‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(#โรแมนติก)
‪(#รักอิสระ)
‪(#เกิร์ลครัช)
‪(#สมัครใจโสด)
‪(#คบกันมานาน)
‪(ความรักของคุณเป็นอย่างไร)
‪กาแฟนี่…
‪นุ่มลิ้นมาก
‪- กาแฟ… ‪- ก็ต้องโคลด์ บรูว์เหรอ
‪เก่งจริงๆ
‪ถ้าขนาดนี้ ต้องเรียกว่าอะไรนะ
‪ถ้าเห็นคำว่า "ครั้งแรก" ‪จะนึกถึงอะไรเหรอ
‪- "ครั้งแรก" เหรอ ‪- "ครั้งแรก" เหรอ
‪อะไร มองผมทำไม คุณคิดอะไรอยู่เนี่ย
‪เปล่า ไม่มีอะไร
‪(ห้องซาวน่าสำหรับผู้หญิง)
‪"ครั้งแรก" เหรอ
‪คำว่า "ครั้งแรก" ทำให้ฉันนึกถึง…
‪รักแรก
‪ตอนที่ฉันอยู่ม.ปลาย
‪ฉันบังเอิญเจอ ‪เพื่อนสมัยประถมที่เคยนั่งคู่กัน
‪แล้วเขาก็ย้ายโรงเรียนไป
‪นั่นเป็นรักแรกของฉัน
‪แต่ตอนนี้ฉันเลิกกับเขาแล้วล่ะ
‪การเลิกกันมันช่างง่ายดายจริงๆ
‪เราคบกันมาตั้งห้าปี
‪แต่กลับเลิกกันภายในชั่วพริบตา ‪แค่ชั่วพริบตาจริงๆ
‪ใช่แล้ว ฉันเป็นคนผิดเอง
‪แต่ถ้าต้องมาเลิกกัน ‪ทุกครั้งที่ทำผิด…
‪เธอคิดว่าเธอทำถูกอยู่คนเดียวเหรอ
‪ฉันไม่เคยรู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ ‪เรื่องแม่เธอที่อังกฤษนั่นน่ะ
‪เธอเคยบอกฉันเหรอ ‪ต้องบอกก่อนสิ ถึงจะรู้
‪ถ้าไม่บอกแล้วฉันจะไปรู้ได้ยังไง
‪คิดว่าฉันจะอ่านใจเธอได้เหรอ
‪ถ้าเธอบอกฉัน ‪ฉันก็คงไม่พูดถึงขนาดนั้นหรอก
‪โธ่เว้ย
‪ไปซะ ออกไป
‪นายก็ด้วย ออกไปให้หมดเลย
‪ฉันเคยมีแฟนมาหลายคน
‪แต่ว่ารักครั้งแรก…
‪ฉันยังไม่เคยมีรักแรกแน่เลย
‪เป็นไปได้ยังไงนะ
‪แบบนี้ถือว่าปกติไหมนะ
‪ถ้าพูดถึง "ครั้งแรก" ฉันจะนึกถึง…
‪จูบแรก
‪อะไรน่ะ ฉันได้ยินหมดนะ
‪ได้ยินเหรอ
‪พัคแจวอนนึกถึงจูบแรกนี่เอง
‪ใช่ จูบแรก แล้วคุณนึกถึงอะไรเหรอ
‪คุณมีจูบแรกกับใคร
‪ไม่รู้สิ ผมจำไม่ได้แล้ว
‪จริงๆ นะ ผมจำชื่อเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪ถ้าอย่างนั้นก็คงจำหน้าเธอได้สินะ
‪จำหน้าไม่ได้ด้วย อ้อ นึกออกแล้ว
‪คุณเป็นจูบแรกของผม
‪เธอเป็นเพื่อนสมัยอนุบาลของฉัน
‪แล้วพอขึ้นป.สามก็ตู้ม
‪ฉันดันมองเธอเป็นผู้หญิงขึ้นมา
‪วันนั้นฉันทำร่มหายไป
‪เธอเดินมาส่งฉันถึงหน้าบ้าน
‪ฉันยังจำเส้นทางที่เราเดิน ‪ภายใต้ร่มคันเดียวกันได้อยู่เลย
‪สายฝน กลิ่น ‪และบรรยากาศในวันนั้นด้วย
‪เธอตอบว่าอะไรเหรอ
‪รักแรกของฉัน…
‪เธอกำลังจะตอบแล้ว
‪- คือคังกอน ‪- เฮ้ย
‪ตอนม.ต้น
