می‌کنین؟
‫«بیو ترسیده است»
‫مترجمان: «حامی مغیثی و نامدار جعفری‌نژاد و تارخ علی‌خانی» ‫در تلگرام: Timelordsubs@ و NamdarJfn@ و aManOfWar@
‫جمعه شب وقتی حواسم نبود ‫دهان‌شویه رو قورت دادم.
‫آدم که این‌جوری سرطان معده نمی‌گیره.
‫یه بار اشکالی نداره.
‫چند هفته پیش هم کمی ازش قورت دادم.
‫مطمئنم چیزیت نمی‌شه.
‫[در حال تماس]
‫[در حال تماس: مامان]
‫فردا قراره پیش مادرم برم.
‫خبر دارم. سالگرد پدرته.
‫سالگرد مرگشه.
‫از این بابت چه حسی داری؟
‫آخه فرصت نشد با پدرم آشنا بشم.
‫منظورم از بابت برگشتن به خونه بود.
‫[پیغام صوتی از طرف مامان]
‫دوباره همون خواب رو دیدم.
‫بذار سر همین بحث بمونیم.
‫بابت این مسافرت چه حسی داری؟
‫خوبه که قراره برگردم.
‫خیلی وقته برنگشتم.
‫جدا؟
‫چند ماهی می‌شه.
‫از این بابت عذاب وجدان داری؟
‫[عذاب وجدان]
‫ضمنا...
‫برای گذران زندگی خودت،
‫متکی به نقشه‌ای هستی؟
‫به این امید که نتیجه دلخواهت رو بده؟
‫متوجه نشدم.
‫یعنی حس می‌کنی ‫انتظارات واقع‌بینانه‌ای داری؟
‫اگه وقتی تشنه‌ات بشه،
‫از چاهی آب بخوری که باعث مریضیت بشه،
‫باز هم به امید سالم بودن آبش،
‫دوباره از اون چاه می‌نوشی؟
‫هوم.
‫تا حالا با خودت گفتی کاش مرده بود؟
‫جان؟
‫معلومه که نگفتم.
‫اگه گفته بودی هم مسئله‌ی عجیبی نبود.
‫آدم می‌تونه در عین حال،
‫دلش چیزی رو بخواد و نخواد.
‫پیش میاد که آدم همزمان ‫این دو حس رو داشته باشه.
‫علت جلساتمون اینه که ‫چنین افکاری رو به جریان بندازیم.
‫خیلی‌خب.
‫هیدروتیپنول مصرف می‌کنی؟ ‫هنوز باعث خارش چشمت می‌شه؟
‫در صورتی که مدام پلک نزنم.
‫باعث کمتر شدن اضطرابت شده؟
‫اِم...
‫گوش کن چی می‌گم،
‫الان برات داروی جدید و باحالی تجویز می‌کنم،
‫که به نظرم...
‫- از هر جهت بیشتر کمک می‌کنه. ‫- [زیپنوتیکریل]
‫حتما همراهش آب بخور.
‫یادت نره. اگه هم توی تنفست ‫یا دمای بدنت تغییری حس کردی،
‫فورا باهام تماس بگیر. ‫عوارضش خیلی جدیه.
‫موفق باشی.
‫سلام هویج‌خان. مامانم.
‫صرفا خواستم بهت بگم که...
‫خیلی خیلی برای فردا ‫که قراره بیای پیشم، ذوق دارم.
‫- جوزف؟ ‫- فرشته‌ی زندگی منی.
‫خیلی هم دوستت دارم.
‫خیلی‌خب. دوستت دارم‌ها. ‫خب. خداحافظ قربونت برم. دوستت دارم.
‫[آروم و ملایم]
‫وقتی می‌گم از کنارم نرو،
‫باید به حرف مامانت گوش کنی!
‫سلام.
‫- می‌شه این رو از نزدیک ببینم؟ ‫- این؟
‫خیال کردین نمی‌پرم؟
‫می‌خواین همین الان بپرم؟
‫می‌خواین؟
‫بیب بیب!
‫ببخشید. این آقا داره چیکار می‌کنه؟
‫داریم تحریکش می‌کنیم که بپره.
‫خفه شو کثافت! برو گم شو!
‫- جلو نیا. ‫- با من ور نرو!
‫جلو نیا. می‌گم جلو نیا.
‫این هم نودل مرغ شما.
‫- جلو نیا. ‫- به نظر میاد شما...
‫اهل مینیسترونی باشین.
‫- برو گم شو! ‫- جلو نیا!
‫چه داغه!
‫ای وای، نون خشکمون داره تموم می‌شه.
‫[ارکتوس اجکتوس]
‫[توی مغزم کرم دارم]
‫[در پناه شیطان! مواد بزنید! ‫بچه بکشید! کون لق مردم!]
‫[چاه گرفته! هر جا می‌خوای بشاش!]
‫[هشدار به تمام ساکنان آپارتمان: ‫عنکبوت منزوی در ساختمان است!]
‫[غذای آماده‌ی اولوها، ‫مرغوب‌ترین غذاهای هاوایی و ایرلندی]
‫سلام بابا.
‫جست‌جو برای یافتن مجرمی...
‫موسوم به «چاقوکش تولدی» همچنان ادامه دارد.
‫وی در هفته‌ی گذشته، ‫جان سه شهروند دیگر را گرفت.
‫این مجرم بدون لباس در خیابان‌ها پرسه زده،
‫و عابران نزدیک خود را از نواحی گردن و شکم،
‫مورد حمله قرار می‌دهد.
‫طبق گفته‌ی شاهدان، ‫وی مرد سفیدپوست ختنه‌شده است...
‫[بی‌صدا]
‫[مامان عزیزم، معذرت می‌خوام ‫که سالگرد مرگ بابا رسیده.]
‫[ازت ممنونم. معذرت هم می‌خوام. ‫با عشق از طرف...]
‫[سلام بیو! کلی با عکسم کیف کن. ‫از طرف الین]
‫[با عشق...]
‫[از طرف بیو]
‫[سلام! می‌شه صدا یا بیس ‫ضبطت رو کم کنی؟ لطف می‌کنی!]
‫[محترمانه خواهش کردم! ‫ساعت خواب مردم رو سلب نکن!]
‫آهای.
‫کمک!
‫کمک کنین!
‫یکی کمک کنه!
‫این‌جوریه؟
‫[من می‌گم کمش کن، ‫بعد تو زیاد می‌کنی؟]
‫بیا اینجا. برقص!
‫[رسید بلیت پرواز ایرلیوتا]
‫[زمان پرواز ۵:۲۵ عصر ‫پایانه اول، فرودگاه کورینا]
‫[آروم و ملایم]
‫ببخشید آقا. ساک و کلیدم الان اینجا بود.
‫کونت پاره است داداش.
‫وایستا ببینم. این حرف یعنی چی؟
‫- الو. ‫- عه، سلام خانم والسکی.
‫مستأجر واحد ۳۰۳، بیو واسرمن هستم.
‫راستش کلیدم رو گم کرده بودم...
‫نه، من مشاور نخواستم!
‫نه، نه. معذرت می‌خوام. ‫من مشاور نیستم،
‫از مستأجران شما هستم. ‫دنبال قفل‌ساز بودم.
‫- باید خیلی زود فرودگاه باشم. ‫- لطف کردین.
‫الو.
‫[تماس‌های اخیر]
‫[صاحب‌خونه]
‫[مامان]
‫- الو. ‫- سلام مارتا.
‫ببخشید، مامان اونجاست؟
‫سلام بیو، قربونت برم! آره، اینجاست.
‫سلام بیو.
‫سلام مامان.
‫سلام... سلام هویج‌خان. ‫به فرودگاه رسیدی؟
‫نه، هنوز نه.
‫توی راهی؟
‫- تاکسی گرفتی؟ ‫- نه مامان...
‫تا فرودگاه چقدر راهه؟
‫مامان، زنگ زدم که نگران نشی.
‫قراره راه بیفتم،
‫ولی مشکلی...
‫چی بگم. دیشب کلا نخوابیدم،
‫چون همسایه‌ام از زیر در...
‫کلی نامه می‌داد و بابت صدا شاکی بود.
‫حتی با اینکه از واحدم صدایی در نمی‌اومد.
‫من هم خواب موندم و وقتی خواستم برم،
‫یادم رفت یه چیزی رو بردارم، ‫برگشتم خونه.
‫بعد که برگشتم جلوی در...
‫دیدم کلید خونه‌ام رو از روی در دزدیدن.
‫ای خدا.
‫پس الان کجایی که بهم زنگ زدی؟
‫توی واحدمم.
‫وایستا ببینم، ساعت چنده؟ ‫مگه چهار و نیم نیست؟
‫آره، می‌دونم.
‫قربونت برم، پروازت یه ساعت دیگه است.
‫می‌دونم مامان. آخه... ‫کلیدم رو از روی در دزدیدن.
‫مامان.
‫مامان!
‫مامان...
‫اشکال نداره قربونت برم. درک می‌کنم.
‫چی اشکال نداره؟ خیلی هم داره.
‫چی رو درک می‌کنی؟
‫معلومه که اشکال داره. ‫ناسلامتی کلیدت رو دزدیدن.
‫دیگه خیلی بد شد.
‫دروغ که نمی‌گم.
‫پس بعدا دوباره برنامه می‌ریزیم.
‫من هم می‌تونم تا اونجا بیام، ‫زیاد برام سخت نیست.
‫سخت که نیست. ‫اصلا بحث سختی نیست.
‫آخه هنوز هم می‌تونم پیشت بیام.
‫حتما میام. الان راه میفتم. آخه...
‫به نظرت باید چیکار کنم؟
‫به نظرت چه تصمیمی بگیرم؟
‫شک ندارم بهترین تصمیم رو می‌گیری عزیزم.
‫بهترین تصمیم چیه؟
‫بهترین تصمیم از نظر تو چیه؟
‫به پلیس خبر بدم؟
‫یا شاید هنوز راهی باشه ‫که بتونم سمت خونه بیام.
‫ولی عاقلانه است؟
‫اگه هر کسی بتونه وارد واحدم بشه،
‫کلیدهام هم دست یکی باشه، ‫معلوم نیست چی می‌شه.
‫آخه انگار کار عاقلانه‌ای نیست.
‫عاقلانه نیست، مگه نه؟
‫بیو...
‫چیه؟
‫نیست.
‫می‌دونم.
‫ناراحت شدم کلیدت رو گم کردی عزیزم. ‫دیگه باید قطع کنم.
‫نه، لازم نیست قطع کنی.
‫- مامان... ‫- امیدوارم پیداش کنی.
‫وایستا، وایستا. بی‌خیال. ‫بیا حلش کنیم.
‫بیا حلش کنیم دیگه.
‫الو.
‫خودم می‌کشمت سلیطه!
‫[دو قرص در روز مصرف کنید ‫حتما همراهش آب بنوشید]
‫حتما همراهش آب بخور.
‫حتما.
‫[عواض جانبی زیپنوتیکریل بدون آب]
‫[اکثرا منجر به بستری و مرگ می‌شود]
‫[زنده‌یاد جان که بر اثر ‫زیپنوتیکریل بدون آب مرد]
‫وای!
‫کمک! کمک! کمک!
‫کمک! کمک! کمک! کمک! ‫کمک! کمک! کمک! کمک!
‫نامعتبره.
‫جان؟
‫نه، معتبره. می‌شه دوباره بکشین؟
‫نه...
‫وای نه.
‫[نامعتبر]
‫کار نمی‌کنه.
‫ای خدا... چقدر شد؟
‫آب رو که خوردی. باید ۱.۷۹ دلار بدی.
‫- خیلی‌خب. ‫- شد ۱.۷۹ دلار.
‫وای نه.
‫وای وای وای!
‫به پلیس زنگ می‌زنم.
‫نه، نه. ببین، دارم می‌دم! دارم می‌دم!
‫سی سنت دیگه باید بدی.
‫وای خدا...
‫بیست سنت دیگه.
‫- وای خدا. ‫- بیست سنت!
‫- فهمیدم! ‫- از من عصبانی نشو رفیق.
‫من که تقصیری ندارم.
‫- وای خدا! ‫- پنج سنت دیگه مونده.
‫[یه سکه بده، یه سکه بگیر]
‫بگیر!
‫پلیس خبر می‌کنم!
‫خانم والسکی.
‫برو عقب!
‫برو عقب! برو گم شو!
‫- وای نه! وای نه! ‫- گم شو! گم شو!
‫گم شو! برو عقب!
‫برو عقب!
‫برو عقب! جلو نیا!
‫برو گم شو! برو گم شو!
‫دوباره! دوباره! بذار سر جاش!
‫[عیسی بر اعمال شنیع شما ناظر است]
‫آهای.
‫آقا.
‫[۹۱...]
‫آهای.
‫[مستأجران عزیز، آب ساختمان وصل شد]
‫[خرید بلیت پرواز]
‫[شماره کارت را وارد کنید]
‫[در حال بارگذاری]
‫[پرداخت ناموفق]
‫سلام، با مونا تماس گرفتین!
‫اگه می‌خواین دوباره باهام صحبت کنین، ‫لطفا پیغام بذارین.
‫سلام مامان.
‫می‌خواستم بلیت پرواز برای امشب بگیرم،
‫ولی انگار حسابم مسدود شده.
‫با عرض پوزش،
‫پیغام شما به مشترک مورد نظر نرسید.
‫لطفا تماس را قطع کرده و...
‫الو.
‫ببخشید، شما؟
‫عه، معذرت می‌خوام. ‫شماره مادرم رو گرفته بودم.
‫این شماره مادرته؟
‫عه.
