Co? O nie!
Dość tego!
Kończymy to!
Musimy przyspieszyć.
Przejmuję kontrolę nad rojem.
Cesarzowo.
Ułatwiliśmy im robotę.
Janeero, są w kamieniołomach.
- Co? - Mam tu mały oddział.
Spróbujemy ich spowolnić.
Dobra. Spotkamy się tam. Uważaj, Liso.
Wiem, mamo. Muszę iść!
Mogę?
Lisa!
- Co, u licha? - Tak.
To się nazywa bitwa.
To za zamknięcie nas, boty!
Spróbuj zresocjalizować Bogdoga.
Muszę przyznać, że wolę życie bandziora.
Załatwmy ich.
Przysmażymy ich!
Mam ich.
Tak! A to za zniszczenie knajpy!
Serio. Zabili cały klimat.
Nie wierzę, że się udało. Poczekaj, aż powiem na forum.
Miała zmienić stronę. Widziałem to na jej twarzy.
Ale wtedy coś innego przejęło kontrolę.
Mówiłem ci. Nikt nie buduje SI bez ręcznego sterowania.
Ktoś kieruje nimi zdalnie. To podstawy sieci neuronowych.
Pam.
- Mamo, zgłoś się. - Sean?
Co to za dźwięk?
Jak ci się podobają te lasery?
Moja wina.
Seanie Everetcie Hendrix, czy ty walczysz?
Przepraszam.
Ale ja i Klucha zniszczyliśmy bramę.
Dzięki temu jest lepiej, prawda?
To mój koszmar.
Mamo, posłuchaj. To ważne.
Myślę, że Pam kontroluje Bety ręcznie.
- Dobra. - Jeśli ją znajdziesz…
I gdy ją załatwimy, to może i całą jej armię.
- Serio? - Ma rację.
Jeśli ona nimi steruje, to możliwe.
Jak ją znajdę? Może być gdziekolwiek.
Nie wiem, ale musimy spróbować.
Adja, idź do kamieniołomu. Ja poszukam Pam.
- Jesteś pewna? - Nie, ale to może coś zmienić.
Dzięki, zięciu.
Dzięki.
Jak to wyłączyć?
Nie! Miałaś się wyłączyć.
Nie.
Zbiory pod kontrolą.
UWAGA!
- Co? - Ocos'a!
Urocze.
Musi być w jednym z nich.
Zostaw mnie.
Niedobrze.
Nie mogę jej znaleźć w żadnym krążowniku.
Musi być w jednym z nich. Skądś nimi kieruje.
Wiem, ale jej nie widzę.
Witaj.
To ja.
Kto?
Twój były narzeczony, B’Caala.
Czego chcesz?
Znajdziecie ją w tym miejscu.
Jest na ukrytym statku.
Kto? Pam? Znasz jej lokalizację?
Dlaczego nam pomagasz?
To pokuta za moje powstanie.
To może być pułapka.
Choć futro mi się jeży pod rządami Doloraami,
nie tego chciałem.
Chciałem rządzić tą planetą, a nie ją zniszczyć.
I przynajmniej coś nas łączyło.
Dzięki.
Mam nadzieję, że rozumiesz, że między nami by nie wyszło.
Uwierz mi. Wiem.
Co za cham.
KONIEC ROZMOWY
To było dziwne.
Tak. Bardzo.
Mam cię.
Chodź, kotku. Nie chcesz tego ścigać?
Uwielbiają to. Patrz.
No chodź.
Hej. Ktoś tam jest.
Co?
Masz rację.
Uwielbiamy to.
Lisa!
To za porwanie moich dzieci!
Mam tego dość.
Co robisz?
- Wyłączam cię. - Nie! Nie możesz tego wyjąć.
Litości.
Co się stało?
Hej.
Nie traćmy czasu. Zakończmy to.
ŁĄCZYMY WSZECHŚWIAT
- Ocos'a! - Ocos'a!
Udało nam się! Kalatyt jest bezpieczny.
Mamo, jesteś tam?
Zastępcza skóra?
Świetnie.
Twoja zaściankowa planeta mogła na tym skorzystać,
ale daliście ciała.
Bardzo mi przykro, wiesz?
Myślisz, że ktoś inny złożyłby ofertę?
Kiedyś nawet byśmy nie pytali. Wzięlibyśmy ją sobie.
Wiesz, co? Pierwszy raz powiedziałaś prawdę.
- Tato, jesteś tam? - Lisa? W porządku?
Tak, ale mama nie odpowiada.
Czemu to wszystko robisz? Konglomerat ma za mało?
Gdy badałam tę planetę, przeczytałam kilka waszych legend
i jedna mi się spodobała.
Dziewczyna z Doloraami wpada do rzeki
i ląduje w paszczy wielkiego rii'bau.
Krokodyl.
Zgadza się.
Gdy dziewczyna siedzi w pysku, pyta rii'bau:
„Czemu musisz mnie zjeść?
Widzę mnóstwo ryb, ptaków, a nawet dzików morskich.
Nie umrzesz z głodu. Czemu nie wypuścisz jednej Doloraami?”.
Rii'bau o tym pomyślał.