‪ตอนนั้นเขาใส่ชุดนักเรียนอยู่
‪แล้วจู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าเขา ‪ดูดีขึ้นมานิดหนึ่ง นิดเดียวจริงๆ
‪นี่ คุณตอบว่าอะไรเหรอ
‪- เปล่าๆ ‪- พูดอะไรอยู่เหรอ
‪- ไม่มีอะไร ‪- เมื่อกี้พูดว่า "นิดเดียว" ด้วยนี่
‪เธอพูดถึงรักแรกใช่ไหม ใครเหรอ
‪อาจจะเป็นรินอีก็ได้
‪หรือไม่ก็อึนโอ
‪หรือเป็นคนอื่นนะ
‪โอซอนยอง เธอดูอยู่หรือเปล่า
‪ตอนนี้คงโกรธมากเลยล่ะสิ
‪อยากมาต่อยหน้าฉันเลยใช่ไหม
‪คังกอน ขอให้นายเจอผู้หญิงดีๆ นะ
‪ไม่ใช่ผู้หญิงแบบฉัน
‪แต่เป็นผู้หญิงที่อ่อนหวานและใจดี
‪(ฟอร์เอเวอร์ คอสเมติกส์)
‪ฉันคิดถึงแฮนา
‪เธอดูเหมือนรักแรก ‪ของผู้ชายทุกคนเลยนี่
‪ไม่จริงเหรอ
‪ว่าแต่รุ่นพี่ครับ
‪คุณไม่เคยมีแฟนเลยจริงๆ เหรอครับ
‪แล้วรักแรกล่ะ
‪ถึงจะโสดแต่เกิด ‪แต่ก็น่าจะเคยชอบใครนี่
‪ไม่รู้สิ ยังมั้ง
‪ทำไมถึงไม่ใช้หน้าหล่อๆ ‪ให้เกิดประโยชน์นะ
‪ไม่เข้าใจเลยจริงๆ
‪ค่ะ ฉันใกล้ถึงแล้วล่ะค่ะ
‪เดี๋ยวพอถึงที่จอดรถแล้ว ‪จะโทรหาอีกครั้งนะคะ
‪อ้อ ชั้นสองเหรอคะ ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ
‪(สตูดิโอ 330)
‪โอเค ฉากต่อไป
‪คัต โอเค เดี๋ยวจะถ่ายฉากต่อไปนะคะ
‪สวัสดีค่ะ ขอโทษนะคะ ‪ชั้นสองไปทางไหน…
‪คุณคะ ขอโทษนะคะ ชั้นสอง…
‪- ทำไมต้องสั่นขนาดนั้นด้วย ‪- คะ
‪เธอเพิ่งเคยถ่ายฉากจูบหรือไง
‪ถึงจะเป็นฉากจูบครั้งแรกของเธอก็เถอะ
‪แต่เธอก็น่าจะเคยจูบมาบ้างนี่
‪อะไรกัน เธอไม่เคยจูบมาก่อนเหรอ
‪จริงเหรอเนี่ย
‪อย่างนี้นี่เอง
‪ถ้างั้นที่แฮนาจะถ่ายกับพี่วันนี้ ‪ก็เป็นจูบแรกสินะ
‪เป็นเกียรติจริงๆ นะเนี่ย
‪ขอโทษนะคะ
‪- เธอไม่ชอบพี่เหรอ ‪- ค่ะ
‪ว่าไงนะ
‪- เมื่อกี้ฉันพูดอะไรออกไปเหรอคะ ‪- เธอบอกว่าไม่ชอบพี่
‪ฉันแค่แบบ…
‪พอดีช่วงนี้ฉันมีเรื่องเครียด ‪มีเรื่องให้คิดเยอะ
‪ก็เลยทำตัวแปลกๆ ไปน่ะค่ะ
‪รู้สึกเหมือนจะเป็นช่วงหมดไฟด้วย
‪รุ่นพี่ก็เคยรู้สึกแบบนี้ใช่ไหมคะ
‪ใช่แล้ว พี่เคยเป็น "หมดไฟ"
‪แต่เธอเพิ่งอายุเท่าไรเอง ‪หมดไฟแล้วเหรอ
‪คะ
‪พี่นะ ตอนที่อายุเท่านี้ ‪พี่ไม่มีเวลามารู้สึกหรอก
‪ก็แค่เป็นบ้ากับเรื่องงาน
‪ต้องบ้าเข้าไว้
‪ฉันคิดว่ารุ่นพี่สุดยอดจริงๆ ค่ะ
‪ไม่หรอก
‪ขอบคุณสำหรับคำแนะนำดีๆ นะคะ ‪งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ
‪เอ่อ ว่าแต่
‪ถ้าเธอยังไม่เคยมีจูบแรก