‫آره، خودشه.
‫شما... شما کی هستین؟
‫پستچی یوپی‌اس هستم.
‫اِم...
‫نمی‌دونم این گوشی مال کیه.
‫به پلیس خبر دادم. الان توی راهن.
‫آها...
‫خیلی‌خب.
‫چطور؟
‫الو.
‫می‌شه مشخصات مادرتون رو...
‫برام توصیف کنین؟
‫عه...
‫چشم‌های قهوه‌ای داره. ‫موهاش هم قرمز متمایل به قهوه‌ایه.
‫هیکلش رو می‌تونی توصیف کنی؟
‫وایستا ببینم، قضیه چیه؟
‫چرا پلیس خبر کردی؟
‫ببین، نمی‌دونم قضیه چیه.
‫بابت مرسوله‌ای اومده بودم،
‫بوی بدی به مشامم خورد و وارد خونه شدم،
‫کل سگ‌های اون بلوک وحشی شده بودن،
‫در خونه باز بود، ‫به هزار بدبختی وارد خونه شدم.
‫ولی، اِم...
‫خانمی رو روی زمین دیدم.
‫یعنی جسد خانمی رو دیدم ‫که سر و صورت نداشت.
‫جان؟
‫فکر کنم اشتباه کردم که جواب دادم.
‫پلیس داره میاد. گوشی من که نیست.
‫من صرفا پیداش کردم.
‫ببخشید، ولی حرف‌هات اصلا ‫برام منطقی نیست. یعنی...
‫یعنی چی که سر نداشت...
‫یا صورت نداشت؟
‫البته مطمئنم که سرش هست.
‫مطمئنم اینجاست، یه جایی هست.
‫یه لوستر...
‫روش افتاده بود.
‫انگار لوستره از سقف کنده شد و...
‫روی خانمی افتاد.
‫جوری لهش کرده که انگار سرش ناپدید شده.
‫ولی اون خانم کیه؟
‫چی؟
‫پرسیدم خانمه کیه؟
‫نمی‌دونم، دارم سعی می‌کنم مودبانه بگم.
‫یعنی می‌گی این خانم مادرته؟
‫جان؟ من چنین حرفی نزدم!
‫چرا این حرف رو زدی؟
‫نه، آخه خودت گفتی!
‫پرسیدی مادرت اینجاست یا نه.
‫صرفا دارم می‌گم این خانمه رو نمی‌شناسم!
‫گوشی رو که برداشتم ازم پرسیدی، خب؟
‫کار من نبود! کار من نبود! فهمیدی؟
‫به خدا قسم.
‫شاید شماره اشتباهی رو گرفتی.
‫شماره رو خودت گرفتی؟
‫توی گوشیم ذخیره بود.
‫ذخیره بود؟ خیلی‌خب. ‫پس لابد اشتباهی کلیک کردی.
‫وای خدا.
‫خب؟ شاید اشتباه کلیک کردی.
‫شاید صرفا سوء تفاهم شده.
‫- داری می‌ترسونیم. ‫- بهتره قطع کنیم...
‫- باشه. ‫- که بعدش...
‫- شماره مادرت رو بگیری. ‫- باشه.
‫پس... خیلی‌خب. ‫قطع کن. دوباره زنگ بزن.
‫نه، معذرت می‌خوام...
‫[مامان]
‫[تماس‌های اخیر]
‫[مامان]
‫تسلیت می‌گم.
‫واقعا تسلیت می‌گم.
‫اجازه می‌دی کیفش رو بگردم ‫تا کارت شناساییش رو پیدا کنم؟
‫واسه این می‌پرسم که احتمالا مادرت باشه.
‫الو.
‫اسم مادرت...
‫مونا واسرمنه؟
‫اسم مادرت همینه؟
‫الو.
‫مونا واسرمنه؟ اسم مامانت همینه؟
‫الو. الو...
‫پشت خطی؟
‫[تماس‌های اخیر]
‫[تراپیست]
‫[در حال تماس با تراپیست]
‫سلام، با دکتر جرمی فریل تماس گرفتین.
‫لطفا پیغامتون رو بذارین،
‫سعی می‌کنم در اسرع وقت پاسخ بدم.
‫عذر می‌خوام.
‫تو رو خدا.
‫نه، نه...
‫کمک! کمک!
‫کون لقت! کون لقت! ‫کون لقت! کون لقت!
‫کون لقت! کون لقت! کون لقت!
‫کون لقت!
‫کون لقت! کون لقت! کون لقت!
‫پلیس! خدایا شکرت!
‫پلیس!
‫- پلیس، تو رو خدا کمک! ‫- ایست!
‫یه آقا توی وان حمومه، ‫یه آقا چاقو دستشه...
‫- ایست! ‫- چی؟
‫اول سلاحت رو بنداز! بنداز!
‫سلاحت رو بنداز! سلاحت رو بنداز!
‫سلاحت رو بنداز! گفتم بنداز!
‫سلاحت رو بنداز! بندازش!
‫پشم‌هام... ببین، اصلا تکون نخور!
‫گفتم اصلا تکون نخور!
‫ایست!
‫ایستادم دیگه. ایستادم.
‫- گفتم ایست! ‫- تکون نمی‌خورم!
‫دیگه هشدار نمی‌دم.
‫ایستادم، ایستادم، ایستادم.
‫وای خدا، مجبورم نکن شلیک کنم.
‫خواهشا مجبورم نکن! خواهش کردم!
‫خواهشا، خواهشا...
‫- مجبورم نکن شلیک کنم! ‫- نه، نه.
‫نه، نه، نه.
‫مجبورم نکن شلیک کنم!
‫[چسبت داره خشک می‌شه!]
‫[اگه چیزی خواستی این رو فشار بده.]
‫اومدم!
‫راجر، به هوش اومد.
‫[فایوبویز]
‫دکمه رو فشار دادی؟
‫به هوش اومدی؟
‫حالت چطوره؟
‫حال عجیبی دارم.
‫باید هم داشته باشی. ‫دو روز کامل بیهوش بودی.
‫چی؟
‫ماشین بهم زد؟
‫آره، تصادف کرده بودی.
‫وای خدا... خودم بهت زدم.
‫این جای تصادفه؟
‫یکی چاقو کشیده بود.
‫بهت حمله کرد.
‫جان؟
‫آخه... چرا؟ چرا؟
‫- جان؟ ‫- می‌دونم!
‫- تموم کردم؟ ‫- نه.
‫نه. خیلی زود حالت بهتر شد.
‫اندام‌های داخلیت آسیب ندیدن.
‫خون‌ریزیت هم... خیلی خفیف بود.
‫اینجا... اینجا دیگه کجاست؟
‫اتاق خونه‌ی ماست.
‫ولی تا هر موقع که خواستی، ‫خونه‌ی خودت هم هست.
‫اسم من گریسه.
‫عه، این هم راجره.
‫شوهرمه.
‫سلام رفیق. خوش برگشتی.
‫تخت خوابیدی‌ها، نه؟
‫راجر جراح مجربیه.
‫خودش زخم‌هات رو پانسمان و درمان کرد.
‫واقعا خوش‌شانس بودی.
‫این... این دیگه چیه؟
‫این دستیار کوچولوی من ‫برای نظارت روی سلامتته.
‫حال جسمیت رو بررسی می‌کنه.
‫یعنی خواب دیده بودم؟
‫- چه خوابی؟ ‫- کدوم اتفاق رو می‌گی؟
‫چاقوکشیه؟
‫نه، مامانم رو می‌گم.
‫- ما... مامانت؟ ‫- مامانم.
‫مامانم مرده؟
‫چه خوابی دیدی عزیزم؟
‫سرش... غیب شده بود.
‫- چیش؟ ‫- سرش.
‫نه، نه. خواب دیدی. خواب بود.
‫نه، سرش غیب شده.
‫نه، نه، نه. کابوس دیدی. ‫اشکالی نداره.
‫هیس، صرفا کابوس دیدی.
‫هیس، آروم باش. ‫- مامانم...
‫خواب بود... خواب بود.
‫[هیچ‌وقت نگو خداحافظ، ‫بگو به امید دیدار.]
‫آمین.
‫عکس نیته. پسرمون.
‫البته ناتانه.
‫توی ارتشه؟
‫ لشکر ۸۲ هوابرد. پایگاه کاراکاس.
‫توی عملیات مرد.
‫چه زمانی؟
‫عه، وقت دسر شده؟
‫بفرما.
‫دو تا هم...
‫به بزرگ‌مرد جمع می‌دم.
‫راستی بیو، البته سر میز غذا ‫خوبیت نداره اشاره کنم،
‫ولی وقتی آوردیمت اینجا متوجه شدم...
‫که بیضه‌هات...
‫به طرز قابل توجهی باد کرده.
‫انگار دچار التهاب اپیدیدیم بدخیم شدی.
‫بذار غذاش رو بخوره راجر.
‫ولی محض اطمینان حتما...
‫باید سونوگرافی بری.
‫عه، تونی!
‫تونی... بیا اینجا.
‫- بیا اینجا. ‫- چه خوب،
‫- ظاهرا زنده است. ‫- بیا اینجا.
‫می‌خوام با دوست جدیدمون آشنات کنم.
‫بیو، ایشون تونیه.
‫تونی، ایشون بیوئه.
‫سلام.
‫از تخت و وسایلم خوشت اومد؟
‫- جان؟ توی اتاق شما بودم؟ ‫- وای... باز شروع کرد.
‫من که خبر نداشتم. آخه...
‫بیو، به خودت سخت نگیر.
‫تونی از خداشه که توی اتاقش بمونی.
‫آره بابا.
‫آخه نه که هیچ اتاق خالی و...
‫بلااستفاده دیگه‌ای نداریم.
‫آفرین. معلومه که نداریم.
‫خودت هم می‌دونی.
‫دارم می‌رم مدرسه.
‫عزیزم، امروز که شنبه است.
‫قرص‌ها رو قاطی نکنی‌ها تونی!
‫وروجک کثافت.
‫خب، اول باید عدد نه رو شماره بگیری، ‫بعدش دیگه مشکلی نیست.
‫شماره مورد نظرت رو داری؟
‫مامانم مجبورم کرد حفظش کنم.
‫سلام جیوز!
‫اِم، جیوز خیلی...
‫جیوز با پسرم توی کاراکاس خدمت بود.
‫موقع مرگ کنارش بود.
‫آخ، لابد خودش رو زخمی کرد.
‫داروهاش رو بهش دادی؟
‫فکر کردم خودت دادی!
‫خیلی‌خب...
‫اگه چیزی خواستی صدام کن.
‫تکون نخور جیوز. به چیزی دست نزن.
‫الو.
‫دکتر کوهن هستی؟
‫من وکیلم بیو، دکتر نیستم.
‫بابت مامانم تماس گرفتم.
‫واقعی بود؟
‫چی واقعی بود؟
‫که توی پذیرایی خونه پیداش کردن و...
‫سرش کاملا له شده بود؟
‫که اولین نفر خودت خبردار شدی،
‫ولی سه روز گذشته و...
‫همچنان خبری ازت نشده؟
‫آره بیو.
‫واقعا مرده.
‫آخه چطوری؟ چند دقیقه قبلش ‫باهاش صحبت کرده بودم.
‫داشتم پیشش می‌رفتم. ‫داشتم پیشش می‌رفتم.
‫هیس!
‫چی...
‫چی شد؟
‫چی؟
‫اول از همه زنگ زدی از من بپرسی؟
‫لوستر افتاد روی سرش!
‫الو.
‫وای خدا.
‫الو!
‫حالا چی کار کنم؟
‫چیکار...
‫کنم...
‫الان باید واسه...
‫مراسم ختمش به آشناها زنگ بزنم؟
‫که چی بشه؟
‫الان باید...
‫روزی که جسدش رو پیدا کردن، ‫به همه زنگ زدن.
‫تشییع جنازه‌اش هم ‫به طرز زشتی عقب افتاد!
‫پس...
‫الان...
‫مراسم تدفین کیه؟
‫جنازه باید فورا دفن بشه بیو.
‫«نباید کل شب به حال خود رها شود.»
‫احیانا این جمله رو نشنیدی؟
‫اصلا متوجه مسئله می‌شی؟
‫تازه به هوش اومدم.
‫تصادف کرده بودم و...
‫بهم چاقو زده بودن.
‫متأسفانه مادرت خواسته بود،
‫در غیاب تو مراسم تشییع جنازه‌اش برگزار نشه.
‫پس منتظر تو موندیم بیو.
‫هر لحظه که بیشتر منتظرت باشیم،
‫مادرت بیشتر خوار و خفیف می‌شه.
‫باشه.
‫جسد مادرت تمام مدت در نظر آدم‌هاست.
‫این‌جوری به آرامش نمی‌رسه.
‫حتی عزیزانش هم به آرامش خاطر نمی‌رسن.
‫باید حتما اینجا بیای بیو.
‫باید کت و شلوار به تن، ‫مدحت رو آماده کرده باشی.
‫باید این خفّت رو تموم کنی.
‫کسی انتظار بیشتری ازت نداره.
‫منتظر می‌مونیم تا...
‫کالسکه‌ی شاهانه‌ات برسه.
‫چیزی شده بود؟
‫باید...
‫باید برم خونه.
‫باید برگردم.
‫عه...
‫قربونت برم.
‫باید برگردم.
‫دکتر راج به گوش. دکتر راج هستم، بفرمایید.
‫- خیلی‌خب رفیق. ‫- باید برم.
‫داروهات رو آوردم.
‫- فورا. ‫- زبونت رو بده بالا.
