NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
20 GRUDNIA
Po ich minach zgaduję,
że w te święta będą dwa pogrzeby.
12 GODZIN WCZEŚNIEJ
Spierdalaj, chuju!
Nie na głos, Tumi.
Hej.
Hej, kochanie.
Sprawa wygląda tak.
Lulu chce iść jeszcze raz na pontony.
Serio?
- Tak. - Ale ona chce czy ty?
Ona.
- A co? - Nic.
Zaskocz siebie. Zrób coś innego, zabaw się.
Dobrze się bawimy, prawda?
Mam dość niespodzianek jak na ten rok. Ostatnia…
Hej, słonko. Dobrze się bawisz?
Tak.
…miała 13 lat.
Mówiłam ci, że Tumi nie chce.
- Spoko, pójdę. - Też cię zmusza?
To nasz pierwszy wspólny grudzień. Spędźmy go jak najlepiej.
Będzie super.
O Boże.
Zrobiłaś swojej córce świetną fryzurę.
Robicie takie ciekawe rzeczy…
Mogę dotknąć?
Ej!
Po pierwsze, nie jest moją córką.
Najwyraźniej nigdy nie lubił gumek.
Po drugie, Karen, nie bądź taka. Nie rób tego.
Nazywam się Sarah.
Jasne, Karen.
Tak! Udało się.
Przyjęli ofertę. Będziemy mieli własny dom.
Basen i cztery sypialnie!
Nie wiem, po co nam tyle miejsca.
- Starczy dla całej rodziny. - Masz więcej dzieci?
- Ale on jest w Pretorii. - Ona mnie rozumie.
Będzie fajnie. To dom dla nas. Jesteśmy rodziną.
Chodźcie do mnie.
Tak wygląda „i żyli długo i szczęśliwie”.
Spierdalaj!
- Nie przeklinaj. - Chodźcie.
Musimy przygotować się na braai.
Tak, chodźmy.
Ktoś pożyczy mi szampon?
Słucham?
Potrzebuję szamponu. Soczysta i ja chcemy się wykąpać.
O Boże. W moim domu?
Wytarliśmy stopy przed wejściem.
Jezu, Shadrack.
Kiedy przestaniesz się wygłupiać z tą owcą?
Wypuść ją na wolność.
Valencia będzie nas obwiniać o zrujnowanie kolejnych świąt
i Beauty nigdy nam nie wybaczy.
- Wyjdź z mojego domu. - Dlaczego taka jesteś?
Nie chodzi o ciebie.
- Syndrom pustego gniazda. - Co?
Jest sama w dużym domu. Dzieci wyjechały i ma humory.
Wszystko słyszę!
Wiem. Powiem ci coś.
Chodź, Soczi.
Słyszysz, ale nie słuchasz.
Co to robi w mojej kuchni?
Jest już częścią rodziny.
Potrójne S. Soczi Shadrack Sello Junior.
- Jeśli ona nie idzie, ja też nie. - Daj kluczyki.
- Nie umiesz prowadzić. - Grace umie.
Grace.
Gdybyś miała faceta, wyluzowałabyś.
- Mam Jezusa. - Nie mówię o Jezusie.
Mówię o prawdziwym facecie, który by cię złapał za wałeczki i…
Nie o modlitwie.
Beauty wraca i wszystkie moje dzieci będą w domu.
- Poznam Lulu. - A jeśli dziewczyny mają inne plany?
- Zostajecie ty i Shadrack. - Nie, mamy swoje życie.
Jedź do Rustenburga do Moipone i Bokanga.
Jak mówiłam, moje dzieci wróciły. Spędzimy razem święta i zjemy Soczystą.
Skoro mowa o świętach…
Może chcesz mi zrobić prezent i dać mi trochę kasy?
- Dlaczego ja? - Okaż trochę serca.
- Masz kasę z emerytury. - To pieniądze na czarną godzinę.
- Rzuć groszem, Dini. - Dini!
- Co jest? - Czy to szampon z odżywką?
Soczysta ma wrażliwą skórę.
Korzystałeś z mojej wanny?
Nie, no co ty! Dlaczego miałbym coś takiego zrobić?
Daj spokój.
Zawsze korzystamy z prysznica.
Shadrack!
Stresujesz mnie.
Chodź, Soczi. Ci ludzie nie mają serca.
Czyj to czepek?
Mój, siostro.
Jesteś taka piękna.
- Dziękuję za pomoc. - Nie ma problemu.
Dziękuję.
Beauty…
Okej.
- Który miesiąc? - Został jeszcze jeden.
Nie nastawiałabym się.
- Słucham? - Życie jest nieprzewidywalne.
Ten samolot może się rozbić.
Albo jakiś szaleniec zabije nas wszystkich.
- Beauty. - Tak.
- W porządku? - Tak.
- Tak? - Tak.
Okej.
- Przepraszam. - Słucham.
Dziękuję.
Kochanie, musisz przestać to robić.
- Co? - To, co robisz przy każdej matce.
Wiesz co. Przystopuj trochę.
- Nie mogę rozmawiać? - Możesz, tylko trochę mniej.
Proszę.
Proszę, by przestała pani straszyć pozostałych pasażerów.
Dobrze? Dziękuję.
- Cicho. - Nic nie powiedziałem.
Chodź tu. Co to?
Dlaczego są brzydkie? Nie są świeże.
Co tu się dzieje? Idź.
Tak. Dziękuję.
- Czy to wszystko jest konieczne? - Tak.
Schowaj to w garażu.
Dlaczego te bombki są stłoczone? Co tu się dzieje? Mają wisieć.
Proszę je odtłoczyć. Są święta. Do roboty!
Mówię tylko…
- Przestań. - Pytam, czy to wszystko jest konieczne.
To tylko powitanie w domu, a nie orędzie do narodu.
Kim jesteśmy? Jak się nazywamy?
- Twala. - Właśnie. Zachowuj się.
- Jesteśmy gospodarzami. - Tak, ale…
Nawet dla rodziny Sello.
Pamiętasz, że byłem w komitecie,
który krytykował ludzi prezydenta za budżet inauguracyjny.
Co, gdyby moi towarzysze tu przyszli?
- Co by powiedzieli? - O czym?
- Powiedzieliby, że jestem hipokrytą. - I co z tego?
Co się boisz, jakbyś był przed komisją Zondy?
Dobrze. Pracujcie dalej.
Słuchaj. Żadnych mocnych drinków i nie żałuj lodu. Jasne?
To rozwodni drinki, proszę pana.
O to chodzi. Chcemy, żeby ludzie wrócili do domów.
„Dojedź bezpiecznie”. To moja kampania. Rób, co mówię.
Tak jest.
- Dopilnuj tego. - Dziękuję.
Oddaj tamto i weź to.
Dobrze. Dziękuję.
Albo oddaj.
Znajdź mnie później i coś wymyślę.
- Potrzebuję tego na coś innego. - Dziękuję.
Co za ludzie.
Daj mi coś. Cokolwiek.
Inaczej powie, że moje dziecko umrze z głodu.
PRZEŻYŁEM CZTERY MIESIĄCE
- Mamy takie same koszulki! - Cześć.
Tak będzie co miesiąc?
Lubimy do siebie pasować.
Jak leci?
Za mało.
Twoje cycki nic nie wytwarzają? Zrób to, co radziła moja matka.
- Naciśnij pod spodem i pomajtaj. - Themba!
Czuję, że nie chcesz przyjąć mojej pomocy.
Ale ty…
Themba, czuję, że nie rozumiesz,
że robię wszystko, co mi kazali, dokładnie tak, jak mi kazali.
- Twoja matka siedzi w mojej głowie. - Co powinniśmy zrobić?
Nie ma mowy. Mama nas zabije, jeśli to zobaczy.
Właśnie o tym mówię. Dlatego musimy wyjechać.
Wiesz, że według mojej matki „aż do śmierci” dotyczy całej rodziny.
Serio? Wyślij mi lokalizację swoich jaj, żebym mogła je znaleźć.
Mówisz tak przy dziecku?
- Potrzymaj to. - Okej.
Chcę to schować, zanim wpakujesz nas w kłopoty.
Trzeba to schować.
Nie obchodzi mnie to.
Dzisiaj powiem twojej matce, co myślę.
Daj mi to, zanim zacznie płakać. Wiesz, jaki jest.
