INIHAHANDOG NG NETFLIX
Muntik na akong kinasal dati.
Tinangan ni Wentworth ang puso ko.
Pero isa siyang tripulante na walang ranggo o yaman.
At kinumbinsi akong iwanan siya.
Ngayon, nag-iisa ako at nagpapakasaya.
Inuubos ko ang oras sa pag-inom ng alak.
nagbababad sa mainit na paligo,
at padapang nakahiga sa aking kama.
Sabi ko nga, nagpapakasaya.
Kailangan ba ang pag-ibig
kung may pamilya ka naman?
Ang ama ko.
Wala pa siyang salamin na hindi nagustuhan.
Banidad ang simula at dulo ng kanyang pagkatao.
Pati gitna.
"Sir Walter Elliot,
ipinanganak noong Marso 1, 1760."
"Taong may kahihinatnan,
kilala sa kanyang katangi-tanging panga."
Sarili lang niya
ang binibigyan niya ng paggalang at debosyon.
Dalawang bagay lang magpapalaya sa'yo mula sa pamilya mo,
kasal at kamatayan.
Parehong 'di mangyayari sa agarang hinaharap.
"Ikinasal noong Hulyo 15, 1784 kay Jane."
Ang ina ko.
Sana nandito siya.
"Namatay si Jane noong 1801."
"Sa kanya, tatlo ang naging supling ni Sir Walter."
Mga kapatid ko.
"Kilala ang kagandahan ni Elizabeth
at nangunguna siya sa mga usong moda ng Somerset."
Si Elizabeth ang panganay.
"Si Mary ay kasal kay Charles Musgrove
tagapagmana ng mga ari-arian ng Uppercross."
Si Mary, ang bunso.
"At si Anne, pinanganak noong Agosto 9, 1787."
At ako, ang panggitna,
ang lamat sa kanyang salamin.
Sayang wala kaming maidagdag na maganda tungkol sa'yo.
-Salamat at sinubukan n'yo. -Walang anuman.
'Di ka na dapat isasama pero baka isipin nilang patay ka na.
-Mga maniningil. -Papa?
Isang bagay na mas mahal ng ama ko kaysa sarili niya ay paglustay ng pera.
At dumating ang araw na naubos ang pera.
-Papa… -Baon sa utang ang papa mo.
Tapos na ang laro.
Huwag ka nang umiyak, Sir Walter.
Marami na ang humarap sa mga utang nila.
Kailangan mo magbawas.
Wala nang ibang paraan.
Gumawa ako ng plano sa pagtitipid. Naka-linya ang mga pinakakailangan gawin.
Siya ang matalik na kaibigan ng ina ko at tagahayag ng katotohanan.
Nagpapayo ni Lady Russell sa mga paksang sa tingin niya papayuhan din ako ni mama.
Mahusay at nakakatulong ang payo.
Maliban lang sa isa.
May mga taong walang pagkain at tirahan.
Tingnan mo ito sa tamang pananaw.
Mr. Shepherd,
kung aalalahanin ko pa mga mahihirap para magkaroon ng tamang pananaw,
tatanungin kita, magkano singil ng barbero mo.
'Wag n'yo ko sabihang tingnan ang sitwasyon ko sa ibang paraan.
Tingnan ang mga bagay mula sa pananaw ko, at baguhin sila hanggang tuluyang maiba.
Baka kailangan lang natin ihinto ang kawanggawa.
Ginagawa natin iyon?
Malulungkot si Jane.
Nakiusap siya sa akin na protektahan ang mga anak niya mula sa luho mo
at nabigo ako.
Lulubog sila dahil sa yabang mo.
Papa,
ang tunay na karangalan ay
galing sa katapatan, integridad, malasakit,
pananagot sa kapakanan ng iba.
Anne, importanteng bagay ang pinag-uusapan dito.
Sundan mo usapan.
Bakit hindi ka magbawas at lumipat sa mas murang lugar?
Maganda sa Bath.
At nagpapakinis ng balat ang tubig doon.
Paano na ang Kellynch Hall?
Nakakilala ako ng mayamang opisyal ng Hukbong-dagat
na kayang bayaran ang upa sa isang bahay na kagaya ng Kellynch.
'Di ako papayag na may marino dito sa bahay ko.
-Mga pangit silang lahat. -Guwapo si Admiral Croft.
Admiral? Ano karapatan ng Hukbong Pandagat ng Britanya
bigyan ng mataas na ranggo ang isang taong walang titulo?
Diyos lang ang pwedeng magkaloob ng ranggo.
Ano'ng silbi ng titulo kung dapat ito paghirapan?
Ano'ng silbi ng kahit ano na dapat paghirapan?
Isang mabuting ginoo si Admiral Croft.
Naikwento sa'kin ng asawa niya na dating tumira dito ang kapatid niya.
Isa rin opisyal ng hukbong-dagat.
Ano'ng pangalan niya? Wellington?
Weathers? Winslow?
Wentworth ba?
-Wentworth? Oo. -Anne, darling.
'Di ko na maalala kung sino'ng pinag-uusapan n'yo.
-Gaganda ba talaga ang balat ko sa Bath? -Syempre naman.
Oo.
Iha... pitong taon na ang nakakalipas.
Walo.
May nararamdaman ka pa rin--
Meron pa.
Si Frederick Wentworth ang nag-iisang tao,
maliban sa'yo at sa nanay ko,
na tunay na nakakilala sa'kin.
At nakaunawa sa'kin.
At nagmahal sa'kin.
-Sa inyong tatlo, siya lang gusto kong-- -Kapalitan ng tarheta?
Ganoon na nga.
Nagsinungaling ka nang sinabi mong maghihilom ang sugat ko kalaunan.
Galit ka sa akin.
Galit ako sa sarili ko.
Dahil… nagpakumbinsi ako.
Dahil 'di ko nakita dati ang malinaw ko nang nakikita ngayon.
Na mas sasaya ako kung kasama ko siya
kaysa kung iiwan siya.
Ang kasal ay palitan ng kalakal para sa'ting mga babae.
Nakataya ang mismong katiwasayan natin.
'Di ko hahayaang ikasal ka sa lalaking walang titulo, walang yaman,
meron lang na kumpiyansa sa sarili.
Iyon ang parteng gusto ko.
May katwiran lahat ng kumpiyansang iyon, mayaman na siya ngayon.
At isa nang kapitan.
Bakit hindi pa siya nagparamdam sa'yo?
Kasi...
Sinaktan ko puso niya.
At alam niya kung bakit.
Akala ko ay pinoprotektahan kita.
Mali ako.
Nakikita ko na ngayon.
Paumanhin.
Mahahanap mo ang para sa'yo.
Lalaking mamahalin ka nang sapat para panindigan ka.
Hinahangaan ko ang tatag ng damdamin mo,
pero kailangan mo nang magpatuloy sa ibang daan.
Si Wentworth ay isang barkong naglayag na,
kaya sasabihin ko ito dahil mahal kita:
huwag ka nang umasa pa.
Totoo, hindi niya ko sinulatan.
Pero alam ko namang 'di niya talaga gagawin.
Mataas ang respeto niya sa sarili para magmakaawa.
Hindi na niya ko pinaglaban dahil…
wala ring halaga sa kanya ang pag-ibig na 'di binigay nang buong-puso.
Sigurado akong nilimot na niya ito lahat.
At ako naman, sa kabilang dako
ay patuloy na hinaharap ang sakit.
Ang unang liham na inabot niya sa'kin sa simbahan.
Mga kantang inipon niya para sa'kin.
Mga hibla ng buhok niya.
Pati ng sa kabayo niyang si Sampson na 'di ko kilala.
At ang pang-baka na kampanang ito,
na may hungkag na kulingling na kuhang-kuha ang aking lumbay
Walong taon na lumbay.
Kung saan-saan na siya nakarating.
At gustong-gusto siya ng Hukbong-dagat.
"Kumita nang malaki si Frederick Wentworth sakay ng Laconia."
"Niligtas ni Frederick Wentworth ang isang nasadsad na balyena
habang umiiyak ang mga nanonood."
At sa lahat ng ito…
wala pa ring anunsyo ng kasal.
Walang kahit anong balita
na napalapit siya sa kahit sinong babae.
Ibig sabihin...
...malaki pa ang pag-asa.
Dahil lilipat na tayo, iisipin ko na kung magiging sino ako sa Bath.
Mas hindi sopistikado si Bath Elizabeth kaysa kay London Elizabeth,
pero 'di kasing laya ni Probinsyanang Elizabeth.