‫- می‌شه من رو ببرین؟ ‫- باز کن.
‫- آفرین. ‫- وای خدا...
‫وای خدا، وای خدا...
‫حال اون مریضمون چطوره؟
‫- باید برگرده. ‫- همین الان باید راه بیفتم.
‫واسه شب یا بعد از ظهر بلیت هست؟
‫- یا حتی الان؟ ‫- قربونت برم،
‫الان که بعد از ظهره.
‫باشه، پس یه بلیت می‌گیرم...
‫- آهای رفیق! ‫- چی کار کنیم؟
‫-یه لحظه آروم باش. ‫- وای خدا...
‫با این وضع که نمی‌تونه سوار هواپیما بشه.
‫می‌خواستم همین رو بهش بگم.
‫مشکل چیه دوست خوبم؟
‫باید دفن بشه. باید دفن بشه.
‫منتظر من موندن. خیلی...
‫خوار شده، خفیف شده.
‫گوش کن بیو،
‫از دست دادن والد بدترین درد دنیاست.
‫من یازده سالم بود که مادرم مرد.
‫گمون نکنم هیچ‌وقت بتونم هضمش کنم.
‫ولی قول می‌دم عین آب خوردن ‫می‌تونیم برسونیمت.
‫از اینجا تا واسرتون کلا ‫شش ساعت با ماشین راهه.
‫می‌شه الان بریم؟
‫ولی لازمه که استراحت مفصل بکنی داداش گلم.
‫- نه! حالم خوبه. ‫- باید مواظبت باشیم.
‫می‌شه من رو ببرین؟
‫- چند روز دیگه بمون. ‫- چی؟
‫بعد نمایش...
‫می‌تونیم همگی با هم بریم.
‫- راجر. تو رو خدا راجر. ‫- خانوادگی می‌ریم.
‫خواهش می‌کنم، باید فورا برگردم. ‫باید برم.
‫باشه بیو، اگه باید فورا برگردی...
‫- باید برگردم. ‫- صبر می‌کنیم تا فردا...
‫که خودمون یه جوری برسونیمت.
‫چی؟
‫فردا؟ نه، نه. آخه...
‫امروز نه؟ چرا امروز نه؟
‫راست می‌گی عزیزم. ‫باید فردا بریم.
‫راجر، خواهش می‌کنم...
‫- آخ... ‫- امروز چشه؟
‫با این وضع که نمی‌شه.
‫تیکه‌های قرمز و آبی می‌خوام.
‫هوم...
‫پیدا کردم.
‫خیلی‌خب!
‫وقتی لالای راگمنه!
‫عروس خجالتی من کجاست؟
‫یوهو خوشگله!
‫[با عشق از طرف گریس، راجر و تونی]
‫معذرت می‌خوام. داشتم می‌رفتم مستراح.
‫می‌خوای من اونجا بخوابم.
‫واقعا برام فرقی نداره.
‫در اتاقم رو ببند و روی تختم بخواب.
‫واقعا، واقعا، واقعا برام فرقی نداره.
‫دوست دارم روی مبل بخوابم.
‫در هر صورت که فردا قراره برم.
‫ولی اگه نظرت عوض شد،
‫هر موقع خواستی جامون رو عوض می‌کنیم. ‫خوشحال می‌شم.
‫معذرت می‌خوام. ‫دستت هم درد نکنه. ببخشید.
‫[بیو]
‫نمی‌دونم کدوم گوریه!
‫آخه کدوم آدمی سراغ وسایل بقیه می‌ره؟
‫جای مسواکم رو عوض کرده. ‫نکنه که...
‫نکنه از مسواکم استفاده کرده؟
‫امروز باید بریم بیو. چه حسی داری؟
‫با من مشکلی داره؟
‫[ر]
‫عه، احتمالا نداره.
‫مشکل اعصاب داره بیو.
‫خیلی سختی کشیده.
‫عین خودت.
‫طرف یه پا قهرمانه.
‫خب داداش گلم، خودم و خودت باید بریم.
‫متأسفانه گریس نمی‌تونه بیاد.
‫امروز جلسه مهمی با سهامداران داره.
‫ناراحتی که قراره به خونه برگردی بیو؟
‫لابد حس می‌کنی داری خواب می‌بینی.
‫آره...
‫نمی‌دونم راستش. نمی‌دونم.
‫صحیح. خب...
‫پس چندان ناراحت نیستی.
‫چرا، معلومه که هستم. آخه...
‫فکر کنم باید برسم خونه تا...
‫ببین، درکت می‌کنم.
‫از اعماق وجودم درکت می‌کنم.
‫الو.
‫خودم هستم.
‫آها.
‫کی چنین اتفاقی افتاد؟
‫اسکی روی آب؟
‫آخ. آره، نه. مسلما.
‫بگو فورا به بخش منتقلش کنن.
‫- امان از این روزگار! ‫- [ن]
‫جراحی فوری دارم.
‫جمجمه‌ی کارل اوبرست از وسط باز شده.
‫از بیماران سابقمه.
‫وای... من هم نمی‌تونم امروز رو نرم.
‫تمام پرسنل باید باشن.
‫وای، کارل بیچاره.
‫آره. کارل طفلکی.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب...
‫هوم...
‫بیو،
‫کارم کمی وقت می‌بره.
‫فکر نکنم امروز بتونیم بریم.
‫خیلی‌خب.
‫منظورت چیه؟
‫دلم می‌خواد امشب بتونیم بریم،
‫ولی قرار جراحی‌های امروزم رو...
‫به فردا موکول کردم.
‫ولی اگه امروز تمام عمل‌ها رو انجام بدم،
‫فردا صبح زود می‌تونیم راه بیفتیم.
‫نه، آخه باید امروز برم.
‫باید امروز برم. آخه مامانم...
‫آخ!
‫دیدی؟
‫هوم...
‫وای بیو.
‫زخمت خوب نشده رفیق.
‫تازه بماند که...
‫شاید بشه راهی پیدا کرد.
‫اگه سرت شلوغه می‌تونم با هواپیما برم.
‫بعد اینکه رفتم و کارتم دستم رسید، ‫هزینه بلیت رو بهت می‌دم.
‫مسئله پولش نیست بیو.
‫با این زخم که نمی‌شه سوار هواپیما بشی.
‫فشار هوا که بهش وارد بشه، ‫دوباره باز می‌شه.
‫پس با اتوبوس می‌رم!
‫اتوبوس هم خوبه. با اتوبوس برم؟
‫یا با قطار برم؟ یا... تاکسی؟
‫بیو، مسئولیت سلامتت با ماست.
‫حداقل کاری که می‌تونیم بکنیم، ‫اینه که خودمون برسونیمت.
‫لطف کردین. لطف دارین.
‫لطف دارین، لطف دارین، لطف دارین.
‫معذرت می‌خوام، ولی باید امروز برم.
‫باید امروز برم.
‫نمی‌خوام وبال گردنتون بشم.
‫فردا حرکت کردنمون که وبال گردن شدن نیست!
‫اصلا از خدامه که برسونمت.
‫خب؟
‫چطوری اومدم اینجا؟
‫واقعا بیو؟
‫از روی اجبار نگو.
‫به تصمیم خودت موندی.
‫مرسی رفیق، حرف نداری! ‫شرمنده برنامه عوض شد بیو!
‫وایستا، مگه نباید بخیه‌ام بزنی؟
‫اون که وضعش خوبه. ‫فقط زیاد ورجه وورجه نکن.
‫می‌گیری چی می‌گم؟
‫تا برگردیم فکر کن اینجا خونه خودته.
‫من هم باید با عجله برم عزیزم.
‫- آخه... ‫- عه.
‫داروهای جیوز هم بهش دادم،
‫اگه صدای فریادش رو شنیدی، ‫داره توی خواب داد می‌زنه.
‫یادت نره آب زیاد بخوری.
‫چی؟
‫کلی آب بخور.
‫فردا خودمون می‌رسونیمت.
‫خداحافظ عزیزم.
‫- [انقدر خودت رو مقصر ندون] ‫- «فردا و فردا و فردا، با گام‌های بلند،»
‫«با گذر هر روز...»
‫چی؟
‫یعنی که چی؟
‫وایستا! منظورت چی بود؟
‫عجله کن.
‫با دفتر هارولد کوهن تماس گرفتین.
‫پیغامتون رو مفصل بگین.
‫در اسرع وقت باهاتون تماس می‌گیرم.
‫سلام دکتر کوهن. بیو هستم.
‫دارم راه میفتم.
‫صندوق پیغام‌ها پر شده،
‫و پیغام دیگری...
‫[دور بمان ای کس که نیستی، ناتان]
‫[مونا واسرمن مرده]
‫[مونا واسرمن در سن هفتاد سالگی درگذشت.]
‫برایان گالوی، خبرنگار ارشدمون،
‫الان بهمون ملحق می‌شه.
‫برایان، چی دستگیرت شد؟
‫صرفا می‌دونیم لحظه‌ای که...
‫پیکر مونا واسرمن پیدا شد،
‫توی پذیرایی خونه‌ی زیباش بود،
‫در حالی که لوستر روی سرش افتاده بود.
‫بنا بر شرایط پیش اومده،
‫پیکر ایشون هنوز دفن نشده.
‫ولی باید بشه. هفتاد سالش بود.
‫ببخشید آقا، شما جنازه رو پیدا کردین؟
‫ببین، اگه سگ‌های خیابون ‫وحشی نشده بودن،
‫و اون بوی عجیب به مشامم نمی‌خورد،
‫و در خونه نیمه‌باز نبود،
‫اصلا داخل خونه نمی‌شدم.
‫صرفا به این دلیل وارد شدم.
‫مونا واسرمن که مایه‌ی تحسین دوستان ‫و ترس رقبای خود بود،
‫در کسب و کار محلی، ‫غولی قدرتمند محسوب می‌شد،
‫که بایستی به همین شهرت، از وی یاد شود.
‫هنوز باورم نشده.
‫مونا واسرمن فوت...
‫چی؟
‫[پیکر بی‌جان مونا واسرمن، ‫مدیرعامل ام‌دابلیو، در منزلش پیدا شد.]
‫[الین بری، کارمند ام‌دابلیو]
‫چه مرگته؟
‫وای... معذرت می‌خوام!
‫ببخشید، پشت کامپیوترت بودم. ‫بالا آوردم.
‫تمیزش می‌کنم. تمیزش می‌کنم.
‫حتی از قبل هم تمیزترش می‌کنم.
‫باید راه بیفتیم.
‫چی؟
‫می‌خوام ببرمت خونه.
‫مگه قرار نبود راجر من رو ببره؟
‫پس فکر کردی کدوم خری گفت برسونمت؟
‫ایشون برادر جدیدمه.
‫از دوستان گریس و راجر هستم. سلام.
‫اینجا رو باش.
‫اصلا برام مهم نیست.
‫کثافت همین الان رو کامپیوترم بالا آورد.
‫ممنون. ‫ممنون که من رو می‌رسونی؟
‫کجا می‌رسونیش؟
‫سنت از فرزندخونده شدن نگذشته؟
‫من که فرزندخونده نشدم.
‫چرا، شدی.
‫بده بهش.
‫نه، ممنون.
‫بابا بهم گفت باید بکشیش.
‫چی؟
‫واسه بهبودته. ‫می‌گه باید آروم باشی.
‫واقعا حالم خوبه. ‫ممنون.
‫خودم چندتا قرص خوردم.
‫اِم، نه‌خیر.
‫در واقع حالت اصلا هم خوب نیست. ممنون.
‫بابای جدیدت می‌گه قرص‌هات کافی نیستن...
‫و باید این رو با خواهر کوچولوت بکشی.
‫خواهش می‌کنم، واقعا از پسش برنمیام.
‫صرفا تصویر گیج‌کننده‌ای دیدم...
‫و کافیه برم خونه.
‫ببین، اگه بکشیش، ‫می‌رسونیمت خونه.
‫اگه نکشی، نمی‌رسونیمت. ‫ختم کلام.
‫وایستا ببینم...
‫پس صبر می‌کنم راجر من رو برسونه.
‫می‌شه لطفا در رو باز کنی؟
‫اگه همین الان نکشی،
‫مجبورش می‌کنم این‌قدر محکم موهام رو بکشه...
‫که پوست سرم رو بکنه...
‫و بگه کار تو بوده.
‫می‌گم.
‫یادمه که کار خودت بود، ‫خودم شاهد بودم.
‫ازمون سواستفاده کردی.
‫چی پیچیدی؟
‫سه چیز مختلفه.
‫خیلی‌خب، ممنون.
‫واقعا بکش.
‫خواهش می‌کنم. همین بس بود.
‫محکم‌تر کام بگیر.
‫باز هم بگیر.
‫ول نکن.
‫سرفه نکن. سـ...
‫وای...
‫وای خدایا...
‫وای خدایا!
‫بدش به من.
‫وایستا ببینم، چی شد؟
‫صدای چیه؟ چیه؟
‫«صدای چیه؟»
‫خیلی‌خب، می‌شه لطفا پنجره رو بـ...
‫برادرت بدجوری نشئه شد.
‫می‌شه لطفا پنجره رو باز کنی؟
‫ایول زنیکه! بکش!
‫وای...
‫وای خدایا.
‫وایستا ببینم، چی پیچیده بودی؟
‫پست سارا رو دیدی؟
‫وای خدایا. ‫عجب زنیکه دروغگویی.
‫شرط می‌بندم حتی طرف رو از نزدیک ندیده.
‫خب حالا. ‫باید نمره‌ات رو افزایش بده.
‫ممکنه آدم با کشیدنش بمیره؟
‫چی؟ نمی‌دونم... ‫وایستین، وایستین.