‪งั้นก็แปลว่าเธอยังไม่เคย ‪นอนกับผู้ชายสินะ แฮนา
‪นึกว่าเธอมือใหม่แค่เรื่องการแสดง ‪แต่มือใหม่ทุกอย่างเลยสินะ
‪พี่จะอธิบายเรื่องพื้นฐานให้เอง ‪นั่งตรงนี้ก่อนสิ
‪ตายจริงๆ คุณแฮนา สวัสดีค่ะ
‪พอดีฉันมาพบหัวหน้ายุนบยองซู ‪เรื่องโครงการมรดกทางวัฒนธรรม
‪แต่ฉันไม่รู้ว่า ‪ชั้นสองต้องไปทางไหนน่ะค่ะ
‪- ไปทางนั้นได้เลยค่ะ ‪- อ้อ ทางนั้นเองเหรอคะ
‪ตายจริง ทำไมฉันถึงไม่รู้นะ ‪ว่าอยู่ทางนั้น
‪ขอบคุณมากนะคะ งั้นเดี๋ยวพบกันนะคะ
‪สวัสดีครับ
‪- ยังไงก็เถอะ… ‪- เตรียมตัวถ่ายฉากต่อไปได้แล้วครับ
‪อือๆ กำลังให้คำแนะนำ ‪เรื่องการแสดงอยู่
‪ฉากต่อไปครับ
‪ยังไงก็เถอะ ที่พี่พูดแบบนี้ ‪ก็เพื่อตัวเธอเองนะ
‪พี่ต้องรู้ว่าเธออยู่ระดับไหน ‪จะได้ปรับให้เข้ากับเธอได้ไง
‪เข้าใจที่พี่พูดใช่ไหม
‪ไม่ต้องห่วงนะ พี่เซียนเลยล่ะ
‪จูบแรกของแฮนา พี่จะรับผิดชอบเอง
‪เชื่อมือพี่คนนี้ได้เลย
‪ไม่ต้องเกร็งนะ ไม่ต้องเกร็ง
‪ทำตัวตามสบาย
‪คลิปวิดีโอเพื่อโปรโมต ‪มรดกทางวัฒนธรรมของเกาหลีค่ะ
‪ฉันทำเครื่องหมาย ‪ในส่วนของคุณแฮนาให้แล้วค่ะ
‪ครับ
‪นี่เป็นดาราที่จะร่วมงาน ‪กับแฮนาเหรอครับ
‪ค่ะ เรียกได้ว่าดาราชื่อดังของเกาหลี ‪เข้าร่วมเกือบทุกคนก็ว่าได้ค่ะ
‪คุณแฮนาจะถ่ายทำ ‪ที่พระราชวังท็อกซูค่ะ
‪คุณตรวจสอบรูปคอนเซปต์ ‪และบทพูดอีกครั้งก็พอค่ะ
‪เข้าใจแล้วครับ
‪- ฮัลโหล ‪- ทุกคนเข้าร่วมสินะ
‪อะไรนะ แฮนาหายตัวไปเหรอ
‪สักครู่นะครับ
‪นี่
‪เดี๋ยวผมอ่านแล้วติดต่อไปนะครับ ‪พอดีแฮนาต้องเข้าถ่ายฉากต่อไปแล้ว
‪- ไว้จะติดต่อไปนะครับ ‪- ค่ะ
‪นี่มันเรื่องอะไรครับเนี่ย
‪ไม่รู้จริงๆ เหรอว่าเธอไปไหน
‪- นี่เธอบ้าหรือเปล่าครับ ‪- เรากำลังตามหาเธออยู่ครับ
‪รีบโทรหาเธอเร็วๆ เลยครับ
‪- ออกไปดูข้างนอกสิ ‪- บ้าหรือเปล่าเนี่ย
‪ขอโทษด้วยนะครับ
‪หายไปไหนของเธอนะ
‪- คุณชาชีฮุนครับ ‪- สุดยอดไปเลยนะเนี่ย
‪คุณชาชีฮุน
‪คุณจะทำยังไงครับ
‪- ทีนี้จะทำไงครับ ‪- ผมขอโทษจริงๆ ครับ
‪- รีบโทรหาเธอเลยครับ ‪- ครับๆ
‪- ผมขอไปโทรข้างนอกนะครับ ‪- เร็วเลย
‪- คุณแฮนา ‪- ช่วยขับรถออกไปก่อนนะคะ
‪คะ แต่ว่า…
‪ฉันว่าตอนนี้ไม่ควรทำแบบนั้นนะ
‪ช่วยฉันสักครั้งนะคะ ‪แล้วฉันจะตั้งใจถ่ายคลิปโปรโมตเลยค่ะ
‪ขอร้องนะคะ
‪เอาเป็นว่าฉันเข้าใจแล้วค่ะ
‪อยากจะบ้า