Ano sa tingin mo, Penelope?
Sasama ka sa kanila pa-norte, Mrs. Clay?
Ayaw ko makaabala.
Syempre makakaabala ka.
Swerte ka, gusto ko ang pang-aabala mo kahit saan.
Mrs. Penelope Clay,
balo, pero 'di niya binabanggit ang asawa niya.
Bangkay na niyang nakilala, baka 'di na niya napansin noong totoong namatay.
Nag-aalala si Lady Russell na may gusto si Mrs. Clay sa ama ko,
pero 'di siya ang tipo ng ama ko.
Sa tingin n'yo magpapakasal ang ama ko sa mas nakakababa sa kanya?
Kailangan mong sumama kung papayag ang ama mo.
Mr. Shepherd, pwede mo bang payagan si Penelope?
Mabuti, magaling, katangi-tangi, Sir Walter.
Baka ikasama mo ang pagiging napakagalante.
Kailangan namin ng masayang kasama
para matagalan ang mga karaniwang mukhang makakatagpo namin sa Bath.
Sir Walter, 'di lahat ay nabiyayaan ng guwapong mukha.
Mas kikinang ang ganda mo kapag nasa gitna ka na nila.
Kung lima ka raw sa London, sampu ka sa Bath.
Isipin mo na lang,
ikaw at si Elizabeth ay mga 13 pag naroon na kayo.
At 'di ka bababa sa anim, Anne.
'Di tayo masasamahan ni Anne nang matagal.
Ano?
May natanggap akong sulat kay Mary.
May sakit na naman at kailangan ka niya sa Uppercross.
Alam kong tinitiis mo lang siya.
Pero iyon na ang pinakamaayos na turing sa kanya ng tao,
kaya ikaw lang ang pwede.
Magaling.
Itago n'yo ang magagandang de-ilo bago dumating ang admiral.
Sa tingin mo nanakawin nila?
Ayaw ko lapatan ng balat nila ang kubrekama ko.
Baka swertehin ka kaya.
Itago ang mga talaan. Ayaw kong may taong magpapanggap na ako.
Wala naman yatang may gusto ng mga utang mo.
At pakisabi sa kanila nang mahinahon,
'wag sila lalapit sa hardin ko.
Oo. Pati na sa mga palumpong.
Ayaw kong may ibang taong nasisiyahan sa mga palumpong ko.
Gamitin ang makating kubrekama,
'wag aapak sa hardin at 'wag tingnan ang palumpong.
May iba pang nakaaanyayang bilin?
Iyon lang.
Pakisigurong malinis lahat ng kuwarto bago sila dumating.
Ayaw kong may kumalat na sabi-sabing maalikabok dito.
Mas maganda pala kaysa inakala namin.
'Wag kang mag-alala, magiging mahusay kaming nangungupahan.
Lagi kayo magkasama maglakbay?
Oo, at walang makakapigil sa'kin.
Apat na beses ko nang tinawid ang Atlantic,
isang beses pa-East Indies at pabalik din.
Cork, Lisbon, Gibraltar...
Ang pinakamasasayang alaala ko ay habang nasa barko.
Napakaswerte mo.
Malalaman mo kapag umiibig ka na.
Wala pang asawa ang bunsong kapatid ni Mrs. Croft.
Kapitan siya sa Hukbong-dagat, at mayaman.
Edward, huwag na.
Ang babaeng walang asawa ay 'di problemang dapat lutasin.
-Nakilala ko na ang kapatid mo. -Talaga?
Magaling.
Magsalu-salo tayo sa hapunan pagdating niya.
Pagdating niya?
-Kakadaong lang niya. -Dadating siya sa loob ng dalawang araw.
Napakaganda ng hardin na 'to.
Ano mararamdaman niya 'pag nagkita kami?
Kung dati na niya kong gustong makita ba't 'di niya ginawa?
Siguradong galit pa rin siya.
Paano kung mali ako?
Paano kung iniisip niya pala ako araw-gabi sa mga nakalipas na taon?
Heto.
Pwede n'yo ba 'kong tulungan?
Mas gusto ko si Mary kaysa kay Elizabeth
dahil sarili lang niya mahalaga sa kanya.
Kaunting enerhiya lang ang kailangan para kausapin siya
at nakakaaliw din.
Dati, may isang buong 24 na oras
na kinausap ko lang siya ng Italyano.
Napansin lang niya nang pinapasa ko sa kanya ang "sale."
Pagdurusa lang niya ang iniintindi niya
na kung 'di pa ako mage-"ehem," 'di niya ko mapapansin.
Manood kayo.
Una, magrereklamo siya'ng may sakit at na nasa bingit siya ng kamatayan.
Tapos, irereklamo niya ang asawa niya dahil wala raw paki.
Tapos, pagbibitangan niya ang mga biyenan niya
na lagi raw siyang binabastos at lihim na galit daw sa kanya.
Buti na lang nandito ka na.
Hindi ko alam kung ano ito, parang sipon o ubo.
Hindi ako makagalaw. Nasa bingit ako ng kamatayan.
Namamaril si Charles, wala siyang paki.
At pinadalhan ako ng bulaklak ng mga biyenan ko.
Ang bait hindi ba?
Malalanta lang at mas sasama ang loob ko kung wala silang pinadala.
Ang sama na magpaalala pa sila ng pagka-lanta sa taong mamamatay na.
Anne, galit sila sa akin.
Ang gugulo pa ng mga bata, ang lamig ng bahay,
at wala nang may gusto ng teatro.
Tumpak, Anne.
Anne!
Heto na ang mga hipag ko.
Sina Henrietta at Louisa Musgrove.
Maganda sila sa loob at labas.
-Anne! -Kumusta!
Ang saya namin noong sinabi ni Mary na darating ka.
Buong linggo na kaming nasasabik.
Dapat sasama ka sa amin araw-araw, ipangako mo.
Kapag hindi ka nakabantay sa kapatid mo.
-Ano'ng pakiramdam mo? -'Di n'yo tinanong pakiramdam ko.
-Kakatanong ko lang. -Mamamatay na,
naaagnas na yata mga laman-loob ko.
Tulad kahapon kung ganoon.
Kahit naaagnas na laman-loob niya, napaka-sariwa pa rin ang ugali niya.
Kain ka sa Great House gabi-gabi at pasayahin mo kami ng musika,
dahil puro sayaw, kanta, at tawanan lang ang gagawin natin.
-Marie Antoinette! -Mga binibini.
Lakas ng loob n'yong tawagin ako, makukulit kong saklaw.
Ingat, ayaw ng mga binibini ang nadadaganan.
Masakit ang ulo ng ina ninyo.
Hindi mo alam kung saan sila galing!
Gutom na kami, Marie Antoinette.
-Bigyan sila ng keyk! -Pagkatapos na ng hapunan.
May mga bisita, si Admiral Croft at asawa niya.
At ang kapatid niya, Frederick Wentworth.
Kakarating lang nitong umaga. Isang maginoong kapitan.
Pinaliko niya ang isang buong plotilya para iligtas ang isang balyena.
'Di ko alam na mahilig pala kayo sa balyena.
-Nakilala mo ba si Kapitan Wentworth? -Saglit lang, matagal na.
Totoo bang napakaguwapo niya?
Oo. Mabait ang mukha niya.
Totoo bang nakikinig siya 'pag nagsasalita ang babae?
Nakikinig siya.
Buong katawan niya nakikinig.
Pakiramdam mo…
buhay na buhay ka.
Mukhang siya na nga ang lalaking para sa iyo.
-Habulin mo siya. -Louisa...
Hindi, hindi. Nakapagdesisyon na'ko, Anne.
Huwag mo nang itago ng liwanag mo sa baul.
Napakabuti mo pero hindi ako interesado
tumanggap ng payo kung saan ko dapat ilagay ang liwanag ko.
O ang baul ko.
Sabihin mo nga ang totoo, bakit hindi ka pa kinakasal?
Naghihintay akong umibig.
Ganito ang gawin mo. Tumabi ka sa kanya mamaya.
Tatabi ako sa kanya.
Magpanggap kang wala kang alam sa kahit ano'ng bagay.
Gustong nagpapaliwanag ng mga lalaki.
Sabihin mo 'di ka pa nakagamit ng kubyertos at turuan ka.
Ganyan na ba nila tinuturo ang ligawan ngayon?
Tapos, kapag interesado na siya,
'wag ka nang kikibo sa mga sasabihin niya.
Na parang multo ka lang.