‫نمی‌خوام بمیرم.
‫رفیق، هنوز خیلی دلخورم.
‫باشه، مهم نیست.
‫الان دفعه پنجمشه!
‫دفعه پنجمش نیست!
‫- دومین بارشه. ‫- برام مهم نیست!
‫حتی دوازده هم نداد. سیزده داد.
‫خب چهارده می‌دادی دیگه پدرسگ!
‫آخه دلش پیشت گیره.
‫باید به همین دلیل اخراجش کنن.
‫وای خدایا، اگه بفهمن ‫اصلا قسر در نمی‌ره.
‫طرف هزار سالشه.
‫وای خدایا، اگه با اخراج کردنش...
‫به کشتنش بدیم چی؟
‫ماشین داره کوچک‌تر می‌شه.
‫عه، وایستین، ‫دوباره از کنار همون خونه رد شدیم!
‫همین الان خونه‌تون رو رد کردیم!
‫- آهای! ‫- چیه؟
‫چی شد؟
‫دلت واسه مارتا تنگ می‌شه بو؟
‫معلومه که می‌شه. ‫مارتا رو خیلی دوست دارم.
‫مارتا رو خیلی دوست داری؟
‫دوستمه دیگه. ازش خوشم میاد.
‫آها، ببین بو. ‫اینجا بچه‌های دیگه‌ای هم هستن.
‫[بستنی‌فروشی]
‫خودت که می‌دونی ‫من چقدر سختی کشیدم.
‫پس واسه چی بهم دستور می‌دی؟
‫- تو که اصلا پولش رو نداری. ‫- این مال...
‫تو استخر جنازه افتاده!
‫یعنی خودت با مامانت اومدی؟
‫فقط گاهی با مامانم هستم. ‫فعلا تنهام.
‫هوم، من الین هستم.
‫بو هستم.
‫الین هستم.
‫تو هم با مادرت اومدی؟
‫آره.
‫حضانتم به مادرم رسید، ‫همسایه تن‌فروش مایه‌دارمون هم...
‫به بابام رسید و احتمالا ‫الان دارن تو آروبا...
‫رو پول‌های تن‌فروشیش سکس می‌کنن.
‫بیا، از من و جین عکس بگیر.
‫از همین دخترها خوشت میاد؟
‫نه.
‫آخه متوجه شدم دخترهای خاصی ‫نظرت رو جلب می‌کنن.
‫اگه خوشت بیاد، اشکالی نداره.
‫لزومی نداره خجالت بکشی.
‫نمی‌کشم.
‫خیلی خوشگله.
‫اصلا عملی نیست.
‫می‌تونی ازم مشورت بگیری‌ها.
‫زن‌ها رو کسی جز زن جماعت نمی‌شناسه.
‫حقیقت از همین قراره.
‫مردها کورن.
‫انتقاد نمی‌کنم‌ها. ‫جذابیتشون به کور بودنشونه.
‫موضع دفاعی نگیر.
‫مرد بودنت مایه افتخار منه.
‫ببین...
‫مرد بودنت مایه افتخار منه.
‫با احتساب چنین دختر...
‫با اعتماد به نفس و متینی...
‫مردها باید در حد خودش باشن.
‫ولی در توان تو هست.
‫اگه با تو باشه، خیلی خوش‌شانسه.
‫هر زنی که باهات باشه، خیلی خوش‌شانسه.
‫کافیه خودت رو کاملا وقفش کنی.
‫هیچی تو زندگی مهم‌تر...
‫از انتخاب یار مناسب نیست.
‫سلام رفیق! ‫بالاخره چشمم به جمالت روشن شد.
‫- امروز چطور بود؟ ‫- حالت چطوره...
‫- عزیز دلم؟ ‫- خوبم!
‫چه زود لباس‌خوابت رو پوشیدی.
‫خب، ما هم الان می‌پوشیم!
‫گمون کنم احتمالا زودتر بخوابم.
‫خیلی‌خب.
‫هنوز تصمیم نگرفتم.
‫اگه تو ترجیح بدی بیدار بمونم، نمی‌خوابم.
‫می‌تونیم دم اسکله بگردیم...
‫و ستاره‌ها رو تماشا کنیم.
‫می‌رم بخوابم.
‫اکلر بخوریم؟
‫ملت توش تیغ جاساز می‌کنن.
‫کیک رنگین‌کمونی بخوریم؟
‫رنگ‌هاش سرطان‌زاست.
‫عن مایع بخوریم؟
‫به نظرت مامانت سلیطه است؟
‫منظورت چیه؟
‫خب، اشکالی نداره. ‫مامان من سلیطه‌ایه که دومی نداره.
‫باکره‌ای؟
‫خب، مهم نیست!
‫من هم باکره‌ام. ‫اصلا چه فرقی می‌کنه؟
‫واسه من فرق می‌کنه.
‫واسه من خیلی خطرناکه. ‫ژنتیکیه.
‫پدرم واسه همین مرد.
‫بیا...
‫- انگشتم رو بمک. ‫- چی؟
‫چیه؟
‫اجازه بوسیدن داریم.
‫کی داره؟
‫ولی فقط تا ده ثانیه دیگه اجازه داریم.
‫منظورت چیه؟
‫ده، نه،
‫- هشت، هفت... ‫- چی؟ وایستا...
‫- شش، پنج... ‫- اجازه داریم...
‫- چهار، سه... ‫- می‌شه توضیح بدی؟
‫- یعنی... ‫- دو، یک!
‫یک و نیم! ‫یک و هفتاد و پنج!
‫ببخشید.
‫الین!
‫پشم‌هام، خاک بر سرم. باید برم.
‫خیلی‌خب. ببخشید.
‫- فردا می‌بینمت؟ ‫- زود باش!
‫... تو تخت‌خواب من خوابیدی!
‫داره قوانینت رو زیر پا می‌ذاره! ‫ای ظاهرساز!
‫می‌خوای عصبانیم کنی دختر خانم؟
‫جیوز!
‫تو خونه است!
‫بیو، بیو، بیو،
‫دارن من رو می‌برن.
‫بیو، بیدار شو، بیدار شو! ‫داره من رو می‌بره.
‫- داره من رو از کشتی می‌بره! ‫- جریان چیه؟
‫داره من رو می‌بره.
‫- منتظرم می‌مونی؟ ‫- بیو، جریان چیه؟
‫خیلی دوستت دارم. ‫منتظرم می‌مونی؟
‫جریان چیه؟
‫خیلی دوستت دارم.
‫وای خدایا.
‫واسه چی چنین کاری می‌کنین؟
‫جریان چیه؟
‫منتظرم می‌مونی؟
‫- آره. ‫- قول می‌دی؟
‫- آره، قسم می‌خورم. ‫- قول می‌دی؟ بهم قول بده!
‫- باشه؟ خیلی‌خب... ‫- قول می‌دم.
‫- بسه دیگه! ‫- این زنیکه عوضی کیه؟
‫ببخشید. ببخشید.
‫- جریان چیه؟ ‫- نه! نه! نه!
‫- زود باش! ‫- بیو، خیلی دوستت دارم، خب؟
‫زود باش بیا اینجا ببینم!
‫منتظرم بمون! ‫منتظرم بمون، خب؟
‫- خفه شو! ‫- وای خدایا!
‫- لینی! ‫- منتظرم بمون!
‫قلبم.
‫- ... دیگه تکرار نمی‌شه! ‫- نه!
‫- وای خدایا. ‫- نه!
‫خفه شو!
‫بهش چه قولی دادی بیو؟
‫[منتظرم بمون! قول می‌دم! ‫تا ابد مال خودتم. از طرف الین]
‫بیو!
‫داره کجا می‌ره بیو؟ ‫نیمه گمشده‌ات بود؟
‫نه، نه، نه، نه! ‫بذارش کنار!
‫رو مبل خوابیده!
‫تو خونه است!
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب، خیلی‌خب...
‫- خودشه! خودشه! ‫- خیلی‌خب... خودش نیست. خیلی‌خب...
‫بسه دیگه!
‫نمی‌خواد بلند بشی بیو!
‫- حواسش نیست! ‫- آروم نشو! آروم نشو!
‫خیلی‌خب...
‫- داره می‌خنده! ‫- نه، نه.
‫داره می‌خنده!
‫داره می‌خنده.
‫نگران نباش بیو. ‫خبری نبود.
‫چیزی نیست بیو.
‫نمی‌فهمه چیکار می‌کنه.
‫همه‌چی تحت کنترله.
‫- خیلی‌خب. ‫- داره می‌خنده!
‫تو جنگل که پیداش کردن،
‫داشت همین‌طوری می‌چرخید ‫و به اجساد شلیک می‌کرد.
‫ضمنا، فقط به دشمنان شلیک نمی‌کرد،
‫- به جوخه خودش هم شلیک می‌کرد. ‫- به جوخه خودش شلیک می‌کرد بیو.
‫داشت از خودش دفاع می‌کرد. ‫هنوز هم داره از خودش دفاع می‌کنه.
‫یه پا قهرمان بود، ‫ولی وقتی برگشت هیچ و پوچ شد!
‫کس جز ما حاضر نبود ‫بهش سرپناه بده.
‫صبح خیلی شرمنده می‌شه بیو.
‫ببین کی گفتم.
‫خیلی دوستت داره. ‫خودش بهم گفته بود خیلی دوستت داره.
‫دیروز بهم گفته بود.
‫چنین کاری مشمول قرارمون نبود.
‫من خودم مادرم‌ها.
‫حالا که این‌طوره، ‫احتمالا مجبور بشم...
‫سرحال باش رفیق! ‫وقت کبابه!
‫با خودم گفتم بهتره قبل از حرکت،
‫کباب خداحافظی بخوریم!
‫- چی؟ ‫- استیک ترای‌تیپ مال خودته!
‫صبح به خیر عزیز دلم. ‫حالت چطوره؟
‫نمیای گریسی؟
‫الان میام.
‫بیا کمکت کنم بلند بشی.
‫وای، وای، وای...
‫چیزی نیست، چیزی نیست. بیا.
‫عزیز دلم. نفس بکش.
‫من درکت می‌کنم، ‫خیلی دوستت دارم...
‫و با این که درکش اصلا در توانم نیست،
‫می‌فهمم چقدر سختی می‌کشی...
‫و باید بهت بگم...
‫عزیز دلم!
‫می‌شه یه لحظه بیای بیرون؟ ‫باید کمکم کنی.
‫معلومه.
‫نظرت چیه یه چیزی تماشا کنی؟
‫زود برمی‌گردم.
‫کانال ۷۸ رو تماشا کن.
‫... زود باش!
‫چی... چی شـ...
‫چی...
‫چی... چی...
‫بالاخره قراره این دیوارها رو رنگ کنیم.
‫چی؟
‫[رنگ دیلاکس]
‫بیا. تو اون دیوار رو رنگ کن.
‫اون دیوار رو رنگ کن!
‫خیلی‌خب.
‫باشه، نظرت چیه این‌طوری رنگ کنم؟
‫وایستا... وایستا ببینم، چیـ...
‫چیکار می‌کنی؟ ‫واسه چی رنگ می‌کنی؟
‫ببین... گریس خیلی مواظب این اتاقه.
‫برادر خودمه!
‫می‌دونم. خب، واسه چی چنین کاری می‌کنی؟
‫خیلی‌خب.
‫- باشه. ‫- چیه؟
‫باشه، می‌دونی چیه؟
‫باید باهام نشئه کنی.
‫باید برم.
‫پس نشئه می‌ری!
‫الان احساس خیلی بدی ‫بهم دست داده، خواهش می‌کنم!
‫یعنی چی؟ یعنی می‌تونی پا به زندگیم بذاری، ‫تو تخت‌خواب من بخوابی،
‫والدینم رو ازم بدزدی،
‫ولی نمی‌تونی باهام نشئه کنی؟
‫نه! من نمی‌خوام چیزی بدزدم، قسم می‌خورم!
‫خودم می‌دونم داری می‌دزدیشون. ‫گند زدی!
‫تو آزمون مسخره‌ات رد شدی!
‫چی؟
‫همه وانمود می‌کنن یتیم پیر غمگینی هستی!
‫حالم به هم می‌خوره!
‫وایستا... ‫وایستا، منظورت چیه؟
‫اِم، ببخشید. خواهش می‌کنم.
‫خودم می‌رم.
‫هر کاری بخوای می‌کنم. ‫ولی منظورت چیه؟
‫آزمون دیگه چیه؟
‫من که ازت نمی‌خوام بری!
‫ازت می‌خوام این رنگ رو...
‫باهام بخوری پدرسگ!
‫- تونی، خواهش می‌کنم! ‫- تونی صدام نکن!
‫ببخشید، ولی اسمته دیگه!
‫اسممه. اسم خودمه.
‫وایستا... وایستا ببینم،
‫منظورت از آزمون چی بود؟
‫- منظورت چی بود؟ ‫- برام مهم نیست!
‫اول خودت بخور.
‫نه تونی، خواهش می‌کنم.
‫ببین چی می‌گم.
‫من ازت فیلم گرفتم.
‫منتشرشون می‌کنم. ‫می‌گم چیکار کردی!
‫چی؟ مگه چیکار کردم؟ ‫چیکار کردم؟
‫قبوله بزدل بدبخت.
‫نه، خواهش می‌کنم تونی، نخور!
‫بس کن، خواهش می‌کنم! ‫بالا میاری‌ها!
‫بس کن! بس کن!
‫ریدم دهنت!
‫کمک کنین! کمک کنین! دکتر خبر کنین!
‫کمک کنین!