‪บอกว่าอย่าปล่อยให้อยู่คนเดียวไง
‪ครับๆ ผมจะไปตามหาเธอนะครับ
‪ทำไมไม่รับโทรศัพท์เนี่ย
‪(คนชั่ว)
‪(คนดี)
‪(คนหล่อ)
‪เฮ้ย
‪อย่าตามมานะเว้ย
‪- ไปทางนั้น ‪- ครับ
‪มานี่เลย
‪ปล่อยฉันนะเว้ย
‪ส่งฉันที่เสาไฟตรงนั้นทีค่ะ
‪- ตรงนั้นเหรอคะ ‪- ค่ะ
‪สักครู่นะคะ
‪ขอบคุณมากนะคะ
‪ที่ไม่ถามอะไรฉันและมาส่งถึงที่นี่
‪ไม่หรอกค่ะ คุณคงมีเหตุผลของคุณ
‪ยังไงเราก็จะได้เจอกันอีกนี่คะ
‪คุณจะไม่โทรบอกหัวหน้าฉันใช่ไหมคะ
‪ฉันจะไม่บอกใครทั้งนั้นค่ะ
‪ขอบคุณนะคะพี่
‪คงหนาวน่าดูเลย
‪ครับแม่
‪ผมยุ่งอยู่น่ะครับ
‪เมื่อกี้ก็ลืมโทรหาไปเลย
‪ทำไมจู่ๆ ทำซุปสาหร่ายล่ะ
‪จริงด้วย วันนี้วันเกิดผมสินะ
‪วันเกิดไม่ได้สำคัญอะไรสักหน่อย
‪จริงสิ แม่ครับ
‪แม่ลำบากมามากเลยที่คลอดผมออกมา
‪ขอบคุณนะครับ
‪เธอมาอีกแล้วเหรอ
‪ฉันเคยบอกว่าถ้ามาอีก ‪จะไม่เปิดประตูให้ใช่ไหม
‪ฉันหนาว รีบเปิดประตูเร็ว
‪อะไรกัน หน้าพี่ไปโดนอะไรมา ‪บาดเจ็บมาเหรอ
‪ไปโดนอะไรมา
‪ไปทำอะไรมาถึงบาดเจ็บ
‪เอาอันนี้ไปคลุมซะ
‪คิดว่าตอนนี้หน้าร้อนหรือไง ‪ถึงได้แต่งตัวแบบนั้นมา
‪เป็นอะไรมากไหม ‪เจ็บตรงไหนอีกหรือเปล่า
‪นี่ โอดงชิก ฉันขอดูหน่อย
‪- ขอดูหน่อย ‪- ไปนั่งตรงนั้นเลย
‪- ขอดูหน้าหน่อย ‪- เอาแต่เดินตามอยู่ได้…
‪ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้ คงเจ็บน่าดูเลย
‪โดนตอนทำงานน่ะ
‪ฉันถึงบอกว่าอย่าทุ่มเทมากไปไง
‪ทั้งที่ได้เงินเดือนแค่…
‪ขี้เล็บ
‪ทำแค่พอประมาณก็พอ
‪ถึงขั้นบาดเจ็บที่หน้าแบบนี้ ‪แล้วทำไมต้องทุ่มเทขนาดนั้นด้วย
‪นั่งลง วุ่นวายจริงๆ
‪นั่งลงสิ
‪กินข้าวเย็นหรือยัง
‪ฉันทำต็อกบกกีให้ไหม
‪ใส่ชีสเยอะๆ นะ
‪ว่าแต่เธอไม่รู้จัก ‪ร้านต็อกบกกีเลยหรือไง
‪ทำไมถึงมากินที่บ้านฉันตลอด
‪เมื่อกี้พี่เป็นคนเสนอตัว ‪จะทำให้ฉันเองนะ
‪- และฉันก็อดมาเดือนหนึ่งแล้ว ‪- อะไรนะ เดือนหนึ่งเหรอ
‪ตอนเช้ากินแค่แอปเปิลหนึ่งลูก ‪ตอนเที่ยงกินอกไก่ชิ้นนิดเดียว
‪แล้วตอนเย็นก็กินแค่โปรตีนเชค ‪ฉันไม่ได้กินแป้งมาเดือนหนึ่งแล้ว
‪น่าสงสารเนอะ
‪เพราะงั้นทำต็อกบกกีให้ฉันกินเถอะนะ
‪จริงๆ เลย
‪ใส่ชีสเยอะๆ ด้วยนะ
‪- นักแสดงภาพยนตร์ที่ชื่อชาชีฮุนน่ะ ‪- อือ
‪เขานิสัยแย่สุดๆ ไปเลย
‪หือ จริงเหรอ
‪- ชาชีฮุนเหรอ ‪- อือ
‪คุณรู้ได้ยังไง
‪- ฉันไปที่กองถ่ายแฮนาเพราะเรื่องงาน ‪- อือ