Mae-engyanyo siya.
Kung ganoon, magpakatotoo lang ako.
Naku huwag, hangga't 'di pa kayo kasal ng dalawang taon.
Mukhang 'di masamang payo.
-Mary! -Ano'ng nangyari Charles?
Tulong. Nasaktan braso niya.
-Bakit? -Nahulog siya sa puno.
Ngayon na nga lang magkakabisita, nangyari pa ito!
'Di niya sinadya mahulog, Mary.
Kailangang may maiwan sa kanya.
Dadalhan kita ng plum pudding.
Ah ganoon, dapat talaga ina ang maiiwan.
Iniluwal ko ang mga taong ito sa mundo
at 'di ako makapagsaya dahil sa kanila.
Ang swerte ko.
Basta may perwisyo, tatakas talaga ang mga lalaki.
Mary, mahal ko, nabalian siya.
At 'di ba masama ang pakiramdam mo.
Ay hindi, magaling na ako.
Sigurado akong babalik ang mga Croft.
Ayaw ko nang ganito.
Kung mahirap para sa'yo, sasamahan kita.
Aba syempre naman, ayaw kong maiwan mag-isa.
'Di ba mahirap malayo sa anak mo kapag may sakit siya?
Hindi, Louisa.
Intindihin mo.
Ang totoo, malalim kong nararamdaman ang sakit ng iba.
'Di ako ang dapat nilang kasama kapag may nararamdaman silang sakit
dahil ramdam na ramdam ko ang sakit nila.
Mas maganda na malayo ako.
Mas madali ang buhay para sa tulad ni Anne na 'di maramdamin.
Gusto mong ako na lang ang maiwan at ikaw ay tumuloy sa hapunan?
Ang bait mo. Dadalhan kita ng plum pudding.
At siguro piraso ng tinapay at lugaw?
'Wag kang mag-alala, Anne. Ibibida kita.
Gagalingan ko para handa na siyang pakasalan ka kinaumagahan. Pangako.
Kung pwede ko lang siyang makausap.
Frederick!
Aray.
Magaling.
Salamat ulit kagabi, Anne.
Sa tingin ko, magugustuhan mo si Kapitan Wentworth.
Masyadong matubig ang palaman na ito.
'Di ako magpapalaman kung matubig din lang.
Gusto kong maging kapitan.
Hindi pwede!
'Di magiging tripulante ang pamangkin ko.
Lagi silang nakasuot ng kakatwang sumbrero.
Pakiusap, 'di ko kaya ingay ng tawanan bago mag-tanghali?
At kasama sa alituntunin nila
ang pagpapatubo ng kakatwang bigote.
Huwag.
Walang bigote si Wentworth pero nakakamangha siya.
-Gwapo, matalino, mayaman. -Ulitin mo!
Tingnan mo 'ko,
ako si Kapitan Wentworth at kamangha-mangha ako.
Mayaman ako, gwapo at gusto ako ng lahat.
At ako'y tripulante.
Kapitan, ito ang kapatid ni Mary, si Anne.
-Magkakilala na kami.
Matagal na, bago ako yumaman.
Pero hindi bago ako naging gwapo.
Mukha kang tumanda.
-'Di iyon ang ibig ko sabihin. -Ano?
Mas tumanda kaysa noong dati.
Nagkaroon ng gulang ang mukha mo.
Nagka-layunin ang buhay ko.
-At ang buhay ko ay walang layunin? -Paano ko malalaman iyan?
Ganoon pa rin ang buhok mo.
Ang buhok mo rin...
…ay angkop at wasto.
-Salamat. -Nagkakilala na nga kayo dati pa.
-Mabilisan lang. -Pero 'di kalimot-limot kahit mabilisan.
Aalis na tayo?
-Oo, aalis na. -Oo.
-Ano? -May palaman ka sa mukha mo.
Sabi ko naman sa'yo, babalik siya.
Tumabi ka kaya sa kanya?
Louisa.
Pasok kayo rito.
Maraming salamat.
Kapitan Wentworth, dito ka lang sa tabi ko.
Sige po.
Louisa.
Perpekto.
-Tatabi ako sa'yo. -Dito lang.
Maraming salamat.
Liwanag sa loob ng baul, tsek.
-Sa dulo ng tinidor? -Sa dulo.
Malaki ang ibinuti.
Mula sa ano?
Mula sa kung sinomang ayaw tumabi sa akin.
Nagkakaproblema ka rin ba sa paggamit ng kutsara?
Salamat.
Maraming salamat.
Nilalasap ko, masarap.
Muntik na raw mamatay sa dagat si Kapitan Wentworth.
Bakit 'yang peligrosong propesyon ang napili mo?
Noong una, kailangan ko kasi ng ibang pagtutuunan ng pansin.
Ang palagiang peligro sa buhay ko ay mainam na alalahanin.
Nawalan ako ng pag-asa, kaya't dati'y ninais ko pang mapasa-peligro.
Pwede bang malaman kung ano'ng sanhi ng kawalan mo ng pag-asa?
Isang babae.
Kung ganoon, kawalan niya.
Ngayong sawa na 'ko sa peligro at gulo,
Gusto ko nang mabagot nang lubos para bumalik ako sa dati.
Ibig mong sabihin ay mag-asawa?
Mama.
Tao man o bagay na maaaring malagay sa akin sa tahimik.
Tama, asawa 'nga.
Mama.
Naghahanap ka ng asawa?
Papa.
Oo, nahuli ninyo ako.
Bumaba ako ng barko para hangal na maghanap ng makaka-pareha.
May kaunting kabaitan, matalino,
pinupuri ang Hukbong-dagat, at madadagit na ako.
Kahit sino mula 18 hanggang 80 anyos ay maaaring ako dagitin.
Kahit sino.
Ako'ng unang gustong pakasalan ni Charles.
Ano iyon, Anne?
Dahil ang usapan ay tungkol sa kasal.
Ako'ng unang gusto pakasalan ni Charles bago niya pinakasalan si Charles?
Este si Mary.
Pasensiya na, si Mary,
bago niya pinakasalan--
Este si Charles, bago pa niya ako pakasalan,
namulat siya kaya ang pinakasalan niya ay si Mary.
Pakituloy. Mas gusto ka dati ng bayaw mo kaysa sa kapatid mo?
-Oo, totoo iyon. -Totoo.
Oo totoo. Tama. Hayaan mo na.
Anne, hindi maginoo sa'yo si Wentworth.
Malaki raw ang pinagbago mo kaya 'di ka niya makilala.
Pero, pinagtanggol naman kita.
Sabi ko na-impeksyon ang mata mo dati at 'di mo mamulat
kaya tinawag ka naming Blackbeard.
Parang 'di yata kita napagtanggol, nagsabi lang ako ng tungkol sa'yo.
Ganoon na nga.
Sige pa, Anne, sige na. Tumugtog ka, maestro.
Ang layo ng loob niya kagabi.
Mas gusto ko ang harapang poot.
Nakakayamot ang sobra niyang galang at maseremonyang trato sa akin.
"Paumanhin, Miss Elliot,
upuan mo ba ito?"
Mahalin mo na kasi ako!
Mahalin o patayin mo na lang ako. 'Di ko na kaya.
Si Lady Macbeth.
Yugto tatlo, eksena apat.
Tatanggapin niya.
'Yun pala.
Kumusta ka ngayong umaga?
Hilo sa kakapanood iikot ni Wentworth si Louisa sa sayaw.
O sa anomang kinaya nila sayawin sa mga tinugtog mong napakalungkot.
Magandang sumayaw sa "Für Elise"
para sa mga sopistikadong gustong sumubok ng mga kakaibang galaw.
Paano ka sasayaw sa Beethoven?
Mag-isa sa kuwarto, at may kasamang alak.
Aalokin ng kasal ni Frederick si Louisa.
Ikakasal sila at sasaya na si Louisa magpakailanman.
Ba't ba akala ng lahat gusto lang ng mga babae
mapakasalan ng kahit sinong matinong lalaki?
Pag-aasawa ang pinakadakilang pagpapalang makukuha mo sa buhay mo.
Nasaan ang mga anak mo?
Ewan ko.
Pag bata ka, walang nagsasabi sa'yo na nagpapatuloy lang ang buhay.
Nagpapatuloy ito, tanggap mo man ang pagpapatuloy o hindi.
At kalaunan ay napapaisip ka.
"Paano ko nauwi dito?"
Dati lang, walang magkasintahan na mas nag-ibigan pa kaysa'min ni Wentworth.