‫وای خدا!
‫وای خدایا! وای خدایا!
‫باید پلک بزنه! ‫باید پلک بزنه.
‫نه! رنگ خـ...
‫چیکارش کردی؟
‫نه! من کاری نکردم...
‫سعی کردم جلوش رو بگیرم.
‫التماسش کردم بس کنه.
‫وای خدایا.
‫نفس بکش تونی. نفس بکش تونی. ‫نه تونی.
‫نه! نه! نفس بکش عزیز دلم.
‫من کاری نکردم... کاری نکردم... ‫بهش گفتم نخوره.
‫التماسش کردم.
‫نفس بکش... نه!
‫نفس بکش عزیز دلم! نفس بکش.
‫حالا فهمیدم چه آدمی هستی!
‫چی؟
‫جای پسرم رو...
‫- با یه اهریمن عوض کردم! ‫- نه، نه. نه گریس.
‫با یه اهریمن عوض کردم!
‫- می‌کشمت! ‫- نه! نه!
‫- می‌کشمت! ‫- نه! وای خدایا!
‫آخر و عاقبت نداره. ‫نداره. اصلا نداره.
‫جیوز!
‫شقه‌اش کن!
‫بـامـابیــن، مرجع دانلـود فیلـم و سریـال
‫♪ در آغوش تو... ♪
‫♪ در دهان تو... ♪
‫♪ در چشمان تو می‌افتم ♪
‫♪ تمام نفسم را حس کردم ♪
‫♪ تو مرا تنفس کردی ‫تمام قلبم را... ♪
‫- ♪ ربـ... ♪ ‫- آهای؟ من...
‫عذر می‌خوام، من گم شدم.
‫تصادف کردم. ‫ولی نمی...
‫نمی‌دونم اینجا کجاست.
‫عذر می‌خوام، ولی می‌شه لطفا کمکم کنین؟
‫چیزیت شده؟
‫تکه شیشه‌ای بزرگی تو سرت فرو رفته.
‫شیشه؟
‫آها، شیشه در بود.
‫آها... گمون کنم بهتره...
‫دربیارمش. ‫می‌شه دربیارمش؟
‫آها.
‫- وای خدا... ‫- چیزی نیست. چیزی نیست.
‫- وای... ‫- خیلی‌خب.
‫- خون‌ریزیش زیاده؟ ‫- خیلی‌خب، در اومد.
‫چیزی نیست. خون‌ریزی جراحات سر خیلی زیاده،
‫ولی یهو متوقف می‌شه.
‫واقعا؟
‫- متوقف شد؟ ‫- اوهوم.
‫- واقعا؟ ‫- دیدی؟
‫واقعا؟
‫بهم اعتماد کن، پدرم از خون‌ریزی مرده بود.
‫بهتره ضدعفونیش کنیم.
‫هنوز هم ممکنه عفونت کنه.
‫می‌خوای باهام بیای؟
‫خیلی‌خب.
‫ممنون.
‫داریم می‌رسیم.
‫[در هیچ کاری افراط نکنین]
‫[خودتون رو بشناسین]
‫[مسیر کل رنگین‌کمان‌ها رو پیش بگیرین ‫تا به آرزوتون برسین]
‫سلام لوید.
‫ایشون بیوئه.
‫سلام.
‫تصادف کرده.
‫مادرش تازه مرده،
‫پدرش هم قبل از تولدش مرده بود.
‫«مصیبت‌ها که از راه می‌رسند،»
‫«تک و تنها نمی‌آیند، ‫گردان گردان می‌آیند.»
‫ممنون.
‫چادر من اینجاست. یه لحظه وایستا بیو.
‫اگه کیسه خواب خواستی، ‫من یه‌دونه اضافه دارم.
‫از این طرف بیا بیو.
‫«برخی کوپیدوها با تیر ‫قربانی گرفته و برخی با تله.»
‫♪ پرواز کن کفشدوزک، پرواز کن ♪
‫♪ در ارتفاعات آسمون پرواز کن ♪
‫♪ والدینی برام نمونده، ♪
‫♪ واسه همین این‌قدر محرومم ♪
‫لعنت به این دوراهی‌ها!
‫آدمی چطور می‌تواند مسیر زندگی‌اش را...
‫از بین دو مسیر بی نام و نشان برگزیند؟
‫اگر یکی رو به جلو باشد،
‫آن یکی حتما رو به عقب است؟
‫- اگر تله باشد چه؟ ‫- یا شاید فرصتی باشد؟
‫یا شاید هر دو به خانه منتهی شوند،
‫در آنجا به جایگاه اصلی‌ام رسیده...
‫و سرور و سالار اموال خود باشم؟
‫دارن واسه پیش‌نمایش تمرین می‌کنن.
‫لعنت به این دوراهی‌ها!
‫بیا خرابش نکنیم.
‫با نوای شیپورها،
‫قهرمان نگون‌بخت ما دیر گوش به زنگ می‌شود.
‫اما صدای شیپور ختم است!
‫بچه‌ها!
‫ایشون بیوئه.
‫سلام بیو!
‫تصادف کرده...
‫و جفت والدینش از دنیا رفتن.
‫- نه! ‫- حالت خوبه؟
‫چه وحشتناک.
‫اینجا کجاست؟
‫خودمون رو «یتیمان جنگل» خطاب می‌کنیم.
‫احسنت!
‫البته والدین اکثرمون صرفا ولمون کردن...
‫و به خودشون زحمت مردن ندادن.
‫گروه تئاتر دوره‌گردیم.
‫بدون جلب توجه بقیه، ‫بین جنگل‌ها سفر کرده...
‫و با هرچی گیرمون بیاد خونه می‌سازیم.
‫در نهایت هم تئاتر عظیمی اجرا می‌کنیم.
‫خیلی تسلیت می‌گم.
‫آخی.
‫می‌بینیش؟
‫یساکوفه.
‫باعث و بانی این تشکیلاته.
‫بابا...
‫وقت اجرای تئاتره.
‫سلام. بهمون ملحق می‌شی؟
‫منظورت چیه؟
‫لباس می‌خوای؟
‫- اِم... ‫- ترجیح می‌دیم...
‫فرق تماشاچیان و بازیگرانمون مشخص نشه.
‫هیچ‌کدوم این‌ها باب میلت نیستن؟
‫رنگ این یکی به چشمت میاد.
‫این یکی هم باحاله...
‫اِم...
‫- این یکی خوبه. ‫- من هم بیشتر دوستش دارم.
‫بیا لباست رو عوض کن.
‫خوشحالم که بهمون ملحق می‌شی بیو.
‫سلام برادر، دانکن هستم.
‫چی شد که از اینجا سر در آوردی؟
‫جیوز! شقه‌اش کن!
‫[در حال ردیابی، منتظر بمانید...]
‫[هدف پیدا شد]
‫♪ می‌تونی جونت رو فدا کنی، ‫می‌تونی سنگدل بشی، ♪
‫♪ می‌تونی سرت رو به دیوار کوبیده ‫یا تو حفره‌ای غرق بشی ♪
‫♪ هیچی ابدی نیست، ولی... ♪
‫من اینجا چیکار می‌کنم؟
‫♪ نگاهی به اطرافت بنداز ♪
‫♪ هر کسی که می‌بینی، ‫کل آشنایانت... ♪
‫لطفا بگین اینجا چیکار می‌کنم؟
‫♪ بدرخش ♪
‫نه!
‫وای خدا...
‫سرنوشت خانه‌ام را با خاک یکسان کرده...
‫و مرا تبعید کرده است.
‫قبلا خیال می‌کردم یأس را تجربه کرده ‫و توان غلبه کردن بر آن را دارم،
‫اما کنون که با این عذاب آشنا گشته‌ام،
‫تسکین در خیالم هم نمی‌گنجد.
‫دستم را که جهت یافتن پاسخ‌ها دراز می‌کنم،
‫هوای سرد نصیبم می‌شود.
‫وای، حالا که پدر و مادرم از دنیا رفته‌اند،
‫خودم را به کل از دست داده‌ام!
‫[پدر] ‫[مادر]
‫سرشت سوگواری‌ات نیکوست.
‫مایه سربلندی والدینت هستی...
‫و هم‌اکنون تا ابد شادروان می‌شوند.
‫برخیز.
‫حالا حرکت کن.
‫خانه مجلل خود را بنا کرده...
‫و سکونت دائمی خویش را آغاز کن.
‫آیا باید حرکت کنم...
‫یا همین‌جا بمانم؟
‫با احتساب دانسته‌های خویش،
‫اگر بمانم، می‌میرم.
‫نه. باید بروم.
‫چی؟ زنجیر است!
‫حالا چشمانت باز شد.
‫زنجیر از ابتدا بود.
‫احسنت. پیشروی کن.
‫دعا کن دلیری را فرا گرفته ‫و خوش‌شانس باشی.
‫چندین و چند کیلومتر قدم خواهی زد.
‫چند ده کیلومتر به چند صد کیلومتر...
‫و چند صد کیلومتر ‫به چند هزار کیلومتر بدل خواهد شد.
‫از کنار بی‌شمار روستا عبور خواهی کرد.
‫اما بالاخره یک روستا ‫با تو سخن خواهد گفت،
‫بخشی از اعماق وجودت...
‫صدایش را خواهد شناخت...
‫و می‌گویی: «این روستا مال من است.»
‫کاری آموخته...
‫و در نهایت خرج خودت را درمی‌آوری.
‫لذت چشیدن میوه، نان و شرابی...
‫که مال خودت است را تجربه خواهی کرد،
‫چرا که برایشان عرق ریختی.
‫زمینی خواهی یافت...
‫و با دست خود خانه‌ای می‌سازی.
‫در زمینت کشت می‌کنی.
‫خرج زندگی‌ات را درمی‌آوری.
‫دوستان جدیدی پیدا می‌کنی.
‫روزی یا زنی آشنا می‌شوی.
‫خاطره آشناییتان ‫با احتساب...
‫ناقلش تغییر می‌کند:
‫برخی می‌گویند خودت گم شده بودی...
‫و اون کمکت کرد راهت را بیابی،
‫برخی هم می‌گویند ‫خودش به بی‌راهه رفته بود...
‫و تو مسیر خانه را نشانش دادی.
‫ترس‌ها، عذاب‌ها، آرزوها...
‫و پتانسیلت را...
‫درک کرده...
‫و تو هم درکش خواهی کرد.
‫ثمرات زندگی‌ات...
‫با یافتن نیمه گمشده‌ات ‫دوچندان می‌شود.
‫گاهی به چشمت مردی را می‌ماند.
‫باردار خواهد شد، چرا که با اون سکس می‌کنی.
‫بچه‌دار می‌شوید. ‫صاحب سه پسر می‌شوید.
‫دانسته‌هایت را به آن‌ها آموخته...
‫و مهر و محبتت را هر روز ‫به فرزندانت یادآور می‌شوی.
‫بزرگ شده و پسران خوش‌سیمایی می‌شوند،
‫نعمت شجاعت، مهر و بلندپروازی ‫شامل حالشان می‌شود.
‫احساس افتخارت را ‫با تراپیستت در میان می‌گذاری.
‫تراپیستت احساساتت را بایگانی می‌کند.
‫روزی طوفانی تاریخی...
‫روستایتان را با خاک یکسان کرده...
‫و خانه‌تان را نابود می‌سازد.
‫سیل عظیمی...
‫تو را با خود خواهد برد.
‫از خانواده‌ات جدا شده...
‫و در کشوری غریب به خاک می‌نشینی.
‫چندین و چند روز دنبال خانواده‌ات می‌گردی،
‫چند هفته می‌شود،
‫چند ماه می‌شود،
‫ماه‌های جست‌وجو آن‌قدر ‫فزون می‌شوند که حسابش از دستت در می‌رود،
‫اما پیدایشان نمی‌کنی.
‫سعی می‌کنی کاری یافته...
‫تا خرج جست‌وجویت را درآوری،
‫اما کسی زبانت را بلد نیست.
‫همچون جنایتکاران با تو برخورد خواهند کرد.
‫بالاخره به روستایی می‌رسی...
‫که بیماری توصیف‌ناپذیری هلاکشان کرده.
‫به هنگام عبور از روستا، ‫مردی که مصیبت دیوانه‌اش کرده،
‫می‌گوید تو هیولایی هستی ‫که خانه‌اش را با خاک یکسان کرده...
‫و جای دست و پای فرزندانش را...
‫با هم عوض کرده است.
‫سعی می‌کنی بیگناهی‌ات را اثبات کنی،
‫اما با حرف‌هایت بیشتر گناهکار جلوه می‌کنی.
‫با خودت می‌گویی شاید واقعا گناهکار باشی.
‫فرار می‌کنی.
‫آن‌ها که شیفته انتقامند،
‫سگی شکاری را به دنبالت می‌فرستند.
‫دنیا را برای یافتنت می‌درد.
‫خودت خبر نخواهی داشت، ‫اما حس می‌کنی.
‫گمان‌هایت را هم با جزئیات...
‫در برگه‌ای ثبت می‌کنی.
‫برگه‌ات به مرور زمان ‫به چندین و چند برگه بدل می‌شود.
‫ماجراجویی‌هایت تا چندین و چند سال ‫ادامه خواهند داشت.
‫تشخیص پرندگان را ‫از روی صدایشان یاد خواهی گرفت...
‫و نام تک‌تک درختان و گیاهان را ‫از بر خواهی شد.
‫با کنار گذاشتن هر گونه راحتی،
‫دید جدیدی را به ذهنت خواهی آموخت.
‫وقایعی به شدت خوش‌آیند ‫و غم‌انگیز را تجربه خواهی کرد...