‪แล้วก็เจอเขาที่นั่น
‪นิสัยเขานะ
‪ห่วยสุดๆ ไปเลย
‪แต่ว่าเธอต้องแสดง ‪บทที่ต้องชอบเขามากๆ
‪- ฉันสงสารแฮนามากเลย ‪- เธอคงลำบากน่าดู
‪เนอะ
‪- ว่าแต่อึนโอ ‪- ว่า
‪คุณสวยแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ
‪ฉันเหรอ
‪ตอนนี้คุณสวยสุดๆ เลย
‪- ทำไมล่ะ ‪- โอ้โฮ
‪สวยมากเลย
‪ผมกินพิซซ่าอยู่ ตกใจจนพิซซ่าแทบร่วง
‪- จริงเหรอ ‪- อือ
‪ถ้าอย่างนั้นแจวอน ‪หล่อแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ
‪หลังจากได้เจอคุณไง
‪ผมรู้สึกเหมือนได้ชีวิตใหม่เลยล่ะ
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪คุณสวยจริงๆ นะ
‪ผมรักคุณ
‪- ผมว่าผมควรพอ ‪- ใช่ พอเถอะ
‪- พี่อยู่ไหนน่ะ ‪- เธออยู่ไหนเหรอ
‪- รินอีส่งมา ‪- ของผม คยองจุน
‪ไปดูหนังกับฉันไหม
‪ไปก๊งกับผมหน่อยไหม
‪ขอโทษจริงๆ นะ
‪พอดีฉันมาพบ ‪หัวหน้าทีมที่รู้จักคนหนึ่ง
‪แต่ดูเหมือนช่วงนี้ ‪ชีวิตเขาค่อนข้างลำบากน่ะ
‪ตอนนี้ฉันมาประชุมกับลูกค้าอยู่
‪แต่ว่าเธอคนนี้ ‪ขี้จุกจิกไม่ใช่เล่นๆ เลยล่ะ
‪ไม่รู้ว่าจะเสร็จกี่โมง
‪เพื่อนๆ เอ๋ย รู้ใช่ไหมว่าวันนี้ ‪เป็นวันเล่นฮัลลี่ กัลลี่
‪รีบมาเลย ‪ฉันเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว
‪วันนี้ฉันจะกวาดเงินของทุกคนให้หมด
‪พี่ ชุดนี้เหมาะกับฉันมากกว่าไหม
‪ใช่ไหมล่ะ เหมือนชุดฉันเลยเนอะ
‪ใช่ เธอเอาไปได้เลย
‪เสร็จแล้ว นั่งลงสิ
‪- น่าอร่อยจัง ‪- กินกันเถอะ
‪ฉันกลัวมากเลย
‪กลัวอะไร ต็อกบกกีนี่น่ะเหรอ
‪รู้ไหมว่าต็อกในต็อกบกกี ‪ห้าชิ้นเท่ากับกี่แคลอรี
‪เท่ากับ 250 แคลอรีเลยนะ
‪แต่ว่าหนึ่งวันฉันกินได้ไม่ถึง ‪พันแคลอรีด้วยซ้ำ
‪แถมนี่ยังใส่ชีสเข้าไปอีก ‪งั้นจะกี่แคลอรีกันนะ
‪น่ากลัวมากเลยเนอะ
‪งั้นก็ไม่ต้องกิน ฉันจะกินหมดนี่เอง
‪แต่ยังไงฉันก็ให้พี่กินเยอะไม่ได้นะ ‪กินเยอะเกินมันไม่ดีต่อสุขภาพ
‪ฉันจะช่วยพี่กินเอง
‪ตอนนี้เธอผอมเกินไปนะ ‪อย่าคิดแบบนั้นเลย กินให้อร่อยเถอะ
‪อือ ฟังแล้วรู้สึกดีอยู่นะ
‪งั้นถ้าฉันอ้วนแล้วไม่มีงานเข้ามา ‪พี่จะรับผิดชอบฉันใช่ไหม
‪- ทำไมฉันต้องรับผิดชอบเธอด้วย ‪- ก็พี่ทำต็อกบกกีให้ฉันกินไง
‪งั้นก็ไม่ต้องกิน
‪ไม่ได้นะ ฉันจะกินให้หมดเลย
‪อร่อยมากเลย
‪ให้ตายเถอะ พี่ไม่ถูกใจฉันเลยจริงๆ
‪วันนี้ฉันจับ ‪พวกโทรหลอกชาวบ้านได้ด้วย