Ngayon, 'di na kami magkakilala.
Mas malala pa.
Dating kaming nag-ibigan.
Tita Anne.
-Nasaan ka? -Halika, laro tayo.
Marie Antoinette, 'di ka gusto ng mga tao.
Ayaw na nila ng reyna.
Mga tampalasan! Kayo ang mga nasasakupan ko.
Masamang reyna!
Masamang nasasakupan!
-Ano nga iyong sinasabi nila? -Vive la révolution.
Vive la revolution!
Ito ang korona ko.
Bakit n'yo kinuha ang korona ko?
Nahuli mo 'ko!
-Tama na! Tigil! -Masamang reyna!
Ang pabaya mo. Baka nasaktan iyong bata.
Oo, tama ka. Pasensya na. Masyado kaming nagkatuwaan.
Kay Robespierre mo sabihin iyan.
Frederick!
Ginagawa ko ang kaya ko.
Ang kaya mo? Para saan?
Para sa ating dalawa. Ayaw na kitang magalit.
Ano pa ba gusto mong gawin ko?
Masyado akong mabait, iyon ang problema.
Masyado kong inaasikaso ang iba tapos ako ang naghihirap.
Gaano kalayo ang Colosseum?
Tama ka.
Paano ko aalagaan ang sarili ko kung lahat nagpapaasikaso sa'kin?
Isang cappuccino nga!
Napagtanto ko lang
dapat mahalin ko muna ang sarili ko, para mahalin ko ang nasa paligid ko.
At 'yon lang lahat.
Magkano ang porcupine na 'yon sa bintana?
Ano'ng nasa likod ko?
Cheese roll?
May pupuntahan ba kayo at sinasabihan n'yo si Anne na isikreto sa'kin?
Maglalakad-lakad lang kami, Mary.
-Mahabang lakad. -Sa kakahuyan.
-Ayaw mo ng kalikasan. -Ayaw mo kumilos.
Nagpabuhat ka sa'min dati.
Dahil ba ayaw ko ng isang bagay, 'di ko na gagawin?
Ayos.
Ang daming kulisap.
Anne, may gusto sana akong itanong sa'yo,
pero nahihiya ako.
Ano 'yon?
Naalala mo noong dumating si Kapitan Wentworth dati?
at sinabihan kitang habulin siya?
Oo.
Noon 'yon noong 'di ko pa siya nakilala syempre.
Umasa talaga ako na magiging kayo.
Pero mukhang 'di ka naman interesado.
-'Di ba? -'Di mo siya tinitingnan
At ngayon, gusto mo na siya para sa'yo?
Siya na ang lahat ko.
Nagulat ka yata?
Oo, nagulat ako. Akala ko--
'Di ko alam kung ano'ng naramdaman niya, pero nahuhulog na ang puso ko.
Inisip ko rin kung ano'ng mararamdaman ko kung ako'y ikaw.
Baka masaktan ako, baka magselos din,
pero anomang lungkot na mararamdaman ko para sa sarili ko ay matatakpan
'pag nakita kitang masaya.
Ginagawa mo talaga lahat.
Gumagana ba?
Bakit ka pa nagpapaalam sa'kin, kung sabi mo'y 'di ko siya tinitingnan.
Dahil sa kung paano mo siya hindi tinitingnan.
Alam ko ano'ng nakikita ko, at halatang 'di lang kayo basta magkakilala.
Ang nakikita mo... ay ang nakaraan.
Sa palagay ko, maaaring siya ang kinabukasan ko.
At mas malaki ang isang frigate kaysa sa sloop, tama?
-Aba, may nagsaliksik. -Mahusay.
Ang sloop ay pinapatakbo ng 130 katao habang ang frigate ay 140 hanggang 200.
Depende kung ito ay pang-lima o pang-anim na klase.
"Ngayon ang Mayo na bihis sa kanyang nagngingitiang ganda ng tagsibol--"
Anne, tama na sa pagtula. Alam mong ayaw ko ng mga talinghaga.
Paumanhin, Mary, nakalimutan ko.
Parang salaan ang utak ko.
Na isang pagtutulad at hindi talinghaga.
Sige. Isang salaan ang utak ko.
Anoman utak mo, itigil mo ang malikhaing gamit ng mga salita. 'Di ko kinakaya.
Pwede bisitahin si Harry Hayter.
Baka ayain na niya ko ng kasal,
'di naman sa sinadya kong dumaan tayo dito.
Hindi-hindi. Hindi ako papasok sa Hayter House.
-Siguradong magkakasakit ako. -'Wag ka ngang nagpapatawa.
Patawa ba'ng intindihin ang kalusugan ko?
Marumi ang mga bahay na mas kaunti pa sa lima ang mga katulong.
'Wag mo kaming husgahan dahil meron kaming mahirap na kamag-anak, Kapitan.
Ayaw mo sa kanya para sa hipag mo dahil hindi siya masyadong mayaman?
Alam ko, kahila-hilakbot, hindi ba?
Tara na ba?
Ang pagmamataas ng mga Elliot.
Nakakainis.
Sa asta ni Sir Walter, aakalain mong ang Baronet niya'y ikalawa lang sa Hari.
'Di ko alam paano nanggaling si Anne sa pamilyang iyon.
Sana siya na lang ang pinakasalan ni Charles. Ano sa tingin mo?
Akala mo lang iyon.
Ano ibig mo sabihin?
Mapagmataas din si Anne Elliot tulad nila. Sa ibang paraan nga lang.
'Di ko maintindihan.
Kapag nakita mo si Ms. Elliot
na tahimik na pumupunta sa gilid tuwing nasa mga pagtitipon,
isipin mo kung pinili niya ang posisyong iyon para mainam na makahusga ng iba.
Malupit na makahusga.
Lubos na mabait si Anne Elliot.
'Di mo siya kilala gaya ko.
Ikaw ang lubos na mabait, Louisa,
at dahil diyan, lagi mong iniisip na mabuti rin ang iba.
Katibayan ng mahinang kaisipan ang makukumbinsi ka
palayo sa pinakamalalim mong paniniwala.
Ano'ng malalim na paniniwala?
'Wag mong sisiraan si Anne. Malapit siya sa'kin.
'Di ko alam ano nangyari sa inyo at 'di ako itatanong.
Nakikita ko ang kagandahan ng loob niya, sana'y makita mo rin iyon.
Paumanhin. Naging malupit ako.
Salamat at pinagsabihan mo ako.
'Pag pinatawad kita, tuturuan mo ba 'ko gumamit ng sextant?
-Sa ganito kaikling panahon? -Pwede natin simulan mamayang gabi.
Maglakad-lakad tayo?
Ang saklap na akalaing sira na ang buhay mo,
tapos ay malalaman mong malalim pa pala ang pwede mong hulugan.
Sabi ko nga.
Masaya kaming makita kayo.
-Nasaktan siya. -Tatanungin ko ba siya?
Anne, pwede ka ba naming ihatid pauwi?
-Salamat, maayos naman ako. -Anne, halatang masakit ang paa mo.
Wala pang sampung minuto palayo sa pupuntahan namin.
Maayos ako. At gusto ko ang sariwang hangin.
Kailangan mo ba mahiya?
'Wag na natin pahirapin ito.
James.
Halika rito.
May ipapakiusap ako. Matutulungan mo ba ako?
Yakapin mo ako nang sobrang higpit na halos mamanhid na ako.
Kaya mo bang gawin 'yon?
James, merienda na.
Anne.
Anne, pupunta kami sa Lyme. Bukas.
Nagpasyahan na. Matutulog tayo sa tabing dagat.
Sa Lyme? Bakit?
Ipapakilala tayo ni Kapitan Wentworth sa mga kaibigan niya.
-Parang ayaw kong magbiyahe. -Bakit?
Anne, pupunta kami sa Lyme bukas.
Kailangan ko ng 24 oras na malayo sa mga makukulit.
Sandali.
Mary, hindi ako--
Hindi. Lagi mong sinisira ang kasiyahan ko.
Gusto ko ng bakasyon,
at dapat kasama kita para may makausap ako kapag ayaw na ako kausapin ng iba.
Nakakagulat na kilala niya sarili niya.
Kapitan, siya si Anne Elliot.
Anne Elliot.
Kapitan Harville.
Ikinagagalak ko makilala ka.
Aalis muna ako.
Mahilig ka raw sa mga tula o usap-usapan lang iyon?
Mukhang marami kang alam tungkol sa'kin, Kapitan Harville.
Paumanhin, may pinaplano kasi ako.
-Nakikita mo siya? -Oo.
Kapitan Benwick.
Mahilig din magbasa si Kapitan Benwick.
Pero malungkot siya ngayong mga nakaraang araw.
Baka pwede mo siyang kausapin sandali?
Kaya ko bumuo ng bahay galing sanga pero 'wag ako tanungin tungkol sa mga Griyego.
Ano'ng dahilan ng kalungkutan niya?
Galing sa Troy at may ibang lalaki sa kama niya?
Paumanhin, biro tungkol kay Agamemnon.
Ikakasal na sana siya sa kapatid kong si Fanny.
At nag-iibigan sila na tunay.
At nasa dagat siya nang mamatay si Fanny bago pa man sila ikasal.
Patawarin mo ako.
Sabi nila may plano lagi ang sansinukob.
-Gagawin mo? Kakausapin mo siya? -Oo, kakausapin ko.
Pero 'di ako siguradong ako ang sugong iniisip ng sansinukob.
Hindi iyon nagkakamali.
Lahat ng nakatadhana sa isang tao ay ang makahanap ng nag-iisang para kanya.
Pangako.
At paki-kumbinsi si Wentworth na 'wag balewalain ang Hukbong-dagat.
Sayang ang talento niya.
-Kung kaya ko lang. -Mamayang gabi sa hapunan?
-Lasingin mo siya at isasakay ko na. -Si Louisa siguro dapat tanungin mo.
Ikaw ang tinatanong ko.
Lakad na tayo?
'Di mo naman gusto lumangoy, ano?
Salamat. Pangako?
Halika na, Mary.
Siyempre, ayaw aminin ni Wentworth na mali ang mga pantugma niya.
Matigas ang ulo ni Kapitan Wentworth.
Matigas ang ulo. Pwede siyang maging admiral,
isang marangal na serbisyo sa Hari,
pero mas gusto niya magpaikot-ikot sa lupa habambuhay.
Hayaan mo kung saan niya gusto magpaikot-ikot.
Gusto kong magkapamilya balang araw.
Ang asawa ng marino ang nagbabayad ng buwis sa pinili niyang propesyon.
Maliit lang na kabayaran.
Laging pag-aalala? Ayaw kong ipataw iyon kahit kanino.
Ano ka ba?
Walang buhay na walang pag-aalala.
Tama si Harville.
Anne.
Kayang pamahalaan ng mapapangasawa mo ang sarili niyang damdamin.
'Di ikaw ang magpapasya kung ano ba dapat ang ipagaalala niya o hindi.
Ano'ng malay mo?
Baka hahanap rin siya ng sarili niyang mga pakikipagsapalaran sa bahay.
-Sino pa ang gustong uminom? -Sige.
-Oo? Sige. -Sige.
Lord Byron.
"Siya ang tumpak na ilaw ng buhay ko."
"Kung mapapawi, ano'ng sinag ang babasag ng aking gabi."
Oo, sinamahan niya ako sa isa o dalawang gabing naaawa ako sa sarili.
Lagi kong naiisip na ito ang kamalasan ng mga tula
na minsan lang sila nalalasap nang ligtas
ng mga taong kaya silang tangkilikin nang buong-buo.
Mga tao lang na nakaranas na ng kawalan
ang kayang magpahalaga kay Byron.
Pero dapat paunti-unti lang ang pagtikim sa kanya ng mga taong iyon.
Kung hindi, mas malulugmok sila sa lungkot.
Ano ngayon ang dapat gawin ng mga taong 'yon?
Walong taon ko nang sinusubukan lutasin iyan.
Masasabi ko lang kung ano pinapayo ko sa sarili ko araw-araw.
Bata ka pa. 'Di mo alam kung ano ang hinaharap.
Babagon ka, at magiging masaya ka ulit.
-Malamang tama ka. -Oo, tama ako.
Salamat, Ms. Elliot.
Hindi patas ang pagbubuwis sa mga may mas mababang ranggo.
Ba't 'di na lang mas magkatimbang--?
-Sino 'yon? -Pasensya na.
Nakaharang yata ako sa dadaanan mo.
Baka pwede mong gawan ng paraan.
Baka nga.
Kumusta.
May matutulong ba ako sa'yo?
Sa bagay na kailangan ko ng tulong, baka hindi.
Kumusta.
Pasensya na kaninang umaga.
-Ano'ng nangyari kaninang umaga? -'Yong bastos na ginoong nakita namin.
'Di ako ang kuya mo. 'Di mo kailangan ng proteksyon ko.
At kaya mo naman magsalita para sa sarili mo.
'Di kailangan ng paumanhin.
Mukhang mabuti naman ang layunin mo.
Hindi pa talaga tayo nakapag-usap.
Nabuhay ako kasama ng maraming iba't ibang bersyon mo nitong mga nagdaang taon.
Ang ilan, para sigawan.
Ang ilan, para itangi.
Pareho tayo.
'Di ko alam kung makikita pa kita ulit.
O kung malalaman mo kung gaano kita pinahalagahan.
Alam ko na dati pa.
Walang ibang katulad mo.
Alam kong gusto kong parte ka ng buhay ko sa kahit anomang paraan.
Kalimutan ang nakaraan at…
Gusto ko lang sanang sabihin...
Gusto kong...
Gusto kong maging kaibigan tayo.
Ganoon din ang nasa isip ko.
Nitong umaga, nakita ko ang kulungan
na ginawa ng galit ko.
Nawa'y makahanap ka ng pag-ibig saan mo man ito kailangan makita.
At salamat,
mula sa kaibuturan ng puso ko, sa alok na pagkakaibigan.
Salamat.
Kung ganoon...
Mahusay.
Magandang pag-uusap.
Sana'y ituloy mo na ang pagiging isang admiral.
Lahat ng tao'y nagsasabing magaling ka.
Sigurado akong 'di pa nga iyon ang lubos nilang paghanga.
'Di nila ako kilala nang lubos o alam kung ano'ng magpapasaya sa akin.
Ako alam ko.
Kilala kita.
At alam kong gusto mo ng buhay na may kahihinatnan.
At alam kong magiging magaling ka doon.
-Gusto mong makaalam ng sikreto? -Lagi.
Sa mga pinakanakakatakot kong sandali sa dagat,
kapag nalilito ako't naguguluhan
at nakakaramdam ng pagkukulang sa sarili ko
Tatanungin ko sarili ko,
"Ano'ng gagawin ni Anne kapag ganito?"
Saka ako nakakagawa ng paraan.
Nagpapanggap akong ikaw.
-Sinungaling. -Totoo.
Lagi kang magaling sa oras ng kagipitan
Inaabangan ang kailangan ng iba.
Tiyak at nakatuon, panatag at nag-iisip.
Masyadong matalino minsan para sa ikabubuti mo.
Isa kang katangi-tanging tao.
Nayayamot akong hindi ka pwedeng pumasok sa serbisyo.
Magiging magaling ka sanang admiral.
Salamat.
'Wag kang lalayo. May mga biglaang alon na mahihila ka.
Pasensya na. Ayan na naman ako't pinoprotektahan ka.
Manumbalik.
Mas malala pa kami ngayon sa dating nag-ibigan.
Magkaibigan na kami.
Ngayon, ikaw naman ang nakaharang.
-Makikiraan. -Bago ka umalis...
Hayaan mong magpakilala ako.
O nandito ba ulit ang bantay mo para pagsabihan ako?
Kaibigan ko siya
at sa tingin ko'y mali ang basa niya sa balak mo.
Tama ang basa niya sa balak ko.
Binalak kong mapansin mo ako.
Miss?
Miss.
Simple. Ganoon ko gusto.
Makikita ba kita ulit?
Ipagkatiwala natin iyan sa kalooban ng diyos.
Ibig sabihin, hindi pa ako nakakapagpasya.
Ano?
Ano 'yon, Anne?
Ang nakasalubong natin kahapon.
Makikisuyo na. Ano'ng pangalan ng ginoong kakaalis lang?
Iyon si Mr. William Walter Elliot, Miss, papunta sa Bath.
Syempre wala na siya kung kailan ako dumungaw.
-Pinsan ninyo? -'Di lang basta pinsan.
Siya ang tagapagmana ng ama namin. Sulatan natin si Papa.
Alam mong 'di niya magugustuhan ang balitang iyon.
Magagalit siya.
-Ano ba'ng nangyari sa kanila? -'Di nag-uusap ang ama ko't si Mr. Elliot.
-Mahilig ako sa mga tsismis ng pamilya. -Ikuwento mo.
Mamanahin niya ang titulo at mga ari-arian.
Gusto ni Papa ikasal siya kay Elizabeth para mapanatili ang titulo sa pamilya.
Pero inayawan niya siya.
Nagpakasal siya sa isang Amerikanang walang nakakakilala.
Napahagis si Papa ng isang platong ulam nang malaman niya.
-'Di ba nakapang-luksa si Mr. Elliot? -Patay na asawa niya.
Galit siguro kayo sa kanya dahil sa kahihiyang dinala niya sa pamilya ninyo.
Ang totoo, 'yon ang maganda niyang katangian.
Maswerte si Wentworth na nakilala niya si Louisa.
May nasabi ba siya sa'yo sa nararamdaman niya?
Wala, pero si Louisa nagsabi na.
Masyadong matarik. Ingat.
Salamat.
Ingat ka.
-Saluhin mo ako, Kapitan. -Naku po.
Iyon ang ensayo mo. Isa pa.
'Wag, Louisa tama na. Tapos na.
Tatalon ako, kaya mamili ka kung sasaluhin ako o hindi.
-Louisa! -Huwag!
Huwag. Huwag mo siya galawin. Louisa?
Naririnig mo ba 'ko? Tawag tayo ng doktor.
Ako na.
Iyong may alam dapat ng bayan. Benwick, tawag ka ng doktor.
-Dali! -Louisa.
-Anne, sabihin mo ano pwede ko gawin? -Magtiis lang muna.
Humihinga pa siya. Ayos lang, humihinga siya.
Nagkaroon siya ng malalang pagka-alog ng utak.
May mga nakita akong mas grabeng pinsala na gumaling pa rin.
Maaari tayong umasa.
-Pagpahingahin n'yo siya. -Oo.
-Pwede siyang manatili rito? -Syempre.
Napakabuti mo, nakakahiyang magtagal pa kami.
Mananatili siya hangga't kailangan, pati na ang magbabantay
ay pwede siyang samahan.
Si Anne na lang. Para tulungan ka, Mrs. Harville.
Wala nang mas may kakayahan pa kung hindi si Anne.
-Mananatili ka ba? -Oo, syempre.
'Di ako aalis hanggga't 'di siya gumigising.
-Ako na ang magbabalita sa Musgroves. -Salamat.
Pwede mo bang samahan sina Mary at Henrietta?
Samahan ako?
Ang mga bata, Mary.
'Di na sila pwede sa bahay ng magulang ko. Muntik na nila masunog ang bahay dati.
Ba't maiiwan si Anne?
Si Anne na balewala kay Louisa.
Mary.
Akala ko, Mary,
nagkakasakit ka sa mga bahay na mababa sa lima ang katulong.
'Di ka ba nag-aalala na baka magkasakit ka?
'Di ako aalis. Ingat sa biyahe, Anne.
Hindi mo kasalanan. Sinabihan mo siyang 'wag tumalon.
Oo, sa salita.
-Pero sa ibang paraan... -Sa iba?
Pinaniwala ko siyang handa akong saluhin siya.
Paano mo nagawa iyon?
Alam kong may gusto siya.
At wala akong ginawa parang pigilan siya.
Kaya nauwi sa ganito.
Kung 'di 'to nangyari,
maiisip mo kung ano sana ang naging buhay natin.
Ngayon, pananagutan ko siya.
Paano ko sasabihin sa magulang niya?
Nang malumanay.
Sabihin mo nang tuwiran.
Mag-alok ka ng anumang maitutulong mo.
Kaya mo 'yan.
Ano nang gagawin mo ngayon?
Pupunta ako sa Bath.
Salamat.
Sa lahat.
Bakit ba
ang buhay ay hindi gumagalaw,
halos ayaw magbago nang maraming taon, pagkatapos...
bigla-bigla ay binabaha ng napakaraming pagbabago
sa loob lang ng ilang linggo?
Mahirap na tuloy maalala ang buhay bago ang unos.
Kawawa naman. Kumusta ang magulang niya?
Nabigla sila at umaasang gagaling siya.
'Yon lang ang magagawa nila.
Nasaan na?
Nasaan na ba iyon?
'Di naman natin kailangan.
Gusto kong maging maayos lahat para sa'yo.
Ano ba, masaya na akong kasama ka dito.
Hindi. Hindi ito picnic kung wala tayong macaroons.
Magagalit si Henry kung nakalimutan nilang i-empake ang panghimagas.
Buti na lang 'di ako mahilig sa macaroons.
At hindi ako si Henry.
Hindi nga.
Wala nang iba pang Henry.
Naisip mo bang sumubok makisama sa iba?
Maraming lalaki na ang nag-alok dati.
Alam mo kung sino ang nasisiyahan ako na kasama?
Sarili ko.
Mabilis mamatay ang mga balong lalaki at mahaba buhay ng mga babaeng 'di kasal.
Dahil masarap tayong kasama.
Pero 'di ka ba nangungulila para sa… kasama?
Ba't sa tingin mo ay madalas akong pumapasyal ng Europa?
Lady Russell!
Sana 'di marami ang nakain ko, may handaan mamayang gabi.
-Makikilala na natin si Mr. Elliot. -Ba't kaya siya nagpapabango kay Papa?
Syempre akala ni Elizabeth siya ang nagpapa-engganyo kay Mr. Elliot
dahil sa kanyang mga alindog.
Walang makukuha si Mr. Elliot kay Papa.
Mas mayaman siya at mamanahin niya rin ang titulo.
-Meron siyang gusto makuha. -Bakit ka nagsususpetsa?
Dahil kung ganoon kaganda ang itsura mo, malamang may motibo ka.
-Ano tinatago mo sa'kin? -Nakita ko na si Mr. Elliot.
At guwapo siya.
Napakaguwapo.
Nakita mo na siya?
Sa Lyme, pero 'di namin pareho alam kung sino ang isa't isa.
-Ito ba ay simula ng isang pag-iibigan? -'Di mangyayari iyon.
-Kasi? -Dahil sampuin siya.
Wala akong tiwala sa mga sampuin.
Dito ka na.
Ganito siya nagtitipid?
Buti nga't sinimulan.
'Wag mo ko iwan.
Lakasan mo ang loob mo, ma chérie.
Kita tayo mamayang gabi.
-Anne, buti na lang narito ka. -Ano'ng ibig mong sabihin?
Papunta na si Mr. Elliot at gusto kong makita niya ang itsura ko 'pag katabi ka.
-Nakauwi na nga ako. -Isipin mo.
Halos isang dekada na niya ako gusto.
Kawawa naman. Labis siguro siyang nahirapan.
Oo, nahirapan siya kaya tinakbuhan ka para makasal sa iba.
Kabaliwan, 'di ba? Akala niya siguro'y 'di niya ako maaabot.
Wala 'kong maisip na iba pang dahilan.
'Di ko alam 'pag iniinsulto mo ko,
pero wala naman akong pakialam sa pananaw mo.
Anne, 'yan ba ang suot mo? Parating na si Mr. Elliot.
Gulat akong napatawad mo na siya matapos ang ginawa niya.
Ginawa?
Marami siyang ginawang insulto.
Tinatanggi naman niya.
-Ginawa niya 'yon sa'yo. -Tinanggihan naman niya nang todo.
Siya na 'yun.
Buksan mo, Anne. At 'wag kang nakakuba.
Dali na.
Diyos ko.
Salamat.
Mukhang kumampi sa'kin ang kalooban ng diyos.
Ako si Anne, pinsan mo.
Pinsan? Magaling.
Mataas nang kaunti sa "nakasalubong," pero 'di pa rin aabot sa "pinakamamahal."
Handa akong paghirapan ang mga titulo ko.
Ang swerte ko naman, malandi at masipag.
At mayaman din.
Buti na lang pinapaalala mo sa amin.
-Ano'ng nangyayari? -Nage-ensayo lang siya sa'kin.
Tayo na?
Madalas mo palang binibisita ang kapatid ko.
Natutuwa siya sa atensyon.
Masaya akong marinig na marunong matuwa ang kapatid mo.
Pero… wala sa isip ko ang pag-ibig
iniisip ko na ngayon.
Kung hindi ka pumupunta rito para manligaw, bakit…
Syempre dahil kay Mrs. Clay.
Si Mrs. Clay?
Nabalitaan kong nagpakita sa Bath ang tiyuhin ko
na kasa-kasama ang isang babaeng walang titulo.
Sabi-sabi, gusto niyang pakasalan siya ng Baron. Eskandalo 'pag nagkataon.
Nag-aalala ka para sa reputasyon ng ama ko?
Hindi. Hindi iyon.
Ang inaalala ko ay baka magka-anak siya na lalaki na aagaw sa titulo ko
at sa aking ari-arian.
At haharangan ko 'yon sa lahat ng aking makakaya.
Sinabi ko na, handa ako paghirapan ang mga titulo ko.
Humahanga ako sa pagiging bukas at totoo mo.
Nakakapanibago, ano?
Masaya akong nakita kita.
Nabalitaan ko 'yung aksidente n'yo pagka-alis ko sa Lyme.
Kumusta siya?
Nakalatay pa rin sa kama pero malaki na ang iginaling niya.
'Yon ang balita sa'kin nitong umaga.
Salamat sa pagtanong.
-Nahirapan ka siguro nang lubos. -Ako ang pinaka 'di nahirapan.
Banayad ang kalooban mo. Lubos kang sumisimpatiya sa mga nasa paligid mo.
Mahirap 'yon at kinalulungkot kong naranasan mo.
Salamat.
Ang galing noon.
-Humayo ka. May basbas ka na. -'Di ako gagawa ng kahit ano na wala iyon.
-Bravo!
Bravo. Napakahusay, madam.
Ginagamit niya ang pagiging tapat para bumigay ako.
'Di umuubra.
Sa ngayon.
Malamang hindi.
Tama?
Aray.
-Ano? -Tuwa.
Paumanhin. Natutuwa ako.
Ang dowager Viscountess Dalrymple at anak niya,
ang marangal na si Ms. Carteret
ay nasa Bath.
Ine-ensayo n'yo ba ito?
Mga pinsan natin!
Pinsan? Gusto ko 'yan!
Ang salitang pinsan ay 'pag nabibilang ka sa iisang pamilya,
at 'di kung malayong-malayong kamag-anak na.
Ni hindi alam ng Dalrymples na nabubuhay tayo sa mundo.
Sa tulong ng ilang talaan,
maipapaliwanag natin ang koneksyon sa kanila nang 45 minutos.
-Pero bakit? -Bakit?
Dugong bughaw sila. Lahat ay gustong makita na kasama sila.
Pero ano kapakinabangan?
Anne, 'wag ka pagmamaa-maangan.
Dali! Ilabas ang pinakamagara ninyong kasuotan.
Mahahawakan na natin ang… kadakilaan.
Napapanaginipan ko minsan
na sinisipsip ng pugita ang mukha ko at nang naglalaban na ako,
nalaman kong mga galamay pala ang kamay ko
at hindi ko maalis.
At nalaman kong ako nga...
ang pugita, at ako...
ang sumisipsip sa sarili kong...
mukha.
Gaya ng sa buhay.
Madalas kung sino ang iniisip nating kaaway
ay anino ng ating sarili.
Tama, Mr. Elliot.
Sa susunod na makatagpo ka ng pugita, Ms. Elliot
dapat mo siyang yakapin imbis tanggalin.
Ipalupot mo ang mga galamay sa kanya
at hayaan mong madala ka.
Sa panaginip mo na lang, Mr. Elliot.
At sa panaginip ko rin.
Dahil 'yon sa pagkain ng keso
bago matulog.
Ang ganda ng pangyayari.
Alam kong mangyayari nga.
'Di maikakaila ang alindog mo Sir Walter, kahit sa maharlika.
Nadidismaya ka sa mga kamag-anak mong maharlika.
'Di pwedeng magpakasal ang babaeng iyon sa ama mo.
Magtapat ka nga.
Mas gusto mong pigilan si Mrs. Clay na kumapit kay Papa
kaysa makipag-usap sa'kin?
Mahal kong pugita, aba'y oo naman.
Alam mo...
...nagugustuhan na kita.
Ako naman ang naghihinala.
Nakakamangha sila, 'di ba?
Dapat ba lahat ay kawili-wili?
Hindi. Malaya silang maging nakakabagot hanggang gusto nila
basta 'di ako uutusang tumabi sa kanila.
At siya?
Nagdala siya ng kaunting ginhawa. Mas marami kaysa inaasahan ko.
Pinagmalaki ka niya noong isang gabi. Sa tingin ko meron nang pagkagiliw.
Kaya maging magiliw ni Mr. Elliot sa patatas kung gugustuhin niya.
Kahit masaya si Elizabeth na tumira sa bahay ninyo habambuhay,
mababagot ka sa ganoon.
Sana'y tanggapin mo si Mr. Elliot
kung mag-aalok siya.
Batay sa malawak mong kaalaman sa kanya?
Wala man akong malawak na kaalaman sa kanya, mayroon naman ako ng sa'yo.
'Di lang siya mayaman at maginoo,
sa tingin ko nagugustuhan mo na rin siya.
At iyan ang dahilan bakit ko minumungkahi sa iyo.
Aaaminin ko, mayroon nga.
Pero sana'y magtiwala kang kaya ko magpasya para sa sarili ko.
Magtitiwala ako sa ididikta ng puso ko.
Nasubukan ko ang alternatibo dati at 'di ko mapatawad ang sarili ko.
Ibig sabihin ay 'di mo ko mapapatawad.
Naisip ko lang na dahil sa mga mangyayari...
Mangyayari?
Ang kasunduan na ikasal, syempre. Ni Wentworth at Louisa.
Akala ko alam mo na.
Lahat ay pinag-uusapan si Louisa at ang kanyang kapitan.
Darling.
Ano'ng magagawa ko para sa'yo?
Gusto kong mapag-isa.
Nandito lang ako kung gusto mo ng kausap.
Dati ko pa iniisip paano haharapin ang sandaling ito…
na may dangal.
Magugulat ako sa sarili ko at ang iba din
sa aking dignidad.
Ang kakayahan kong magtiis.
Tatayuan ako ng mga monumento.
"Sa alaala ni Anne Elliot,
na dumanas ng napakalaking kawalan
ngunit naging matibay pa rin kahit mahirap."
Anne.
Nandito ka.
Nandito nga ako.
Mag-isa mo lang ba?
May hinihintay lang akong kaibigan.
Ganoon pala.
Inabutan kami ng ulan. Kumukuha siya ng karwahe.
Nakakaaliw siya.
-Mabuti naman. -Napapatawa niya ako.
Maganda ang tumawa.
'Di mo pa yata naririnig ang tungkol sa kasal--
Pasensya na, magulo ang mga kabayo 'pag umuulan.
-Mr. Elliot, ito si-- -Naalala namin ang isa't isa.
Oo.
Ito si Kapitan Wentworth.
Oo, ang kaibigan mong si Kapitan Wentworth.
Buti na lang at makakapagpaumanhin na'ko sa inasal ko noon sa Lyme.
Dahil ito sa pagkabighani ko sa isang
kamangha-manghang nilalang.
'Wag mo kong tawaging nilalang.
Kamangha-manghang...
Babae?
-May mali ba sa nilalang? -Mamaya na lang.
Bakit ang tagal ninyong dalawa?
Sandali na lang.
May musikahan bukas. Gusto mong sumama sa'min?
Ayaw kong makaistorbo.
Sa ano?
Pupunta ka kung ganoon, magaling.
Apat tayong magkakasama: ikaw, siya, ang bel canto, at ako.
Kakaiba siya, ano?
Natatangi rin.
Masaya akong masaya ka.
Salamat.
Sana'y masaya ka rin.
Anne, alis na tayo.
Hanggang bukas.
-Anne! Dali! -Pasok na.
Magandang gabi.
Tara?
Kumusta si Louisa?
Bumuti na siya.
Pero nagpapagaling pa rin.
Maraming oras at pagmamahal bago siya lubusang gumaling.
Mabuti.
Hangga't narito ka sa Bath sana'y magkita pa tayo.
'Di ko alam kung magtatagal ako.
Nasa gitna ako ng mahirap na desisyon. Inalok ako ng posisyon sa barko.
Maglalayag na tungong Malta sa Sabado kaya kailangan kong magpasya agad.
Mukhang nakakasabik iyon.
Oo, tama.
Gusto ko ang trabaho ko at masaya ako magserbisyo--
Pasensya na pero kailangan kong kunin ang aking Anne sandali.
Matatas din sa Italyano. Ang galing, 'di ba?
-Kailangan namin isalin ang programa. -Sandali lang.
Anne, kailangan kang mag-Italyano para sa mga pinsan natin.
Sana'y makadalo ka sa kasal.
Malulungkot si Anne kung wala ka doon.
Napakahalaga sa kanya ang pagkakaibigan n'yo.
Frederick!
Gusto ko sanang ipagpatuloy ang pag-uusap natin.
'Di ko alam kung may pagkakataon pang iba.
Nagpasya na akong maglalayag. Marami pa akong gagawin bago Sabado.
Pasensya at nakakagulo na naman ako.
Hindi. Ako ang nakakagulo.
Sana'y magustuhan n'yo ang ikalawang yugto.
Oo naman.
-Ayaw ko magalit ka-- -Mr. Elliot, pagsalitain mo ako.
Ikaw ang sumabad sa'kin. Ako muna ang magsasalita.
Baguhan ako sa mga totoong damdaming tulad nito.
Sinusubukan kong matuto mula sa'yo, para sa'yo.
Masyado kang mabuti para sa'kin at natatakot ako.
Pero gustung-gusto kitang mapangasawa.
Wala nang makakapagpasaya pa sa akin.
Asawa mo?
Oo. 'Di mo kailangang sumagot ngayon.
Pero pag-isipan mo.
Alam mo, tama ang kapitan.
Natatangi nga ang lalaking 'yon.
Charles, dali!
Namanhid paa ko sa biyahe. Masahihin mo.
Ano'ng ginagawa mo rito?
Sinusundo ka, ano pa ba?
Sumama ka sa tinutuluyan namin at makinig ka sa'kin.
Binisita namin kayo.
Mula noong aksidente si Louisa, tila naging marupok at panandalian ang buhay.
Mahalaga rin na malayo ka sa mga anak mo paminsan-minsan.
At madaya na ikaw lang at si Elizabeth ang kasa-kasama
ni Mr. Elliot at mga pinsan natin
habang 'di pa 'ko naipapakilala sa kanila,
kahit na ako ang pinakamagaling na mag-decoupage sa ating tatlo.
Nabalitaan mo ba, Anne?
Ikakasal si Louisa sa isang marino
at si Henrietta naman doon sa dumihing pastor na si Henry Hayter.
Mary, ang listahan mo.
Ah, tama.
Sabi ng doktor ko, makakabuti sa'kin na matuto maging mapagpasalamat.
'Pag may masamang nangyari, dapat daw ako mag-isip ng pasasalamatan ko.
Halimbawa, na parehong umiibig at ikakasal na ang dalawa kong kapatid.
Hindi ako masaya para doon.
Masaya ako para sa kanila.
At makikipagkwentuhan ako mamaya.
Saan ka pupunta?
May mga plano ako.
Ano'ng plano?
Wala kang plano at wala kang kaibigan. Lahat ng kamag-anak mo ay nandito.
Ayaw ko 'mang sumang-ayon pero
binilinan ako na 'wag babalik nang hindi ka kasama.
Isa itong Lyme reunion.
Nagustuhan ka ni Captain Harville
at nais niyang magkita kayo muli.
Sinundo niya si Wentworth. Sayang at may plano ka na pala.
Anne.
Buti nagkita tayo ulit.
Dapat tayong magkasiyahan bago umalis si Wentworth.
Oo naman. Mag-inuman tayo at magbaraha.
Pero may ibang lakad pa yata si Anne.
'Di ako nagbabaraha.
Pinakamalalang nakitang ko.
Noon 'yon. Maraming nababago ang panahon.
Hindi ako masyaadong nagbago.
Paumanhin, 'di ako mapapalagay
hangga't hindi iyan naihahatid kay Admiral Croft.
Napakamailap mo nitong mga nakaraang buwan.
Gagawin ko na.
Tapos na ba tayo?
Oo, sa palagay ko.
Mabilis lang ito.
Mukhang malungkot ka, Kapitan Harville.
Dapat masaya ako.
Nakahanap ng pag-ibig si Kapitan Benwick sa wakas.
Maganda kung ganoon. Akala ko magiging masaya ka.
Determinado kang makita siyang hindi na nalulumbay.
Pero 'di ko inaasahan kung paano pala ako maaapektuhan noon.
Na parang nabubuhay pa rin ang kapatid ko habang nagdurusa pa siya.
Kawawang Fanny. 'Di siguro siya makakalimot nang ganito kabilis.
Oo, sigurado iyon.
Kaming mga babae ay hindi kasing bilis lumimot ninyong mga lalaki.
Nagmamahal ang mga babae nang lagpas sa mga matinong hangganan.
Hindi namin mapigilan.
Wala ako'ng sinasabi tungkol sa pagkakaiba ng mga lalaki at babae.
Ako merong masasabi.
Ang tanging layang inaangkin ko para sa mga babae'y mas matagal kaming magmahal.
Nagmamahal kahit wala nang pag-asa.
Nagmamahal dahil wala ka nang ibang magagawa.
Tapos na ako.
Salamat.
'Di ako makikipagtalo sa'yo.
Magiging masaya si Fanny na inaalagaan ang Benwick niya.
'Di kailanman selosa si Fanny.
Napaisip ako kung kaluluwa kaya ng kapatid ko ang nasa hangin
na sanhi para madulas si Louisa,
at batid kung saan siya mahuhulog.
Louisa?
Nasabi ko na sa'yo,
pinagtatama ng sansinukob ang oras para sa mga bagay-bagay.
Nang pinatakbo mo si Benwick para tumawag ng doktor,
'di mo alam kung ilang gulong ng kapalaran ang pinaikot mo.
Kapitan, naguguluhan ako.
Ikakasal si Louisa kay Kapitan Benwick.
Pag-ibig na sumibol nang dahan-dahan
sa palagiang pagbisita niya habang nagpapagaling si Louisa.
Ano ang akala mong kinukwento ko?
Hindi ko alam.
Dadalhin ko lang muna ito kay Admiral Croft.
"Mahal kong Anne...
...'di ko na kayang manahimik pa."
"Anne, tumatagos ka sa aking kaluluwa."
"'Wag mong sabihing mas mabilis lumimot ang lalaki kaysa babae,
na mas mabilis namamatay ang pag-ibig niya."
"Nagdurusa ako't umaasa."
"Alam kong pakakasalan mo si Mr. Elliot, pero hindi ko kayang hindi sabihin ito."
"Nagpunta ako ng Bath dahil sa'yo."
"Ikaw lang ang dahilan bakit ako gumagawa ng mga plano."
"Syempre hindi mo ito nakita. Dahil paano mo ito makikita?"
"Kung ang pag-ibig mo ay hindi tumagal na kasing tagal ng sa akin."
"Anne...
…wala akong ibang minahal kung hindi ikaw."
"At wala na akong iba pang mamahalin."
Anne.
-Magpapaliwanag ako-- -Masaya 'ko para sa inyo.
"Ilang beses kong inisip kung paano ko sasabihin sa'yo."
"Ang sakit ng 'di nasusukliang pag-ibig ang nagpatahimik sa akin."
"Sabihin mo'ng hindi pa huli ang lahat."
Frederick!
"Hindi nagbago ang pag-ibig ko sa'yo."
Maraming uri ng pag-ibig.
Sa ilan, ang tamang pakikipagsosyo ay maghahatid ng malaking kita.
Sa iba, gantimpala na ang mismong pag-uugnayan.
Nasaan sila?
Ayos lang maghanap ng pag-ibig na batay sa sarili mong kagustuhan.
'Di man ito karaniwan.
Huwag mo hayaang diktahan ng iba kung paano ka mabubuhay.
O kung sino ang iyong mamahalin.
Sa mahirap na paraan ko ito natutunan.
Ikiling mo ang sextant hanggang ang araw ay nakahalik na sa guhit-tagpuan.
Ayan, nakalinya na.
Ang anggulong iyan ay tinatawag na paningin mo. Itatala namin iyan.
Gagamit ang ilang pangkalkula at isasama ang taas ng talampas,
kaya na natin matantya ang latitud.
Iyon lang?
'Di ko sasabihin sa iba kung gaano kadali ang paglalayag sa dagat.
Baka masira ang reputasyon ng Hukbong-dagat.
Sa ngalan ng Hari, salamat sa iyong pagtitimpi.
Naisip ko na baka pwedeng dumaong muna tayo nang mabilis sa Venice
bago tumulak pa-Constantinople.
Alam mo ba kailangan para paikutin pabalik ang barko?
Oo.
Mula sa sarili kong karanasan.
HANGO SA NOBELANG "PERSUASION" NA ISINULAT NI JANE AUSTEN
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Eric Hernandez