‫و تا زمانی که زندگی‌ات ‫خرد گشته...
‫و به رویای شبحی بدل شود،
‫به دنبال خانواده‌ات می‌گردی.
‫با خود می‌گویی شاید اصلا وجود نداشته‌ای.
‫بالاخره به هنگام پیری و سستی،
‫از خستگی فرو می‌پاشی.
‫وای، عزیز دلم...
‫چرا گریه می‌کنی؟
‫آخه کل عمرم...
‫دنبال خانواده‌ام گشتم،
‫تا آخر عمرم دنبالشون گشتم،
‫ولی هنوز هم تنهام.
‫نباید بابت بدبختی‌ها و گناهان خودت...
‫گریه کنی.
‫بقیه هم به دنبال تو بودند،
‫اما آن‌قدر در خودخواهی خود گم گشته بودی...
‫که هیچ‌وقت کسی نتوانست پیدایت کند.
‫در درگاه همتایانت...
‫اعتراف کن.
‫ولی مگه چیکار کردم؟
‫خودت می‌دانی.
‫اعتراف کن.
‫من آدم بزدلی بودم.
‫کل عمرم بزدل بودم.
‫به تمام اعمالت اعتراف خواهی کرد.
‫سپس خواهی دید که زمین را...
‫آب شرب فرا گرفته است.
‫راحت می‌خوابی.
‫با صدای شیپورهایی از دور...
‫به هوش خواهی آمد ‫و انگار معجزه‌ای رخ داده...
‫که کنار روستای مجلل خودت هستی.
‫کسی تو را به جا نمی‌آورد،
‫اما بوی هوا، ‫صدای حشرات...
‫و انعکاس نور عصرگاهی...
‫روی دودکش خانه قدیمی...
‫همسایه‌تان،
‫طوفانی از خاطرات واضح را ‫به خاطرت می‌آورد.
‫[سوپ یه دلاری]
‫[تئاتر یه دلاری] ‫[پسران ناز قشنگم]
‫به تئاتر مخصوصی ‫که بر صحنه‌ای سرباز...
‫و فقط همان شب اجرا می‌شود،
‫دعوت می‌شوی.
‫با این که گرسنه‌ای،
‫تصمیم می‌گیری تنها دلارت را ‫خرج همین تئاتر کنی.
‫حافظه‌اش طی چهل سال اخیر...
‫چنان تضعیف شده بود ‫که چهره مادرش را هم...
‫به خاطر نمی‌آورد،
‫اما با تنفس هوای اینجا،
‫کاملا مطمئن شده بود...
‫روستای خودش است.
‫کسی به خاطرش نداشت،
‫اما با این که نسل جدید...
‫خانه همسایگانش را تصاحب کرده بودند،
‫همه‌چیز را به خاطر می‌آورد...
‫و به طریقی حس می‌کرد ‫خودش را هم می‌شناسند.
‫خانه‌اش همان‌قدر که وفادارانه...
‫دنبالش گشته بود، ‫انتظارش را می‌کشید.
‫حتی مشاهده آفتاب عصرگاهی...
‫و انعکاس نور کهربایی‌اش ‫بر دودکشی آشنا...
‫سیلی از خاطرات را روانه ذهنش کرد.
‫پدرمان بعدش چه‌کار کرد؟
‫روستایش کجا بود؟
‫ما در کودکی آنجا بودیم، ‫اما خاطره‌ای نداریم!
‫خواهش می‌کنم،
‫- به ما بگو کجاست. ‫- نه، صبر کنید...
‫بعدش چه‌کار کرد؟
‫از گرسنگی به هذیان افتاده بود ‫و پول یک کاسه سوپ...
‫بیشتر نداشت، اما پیش از خریدنش،
‫به تئاتر مخصوصی دعوتش کردند.
‫تئاترشان شروع شده بود،
‫اما حس کرد باید شرکت کند...
‫و از همین روی تنها دلارش را خرج کرد.
‫کمی پس از نشستن بین تماشاچیان،
‫متوجه شد جزئیات نمایش‌نامه‌شان...
‫به شدت شبیه جزئیات...
‫زندگی خودش بوده...
‫و سه مرد جوان روی صحنه...
‫به شدت شبیه خودش هستند.
‫خودم هستم!
‫سپس به ناگاه برخاسته ‫و با شوق و وحشت...
‫ناشی از احتمال نادرستی این وقایع، ‫اعلام کرد:
‫داستان خودمه!
‫سه مرد جوان هم سریعا فهمیدند...
‫آن شخص پدرشان است.
‫- بابا؟ ‫- نه. امکان نداره.
‫پسرانم.
‫بابا...
‫بابا... بابا...
‫وای، وای، وای...
‫وای خدایا.
‫- وای... ‫- وای خدایا.
‫پسران خودمین!
‫وای، پسران ناز قشنگ خودمین!
‫نترسین. من اومدم. ‫بیاین بغلم.
‫بیاین بغلم. وای...
‫وای خـ... وای خدایا.
‫وای...
‫این همه مدت کجا بودی؟
‫شما رو ازم گرفته بودن.
‫مدت خیلی زیادی دنبالتون گشته بودم.
‫وای...
‫کجا رفته بودی؟
‫حالت چطوره؟
‫شما ثمره زندگی منین. وای عزیزان دلم.
‫وای عزیزان دلم. وای عزیزانم.
‫وای عزیزانم.
‫دلم خیلی براتون تنگ شده بود.
‫وای. وای، چیزی نیست.
‫چیزی نیست، دیگه اومدم. اومدم.
‫وای عزیزان دلم.
‫همه‌چی تموم شد.
‫چیزی نیست.
‫مادرمون چی شده؟ ‫حالش...
‫- چی؟ ‫- حالش...
‫پیش شما نیست؟
‫- وای خدا. ‫- ما...
‫ما یتیم بودیم.
‫وای نه!
‫وای، خیلی شرمنده‌ام.
‫مامان کجاست؟
‫چیزی نیست عزیز دلم.
‫- چیزی نیست. ‫- بابا...
‫مامان...
‫به جز ما...
‫خانواده دیگه‌ای...
‫نداری؟
‫مادربزرگ داشتین.
‫کجاست؟
‫وای...
‫سرش ترکید.
‫پدربزرگمون چی شد؟
‫چطوری مرد؟
‫شب عروسیمون مرد.
‫همون شب تو رو باردار شدم.
‫دقیقا به محض باردار شدنم مرد.
‫چطوری؟
‫وقتی آبش رو...
‫درون من ریخت مرد.
‫عین خودت سوفل قلب داشت.
‫درد داشت؟
‫مطمئنم خیلی دردناک بوده.
‫اولین باری بود که سکس می‌کردیم.
‫اولین سکس عمر جفتمون بود.
‫بابابزرگ و بابای بابابزرگت هم...
‫همین شکلی مردن.
‫ولی بابات خیال می‌کرد ‫ممکنه باهاشون فرق کنه.
‫گناهش گردن من هم هست.
‫من تشویقش کردم.
‫می‌خواستم زندگیمون عادی باشه.
‫بچه می‌خواستم.
‫روی خودم مرد.
‫در حین دخول مرد.
‫وقتی یادش می‌افتم، ‫دلم می‌خواد گوشم رو بکنم.
‫ولی بعدش...
‫ولی بعدش همون آسیب روانی...
‫که موجب تغییر کلیم شد،
‫بهترین ثمره عمرم رو رقم زد.
‫خیلی شرمنده‌ام که چنین چیزی رو ‫از بابات به ارث بردی.
‫واقعا خیلی شرمنده‌ام.
‫داری دروغ می‌گی؟
‫نه.
‫واقعا احتمال چنین اتفاقی هست؟
‫آره.
‫واسه همین اصلا...
‫با کسی سکس نداشتم.
‫بابا...
‫تو اصلا با کسی سکس نداشتی؟
‫پس چطوری پدر ما شدی؟
‫اِم...
‫چه باید بکنم؟
‫کدوم عضو رو قطع بکنم؟
‫شاید زود اقدام کنی. ‫اما دهه‌ها طول خواهد کشید.
‫مگر تمام تلاشم رو نکردم؟
‫تمام تلاشت؟
‫اقدام کوچکی داشتی.
‫چیز مهمی را فدا نکردی.
‫وعده‌هایم مرا محدود کرده‌اند.
‫تصمیم زندگی‌ام با خودم نیست.
‫خوبی؟
‫- مثل موشی در مارپیچ! ‫- مارپیچ؟
‫حالم... بده.
‫می‌دونم.
‫بیا این رو بخور.
‫من می‌خورم بهتر می‌شم.
‫دستت درد نکنه.
‫دست خودت درد نکنه.
‫سلام.
‫کاری داشتین؟
‫شناختی من رو؟
‫نمی‌دونم.
‫کوچولو که بودی...
‫چی؟
‫چطور شد که اومدی اینجا؟
‫دنبالم کرده بودن.
‫پدرت زنده‌ست.
‫چی؟
‫می‌شناختمش. بعد به دنیا اومدنت.
‫واسه مامانت کار می‌کردم.
‫قبل این‌که به دنیا اومدم نبوده. ‫قبل به دنیا اومدنم مرده...
‫به پدرت غذا می‌دادم. تر و خشکش می‌کردم.
‫والدینم به مادرت بدهکار بودن.
‫اون چیه؟
‫چی؟
‫تو... تو کی هستی؟
‫مهم نیست که، نه؟
‫- هست... واقعا... ‫- نه، صرفا...
‫شوخی می‌کردم. من...
‫از دیدنت واقعا خوشحالم.
‫خودشی؟
‫وایستا.
‫خوبی عزیزم؟
‫آیا درست می‌بینم؟
‫این شبح کیست که می‌بینم؟
‫درود بر تو ای غریبه!
‫آهان، پس حالا مرا می‌بینی...
‫که از میان تاریکی...
‫من رو ببرید پایین! ‫من رو از اینجا بیارید پایین!
‫- من رو بیارید پایین! ‫- یه نفر کمک کنه!
‫من رو بیارید پایین! ‫بیارید پایین!
‫- نمی‌تونم! ‫- بهم طناب وصله. زود!
‫بیو!
‫- بابا؟ ‫- فرار کن!
‫دردت میاد؟
‫خیلی‌خب بیا دیگه. لباس‌هات رو در بیار.
‫بسه دیگه. بیا.
‫نشنیدی چی گفتم؟
‫نگفتم امشب قراره بریم حموم؟
‫دارم ناراحت می‌شم‌ها.
‫دیگه داری ناراحتم می‌کنی.
‫بابایی کجاست؟
‫جانم؟
‫خودت می‌دونی بابایی کجاست.
‫بابایی مُرده.
‫می‌خوای از عمد ناراحتم کنی؟
‫واسم مهم نیست! می‌خوام با بابایی برم حموم!
‫تو هم می‌خوای بابایی بیاد؟
‫بیا اینجا. خودت خواستی، بیا بریم!
‫برو بالا.
‫- نمی‌تونم. ‫- خیلی هم خوب می‌تونی!
‫انقدر بالغ شدی که ‫مامانی رو اذیت کنی...
‫پس واسه این کار هم بالغی.
‫- هیچ‌کس حق نداره بره اون بالا. ‫- برو بالا!
‫- تو هم می‌خوای بری بالا؟ ‫- نه.
‫چی شد الان؟ سر تکون دادی؟
‫همینه.
‫دیگه ازت حرفی نمی‌زنیم!
‫برگرد توی حموم!
‫[وارد واسرتون شدید. خوش‌آمدید.]
‫ببخشید جناب.
‫مراسم ختم شروع شده؟
‫تموم هم شده. فیلمش داخل هست.
‫مونا.
‫مونا واسرمن.
‫ما گروهی از افراد هستیم...
‫که امروز بخاطر علاقه‌ و احساس وظیفه‌مون...
‫به مونا، اینجا جمع شدیم.
‫وظیفه‌ عزاداری برای فوت مونا...
‫و همچنین بزرگداشت زندگیش.
‫مونایی که از سنجاب‌ها وحشت داشت.
‫مونایی که به تنهایی تجارتی ساخت...
‫که حتی فرای رویاهایش بود.
‫مونا که همسری فداکار...
‫[مونا واسرمن به خواب ابدی رفت.]
‫برای شوهر عزیزش بود که...
‫که دقیقا وقتی که زندگیشون...
‫درحال ثمره دادن بود از دنیا رفت.
‫و مونایی که مادر فداکاری...
‫برای تنها پسرش یعنی بیو بود که...
‫او را از صمیم قلب دوست می‌داشت.
‫او که تصمیم گرفت امروز در جمع ما نباشه.
‫عشق مونا به بیو می‌تونست ‫کوه رو جابه‌جا کنه.
‫درواقع پیشنهادم اینه که حین ترک اینجا...
‫بررسی کنیم که بلایی سر کوهستان نیومده باشه.
‫[لوستری که جان مونا واسرمن ‫رو گرفت اینجا سقوط کرد.]
‫[هری واسرمن، مونا واسرمن، بیو واسرمن.]
‫چی می‌شه گفت؟
‫امیدوارم خودش بفهمه.
‫کاش می‌تونستم بهش بگم.
‫که من... واقعا دوستش داشتم.
‫و حالا طبق آخرین خواسته‌اش...
‫این موسیقی رو پخش می‌کنیم.
‫موسیقی موردعلاقه‌اش.