‪พี่โดนมันทำร้ายมาสินะ
‪เป็นตำรวจโดนต่อยได้ไง ‪พี่เป็นตำรวจเพื่อแบบนั้นเหรอ
‪งั้นจะให้ตำรวจไปไล่ตีคนอื่นเหรอ
‪ช่างเถอะ ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อย ‪พี่นี่บื้อจริงๆ
‪นี่เธอมาเพื่อด่าฉันใช่ไหมเนี่ย
‪ฉันจะไม่มาอีกแล้ว ‪มาทีไรก็ได้กินแค่ต็อกบกกีอย่างเดียว
‪กินเสร็จแล้วเล่นเกมกันไหม
‪ฉันเบื่อเกมแล้วเหมือนกัน ‪ชวนเล่นเกมทุกที
‪ที่พี่อยากทำกับฉัน มีแค่เกมหรือไง
‪งั้นก็ไม่ต้องมาสิ
‪รู้แล้วน่า จะไม่มาอีกแล้ว
‪ฉันไม่มีวันมาที่นี่อีกแน่
‪เยี่ยมเลย ไปเร็วๆ
‪ไชโย ฉันเร็วกว่าพี่อีก
‪- ฉันกำลังนำอยู่นะ ‪- เดี๋ยวๆ
‪เย่ ฉันชนะแล้ว
‪ฉันชนะพี่อีกแล้ว
‪เธอไม่ชอบเล่นเกม ‪แล้วทำไมถึงเล่นเก่งแบบนี้
‪ก็มาที่นี่ทีไรก็เล่นตลอดนี่ไง
‪ไม่สนุกแล้ว
‪ฉันทำต็อกบกกีที่อยากกินให้ก็บ่น
‪ชวนเล่นเกมก็บ่น
‪พี่ไม่มีอะไรที่อยากทำกับฉัน ‪นอกจากเกม
‪จริงๆ เหรอ
‪ดูหนังกันไหม
‪(คนที่มีดีแค่หล่ออย่างเดียว)
‪ช่างเถอะ ตาบื้อเอ๊ย
‪เธอนี่นะ ด่าพี่ว่าบื้อตลอดเลย ‪เดี๋ยวเถอะ
‪มีของมาส่งครับ
‪ออกไปรับสิ ฉันเป็นคนสั่งเอง
‪นี่อะไรเหรอครับ
‪น่าจะเป็นเค้กนะครับ
‪ก่อนอื่นฉันบอกพวกเขาว่าแม่เธอเป็นลม
‪เธอเลยต้องรีบไป ‪แล้วกู้สถานการณ์เอาไว้ได้
‪คิวถ่ายโฆษณาของชาชีฮุนจะถ่ายไม่นาน
‪เลยตกลงกันว่าจะถ่ายแค่ ‪ฉากตอนกลางคืนของเธอ
‪เธอต้องมาให้ถึง ‪ก่อนเที่ยงคืนให้ได้นะ
‪แฮนา คิดว่าช่วยชีวิตฉันเถอะ ‪ได้โปรดมาหน่อยนะ
‪มาส่งถูกหรือเปล่านะ
‪พี่อายุเท่าไรแล้วนะ
‪อายุ 28 ปีใช่ไหม
‪ใกล้จะ 30 แล้วสินะ
‪ใกล้ 30 อะไรกัน
‪จะ 30 อยู่แล้ว แต่ยังไม่มีแฟนสักที
‪- ทำไมฉันจะไม่มี ‪- ก็ไม่มีจริงๆ นี่
‪ฉันถามคุณป้ามา ‪ท่านบอกว่าพี่ยังไม่มีแฟนนะ
‪นี่ เธอช่วยเลิกโทรหาแม่ฉันสักที
‪ถ้าไม่อยากให้ฉันโทรหาคุณป้า ‪พี่ก็รับโทรศัพท์ฉันสิ
‪เลิกโทรมาหาฉันด้วย
‪ทั้งที่ตัวเองยุ่งอยู่ ‪ทำไมถึงชอบโทรมานะ
‪ถ้าพี่สงสัยก็ลองใช้สมองคิดดูสิ
‪ว่าทำไมฉันถึงทำแบบนี้
‪(คนหล่อ…)
‪(คนไร้ประโยชน์)
‪แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
‪แฮปปี้เบิร์ธเดย์ พี่ดงชิกที่รัก
‪แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
‪อะไรเนี่ย ‪ฉันยังไม่ได้ดึงพลุกระดาษเลย
‪ช่างเถอะ พี่นี่ ‪ไม่รู้จักสร้างบรรยากาศเอาซะเลย