„Bo taki jest świat”, powiedział.
„A on nie ugina się dla nieostrożnych dziewczyn, ani dla rii'bau”.
I zjada ją.
Nie znam tego. Ale historia urocza.
Uczyliśmy się tylko gotować krokodyle.
Puszczaj!
Nie powinnaś była tu za mną iść. To mój teren.
To ty jesteś na moim.
Próbuj dalej, maleńka.
Cała ta moc zmarnowana na takie owady jak ty.
Dobrze to wykorzystam.
Podoba ci się mój naszyjnik? To go weź!
Trzeba zmienić tę historię.
Mamo!
Tam jest! Cześć, mamo.
Tess! W porządku?
- Nie wciskaj guzików. - Ty to robisz.
Oboje przestańcie dotykać guzików!
Widzisz, z czym mam do czynienia?
MIESIĄC PÓŹNIEJ
Tess.
- Co? - Miałaś wyluzować.
My to zrobimy.
Wiem. Chciałam to tylko rozmrozić.
Za późno wyjęliśmy mięso z zamrażarki.
Tess.
Zaczekaj!
Mogę sprawdzić?
- Tak szybciutko. - Terry?
Co ona tu robi?
Ja tylko…
Mamo, wynocha!
Już dobrze.
Muzyka! Włączę muzykę.
- KRS. - Słucham, skarbie?
Możesz puścić muzykę w tle?
Jasne.
Beta!
Tak, pani KRS?
Chwila. Czy to nie…
Nieźle, co? Jest niezależna. I umie kręcić bączki.
Beta, laleczko, zapuść hiciory Dżemu.
Dżem.
Myślę, że w spiżarni są dżemy.
Przetwarzam zamówienie.
Jestem jej mentorką.
Adj. Niczego nie chcesz?
Wszystko gra. Usiądź ze mną.
Janeero, świetne buty.
O tych mówisz?
Zrobiłam je na zamówienie.
Czemu nie przedstawiłaś mnie swojemu przyjacielowi?
Głupi holo-zegarek. Rety.
Komu? Glorloxowi?
Znaczy, jeśli to cię kręci…
Nie było cię. Nie wiesz, co mnie kręci.
O Boże.
Dobra. Nie chcę wiedzieć.
Boże. Nie wierzę, że przyjdą do tego domu.
Nie wiem, jak wyjdzie. Będzie chaos?
Oczywiście. Ale musisz tylko usiąść i obejrzeć program.
Przedstawiam cesarza Odomana i cesarzową Gurirę z Doloraam!
Terry, przyszli goście.
Miło was poznać.
Panią też miło poznać, lady Hendrix.
„Lady Hendrix”? Stylowe. Mam nadzieję, że jesteście głodni.
Oczywiście.
Przynosimy najlepsze dania z Doloraami w ramach podziękowania dla rodu Hendrix.
O rety! „Ród Hendrixów” to docenia.
Hej!
Zięciu.
Mamo, nie musiałaś.
Wspomniałaś, że chcesz mieć więcej roślin.
Nadal nie odmalowaliśmy wnętrza,
dlatego nie przyglądaj się.
Podoba mi się. Bardzo… ziemski.
Dzięki, mamo.
Ciociu Adja, patrz na to…
Ups.
Zabójczo dobre.
- Lisa… - Co? Nie ćwiczę w domu.
Liso, oprowadzisz swoją ciocię po Ziemi?
Naprawdę chcesz tu cokolwiek oglądać?
Tak! Od zawsze chciałam zobaczyć Ziemię.
Bardzo trudno jest zarezerwować lot.
W sumie jest kilka fajnych miejsc.
„Gdy spoglądali na swoją rodzinę z całego wszechświata,
chłopiec przypomniał sobie słowa pisarza Terencjusza:
»Nic, co ludzkie, nie jest mi obce«.
Koniec”.
Co ty na to?
Zbyt nudne, prawda?
Nieźle, mały. Całkiem nieźle.
- Naprawdę? - Dajesz radę.
Zakończenie, fabuła Brzuchala.
Tak!
Teraz zaczną się schody.
- Co? - Scenariusz do filmu.
- Wersja filmowa? - Tak.
Z dobrych książek robią filmy. Tak wiadomo, czy są dobre.
Dobra.
Ale w filmach trzeba wszystko wyjaśniać. Głupkom.
Postać mamy musi być bardziej zuchwała
i być szpiegiem grającym według własnych zasad.
- Co do… - Myślałem, że to siedzisko.
„To” było siedzisko? Niewiarygodne.
Teraz zaczną się prawdziwe zgryzoty.
Start!
- Sabo, rzucaj! - Podawaj! Co robisz?
Wiem, że mnie widziałeś!
- Dalej! - Kochanie, dasz radę.
Nie zatrzymasz mnie.
Rozchodź to, Bogdog.
- Niech ktoś atakuje! - Glorlox!
- Tak! - Dalej!
- Przyłożenie! - Przyłożenie!
Wszyscy razem! Dalej!
Powinno się przenieść piłkę w górę pola, tak?
Przepraszam! Obserwator.
To powinien być faul. Czy to nie był faul?
Napisy: Grzegorz Marczyk