‫♪ در مقابل آسیب سرپناهم بودی ♪
‫♪ پناهم بودی پناهم بودی ♪
‫♪ به من زندگی بخشیدی ♪
‫♪ مرا آزاد کردی، آزاد کردی ♪
‫♪ بهترین سال‌های عمرم... ♪
‫♪ سال‌هایی بود که با تو بودم ♪
‫♪ و حاضرم هرچه دارم را بدهم... ♪
‫♪ زندگی‌ام را بدهم، قلب و سرایم را بدهم ♪
‫♪ حاضرم همه‌چیزم را بدهم ♪
‫♪ تا تو دوباره برگردی ♪
‫♪ تو به من عشق را آموختی ♪
‫♪ راه و روشش را آموختی ♪
‫♪ کم گفتی اما گزیده گفتی ♪
‫♪ و از وجودت درس گرفتم ♪
‫♪ عمرا اگر کسی بفهمد ♪
‫♪ بخشی از وجودم توان گذر نداره ♪
‫♪ و حاضرم هرچه دارم را بدهم... ♪
‫♪ زندگی‌ام را بدهم، قلب و سرایم را بدهم ♪
‫♪ حاضرم همه‌چیزم را بدهم ♪
‫♪ تا تو دوباره برگردی ♪
‫♪ کسی به همراهت هست؟ ♪
‫♪ که دوستش داشته باشی؟ ♪
‫♪ که قدرش را ندانی؟ ♪
‫♪ ممکن است روزی بروند ♪
‫♪ کسی آن‌ها را خواهد برد ♪
‫♪ و حرف‌هایی که در دلت ماند ‫را نخواهند شنید ♪
‫♪ و حاضرم هرچه دارم را بدهم... ♪
‫♪ زندگی‌ام را بدهم، قلب و سرایم را بدهم ♪
‫♪ حاضرم همه‌چیزم را بدهم ♪
‫♪ تا تو دوباره برگردی ♪
‫♪ تا دوباره لمست کنم ♪
‫آهای؟
‫آهای!
‫کسی نیست؟
‫آهای؟
‫سلام.
‫ببخشید.
‫خیال می‌کردم برنامه ساعت هشت شبه.
‫خیلی‌خب. گل خریدم.
‫پس می‌ذارمشون اینجا دیگه.
‫بهم پول هم بدهکار بود.
‫البته مشخصا الان وقتش نیست...
‫و تو هم کسی نیستی که باید بهش بگم...
‫خیلی‌خب پس...
‫من می‌رم دیگه. یه اوبر دیگه می‌گیرم.
‫می‌تونم صبر کنم...
‫شرمنده‌ها.
‫الین؟
‫منم.
‫بیو.
‫وای.
‫بیو؟
‫نه.
‫امکان نداره.
‫باورم نمی‌شه خودتی.
‫وای!
‫یعنی معلومه که خودتی. ‫مامانت بود دیگه.
‫واقعا متاسفم.
‫بابت مامانت یعنی.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫صرفا اومدم که می‌دونی... ‫ادای احترام بکنم و...
‫بهت تسلیت بگم دیگه.
‫حالا که اینجایی یعنی. من واقعا...
‫متاسفم.
‫باورم نمی‌شه خودتی.
‫من هم باورم نمی‌شه که تویی.
‫مگه فرق کردم؟
‫من رو شناختی.
‫دارم پیر می‌شم دیگه.
‫فرقی نکردی.
‫چرا، کردم.
‫نکردی.
‫خب تو هم فرقی نکردی.
‫البته به جز ظاهر و چهره‌ات.
‫واسش کار می‌کردی؟
‫منظورت چیه؟
‫خب، تا هفته پیش که می‌کردم.
‫داشتم سعی می‌کردم قبل این‌که ‫بیام با ناراحتیم کنار بیام.
‫الان خیلی بوی الکل می‌دم.
‫تا هفته پیش؟
‫بهت تسلیت می‌گم.
‫من منتظرت بودم.
‫منظورت چیه؟
‫واسه چی؟
‫خودت گفتی که بمونم.
‫حتی نوشته‌اش رو دارم.
‫می‌خواستم که باشی.
‫عزیزم، عزیزم، عزیزم...
‫می‌خوای بری داخل؟
‫می‌خوای من برم؟
‫بیا بریم داخل.
‫اتاق خواب کجاست؟
‫لانه اژدها!
‫شمع نداری؟
‫می‌خوای برو دستشویی.
‫وقتی برگردی من آماده‌ام.
‫- لباس‌هات رو در نیاوردی که. ‫- آره.
‫سلام. ببخشید. سلام.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫تو... تو خوبی؟
‫خیلی مضطربی.
‫- ببخشید. ‫- راحت باش.
‫باشه. آخه می‌دونی...
‫خیلی وقت گذشته.
‫آره، موافقم.
‫خوشم میاد که قلدری نمی‌کنی.
‫ممنون.
‫این هم در بیار.
‫ببین، منظورم این بود که...
‫واقعا خیلی وقت گذشته.
‫خب مشخصا روی تو که تاثیری نذاشته.
‫- چی؟ ‫- خوب شق کردی.
‫واقعا؟
‫وای.
‫- مطمئنی... گذاشتی؟ ‫- آره.
‫کاندوم رو گذاشتی؟
‫آره دیگه.
‫وای.
‫- رفت داخل؟ ‫- خیلی حس خوبی می‌دی.
‫وای نه.
‫وای نه!
‫وایستا...
‫- خوشت نمیاد؟ ‫- چرا...
‫ولی وایستا.
‫- من... ‫- بیا از اول شروع کنیم.
‫چی؟
‫- خوشت نمیاد؟ ‫- چرا.
‫یه لحظه صبر کن.
‫من... من... نمی‌تونم.
‫الان میاد
‫وایستا! یه لحظه صبر کن.
‫بس کن! بسه! بس کن!
‫بس کن! وای نه!
‫وای! وای.
‫وای.
‫حسش کردم.
‫وای. خیلی زیاد بود.
‫کاندوم رو پاره کردی.
‫وای.
‫خوبه.
‫من هم می‌خوام ارضاء بشم.
‫- من... ‫- طاقت بیار.
‫طاقت بیار. طاقت بیار.
‫تکون نخور.
‫تکون نخور. خب؟
‫وای!
‫وای.
‫واقعا حس کردم که قراره بمیرم.
‫کل زندگیم حسش کردم.
‫ممنونم.
‫ممنونم. ممنونم.
‫ممنونم.
‫نه، اشکال نداره. تظاهر کن من نیستم.
‫بعدش چیه؟
‫نه؟
‫انگار از دیدنم خوشحال نیستی عزیزم.
‫من همین یه دقیقه پیش مُردم. ‫یه معجزه رخ داده.
‫اینجا رو تمیز کن. به هری هم غذا بده.
‫واسه تو کار می‌کرد؟
‫واقعا شک دارم عزیزم...
‫ولی اگه این‌طور باشه، بهش بگو که اخراجه.
‫چه مدت واست کار می‌کرد؟
‫از کی؟ از اولش؟ از وقتی که...
‫سرت چطوره؟
‫انگار صورتت واقعا داغون شده.
‫ممکنه جدی باشه.
‫سرت گیج نمی‌ره؟
‫می‌دونی الان کجایی؟
‫توی خونه‌ام هستم.
‫درواقع توی خونه‌ی من هستی عزیزم.
‫و خونه‌ی من، خونه‌ی تو هم هست. ‫همیشه خواهد بود.
‫ولی اگه می‌دونی الان کجایی...
‫پس می‌دونی که قبلش کجا بودی.
‫و اون کار رو کجا انجام دادی.
‫کاری که من کاملا شاهدش بودم.
‫یهویی که بیدار نشدی ببینی اونجایی.
‫یهویی هم از ناکجاآباد...
‫ظاهر نشدی متاسفانه.
‫اتاق مادر مرحومت...
‫اون هم چند روز بعد این‌که...
‫- خیال می‌کردی مُرده! ‫- نکردم.
‫تصادفی که یهویی...
‫- اونجا ظاهر نشدی. ‫- منظوری نداشتم.
‫- بله، می‌دونم که نداشتی. ‫- نه، می‌دونستم که نمردی.
‫من با چشم‌های خودم دیدم.
‫هرچیزی که می‌دونستی ‫و چیزهایی که نمی‌دونستی.
‫تو جسدم رو دیدی.
‫ماه‌گرفتگی رو دیدم مامان.
‫می‌دونستم که دست‌های مارتاست.
‫درسته.
‫- شب بخیر عزیزم. ‫- شب بخیر مارتا.
‫و اگه صدایی بشنوم، برمی‌گردم...
‫و قلقلکت می‌دم!
‫خیلی...
‫چی...
‫چطوری...
‫چطور تونستی...
‫اصلا...
‫چطور تونستی چنین کاری باهاش بکنی؟
‫چنین کاری باهاش بکنم؟
‫عزیزم، عمرا اگه من کاری...
‫با خدمتکار فداکار و باوفایی که...
‫سی و هفت سال بهم خدمت کرد بکنم.
‫خودش داوطلب شد.
‫- نه، نشد. ‫- چرا.
‫- نه، نشد. ‫- شد.
‫نه، نشد!
‫نتونستم از این کار منصرفش بکنم.
‫واسه چه مدت؟
‫انقدر که تمامی اعضای خانواده بزرگش...
‫همون روز از کارشون استعفاء دادن...
‫و دیگه لزومی نداره شاغل باشن.
‫یه چیز دیگه هم بگم؟
‫کاملا ارزش پولش رو داشت.
‫چون حالا خبر دارم.
‫- از چی خبر داری؟ ‫- از همه چیز.
‫از هیچی خبر نداری.
‫واقعا بیو؟
‫واقعا این‌طور فکر می‌کنی؟
‫حتما خیال کردی وقتی که...
‫زنگ زدی اون خبر بد رو بدی که...
‫کلیدهای تخیلیت...
‫از در خیالیت دزدیده شدن هم خبر نداشتم؟
‫- کلیدهام... دزدیده شدن. ‫- خیال کردی یه مادر...
‫نمی‌تونه دروغ‌های آشکار...
‫و نقشه‌های الکی پسرش رو بفهمه؟
‫خیال کردی نفهمیدم که...
‫واسه تولدم دقیقا همون ‫سی‌دی رو بهم دادی که...
‫سال قبلش داده بودی...
‫و علاوه بر اون به مشاور مدرسه ‫پدرسگ هم داده بودیش؟
‫یا وقتی که واسم چاقوی آشپزخونه خریدی...
‫اون هم دقیقا هفته‌ای که ‫قسم خوردم دیگه آشپزی نمی‌کنم!
‫حتی وقتی بچه هم بودی...
‫من رو پس می‌زدی و از سینه من شیر نمی‌خوردی.
‫درحالی که هر سلیطه‌ای توی خیابون می‌دیدم...
‫بچه‌هاشون از مکیدن سینه‌شون ‫رو خالی می‌کردن!
‫خیال کردی اون داستان مسخره‌ رو شنیدم...
‫که به پروازت نرسیدی و به ذهنم خطور نکرد...
‫یا حتی هیچ شکی نداشتم...
‫که اصلا از اولش...
‫قصد نداشتی بیای؟
‫غافلگیری واقعی این بود...
‫که اصلا پیدات می‌شد!
‫اگه میومدی واسه من عجیب بود!
‫اون‌وقت نمی‌دونستم چیکار کنم!
‫خودم رو پرت می‌کردم روی زمین...
‫و از خدا طلب بخشش می‌کردم ‫که بهت شک داشتم...
‫اما همچنان باورم نمی‌شد!
‫چیه؟ می‌ذاری می‌ری؟
‫کجا می‌ری؟
‫پشت در چیه بیو؟
‫کدوم قبرستونی می‌ری؟
‫همیشه تظاهر کردی یه پسر کوچولوی خوب بودی...
‫که من رو گول بزنی.
‫هیچ‌کدومش واقعیت نداشته.
‫تو کل زندگیت دور خودت چرخیدی...
‫و هر احمقی که دیدی ازش پرسیدی:
‫«این کار رو بکنم؟ اون کار رو نکنم؟»
‫«یا این‌طوری می‌شه؟»
‫انگار خودت اصلا توانایی انتخاب نداشتی.
‫می‌ذاری تمام مشکلاتت خودشون حل بشن!
‫بقیه رو مجبور می‌کنی بهش رسیدگی کنن!
‫خیال کردی باعث می‌شه معصوم بمونی؟
‫مادر من حتی بهم دست هم نمی‌زد.
‫نه حتی اگه قرار بود ‫آتیش لباسم رو خاموش کنه!
‫من لیاقت عشقش رو نداشتم.
‫به دستش نیاورده بودم. ‫و هیچ‌وقت هم نیاوردم.
‫فرقی نمی‌کرد چیکار کنم...
‫فرقی نمی‌کرد که چقدر شخصیت واقعیم رو...
‫انکار و محبوس و...
‫سرکوب کنم که از بین بره.
‫اصلا اهمیتی نداشت.
‫من رو مقصر تمام بلاهایی که ‫مادرش سرش آورد می‌دونست.
‫وقتی تو رو به دنیا آوردم...
‫به خودم گفتم: عمرا من چنین کاری بکنم.
‫«با تمام وجود بهش عشق می‌ورزم»
‫می‌دونی وقتی مردم می‌پرسن:
‫«حال پسرت چطوره؟» چی می‌گم؟
‫می‌گم: «من هم مثل شما خبر ندارم.»
‫کاش حرفم حقیقت داشت.
‫باز هم از اون دوره بهم بگو.
‫خب...
‫وقتی که شخصیتم داشت شکل می‌گرفت...
‫و واسه زندگیم تصمیم می‌گرفتم...
‫خیال می‌کرد تصمیماتم بخاطر اونه...
‫و خیلی ناراحت یا عصبانی می‌شد...
‫و کاری می‌کرد که من حس بدی ‫داشته باشم و ادامه‌ش ندم.
‫پس وقتی دیگه ازش شیر نخوردی...
‫علائم بزرگ شدنت رو...
‫به نشانه خیانت دید.
‫دقیقا.
‫منظورت چیه؟
‫می‌تونی واسم یه مثال بزنی؟
‫مثلا خیلی بهم عشق می‌ورزید...
‫وای، خیلی بهش عشق ورزیدم! ‫ببخشید که این‌طور شد!
‫ولی اگه من دقیقا...
‫عشقش رو جبران نمی‌کردم...
‫خیال می‌کرد که من شکرگزار نیستم...
‫یا مثلا می‌خوام ناراحتش کنم.
‫پس عشقش شرطی بود؟
‫آره.
‫این خیلی واست مفیده بیو.
‫بیش از سی‌صد جلسه داشتین...
‫و واسم از این جالب‌تر نمی‌شه.
‫کدوم رو بیشتر از همه دوست داشتم جرمی؟
‫سوم اکتبر ۲۰۱۸.
‫چطور تونستی...
‫چطور تونستی این کار رو باهام بکنی؟
‫از وقتی بچه بودم می‌دیدمش.
‫که یه پسر کوچولو بودم...
‫احتمالا از وقتی توی همون سن بودم ‫این خواب رو می‌دیدم...
‫که یه نسخه دیگه از من هست، ‫که دقیقا شبیه منه...
‫ولی شجاع‌تره...
‫و اون از مادرم راجع به پدرم سوال می‌پرسه...
‫چون من می‌ترسیدم که بپرسم.
‫و مادرم طفره می‌ره. ‫طبقه بالا زندانیش می‌کنه.
‫و اصلا از پدرم حرف نمی‌زنه.
‫چه چیزی رو می‌خوای راجع به پدرت بدونی؟
‫اگه نمی‌ترسیدی، اگه عواقبی وجود نداشت...
‫- می‌خوام حقیقت رو بدونم. ‫- چه چیزی رو...
‫از مادرت می‌پرسیدی؟
‫ازش می‌خواستم...
‫- که حقیقت رو بهم بگه! ‫- نمی‌دونم...
‫خیال می‌کنی حقیقت رو بهت نگفته؟
‫آره.
‫- نمی‌دونم. ‫- آره!
‫- چون من... ‫- ولی به نظرم...
‫- انقدر ترسیدم که باورش نمی‌کنم. ‫- الان می‌دونم.
‫الان حقیقت رو می‌دونم. من...
‫پدرم رو دیدم. ‫مرد توی جنگل رو دیدم و می‌دونم.
‫چرا بهم دروغ گفتی؟
‫می‌خوای الان حقیقت رو بگم؟
‫آره.
‫همراهم بیا.
‫- اون بالا؟ ‫- درسته.
‫کسی حق نداره بره اون بالا.
‫بعضی چیزها واسه مراقبت از خودته بیو...
‫و می‌خوام یادت بمونه ‫که نمی‌خواستم این رو ببینی!
‫الان دیگه نمی‌خوام برم اون بالا.
‫- نمی‌خوام... ‫- نه...
‫حقیقت رو می‌خوای دیگه. به نظرم لایقش هستی.
‫نگران نباش عزیز دلم. من هم پشتت میام.
‫نه. نمی‌خوام برم اون بالا مامان.
‫من دقیقا پشتتم. نگران نباش.
‫برو بالا.
‫نگران نباش. من پشتت میام.
‫نگران نباش عزیز دلم. برو بالا.
‫- دقیقا مثل خوابمه. ‫- من دقیقا پشتتم.
‫- من پشتت میام. ‫- وای نه.
‫دقیقا مثل خوابمه!
‫چرا نمی‌فهمی احمق بی‌شعور؟
‫خواب نبود، خاطره بود!
‫نکن! نکن! نکن!
‫نکن مامانی!
‫وای....وای نه.
‫بسه...
‫نه...
‫بیو؟
‫پسر قشنگم.
‫وای، نترس بیو.
‫نه!
‫وای نه. عزیزم.
‫عزیزم. عزیز دلم.
‫وای عزیز دلم.
‫نمی‌خواستم بفهمی.
‫حالا فهمیدی چرا دروغ گفتم؟
‫بیو.
‫بیو!
‫اون پدرت بود.
‫وای مامان! وای مامان!
‫ببخشید. خیلی ببخشید. ‫ببخشید. ببخشید.
‫می‌دونم پسر خیلی بدی بودم. ‫دیگه پسر خوبی می‌شم.
‫تو رو خدا! ببخشید.
‫هرکاری بگی می‌کنم که جبران بشه.
‫جبران می‌کنم.
‫تو رو خدا. تو رو خدا. تو رو خدا!
‫تو رو خدا من رو ببخش.
‫پسرک خودخواه!
‫- ببخشید. ‫- واسه چی گریه می‌کنی؟
‫می‌دونی من چقدر زحمت کشیدم...
‫که تو رو به دنیا بیارم؟
‫پاشو ببینم!
‫حالا یادت افتاده گریه کنی؟
‫حالا یادت افتاده مامان داری؟
‫از وقتی که از درون من در اومدی...
‫من مجبور بودم توی اعماق وجودم بگردم...
‫که عشق و علاقه رو توی خودم پیدا کنم...
‫اما همچنان بهت تقدیمش کردم.
‫من کل زندگی تخمیم رو دو دستی تقدیمت کردم!
‫که تو هم بلعیدیش. فقط و فقط بلعیدی...
‫و من خودم رو تهی کردم!
‫همه‌چیزم رو بهت دادم!
‫ولی در جواب چی گرفتم؟ ‫چی نصیبم شد؟
‫توهین و وعده‌های الکی!
‫قول دادی که دیگه اذیتم نکنی. ‫اصلا یادت میاد؟
‫صدبار این قول کوفتی رو بهم دادی!
‫سر جونت قسم خوردی!
‫ولی حرفت پشیزی هم ارزش نداشت!
‫من خودم رو با خاک یکسان کردم...
‫دائما عشق ورزیدم و وحشت کردم و نگران بودم.
‫بچه‌ام گرسنشه؟ بچه‌ام مریض نیست؟
‫از دنیای اطرافش خبر داره؟
‫و حاصل این همه رنج چی شد؟
‫اندوه!
‫و نفرت!
‫بله. بله.
‫نفرت. واقعا نفرت دارم.
‫نفرت دارم!
‫من ازت متنفر...
‫مامانی؟
‫خوبی؟ می‌تونی...
‫می‌تونی نفس بکشی. ‫می‌تونی نفس بکشی؟
‫ببخشید! منظوری نداشتم.
‫ببخشید! ببخشید! ببخشید!
‫خوبی؟ حالت خوبه؟
‫بیو آیزاک واسرمن.
‫زاده دهم می‌ ۱۹۷۵.
‫ادامه بده.
‫ما به دور هم جمع شدیم تا...
‫مقدار گناهان فرد مذکور رو بسنجیم.
‫برای شروع، یه رسم بی‌خطرش رو نام ببریم.
‫دوشنبه هر روز قبل نوبتش...
‫مبنی بر سرزنش مادرش...
‫فرد مذکور به برکه محله می‌رفت ‫که به مرغابی‌ها غذا بده.
‫دقیقا مثل وقتی که هیچ‌وقت ‫این فرصت رو از دست نمی‌داد که...
‫به ماهی تراپیستش غذا بده.
‫چقدر خوب.
‫خیلی خوبه.
‫ولی وقتی که...
‫همون شب یه فرد نیازمند رو دید چی شد؟
‫حالا کاملا مشخصه که...
‫فرد مذکور حاضره که...
‫به پرنده یا ماهی غذا بده...
‫ولی از هم‌نوع خودش...
‫که داره زجر می‌کشه حمایت نکنه.
‫اعتراض دارم!
‫خبر جنایت‌های خیابانی ‫توی کل اخبار پخش بود...
‫[جایگاه دفاع]
‫و به همه گفته بودن که ‫با غریبه‌ها کاری نداشته باشن!
‫این که چیز جدیدی نیست!
‫فرد مذکور هر روز به این فکر می‌کرد...
‫که افراد بدبخت‌تر از خودش ‫رو از رهایی بده!
‫طبق تمامی شواهد...
‫اون وجدانی سالم داره.
‫صرفا تصمیم گرفت که نادیده بگیرش!
‫این بخش رو در نظر بگیرید.
‫روز چهل و نهم از نهمین سالش.
‫همراه مادرش رفته بود خرید.
‫و لحظه‌ای مادرش گمش کرد...
‫شاید هم خیال می‌کرد که کرده.
‫مادرش تصورات بدی به سرش میاد و وحشت می‌کنه.
‫کل ساختمون رو می‌گرده.
‫اسم پسر رو فریاد می‌زنه. ‫پسری که درواقع...
‫پشت یه ستون قایم شده...
‫و داره کل ماجرا رو تماشا می‌کنه.
‫موکل من کاملا گم شده بود.
‫محض پیدا کردن مادرش...
‫و دیدن حال وخیمش دودل شد...
‫بخاطر ترس از تنبیه!
‫و بخاطر همین حال وخیم بود که...
‫مادرش پاچ پیچ خورد و افتاد.
‫رباط زانوش پاره شد و مچش هم آسیب دید.
‫اما همچنان...
‫فرد مذکور مداخله نکرد!
‫می‌ترسید!
‫حال فرد مذکور رو ‫در پانزده سالگی تصور کنید...
‫روز دویست و دهم...
‫درحالی که برای اولین بار ‫در جمع دوستان بود...
‫فرد مذکور برای تحت تاثیر قرار دادن ‫دوست‌های مزخرف جدیدش...
‫دعوتشون کرد به خونه...
‫درحالی که مادرش رفته بود بیرون...
‫واسه تولدش کادو بخره.
‫دوست‌هاش رو برد توی حمام شخصی مادرش...
‫و گذاشت که لباس‌چرک‌هاش رو زیر و رو کنن...
‫و بعد بررسی دقیق، لباس زیرهاش رو بدزدن.
‫وای. وای.
‫مجبورم کردن! مجبورم کردن!
‫مجبورش کردن!
‫چیه؟ چیکار می‌کنی؟
‫- چی؟ ‫- نه. نه!
‫نه!
‫وای نه! وای!
‫وای! وای!
‫حتی اوقاتی که خیال می‌کرد ‫داره لطف می‌کنه...
‫اعمالش نمادی از ریاکاری بزرگ‌تری هستند.
‫به‌عنوان مثال همین هفته.
‫فرد مذکور از گریس و راجر خواست ‫که تا خونه برسوننش...
‫تا بتونه مادرش رو دفن بکنه...
‫عزاداری مناسبی برگزار کنه.
‫راجر پیشنهاد داد که...
‫اگه فردا دیره...
‫می‌تونه همون شب...
‫برسونش خونه.
‫و بیو تصمیم گرفت که فرداش بره خونه...
‫و سفری رو به عقب بندازه که...
‫تا همون لحظه خیلی عقب افتاده بود!
‫و اگر حین پیشنهاد راجر...
‫واکنش صورتش رو بررسی می‌کردید...
‫فقط به این نتیجه می‌رسیدید...
‫که فرد مذکور از برگشت به خانه وحشت داشت.
‫نمی‌خواستم توی زحمت بندازمش.
‫من... تازه عمل کرده بود!
‫من گریه کردم! وقتی کنار تابوت بودم!
‫وقتی خبرش رو بهم دادن!
‫ساعت‌ها گریه کردم!
‫با در نظر گرفتن این قضیه...
‫که دیروز رو قضاوت کنید.
‫هنوز سه ساعت از آشناییش ‫با یه احمق نگذشته بود...
‫احمقی که با عشوه بهش نگاه کرده بود...
‫هدیه با ارزشی که...
‫فقط لیاقت مادر تازه مرحومش بود رو بهش داد.
‫و وقتی که فاحشه‌ی باردار...
‫پیشنهاد داد که اون هدیه خاص رو پس بده...
‫اصرار کرد که این فرد غریبه هدیه رو...
‫وای!
‫نه! نه! صبر کنید!
‫وایستید! بس کنید!
‫صبر کنید!
‫پاهام! پاهام گیر کردن!
‫یعنی چی؟ صبر کنید!
‫صبر کن مامان! پاهام! ‫پاهام حرکت نمی‌کنن!
‫یعنی چی؟
‫خواهش می‌کنم مامانی!
‫خواهش می‌کنم کمکم کن! خواهش می‌کنم!
‫کمکم کن بیام بیرون! خواهش می‌کنم!
‫خواهش می‌کنم! ‫خواهش می‌کنم نندازید تقصیر من!
‫کمک! کمکم کنید!
‫خواهش می‌کنم یه نفر کمکم کنه!
‫کمک! کمک!
‫خواهش می‌کنم کمکم کنید!
‫کمک! خواهش می‌کنم!
‫تو رو خدا! من نمی‌خوام بمیرم! ‫نمی‌خوام...
‫«زن، زندگی، آزادی» ‫«توماج صالحی همچنان در بند است»
‫مترجمان: «حامی مغیثی و نامدار جعفری‌نژاد و تارخ علی‌خانی» ‫در تلگرام: Timelordsubs@ و NamdarJfn@ و aManOfWar@
‫نه، بچه‌ام! نه!
‫بچه‌ام!
‫سیر تا پیاز سینمای جهان رو با ما ببین! ‫.:: Bamabin.com ::.
‫بچه‌ام!
‫«به نویسندگی و کارگردانی آری آستر»