‪ไม่รู้จักสร้างบรรยากาศ ‪แล้วยังขี้เหร่อีก
‪เพราะงี้พี่ถึงได้ไม่มีแฟนไง
‪ทุกคนบอกว่าฉันหล่อนะ
‪เป็นไปไม่ได้
‪พี่ก็แค่
‪หน้าตาใช้ได้เทียบกับคนทั่วไป
‪แบบนี้ไม่ได้เรียกว่าหล่อสักหน่อย
‪มีคนบอกว่าพี่หล่อเหรอ
‪มีผู้หญิงพูดแบบนั้นเหรอ
‪กินเค้กไปเถอะน่า
‪ผู้หญิงคนไหน
‪เจอเธอทุกวันไหม ‪เป็นตำรวจเหมือนกันเหรอ
‪เธอสวยไหม
‪สวยกว่าฉันไหม
‪สวยกว่าฉันเหรอ
‪แฮนา
‪เข้าใจแล้ว ฉันจะไม่มาอีกแล้ว
‪ฉันจะบอกว่าวันนี้ขอบคุณนะ
‪จริงๆ ฉันลืมไปแล้ว ‪ว่าวันนี้เป็นวันเกิด
‪เธอมาหา ทำให้ฉันได้เป่าเทียน ‪และกินเค้กวันเกิดด้วย
‪ฉันก็เลยอยากขอบคุณน่ะ
‪แต่ยังไงก็ห้ามมาอีกนะ
‪เธอมาแล้วทำฉันรำคาญจริงๆ
‪รู้แล้วน่าๆ
‪- ว่าแต่พี่ ‪- หือ
‪พี่มีแปรงสีฟันไหม
‪พี่
‪ฉันต้องไปแล้ว
‪ไปคนเดียวเหรอ
‪หัวหน้าบอกว่าจะมารับ
‪งั้นเหรอ
‪รอแป๊บหนึ่งนะ
‪ใส่นี่ไปสิ
‪แฮนา เดี๋ยวก่อน
‪ไม่ได้หนาวขนาดนั้นสักหน่อย
‪เธอเป็นนักแสดงนะ ‪ถ้ามีคนจำได้ขึ้นมาจะทำยังไง
‪พี่รู้สินะ
‪ฉันเห็นพี่ทำเหมือนฉันเป็นคนทั่วไป ‪นึกว่าพี่จะไม่รู้ซะอีก
‪ผู้จัดการเธอนัดเจอกันตรงไหนนะ
‪หน้าร้านขายของชำตรงโน้น
‪น่าจะบอกให้เขามารับหน้าบ้านสิ
‪ทำไม ลืมอะไรไว้งั้นเหรอ
‪ไหนว่าผู้จัดการรออยู่ รีบไปเถอะ
‪พี่
‪ฉันขอเวลาของพี่แค่หนึ่งนาทีได้ไหม
‪หนึ่งนาทีเหรอ
‪ลองคิดดูสิ
‪คนเรามีอายุขัยเฉลี่ยที่ 80 ปี
‪ถ้านับเป็นชั่วโมงแล้ว ‪หนึ่งวันมี 24 ชั่วโมง
‪ถ้าเอามาคูณด้วย 80 ‪ก็จะได้ 700,800 ชั่วโมง
‪ถ้าเอามาคำนวณเป็นนาที ‪ก็จะเท่ากับ 42,048,000 นาที
‪เธอทำอะไรอยู่เนี่ย
‪ในเวลามากมายหลายนาทีในชีวิตของพี่ ‪แค่หนึ่งนาทีเท่านั้น
‪ขอแค่หนึ่งนาทีเท่านั้น
‪ให้ฉันหน่อยนะ
‪ก็ได้ แค่หนึ่งนาทีเอง
‪เธอจะเอาหนึ่งนาทีนั้นมาทำอะไรเหรอ
‪ยังเลย
‪ยังไม่ถึงหนึ่งนาทีเลยนะ
‪นี่ ตอนนี้เธอ…
‪- ขอโทษด้วยนะครับ ‪- ขอโทษนะคะ
‪- เตรียมตัวได้ครับ
‪- ผู้กำกับ ขอโทษนะคะ ‪- รีบไปเลย
‪รู้ไว้ด้วยนะ ‪ว่าเธอรอดได้เพราะฉันรอเธอ
‪ขอโทษจริงๆ ค่ะรุ่นพี่ ‪ฉันจะตั้งใจทำให้เต็มที่ค่ะ
‪ก็ต้องแบบนั้นอยู่แล้ว ‪มาดูกัน ว่าเธอจะตั้งใจแค่ไหน
‪- ฉันจะตั้งใจทำให้เต็มที่ค่ะ ‪- อือ
‪ขอบคุณค่ะ
‪คุณแฮนา ขอเติมหน้าหน่อยนะคะ
‪เดี๋ยวฉันทาปากเองค่ะ
‪ชาชีฮุนพูดอะไรกับเธอใช่ไหม
‪ทุกคนรู้กันหมดว่าเขาชอบทำตัว ‪ไร้มารยาทกับนักแสดงหน้าใหม่
