[buczenie]
[niepokojąca muzyka]
[nerwowy oddech]
[niepokojąca muzyka]
[kobiecy głos] Karolina?
[dziewczyna] Karolina?
Dzień dobry.
[lekarz] Słyszysz mnie?
Bardzo dobrze.
Nazywam się Andrzej Januszewski.
Jestem neurologiem Uniwersyteckiego Szpitala w Katowicach.
Przez ostatnie tygodnie miałem przyjemność opiekować się tobą.
[lekarz] Hm?
Czy pamiętasz, co się stało?
Woda.
- Topiłam się. - Nie.
Uległaś bardzo poważnemu wypadkowi samochodowemu.
Czy wiesz, jak długo byłaś w śpiączce?
Ponad cztery tygodnie.
Pamiętasz, jak się nazywasz?
Karolina.
Albo…
Julka.
Albo?
Doktor Morulska tak do mnie mówiła.
Nikt o tym nazwisku nie pracuje na neurologii.
[lekarz] Poznajesz?
Twoja mama miała więcej szczęścia niż ty.
- Mogę? - Dziesięć minut.
Tak się cieszę, Karolka.
Kochana moja.
Myślałam, że ty nie żyjesz.
Wróciłaś do nas.
A Adam?
Kto?
Adam. Gdzie jest?
Adam?
Nie wiedziałam, że miałaś chłopaka.
Gdybym wiedziała, dałabym mu znać. Przepraszam. Po prostu nie wiedziałam.
Ty ją widzisz?
Patrycję? Tak.
Tak, to jest twoja siostra.
Była tutaj przy tobie przez cały czas.
Próbowałam jej to wyperswadować, no ale się nie udało.
Urywała się codziennie ze szkoły i pewnie będzie powtarzała klasę.
Ty jesteś prawdziwa.
Nie.
Jestem duchem siostry z najgorszych koszmarów.
[tajemnicza muzyka]
[buczenie aparatury]
[mama] Panie doktorze!
Czy mamy się czegoś obawiać?
Badania, które dziś zrobiliśmy, wskazują, że wszystko jest w porządku.
A ta Morulska?
Karolina znów o niej mówiła. Naprawdę tu nie pracuje?
Podobno jest psychologiem leczącym amnezję.
Pytałem na wszystkich oddziałach i wśród pielęgniarek.
Żadna Morulska w naszym szpitalu nie pracuje.
Mówiła też o jakimś Adamie.
Obdzwoniłam wszystkie koleżanki z jej szkoły. Nikt go nie kojarzy.
Zbyt mało wiemy o naszych nastoletnich dzieciach.
Możliwe, że jej się to przyśniło?
Tego nie wykluczam. Często się zdarza,
że ludzie wybudzeni ze śpiączki pamiętają swoje sny
i o nich opowiadają.
Teraz najważniejsze jest dla Karoliny, żeby dużo odpoczywała i…
czuła się bezpiecznie.
Wtedy te wyśnione wspomnienia szybko się zatrą.
Przepraszam, jestem wołany.
- [mama] Dziękuję. - Proszę.
[tajemnicza muzyka]
Pati.
Mamo.
[Adam] Karolina!
[tajemnicza muzyka]
[Adam] Karolina!
[niepokojąca muzyka]
Adam?
[niepokojąca muzyka narasta]
[cisza]
[Adam] Karolina!
[niepokojąca muzyka]
Proszę, przestajesz brać leki i urojenia się nasilają.
Karolina, obudź się!
[krzyk]
Nic ci nie jest?
Słyszysz mnie?
Janek.
Pamiętasz, jak mam na imię?
Nie wiem skąd, ale…
[trzask]
Byłem w ambulansie, gdy jechałaś do szpitala po wypadku.
Reanimowałem cię.
Wstaniemy powoli?
Daj rękę.
Okej.
Zdarzało ci się to przed wypadkiem?
[mruczy przecząco] Nie wiem.
Chyba nie.
Miałam taki koszmar…
To akurat pewnie od leków.
Ale czy to jest możliwe, żeby mieć aż tak realistyczne sny?
Mhm.
Kiedy się wybudziłam z komy, nie miałam pojęcia, gdzie jestem.
To, co mi się śniło, było bardziej realne od tego, co jest…
w rzeczywistości.
A co ci się śniło?
Boję się, że jak ci powiem, to mnie przeniosą na psychiatrię.
Nie, przestań.
Jestem lekarzem.
Może z krótkim stażem,
ale swoje już słyszałem.
Śniło mi się, że byłam w ośrodku leczenia amnezji.
Prowadziła go doktor Zofia Morulska
i oprócz mnie przebywało tam mnóstwo innych pacjentów.
Miałam tam przyjaciół.
Pamiętam, jak mieli na imię.
Izka, Szymon,
Paweł, Milena.
Adam.
Wiesz, to wszystko było takie…
namacalne.
- Myślisz, że wariuję? - Nie.
Widzisz, mózg jest…
wielką tajemnicą.
Okej.
Wypij, bo ci wystygnie.
[mama] Patrycja to wszystko przyniosła.
Główka.
[mama] Okej.
[mama] Daj łapkę.
Dowiedziała się, że osoba w śpiączce
czuje obecność bliskich, słyszy ich głosy,
a nawet czuje przedmioty, które ją otaczają.
Więc czytała ci twoje ukochane książki,
puszczała ulubione utwory.
[Karolina] Tata zmarł kilka miesięcy po tych wakacjach.
Jak ja mogłam tego nie pamiętać?
[mama] Chodź, ją położymy.
[mama] No, już, już.
Chodź, słoneczko.
Oj, tak, tak.
Okej.
[stęka]
A pamiętasz coś z wypadku?
Nie. Nie do końca.
Było już ciemno.
Padał straszliwy deszcz, wjeżdżałyśmy na autostradę.
Dyskutowałyśmy.
Nie zdążyłam zareagować.
Strasznie cię za to, Karola, przepraszam.
Zobaczyłam go w lusterku w ostatniej chwili.
Próbowałam zrobić jakiś manewr, ale on tak pędził…
Uderzył w nas od twojej strony.
Spoko.
[Karolina] Serio.
Nic z tego nie pamiętam.
[Karolina] A…
dokąd my wtedy jechałyśmy?
Mama wiozła cię…
Nie wracajmy do tego koszmaru, co?
- Chciałem zabrać rzeczy Ignacego. - Przykro mi.
Proszę.
[kobieta] Proszę sprawdzić, czy wszystko jest.
- [mężczyzna] Wszystko. - Proszę podpisać tutaj.
- Tu? - Tak.
Karolina.
Przepraszam, my się znamy?
No tak, leżałaś…
na jednej sali z moim synem Ignacym.
Przychodziliśmy z twoją siostrą, żeby z wami posiedzieć.
Kłóciliśmy się, czy puścić wam muzykę klasyczną czy elektroniczną.
To był taki wspaniały chłopak, mój syn.
[mężczyzna 2] Zobaczymy się później. Karolina?
- Dzień dobry panu. - Dzień dobry.
[mężczyzna 2] Zaczynamy? Możemy?
[potakuje]
Był… Był cudowny.
[mężczyzna 2] Przepraszam.
Wiesz, co się stało z synem tamtego pana?
Z Ignacym?
Nie wybudził się ze śpiączki.
- Ale miał jakiś wypadek czy… - Nie, poważne zapalenie mózgu.
Nie miał siły walczyć. Potem zrobił mu się obrzęk.
Nie miał żadnych szans.
Dobra, włączam.
Wszystko w porządku?
[Karolina] Masz drobniaki.
[Pati prześmiewczo] Mam drobniaki. Gdzieś mam.
[Pati się śmieje]
Chodź!
[wesoła muzyka]
[Janek] Hej!
[Karolina] Hej!
Myślałem, że już pojechałaś.
- Chcesz gumę? - Nie, dzięki.
Żałuj.
Są świetne do puszczania balonów, ale szybko tracą smak.
Słuchaj,
gdybyś chciała porozmawiać…
Po tym, co przeszłaś, możesz mieć różne stany.
- To podryw czy oferta służby zdrowia? - Jak wolisz.
A teraz muszę pędzić.
Przestań, no!
Jak to jest, że nawet w komie faceci na ciebie lecą?
Nie wiem.
[wesoła muzyka]
Chcesz gumę?
Nie, dzięki.
[spokojna muzyka]
[Karolina] Turandot.
[mama potakuje] Janina Hass.
Pamiętasz? Byłyśmy trzy lata temu na Madame Butterfly w Warszawie.
Wiesz, że ona też dopiero co wybudziła się ze śpiączki?
Miała straszny wypadek na nartach.
- [mama] Dziękuję. - [kierowca] Dziękuję. Do widzenia.
[sentymentalna muzyka]
Już. Wszystko jest dobrze.
Tak, wiem.
Dziewczyny bardzo chciały do ciebie przyjechać, ale lekarze się nie zgadzali.
[krakanie]
Cześć, Pamięć.
Hej.
- Karmiłam go, jak cię nie było. - [Karolina] Widzę.
Strasznie jest tłusty.
[Pati się śmieje]
[skrzeczenie]
[trzepot skrzydeł]
[utwór „Clair de Lune” Claude Debussy]
[fałszuje]
Jeżeli nie chcesz, to w ogóle nie musisz grać.
O czym ty mówisz?
Przecież potrafię grać, prawda?
Czy to też mi się przyśniło?
Umiesz grać. Masz talent jeden na milion.
[mama] Może wszystko musi ci się jeszcze poukładać.
Przypomnieć.
[utwór „Clair de Lune” Claude Debussy]
[fałszuje]
[trzask drzwi]
[pukanie]
Zawsze mnie wkurzało, że nie chciałaś grać, mając taki talent.
Że jeszcze sprawiałaś problemy mamie, która tyle przeszła
i tyle w ciebie zainwestowała.
Więc sama się dziwię, że teraz to mówię, ale…
odpuść sobie.
Daj sobie czas. Wszystko się ułoży.
[Karolina] Co się ułoży?
Pati.
Nie umiem grać.
Co ja powiem dziewczynom?
Jak ja wrócę do szkoły? Przecież…
ja poza graniem nic nie mam.
Nie wiesz, czy nie umiesz grać.
To się czuje.
Gra nie przychodzi mi naturalnie, jest mechaniczna.
Zresztą słyszałaś.
Coś złego musiało się stać ze mną podczas tej śpiączki.
- Januszewski mówił, że wszystko okej. - Nic nie jest okej.
Ja nie wiem, kim jestem.
[Pati] Co ty gadasz?
Jesteś moją ukochaną siostrą.
Nieważne, czy masz talent, czy nie.
Śniło mi się, że…
mi coś zrobili w tej Drugiej Szansie.
Nadal o tym myślisz?
Nie mogę o tym zapomnieć.
Nie chcę.
Ja wiem, jak to zabrzmi.
Ale…
zakochałam się tam…
jak głupia.
[mruczy]
[niepokojąca muzyka]
Nie.
Nie!
[krakanie]
Nie, nie.
[niepokojąca muzyka]
[Adam] Karolina!
[kliknięcie zamka]
[Adam] Karolina!
Karolina, ratuj!
Wszystko, co robię, robię dla twojego dobra.
[Adam] Karolina!
[Adam krzyczy]
[muzyka operowa]
[muzyka staje się dramatyczna]
[kobiecy śpiew]
[głośny wdech]
- Dzień dobry. - [kobieta] Dzień dobry.
Chciałam porozmawiać z panią Janiną Hass.
Z kim mam przyjemność?
Jestem jej koleżanką.
Pani Janina ma teraz próbę. A była pani umówiona?
Tak.
Mam coś dla niej.
No to proszę, może pani to tutaj zostawić.
Ale obiecałam jej, że dostarczę to osobiście.
Niestety to niemożliwe. Pani Janina bardzo nie lubi, gdy jej się przerywa.
No dobrze, to…
- Spróbuję później. - Mhm.
[dzwoni telefon]
[kobieta] Tak?
Tak, oczywiście.
[muzyka budująca napięcie]
[dźwięki fortepianu, kobiecy śpiew]
Co się dzieje? Nie fonujesz tutaj.
Wiem.
[mężczyzna] Nie przejmuj się. Potrzebujesz czasu.
Dawno stwierdziliśmy, że wrócić do formy nie jest tak łatwo.
Tak, no wiem, no.
[dźwięki fortepianu]
[fałszuje]
Poczekaj.
Tu jest za gorąco, ty grasz za szybko…
[Janina] No chwila, moment, no.
[mężczyzna] Przepraszam.
Przepraszam, to ja przepraszam.
- Jeszcze raz. - [mężczyzna] Proszę.
[Janina chrząka]
[dźwięki fortepianu, śpiew]
[cisza]
[tajemnicza muzyka]
Magda?
Pani Janino…
Ja wiem, dlaczego pani nie może śpiewać.
- Kim pani jest? - [Karolina] Ja też byłam w śpiączce.
I teraz nie potrafię grać na pianinie, a wcześniej potrafiłam.
- Proszę nie niepokoić… - Weź ją.
Naprawdę mnie nie pamiętasz?
Proszę cię, weź ją.
- [mężczyzna] Proszę wyjść. - Byłyśmy razem w Drugiej Szansie.
- [mężczyzna] Proszę wyjść. - Magda.
Proszę wyjść.
- Widzi pani, że… - Magda.
[mężczyzna] Proszę wyjść.
Przepraszam.
[tajemnicza muzyka]
Wszystko w porządku?
Poczekaj.
[Janina] Poczekaj!
To nasze ostatnie spotkanie.
[niepokojąca muzyka]
- [mężczyzna] Powodzenia. - Dzięki.
[muzyka budująca napięcie]
Halo?
Masz furę?
- [Janek] Hej. - [Karolina] Hej.
Musisz mi pomóc.
Fajnie, że zadzwoniłaś.
Ale obiecasz, że potraktujesz mnie na poważnie?
[potakuje]
Muszę tam dotrzeć. Tak właśnie wyglądała Druga Szansa.
Tu mnie przetrzymywali.
- Przetrzymywali? - No, jak byłam w śpiączce.
Ale jak byłaś w śpiączce, to byłaś w szpitalu, Karolina.
Janek, prosiłam cię.
[Janek chrząka]
„Rodowy majątek profesora Tanatowskiego, w którym przyjmował…
pacjentów”.
„Zygmunt Tanatowski.
Wybitny specjalista. Pionier w leczeniu afazji i amnezji.
Psychiatra, neurolog, medium”.
Zabierzesz mnie tam?
Teraz?
Teraz.
[energiczna muzyka]
[gwar]
A wy co? Potrzebujecie przyzwoitki?
- Wsiadaj. - Oby coś ważnego.
Jak mama się dowie, że się urwałam, to się wścieknie.
[szkolny dzwonek]
[energiczna muzyka]
[Janek] Zatankuję szybko i jestem.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dziewięć-pięć do pełna poproszę.
[muzyka ustaje]
Ja widziałam to miejsce we śnie.
[tajemnicza muzyka]
[Pati] Nie wierzę. To jakiś absurd.
I on, lekarz, ci na to wszystko pozwala?
Chce cię przelecieć.
Pati, zaufaj mi.
Ja dzisiaj spotkałam kobietę, która była tak jak ja w Drugiej Szansie.
I też straciła talent.
- To od niej mam tę książkę. - Ja się zabiję.
Naprawdę mocno walnęłaś się w głowę, co?
Tam mogą być moi przyjaciele.
- Może być Adam… - Karo.
Szukasz jakiegoś wyśnionego kolesia, którego nikt poza tobą nie widział,
z realnym, spoko kolesiem, który ocipiał na twoim punkcie.
To nienormalne.
To ty mnie nawoływałaś, jak byłam w śpiączce.
Za twoim głosem szłam.
Dlaczego nagle się stałaś do bólu racjonalna?
Martwię się o ciebie.
To, że słyszałaś mój głos w śpiączce,
nie znaczy, że istnieje równoległy świat.
„Clair de Lune” Debussy’ego.
To ten utwór mi puszczałaś, jak byłam w śpiączce?
Tak, właśnie ten.
Żadna filozofia to wymyślić.
To twój ulubiony utwór, znasz go na pamięć.
Ciekawe, czy pamiętasz, jaką swoją lekturę szkolną ci czytałam.
Sen nocy letniej.
[otwarcie drzwi]
[Janek] Zapraszam panie.
[trzask drzwi auta]
[niepokojąca muzyka]
[dzwonek]
- [kobieta] Słucham? - Dzień dobry.
Jesteśmy studentami historii sztuki i bardzo chcieliśmy zobaczyć pałac.
Dużo o nim słyszeliśmy.
To własność prywatna, nie dla zwiedzających.
Ja wiem, ale…
przyjechaliśmy tutaj aż z Katowic.
Proszę nas wpuścić.
[niepokojąca muzyka]
- [Janek] Dzień dobry pani. - Dzień dobry.
- [Karolina] Dzień dobry. - [Pati] Dzień dobry.
Edyta Tanatowska.
- Karolina Winiarek. - Patrycja Winiarek.
- Janek Brzozowski. - Edyta Tanatowska.
Zapraszam.
Przepraszam za obcesowość,
ale, jak sami państwo widzą, trwa tutaj remont.
Mam teraz mnóstwo na głowie.
[Edyta] Pałac pochodzi z pierwszej połowy XIX wieku.
Chcemy przywrócić mu jego dawny blask.
Nie był remontowany od 80 lat.
Niedługo zamierzamy otworzyć tutaj niewielki pensjonat.
Chcemy, aby pałac zaczął zarabiać na siebie.
Taki dom tylko dla mnie i mojej córeczki jest zdecydowanie za duży.
Tędy proszę.
[tajemnicza muzyka]
Posiadłość od początku XX wieku należała do rodziny mojego byłego męża,
profesora Tanatowskiego.
W czasie rozwodu przepisał ją na mnie.
Czy to prawda, że w parku znajduje się grób?
Tak. To grób dziedziczki,
- Anieli Tanatowskiej… - Chyba Arieli?
Anieli.
Stąd zresztą nazwa pałacu Anielin.
Razem z mężem daliśmy tak na imię naszej córce.
Na jej cześć.
Czy znajdował się może tutaj kiedyś szpital?
Nie, z tego, co wiem, szpitala tutaj nigdy nie było.
Ale mój mąż zabierał na kilkudniowe terapie pacjentów
cierpiących na okresowe zaniki pamięci.
Czyli mieszkali tu pacjenci, tak?
Pomieszkiwali.
Ale to było bardzo dawno temu.
Herbaty?
[gwar]
Ma pani gości?
Tę część budynku podnajmujemy pod prywatne przedszkole.
- Z czegoś musimy się utrzymywać. - [Janek] Jasne.
Poza tym to jest wspaniałe miejsce.
Chodzi o to, żeby odkryć w dziecku talent w jak najmłodszym wieku.
- I potem go pielęgnować. - [Janek potakuje]
Rodzice przyjeżdżają z bardzo daleka. Moja córka też tam chodzi.
Ale z nią nie jest tak łatwo.
[Edyta] O!
Oto i ona.
Cześć, piękna.
[Edyta] Od urodzenia jest bardzo zamknięta w sobie.
Do tego po tacie ma chyba naturę anarchistki.
A ta słuchawka, bo niedosłyszy?
Nie.
Czasami podczas leżakowania coś tam im puszczają.
Nowoczesne sposoby stymulacji mózgu.
[Janek] Metodą Tomatisa.
[Edyta] Nie. To coś innego.
[niepokojąca muzyka]
Córka Tanatowskiego też była w moim śnie.
A ja myślałem, że będę mógł odetchnąć z ulgą.
Teraz muszę ci polecić mojego profesora ze studiów.
- To bardzo dobry psychiatra. - Odezwał się lekarski głos rozsądku.
Ja myślałam, że jesteś fajny.
Mam do ciebie słabość.
I przyjechałem tu z troski, żeby ci udowodnić, że nie masz racji.
Natomiast to, jak idziesz w zaparte,
wygląda na objawy schizofrenii paranoidalnej.
Ale nie wydaje wam się to dziwne?
Że wybudzam się z komy i tracę talent, i to samo się dzieje Janinie Hass?
A tu jest kuźnia talentów dla najmłodszych opłacona przez ich bogatych rodziców.
[Janek] Nie mówiłaś, że masz talent.
Gram…
właściwie to grałam na pianinie.
Umie improwizować ze słuchu, komponować.
Nienawidziłam jej za to.
Spoko.
- [Karolina] Teraz ledwo czytam nuty. - [Janek] Przykro mi.
Nie miałem pojęcia.
Ale tak się czasem dzieje po urazach, wiesz?
Mózg, chroniąc się po traumie, kasuje połączenia neuronowe,
które uznaje za powiązane z wypadkiem, tak żeby uniknąć powtórki.
Dlatego czasem sportowcy, choć już fizycznie zdrowi,
nie mogą po urazie dojść do formy.
A wasz wypadek był jakoś powiązany z twoim talentem?
Nie, no jakby…
- Przecież nie spadłam z pianina. - [Janek] Wiem.
A pamiętasz, dokąd jechałaś, kiedy się wydarzył?
Mama wiozła cię na przesłuchanie do Talent Show.
Ty nie chciałaś tam jechać. Posprzeczałyście się.
W ogóle ostatnio przed wypadkiem przestałaś ćwiczyć.
Kłóciłaś się z mamą o wszystko.
No i masz odpowiedź.
Jakbyś się chciał spotkać jeszcze z wariatką,
ale bez całej Drużyny Pierścienia,
to ja chętnie.
No to ja też chętnie.
To…
zadzwonię do ciebie.
Okej.
[śmiech]
[pogodna muzyka]
[dziewczyny] ♪ Witamy, witamy, my ciebie witamy ♪
[wiwaty]
- [Karolina] Zjarałyście się, nie? - Nie, to ze szczęścia.
Chciałyśmy cię odwiedzić, ale mama mówiła, że nie jesteś w formie.
Zaczęłam już nawet szukać nowego klawiszowca.
Mam nadzieję, że cię nie pokręciło od tej śpiączki.
- Pokręciło. - Chodźmy.
- Wrzuciłaś to na TikToka? - No raczej.
Wielki comeback Karolajny.
[dźwięk fortepianu]
[utwór „Clair de Lune” Claude Debussy]
Karuśka, emisję głosu mamy w czwórce.
Wiesz co, ja idę posłuchać.
Nie czekajcie.
- Dziwna jakaś. - No.
[koleżanka] Dobra, chodźcie.
[dźwięk fortepianu narasta]
[utwór „Clair de Lune” Claude Debussy]
[dźwięk ustaje]
[utwór „Clair de Lune” Claude Debussy]
Adam.
[Karolina radośnie] Hej, cześć!
Myślałam, że już cię nigdy nie zobaczę.
Tak się bałam, że oni ci coś zrobili.
Ja nie mam na imię Adam.
A…
Adam, ale przecież…
To ja.
Julka. Karolina.
Ksawery.
Musiałaś mnie z kimś pomylić.
Do zobaczenia.
Ale…
[niepokojąca muzyka]
On naprawdę cię nie pamięta.
Ty lepiej też o nim zapomnij.
[tajemnicza muzyka]
[Karolina] Kurwa mać!
[mama] Karolina!
- Karolina, mamy gościa. - Mamo, nie teraz.
[mama] Kochanie.
Chciałam ci kogoś przedstawić.
To jest pani psycholog.
Chodziłam do niej, kiedy byłaś w śpiączce.
Ja nie potrzebuję pomocy.
- Co się stało, to się nie odstanie. - Skarbie.
Ona powiedziała, że może ci pomóc odzyskać pewność gry.
[Zofia] Dzień dobry, Karolino.
[niepokojąca muzyka]
[mama] To ja was zostawię same.
Kochanie, lepiej, jak porozmawiacie w cztery oczy.
Będę w kuchni.
Dziękuję.
[zamknięcie drzwi]
Mówiłam, że mamy wiele wspólnego.
A teraz mamy też wspólnych wrogów, i to bardzo potężnych wrogów.
Adam mnie nie poznał.
Dlaczego Adam mnie nie poznał?
Bo zadbano o to, żeby cię nie pamiętał.
Nawet nie wie, że był w Drugiej Szansie. Tak naprawdę ma na imię Ksawery
i jest synem Piotra.
Dlaczego wybraliście właśnie mnie?
Bo jesteś wyjątkowa.
Ale nie jedyna.
Takich programów na świecie jest kilkadziesiąt.
Programów?
Jakich programów? Po co?
W imię przyszłości. Wszystko robi się w imię przyszłości, lepszego jutra.
W imię przyszłości zabraliście mi talent!
To nie jest najwyższa cena.
No tak.
Szymon zapłacił wyższą.
Żadne, nawet najgorsze doświadczenie, nie idzie na marne.
Mogę pomóc ci odzyskać talent.
- Pani jest potworem. - Nie.
Jestem tak samo ambitna jak ty.
Iza, Paweł, Milena. Oni cały czas tam są, prawda?
Tak podejrzewam, ale już tam nie pracuję.
I skończą tak samo jak Szymon?
Tobie i Magdzie udało się uciec, bo walczyłyście do końca.
My musimy tam wrócić.
Musimy ich stamtąd wydostać.
Ja muszę tam wrócić, rozumiesz?
I ty masz mi w tym pomóc.
Jesteś mi to winna.
Oczywiście.
Mogę ci pomóc uwolnić twoich przyjaciół,
ale…
musisz mi zaufać.
Zaufasz mi?
[niepokojąca muzyka]
[muzyka przechodzi w energiczną]
[energiczna muzyka elektroniczna]