- W porządku? - Mamo.
Cześć, wnusiu.
- Weź to. - Tak, mamo.
Przykro mi, maleńki.
Co ty masz na sobie? Przebierzesz się?
Mamy dziś gości.
Nawet przy Sellach nie możesz tak wyglądać.
Jestem zawiedziona.
- Idziemy. - Dokąd?
- Trzymaj. - Tak, mamo.
Jestem zawiedziona, słyszysz?
Miałaś jej powiedzieć, co myślisz.
Daj mi…
Zaraz wracam. Zobaczę, co da się zrobić.
DROGI MIKOŁAJU, BYŁAM GRZECZNA
Nie mów tacie.
Nie powiem mu. Nigdy.
Skoro to moje pierwsze święta z tobą i rodzinką,
dostanę kieliszeczek czegoś na braai?
- Nie. - Żartuję.
W pewnym sensie. Żartuję.
Zrób coś dla mnie. Spraw, żebym wyglądała na normalną osobę.
Która umie zająć się nastolatką.
Jeśli mi zapłacisz.
Jest jak Mini Ja.
Zgoda.
Kurwa!
- Nic ci nie jest? - Potrzebuję plastra.
Powinien być w łazience.
Cholera.
Znalazłam.
W porządku?
Mój palec serdeczny jest w szoku.
Co?
Boli mnie.
Daj.
Nie umrzesz.
Śmierć wydaje się mniej straszna niż to.
To dopiero będzie braai.
Gogo?
- Zostaw mnie. Umiem chodzić. - Dobrze.
Połóż się.
Laska.
Możemy się nie kłócić?
Tabletki robią ze mnie marudę.
To nie tabletki…
Uważaj sobie!
Dobrze.
Mamo.
Mam…
Chciałbym ci coś powiedzieć.
Ja tobie też.
Nienawidzę tego domu i mam dość tego pokoju.
Muszę być nad oceanem, na świeżym powietrzu, żeby wyzdrowieć.
Świeże powietrze jest darmowe.
Wiesz co? Jeśli chcesz zaoszczędzić,
zabierz mnie do domu, żebym zmarła śmiercią naturalną.
Masz rację.
Nareszcie, trochę rozsądku.
Przepraszam, czy wszystkie te leki są niezbędne?
- Pańska mama ma raka. - Tak, ale…
Lekarz mówił, że zostało jej kilka tygodni.
To było kilka miesięcy temu.
- Teraz jest silniejsza. - Nie rozumiem.
Chodzi mi o to, że jeśli lekarz jest w zmowie z firmami farmaceutycznymi,
powinien za to odpowiedzieć przed sądem.
Chce pan pozwać lekarza Gogo, bo próbuje utrzymać ją przy życiu?
Nie. Oczywiście, że nie. Żartowałem.
Chcemy, by żyła jak najdłużej.
Gogo, mam dzwonić po opiekę społeczną?
Nie, dzwoń po Ubera.
Słuchaj,
weź ten samochód na drugą stronę, nie chcemy go tu widzieć.
Chodźmy.
Dineo, Grace. Witajcie.
- Cześć. - Dziękuję.
Dziękuję.
Przyniosłyście jedzenie, choć mamy catering?
Jak wspaniale.
Catering to tylko ładne słowo na fast food.
To bardzo miłe, że przyniosłyście jedzenie.
Dziękuję.
I nóż!
W razie czego.
W razie…
To nowy dom?
Jest mniejszy niż poprzedni.
Nie potrzebujemy tyle miejsca, odkąd Sbu jest w Londynie.
Szczerze…
Wiecie, puste gniazdo i tak dalej.
Tak.
Wejdźcie.
Tak, zapraszamy.
Czujcie się jak u siebie.
Jest trochę ciasno, ale jesteście do tego przyzwyczajone.
Tędy, drogie panie.
Grace, patrz, jakie brzydkie.
- Co jest? - Obniżyli standardy.
Co jest z tym wystrojem?
Szefie.
Pamiętaj. Małe kawałki.
To może nam wystarczyć na dwa tygodnie.
Nie.
Przeżyję ten dzień dzięki alkoholowi. Jest darmowy.
Nie.
Mogłam cię zostawić z Shadrackiem.
Mamo.
O rety.
- Przyjechałaś z Lulu, moją wnuczką. - Tak.
Twoją wnuczką? Nie.
Żeby była twoją wnuczką, musiałabym wziąć ślub. A nie wzięłam.
Widzisz? Nie ma pierścionka.
- Nie, dziękuję. - Dziękuję.
- Jak się masz? - Dobrze, babciu… Proszę pani.
- Tumi mówiła o pani wiele dobrego. - Mówiłam, że chcę wyjść na dobrą osobę.
Nie na kłamczuchę.
Nie mogę się doczekać, aż przygotuję wam ucztę na Wigilię.
Tu jedzenie jest obrzydliwe.
Byłoby wspaniale, ale mamy inne plany.
Plany? Nikt nie mówił o żadnych planach.
Zarezerwowałaś wakacje na Mauritiusie.
- A rzeczywiście. - Czyli nie spędzisz świąt z rodziną?
Po tym, co było rok temu, myślę, że nie powinnam.
Ona taka jest.
I będzie ze mną na zawsze.
Aż do śmierci, najwyraźniej.
- Kto to? - Kolejna gęba do wykarmienia.
To moja cudowna córka, Lulu.
Dzień dobry.
- Cześć, Lulu. - Tumi.
Dzień dobry.
Jesteś teraz matką.
- Tak. - Chodźmy do cioci Grace.
Zachowuj się.
Za dwa lata będzie narkomanką.
- Raczej trzy miesiące. - Tak.
Chciałem cię o coś zapytać.
Cholera.
O Boże, Thando. Świetnie wyglądasz!
Ale się cieszę, że cię widzę.
Nie mogę powiedzieć tego samego.
Nie mogę uwierzyć, że cię zaprosili.
Chciałam cię o coś zapytać.
Gdzie jest twoja przydupaska?
- Masz na myśli Refiloe? - Tak.
Jest w Dubaju ze swoim facetem.
- Gdzie Beauty? - Nie tutaj.
- Chodźmy się napić w ogrodzie. - Gdzie ona jest?
Dlaczego…
- Ale za tobą tęskniłem. - Ja za tobą też.
Chodź tu, mój synku.
- Moje dziecko. - Mieliście kupić mniejszy dom.
I kupiliśmy.
Ten nie ma nawet basenu.
- Cześć. - Schudłeś, Sibusiso.
- Nic nie jesz. - Zjada mnie stres.
- Stres? - Ale wszystko dobrze.
- Cześć, Beauty. - Cześć.
Dobrze cię widzieć.
Ale jesteś gruba.
Musisz dużo jeść w Londynie.
Wyglądasz na ciężarną.
Mamo.
- Wejdźmy. - Tak.
Chodź, synku.
Tak dobrze cię widzieć. Tęskniłam za tobą.
- Opowiedz mi o Londynie. - Jest bardzo miło.
Jest mały!
Kto to? Czy to Beauty? Moje dziecko!
Bardzo tęskniłam.
Cały czas się o was modliłam.
Cześć.
Dobrze cię widzieć. Jak się czujesz?
Muszę coś powiedzieć.
Mogę prosić o waszą uwagę?
Minęło osiem miesięcy, odkąd…
to się stało.
Nie mnie pierwszej. Możemy przejść do porządku dziennego?
Jest dobrze.
Jest dobrze. Prawda, kochanie?
Pracujemy nad tym.
- Nie, jest dobrze. - To chyba jasne.
- Siostra potrzebuje chwili. - Nie.
Pogadajmy.
Cześć, bracie.
Jest dobrze.
- Zięciu? - To tylko jet lag.
Lecieliśmy 11 godzin. Potrzebuje odpocząć. To wszystko.
Dasz radę, synku. Dobrze, Shaka?
- Dasz radę. - Tu się ukrywasz. Szukałem cię. Co tam?
Cześć, bracie. Chcę, żeby mu się odbiło.
Daję mu pozytywne wsparcie. Widzisz?
To dla mnie zabawny widok.
Ostatnio tak tuliłeś 15-letnią butelkę whisky.
Jestem tu dzięki odwykowi. To działa. Pomogło mi.
To katartyczne. Naprawdę się staram.
Nadal jestem uzależnionym dupkiem.
Ale odwyk działa, jeśli się przyłożysz.
Tak mówią na spotkaniach AA.
I Lydia wytrwała przy tobie mimo wszystko?
- Tak. Ta kobieta jest święta. - Okej.
Oczywiście pomogła nam kosztowna terapia.
Skoro mowa o terapii,
Beauty i ja powinniśmy z niej skorzystać.
- Dasz radę. - Nie chodzi o mnie.
Myślę, że Beauty mnie nie słucha…
Przepraszam, synku.
Przepraszam.
- Co mówiłeś? - Zostawię cię.
- Nie przejmuj się. - Wybacz.
Dobrze się gadało.
Ale zwymiotowałeś na ciasto. Przepraszam.
Spanikowałaś, bo facet, którego kochasz i zawsze kochałaś, chce wziąć ślub?
Chodzi o to „aż do śmierci”.
To ogromne zobowiązanie.
Śmierć może cię zaskoczyć.
Na przykład zjesz kanapkę, zachorujesz na listeriozę,
wypali ci wnętrzności i umrzesz.
Albo nie.
Musisz przestać przepowiadać wszystkim śmierć.
- Chcesz o tym pogadać? - Po co wszyscy chcą gadać?
Okej.
Hej, Lydia.
Tumi.
To ja pójdę.
Chcę być…
Przepraszam.
Dzięki.
Przepraszam.
To nic. Terapeuta zachęca mnie do mierzenia się z problemami.
I jak ci to idzie?
- Żyję w dyktaturze Valencii, więc… - Nadal zaraża świąteczną radością?
Chciałam, żeby Shaka tu mieszkał, żeby miał stabilne życie.
Dużą rodzinę.
Ale ten dom to więzienie.
Tylko z lepszymi meblami. A Valencia?
Jest jak strażnik, który trzyma krótko swoich więźniów.
Nie chcę tego dla Shaki.
Trochę za nią tęskniłam.
Po kilku godzinach ci przejdzie.
Lydia?
- Kochanie? - Tak?
- Już czas. - Już czas?
- Na co? - Przywitaj się z ciocią!
Okej.
Chodźmy. Już czas.
Hej, kochanie…
Thando!
Myślałam, że to przyjęcie dla nas.
Nie wiedziałem o tym.
Dziękuję, tato.
Przedstawiam wam Shakę.
NIECH ŻYJE KRÓL SHAKA
O rany.
Patrzcie. To jest Shaka.
Ciszej trochę.
O Boże.
Ciszej.
- Lydia. - Mamo?
- Jadł już? - Tak, nakarmiłam go.
Jest przytłoczony obcymi ludźmi.
Niemożliwe. To Twala. Jesteśmy stworzeni dla ludzi. Daj go.
Chodź do mnie, chłopcze.
Daj jej dziecko.
- Trzymaj go porządnie. - Trzymam.
Cześć, mały.
- Cześć. - Przywitaj się z dziadkiem.
Już dobrze.
Przykro mi, wnusiu.
Lydia?
- Dokąd idą? - Wesołych świąt, rodzinko.
- Wesołych świąt. - Cześć.
Tata.
Już zjedliście?
Spóźniłem się?
Trzydzieści lat.
- Nie, Beauty. - Tumi.
Zaczekaj.
Tumi.
Córeczko.
Świetnie. Więcej gęb do wykarmienia.
Co jest, kurwa?
Nic nie mówiłam, bo wiedziałam, że tak będzie.
Nagle masz amnezję. Zapomniałaś, co zrobił?
Ostatnio potraktował nas jak ścierwo.
- A teraz to ojciec roku? - Nie mówiłam tego.
- „Nie powiedziałam tego”. - Grillują całą owcę.
To prywatna rozmowa, stary dziadzie.
Słuchaj. Byłam już w więzieniu i się go nie boję.
- Tumi! - Wrócę tam dla niego.
Co? Przynieść mu talerz?
Czy co? Chce ci się pić?
- Właściwie to… - Czego chcesz?
Czystej karty.
Lepiej zaufać Bogu niż takiej gnidzie jak ty.
- Nie udawaj świętej. - Nie mów tak do mnie.
- Proszę was! - Jak śmiesz tak do mnie mówić?
Przestańcie! Chcę, żeby tu był.
Wybaczyłaś mu?
- Stara się. - Od kiedy?
Od sześciu miesięcy.
Koniec z tym, słyszysz?
- Nie ty decydujesz. - Matko Tereso, córka zdecydowała.
- Nie mów do mnie. - Wiesz co?
- Tumi! - Wyjdź, zanim…
- Co chcesz zrobić? - Uspokój się!
Nie!
Tumi!
Wszystko dobrze?
Tak!
Co się dzieje?
Prywatna rozmowa.
W moim domu?
Zero kultury.
- Chodźcie zjeść. Wyglądacie na głodnych. - Tak.
Co jemy?
Straciłam apetyt,
ale potrzebuję drinka.
Powiedz, że masz coś mocniejszego.
- Nie, zostawiłam w domu. - No nie.
Twalowie i Sellowie mają same dramaty.
Cieszę się, że tym razem to nie moja wina.
Też się cieszę, że to nie twoja wina.
Wypijmy za rozwój.
Wypijmy za to. Brawo ty.
- Życie to jest coś. - Zdecydowanie.
Nie! Co robisz?
Kochanie, co robisz? Pijesz?
Na moją obronę…
Odkryłam, że mój ojciec, który nie jest moim ojcem,
przyjaźni się z Beauty.
Potrzebuję tego. Będę pić całą noc.
Miałaś nie pić przy Lulu.
Zaczyna się.
Ciociu, daj nam chwilę.
Nie, niech zostanie.
Zaczekaj chwilkę.
Chciałem cię o coś zapytać.
Tutaj?
Odkładałem to, bo nie chciałem cię wystraszyć.
Wystraszyć? Jestem, kurwa, przerażona.
Siku.
- Co? - No wiesz.
Alkohol. Pełny pęcherz. Przepraszam.
Chciałem tylko zapytać…
Chciałem zapytać, czy chce poznać mamę Lulu.
Khaya.
Dziewczyny ustawiały się do ciebie w kolejce.
A ty wybrałeś tę.
Masz, co chciałeś.
Hej.
Ja?
Co?
Tato.
Wszyscy moi sąsiedzi by się tu zmieścili.
Przepraszam za to, co się stało.
Rozumiem, o co chodzi twojej mamie i siostrze.
Nie jestem z siebie dumny. Może powinienem spadać.
- Dopiero przyszedłeś. - Nie chcę zepsuć ci dnia.
- To twój najlepszy dzień. - Tak, po części dzięki tobie.
- Powinienem się cieszyć tą chwilą. - Tak.
Tato, nic ci nie jest?
Nie, jest okej.
To cholerne zapalenie nerek dowala mi, kiedy chce.
Nie sądziłem, że dam radę tu przyjść.
Cieszę się, że dałeś.
Grace.
Uspokój się, bo dostaniesz udaru.
- Powiedziałaś im, że przyjdę? - Nie.
Wiedziałam, że nie zrozumieją.
Poza tym myślałam, że nie dotrzesz. Nie ze względu na chorobę.
Nie mogę uwierzyć, że rozmawiamy. To dziwne, ale w dobry sposób.
Żałuję, że tak późno.
Jesteś tu teraz.
Jesteś w domu i czuję, że moje marzenia się spełniają.
- Moja mała. - Tatusiu.
Stąpa po cienkim lodzie. Wykorzystuje trudną sytuację Beauty.
Może ona tego potrzebuje.
Mam siedzieć i patrzeć, jak ją niszczy?
Nie, zajmij się swoim życiem.
Weź kasę z emerytury i kup sobie coś ładnego.
- Zaszalej. Albo oddaj mi połowę. - Połowę? Nie ma mowy.
Wiesz co? Może wydam pieniądze na płatnego zabójcę. Bóg mi wybaczy.
Jezu.
Okej.
Że co mam zrobić?
Nie chcę tu czekać na śmierć. Chcę wyjść do świata.
Potrzebuję spędzić dzień poza tym domem.
Albo choroba mnie wykończy, albo ci ludzie.
Może powinnaś z nimi porozmawiać.
Z twoją rodziną.
Bo ja nie umiem radzić sobie z umierającymi,
odpukać,
pacjentami z nowotworem.
Skoro przeżyłam apartheid, to przeżyję przejażdżkę po przedmieściach.
Ale to zły pomysł.
Zaufaj mi. Mam w tym doświadczenie. Mam doktorat ze złych pomysłów.
Tumi, jesteś moją ostatnią szansą.
W porządku.
Jak chcesz, to odmów chorej, zmęczonej staruszce.
Jesteś taka okrutna?
Nie.
Te teksty o byciu starą i umierającą
na mnie nie działają.
No dobrze.
Siedź sobie z tymi ludźmi. Na pewno świetnie się bawisz.
Przydałaby mi się przerwa.
Okej.
Nie to, że się zgadzam.
Po prostu może…
Może powinnaś rozprostować nogi.
Może ty też powinnaś rozprostować nogi.
Tylko szybko, zanim wróci pielęgniarz.
Moja laska.
Odstaw to. Będziesz prowadzić.
Dobrze.
- Chodź. - Nie dotykaj mnie.
- Dzięki za uprzedzenie. - O czym?
Wiesz, o kim mówię. O Edmundzie.
- Jest moim tatą. - A ja twoim mężem.
Dwaj moi ulubieni faceci. I co?
Jest tylko dawcą nasienia. Wiesz, że to się źle skończy?
Mama i siostra mnie nie zaskoczyły, ale ty? Nie czujesz magii świąt?
- Czy ty się słyszysz? - Tak.
Próbuję się dobrze bawić.
Czekają na mnie goście. Przepraszam.
Skoro mogę za to iść do więzienia, lepiej, żeby było warto.
Dokąd jedziemy?
Nie masz planu?
Poza wyjściem z domu?
Nie. Co wy, młodzi, robicie, żeby się dobrze bawić?
Wiesz co?
Mam pomysł.
Nie rozumiem.
Powinnaś być królową imprez. Co to za gówno?
Wiem, że to kiczowate,
ale byłam tu z Lulu i Khayą i bardzo im się podobało.
- Ile lat ma Lulu? - Trzynaście.
- Ja mam 80! - Ale jesteś na powietrzu, nie?
Następnym razem ucieknę z Thembą, alkoholikiem.
Zostaw mnie.
W porządku?
Spadaj!
PARK ROZRYWKI GOLD REEF CITY
Chcę ci opowiedzieć, co tu się działo, i zabrać cię w modne miejsca.
A potem może pogadamy o Sbu,
twoim tacie i wszystkim innym, co działo się u ciebie.
To miała być fajna, wesoła impreza, ale zamiast tego wszyscy chcą gadać.
Kochana, w twoim życiu się pojebało, a ty nie chcesz o tym mówić.
- Co mam zrobić? - Zostaw mnie w spokoju.
Zanudzaj Refiloe w Dubaju.
Ty tak na serio?
Ta impreza i tak jest do dupy. Nie chcę tu być.
A twoje drinki są rozwodnione. Pa.
- Widziałaś Tumi? - Nie.
Okej.
- Co teraz? - Czekaj.
GDZIE JESTEŚ? SERIO, SZUKAŁEM CIĘ WSZĘDZIE.
HEJ, KOCHANIE. W SKLEPIE. NIEDŁUGO WRACAM.
Wszystko dobrze?
Świetnie.
To zmień minę. To mój dzień.
Niech będzie.
Chodź na kolejkę.
WYJŚCIE
Chcę tamtą.
Co? Musimy wybrać z tych.
Oddaj mi misia.
- Nie, jest mój. - Nie każ mi użyć siły.
TYLKO DLA DZIECI PONIŻEJ 140 CM
Mamo, przyniosłem ci jedzenie.
Nie jest dobrze, mamo.
Nie wiem, co robić.
Nie wiem, z kim porozmawiać.
Boże, ładnie cię proszę.
Jeśli pomożesz mi wyjść z tej sytuacji,
już zawsze będę twoim wiernym sługą.
Potrzebuję tylko odrobinę pomocy finansowej.
Może mógłbyś pomóc mi wygrać w loterii.
Dziękuję. Amen.
I proszę…
zabierz mojej żonie karty kredytowe.
Mamo?
Jak to twojej mamy nie ma?
- Zmarła? - Nie, nie ma jej.
Nie ma jej w domu ani w łóżku.
Gdzie jest Gogo Twala?
Nękała mnie, żebym wypuścił ją na dwór.
Może jest zagubiona i gdzieś wyszła…
Pytałeś sąsiadów?
Zadzwońmy na policję. Potrzymaj króla.
Czekaj. Gdzie jest Tumi?
Napisała mi, że jest w sklepie.
Zadzwoń do niej.
Moja córka nie ma z tym nic wspólnego. Zmieniła się.
Jasne.
Dzwoń do niej!
Alleluja.
- Daj na głośnik. - Spokojnie.
Mówiłeś, że poszła do sklepu?
- Mamy tu catering. Czego jej trzeba? - Czegoś kobiecego?
Co za ludzie.
Porwała ją.
Przestępczyni.
Poprawiasz humor staruszce. Zrozumie.
Ostatnio jest taki spięty, że raczej nie będziemy się z tego śmiali.
Nonsens. Mężczyzna robi się nudny, gdy jest znudzony.
Powiedz mi, jak wasz seks?
Czyli słabo?
Słuchaj, dziecko. Miłość powinna cię cały czas uszczęśliwiać.
Powinnaś uprawiać seks minimum trzy razy dziennie.
- To skomplikowane. - Tak?
Tak, w grę wchodzą dzieci.
W grę zawsze wchodzą dzieci i rodzina.
Ale ostatecznie nie wiesz, co cię zabije.
Żal.
To prawdziwy zabójca.
Zekethe…
W porządku?
Możemy już wracać. Nie zmuszaj się.
Nic mi nie jest. Nie jesteś moją niańką.
Boitumelo Sello, zawsze znajdziesz sposób, by splamić honor naszej rodziny.
Odbierz telefon.
Cześć.
Dzieci potrafią sprawiać problemy.
Tak jak byli mężowie.
Dini, nie bądź taka.
Czego chcesz? Zawracaj głowę żonie i dzieciom.
No tak…
Mam inne dzieci, ale nie mam już żony.
Kto by cię chciał?
Ty mnie kiedyś chciałaś.
Już nie jestem tamtą kobietą.
Zmieniłem się.
Kim jesteś teraz?
Mężczyzną próbującym zmienić swoje życie.
A ty?
Czasem czuję się złą matką.
Przez Tumi.
- Przykro mi. - Chcesz stracić rękę?
- Wygrywałam. - Nie chcę ryzykować twoim życiem.
Musisz iść do szpitala.
Nienawidzę szpitali. Śmierdzą śmiercią.
Dobrze, nie pojedziemy do szpitala, ale do domu już tak.
Słyszysz?
Dziękuję.
Za co?
Za dziś.
Za to, że mogłam być sobą. Bardzo to doceniam.
Nie mów, że zmiękłaś, młoda damo.
Musisz mi coś obiecać.
Czyli łamanie prawa to za mało?
Mówię poważnie.
Jeśli nie przeżyję,
proszę, dostarcz ten list.
Dlaczego miałabyś nie przeżyć?
Powiedziałam „jeśli”.
Zapisałam w nim ostatnie życzenia.
Adres i nazwisko są z przodu.
Proszę, zrób to, na wypadek…
Nie.
Jesteś twardą babką i nigdzie się nie wybierasz.
Porozmawiaj ze swoją rodziną.
Nikt mnie nie słucha w tej rodzinie.
Nie możesz odmówić kobiecie z rakiem.
Tak jest zapisane w Biblii.
Nie czytałam.
Obiecaj mi.
Dobrze. Ale przestań mi tu smęcić.
Niedługo będziesz leżeć w cieplutkim łóżku i rozkazywać pielęgniarzowi.
Może zjesz kawior i popijesz szampanem.
A raczej witaminkami. Ty pijesz witaminki.
Ngiyabonga.
Dziękuję.
Kocham tę piosenkę.
Okej.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Jesteśmy.
Gogo?
Gogo, obudź się.
Proszę.
Proszę, obudź się.
POLICJA
Znowu się zaczyna.
Napisy: Sylwia Szymańska