‪ไม่หรอกค่ะ
‪งั้นทำไมอยู่ๆ เธอถึงหนีไปล่ะ
‪ก็แค่…
‪ฉันแค่อยากมีจูบแรกกับคนที่ฉันชอบค่ะ
‪เมืองใหญ่นี่มันช่างโดดเดี่ยวจริงๆ
‪แต่บางครั้ง ‪ก็มีวันที่อบอุ่นเหมือนกัน
‪ขอบคุณที่รับฟังเรื่องราวของพวกเรานะ
‪เพราะทุกคน ทำให้ฉันรู้สึกเหงาน้อยลง
‪ขอบคุณที่ที่ผ่านมา ‪ทำเป็นไม่รู้เรื่องของฉันนะ
‪เพราะทุกคนเฝ้าดูอยู่ ‪ทำให้ฉันรวบรวมความกล้าได้
‪พวกเราจะได้กลับมาเจอกันอีกไหมนะ
‪การได้ฟังเรื่องราวของทุกคน ‪มันสนุกมากเลยล่ะ
‪- บางทีก็คล้ายเรื่องของฉัน ‪- คล้ายเรื่องของเพื่อนฉันด้วย
‪มีคนที่ฉันรู้จักด้วย
‪คงมีคนที่เดินผ่านฉันไปด้วยใช่ไหม
‪คงมีคนที่จะไม่ได้เจอตลอดชีวิตด้วย
‪เหมือนกับที่ทุกคนรับฟัง ‪และติดตามเรื่องราวของฉัน
‪ฉันก็จะเป็นกำลังใจให้เสมอนะ
‪ถ้าเดินผ่านแล้วเห็นฉัน ‪ทำงานพาร์ตไทม์อยู่ ก็ทักกันหน่อยนะ
‪ถ้าได้บังเอิญเจอกันคงสนุกน่าดู
‪- แล้วเจอกันอีกนะ ‪- งั้นดูแลตัวเองจนถึงตอนนั้นนะ
‪- บ๊ายบาย ‪- บาย
‪- บ๊ายบาย
‪บ๊ายบาย
‪บ๊ายบายนะ
‪บ๊ายบาย
‪ทำอะไรอยู่
‪ปล่อยฉันไปเถอะน่า
‪- รีบมาเร็วๆ เลย ‪- ทำไมต้องมารวมกันด้วย
‪ยังไงก็จะจบอยู่แล้ว
‪บ๊ายบาย
‪- บาย ‪- ขอบคุณนะคะ
‪บ๊ายบาย ดูแลตัวเองด้วยนะ
‪(บาย)
‪(รวมคลิปในฮาร์ดไดรฟ์ของคนตัดต่อ)
‪(1. ร้านเส้นๆ ของราราที่ยางยาง)
‪(2. นักซิ่งพัคแจวอน)
‪(3. มือปืนคังกอน)
‪(ปัง)
‪(4. นักเต้นเท้าไฟโอซอนยอง)
‪(สติหลุดไปแล้ว)
‪(5. กิจวัตรประจำวัน ‪ของคยองจุนในช่วงนี้)
‪(หนึ่ง นั่งเหม่อ)
‪(สอง ส่องโซเชียลมีเดีย)
‪(สาม ดูข้อความแล้วผิดหวัง ‪เพราะกอนเป็นคนส่งมา)
‪พิซซ่ามกดงที่สั่งได้แล้วค่ะ ‪ทานให้อร่อยนะคะ
‪(รายได้ต่อเดือนของรินอี ‪เท่ากับ 837,120 วอน)
‪เยี่ยมเลย
‪อ๋อ นักเขียนนิยาย ‪ที่ไม่ออกหนังสือมาสามปีน่ะเหรอ
‪(7. พัคแจวอน อีอึนโอ ‪ที่จริงจังกับการถ่ายรูป)
‪- นั่งลงสิ ‪- โอเค
‪- เดี๋ยวนะ ‪- อย่าหัวเราะสิ
‪ไม่เอาสิ
‪แจวอน มานี่เร็ว
‪ผ่อนคลายนะ
‪เอาล่ะ ทีนี้ขอแบบเท่ๆ
‪มีสมาธิ ทำเหมือนว่า ‪เป็นนางแบบมืออาชีพ
‪ยืดขาออกไปแบบนี้
‪แจวอน ขาฉันมันไหลไปไกลขึ้นเรื่อยๆ
‪ดีมาก คุณเก่งมาก
‪ไม่ต้องแล้ว ลุกขึ้น
‪- ยืนถ่ายแล้วกัน ‪- ได้
‪แบบนี้
‪หนึ่ง สอง สาม
‪จริงๆ นะ
‪ผมทำต่อไม่ไหวแล้ว
‪รอด้วยสิ
‪คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน