‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(#โรแมนติก)
‪(#รักอิสระ)
‪(#เกิร์ลครัช)
‪(#สมัครใจโสด)
‪(#คบกันมานาน)
‪(ความรักของคุณเป็นอย่างไร)
‪(อยากมีความรักแบบไหนเหรอ)
‪- นี่ เธอพูดก่อนสิ ‪- ไม่เอา เธอก่อนเลย
‪ก่อนอื่นฉันต้องคบกับ ‪คนที่ชอบฉันน่ะสิ
‪พูดเรื่องอะไรน่ะ ‪ต้องคบกับคนที่เราชอบสิ
‪- หา ‪- หือ
‪- ต้องต่างชอบกันต่างหาก ‪- ต้องต่างชอบกันต่างหาก ใช่แล้ว
‪ตอนเด็กๆ เราไม่รู้หรอกว่าเรื่องนั้น ‪เป็นเหมือนปาฏิหาริย์แค่ไหน
‪ความน่าจะเป็นที่จะได้คบกับ ‪คนที่เราชอบแล้วเขาชอบเรากลับ
‪คงต้องให้ทั้งจักรวาลมาช่วยกัน ‪ถึงจะเป็นไปได้ล่ะมั้ง
‪พอเวลาผ่านไปสักหน่อย ‪ก็มักจะลืมบ่อยๆ
‪ลืมว่าจักรวาลช่วยเรา เราถึงได้คบกัน
‪ตอนนี้ฉันเลิกเพ้อฝันไปแล้วล่ะ
‪ตั้งแต่ได้เห็นคู่รักที่ทะเลาะกัน ‪มาที่ป้อมตำรวจบ่อยๆ
‪เขาถามอยู่นะครับ ‪ว่าอยากมีความรักแบบไหน
‪- ความจริงฉันโสดตั้งแต่เกิดน่ะ ‪- หา
‪จริงเหรอครับ
‪หล่อขนาดนี้เป็นไปได้เหรอครับ
‪ยังไงก็เถอะ ‪สักวันฉันก็คงได้คบใครบ้างแหละ
‪ฉันเชื่อว่าถึงจะไม่พยายาม
‪แต่สักวันหนึ่งเธอก็จะมาหาฉัน ‪ราวกับของขวัญ
‪อย่างเป็นธรรมชาติ
‪ฉันคิดว่าเขาพูดได้เพราะเขาหล่อ
‪คิดว่าแม้ไม่พยายามก็จะได้เจอคนนั้น ‪อย่างเป็นธรรมชาติเหรอ
‪- นี่พูดกับฉันเหรอ ‪- เปล่า ให้สัมภาษณ์อยู่
‪- ก็มันต้องพูดเป็นกันเองนี่ ‪- ขอโทษนะครับ
‪ทำอะไรอยู่ จะสายแล้ว รีบไปกันเถอะ
‪ฉันคิดว่าการเอาใจใส่และการพยายาม ‪ก็เป็นส่วนหนึ่งของการคบกัน
‪การคบกันไม่ใช่แค่ใจเต้นนี่
‪เห็นใช่ไหม
‪คยองจุนของฉันเก่งแต่เกิดเลยล่ะ
‪ฉันพยายามเต็มที่ทุกครั้งที่คบใคร
‪แต่ว่าตอนนี้ฉันเบื่อแล้วล่ะ
‪แต่ฉันก็ยังคิดว่า ‪มันเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตนะ
‪เพราะอยู่คนเดียวมันเหงานี่
‪บนโลกที่กว้างใหญ่นี้
‪ถ้ามีใครอยู่ข้างเรา ‪ก็ทำให้อุ่นใจไม่ใช่เหรอ
‪ตอนที่ฉันเลิกกับซอนยอง ‪ฉันเคยพูดแบบนี้กับเธอ
‪"ทุกครั้งที่เธอคิดถึงแม่ ‪ก็มาหาฉันนะ"
‪แต่ตอนนี้ฉันอยากจะบอกกับเธอแบบนี้
‪"ร่อนเร่ไปเรื่อยๆ
‪ทำทุกสิ่งที่อยากทำให้เต็มที่
‪แล้วหลังจากนั้น
‪มาคบกับฉันอีกครั้งนะ"
‪เธอไม่รู้หรอกว่าฉันหมายความว่าอะไร
‪คงไม่รู้หรอก
‪เหมือนกับที่เมื่อก่อนเธอก็ไม่รู้
‪เนื่องจากเราต้องย้ายตำแหน่งบันได ‪ทำให้ล่าช้าออกไปครับ
‪ความจริงแล้วการก่อสร้างล่าช้า ‪ทำให้ผมกังวลมากเหมือนกัน
‪แต่ก็ดีกว่าตอนก่อนเปลี่ยนแบบ ‪มากเลยนะครับ
‪ผมคิดอยู่ว่าจะโชคดีมาก ‪ถ้าไม่โดนลูกค้าเขวี้ยงหินใส่
‪แต่สุดท้ายพี่ก็ทำได้แฮะ
‪เจ๋งมาก เท่มากเลยพัคแจวอน
‪แถมเขายังให้ส้มเรามาตั้งกล่องหนึ่ง
‪นี่ นายน่ะ ‪นายเห็นพี่คนนี้เป็นคนยังไง เฮ้อ
‪ทีนี้จบแล้วใช่ไหม
‪- หลังจากนี้ห้ามทำอะไรบ้าๆ อีกนะ ‪- รู้แล้วน่า ไม่ทำแล้วๆ
‪ส่งกุญแจมาเร็ว ‪เดี๋ยวฉันเปิดกระโปรงรถให้
‪สมัยนี้ใครเขาใช้กุญแจรถกัน
‪แค่ยืนตรงกึ่งกลางรถ ‪แล้วใช้ขาเตะไปข้างล่าง
‪อะไรเนี่ย มันทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ
‪พี่ไม่เคยทำมาก่อนเหรอ
‪รถฉันก็ทำแบบนี้ได้เหรอ
‪ได้สิ เจ้าพี่บื้อ
‪นี่ ไหนๆ ก็มาแล้ว ‪แวะไปดูห้องแถวที่คาพยองกัน
‪ไม่ได้ เรามีประชุมกับอึนโอนะ
‪กี่โมง
‪นี่ ถ้ามีประชุมตอนบ่ายสอง ‪นายก็ควรจะบอกกันล่วงหน้าสิ
‪ตอนแรกลูกค้าบอกเองว่าจะไปที่บริษัท ‪แต่ใครกันล่ะที่ชวนพวกเขา
‪มาประชุมที่นี่ แล้วทำเสียเวลาเนี่ย
‪แล้วให้เธอรอหน่อยจะเป็นไร
‪- ยังไงก็เพื่อนผม ‪- นี่ ชเวคยองจุน
‪ฉันขอพูดในฐานะที่อาบน้ำร้อนมาก่อน ‪และฐานะที่เป็นหัวหน้านายนะ
‪ปฏิบัติกับเพื่อนแบบนั้น ‪มันเป็นการใช้อำนาจนะ
‪อำนาจอะไรกันอีกเล่า
‪ก็ให้เธอรอ คือการใช้อำนาจไง
‪- จะมาถามอะไร ‪- เข้าใจแล้ว หนวกหูน่าๆ
‪จะเหยียบแล้วนะ จับแน่นๆ ล่ะ
‪(สถาปัตยกรรมและผู้คน)
‪ฉันมาเร็วไป ดูไม่มีฟอร์มเลยแฮะ
‪ยิ่งเป็นฝ่ายได้เงินก็ต้องตรงต่อเวลา ‪ดูสง่าและมั่นใจ
‪- ฉันไม่ใช่อีอึนโอคนเก่าที่โง่… ‪- อึนโอ
‪เธอคนเก่าไม่ใช่คนโง่หรอกนะ
‪เมื่อก่อนฉันไม่ใช่คนโง่
‪ทั้งเธอคนเก่าและเธอคนปัจจุบัน ‪ก็เป็นเธอนะ
‪ทั้งหมดคืออีอึนโอ
‪ใช่แล้วล่ะ
‪ไม่ว่าจะเป็นอีอึนโอแบบไหน ‪ฉันก็คืออีอึนโอ
‪วันนี้ฉันอาจจะทำพลาดได้ ‪และพรุ่งนี้อาจจะทำไม่สำเร็จ
‪แต่ก็ไม่เป็นไร
‪ฉันทำให้ดีได้
‪ค่ะ ตามนี้แล้วงานทั้งหมด ‪จะจบลงเวลาประมาณ 19:00 น.นะคะ
‪และนี่เป็นรายละเอียดการดำเนินงาน ‪ลองอ่านดูนะคะ
‪พนักงานของเรา
‪ให้คะแนนคอนเซปต์ "เดินเล่น ‪ในละแวกบ้าน" ของคุณดีมากครับ
‪ใช่แล้ว ตอนที่เราสร้างตึกนี้ ‪เราก็เคยพูดคล้ายๆ กันนี่นา
‪- "พื้นที่ที่แก่ตัวอย่างงดงาม" ‪- ใช่แล้ว
‪ตอนที่ผมสร้างตึกนี้ ‪ผมคิดไว้แบบนี้ครับ
‪ว่ามันคือต้นเซลโคว่า
‪ในต่างจังหวัดจะมีอะไรแบบนั้นนี่
‪สถานที่ที่ผู้คนมารวมตัวกัน ‪และพักผ่อนอย่างสบายใจ
‪ใช่แล้วค่ะ แม้เวลาจะผ่านไปนาน ‪แต่เมื่อกลับไปแถวบ้าน
‪ก็จะพบตึกรามที่ยังอยู่ที่เดิม ‪ราวกับต้นเซลโคว่า
‪"คงจะดีมากถ้าแถวบ้านฉันมีตึกแบบนั้น
‪ให้ฉันได้ไปเดินเล่นอย่างสบายใจได้"
‪ฉันคิดแผนงานจากวัตถุประสงค์นี้ค่ะ
‪แต่เห็นว่างานอีเวนต์หลัก ‪จะเป็นทอล์กโชว์ที่เป็นธรรมชาติ
‪แต่ฉันกับพี่จะทำได้ไหมนะ
‪มันเป็นการฟังเรื่องราวอย่างเปิดใจ ‪ของคนสร้างยังไงล่ะ
‪ฉันเลยตั้งใจให้อาหารและการแสดง ‪เป็นแนวอบอุ่นมากกว่าหรูหราน่ะ
‪เพราะงั้นพื้นที่ส่วนหนึ่ง คุณเลยจะ ‪ก่อไฟและเตรียมมันหวานเผาด้วยสินะ
‪แปลกใหม่ดีนะ
‪น่าสนใจมาก ดีเลยครับ
‪หัวหน้าทีม ขอเวลาสักครู่สิคะ
‪ครับ คุยกันต่อได้เลยนะ
‪- ครับ ‪- เอ้อ จริงสิ คยองจุน
‪เช็กด้วยนะ ‪ว่าในตึกสามารถก่อไฟได้ไหม
‪อาจจะไม่ได้ก็ได้
‪- รับทราบครับ ‪- อือ
‪ก็ทำตามแผนดำเนินงานไป ‪แล้วส่งรายละเอียดงบประมาณมาก็พอ
‪อึนโอ
‪- เป็นยังไง ‪- อะไรเป็นยังไงเหรอ
‪ฉันเห็นเธอมองเขาอยู่ตลอด
‪- เขาดูใช้ได้ใช่ไหม ‪- พูดเรื่องอะไรเนี่ย
‪อันนี้เราจะทำยังไงดีนะ
‪ไหนดูซิ ก่อนอื่นติดต่อ ‪ศาลากลางจังหวัด
‪แล้วถามเขาดูว่า ‪สามารถลดแรงดันน้ำได้ไหม
‪ถ้าไม่ได้ ทางเราน่าจะต้อง ‪ติดวาล์วลดแรงดันน้ำครับ
‪หัวหน้าทีมครับ แป๊บหนึ่งสิ
‪- ทำไม ‪- ผมขอออกไปกับคุณอึนโอนะ
‪- ไปไหน ‪- ไปกินพิซซ่าที่ร้านรินอี
‪ได้สิ
‪- แล้วกลับมานะ ‪- ไปกันเถอะ
‪แล้วดูที่ดาดฟ้า ‪เราน่าจะต้องทำอะไรสักอย่างหน่อย
‪แต่นแต๊น
‪- โกหกใช่ไหมเนี่ย ‪- โกหกใช่ไหมเนี่ย
‪นี่เธอทำเองจริงๆ เหรอ
‪รสชาติเด็ดสุดๆ เลยล่ะ ลองกินกันดูสิ
‪เป็นยังไงๆ
‪เธอบอกว่าเงินรางวัล ‪ประกวดสูตรพิซซ่าคือเท่าไรนะ
‪- ห้าล้าน ‪- มันเป็นของเธอแน่ๆ
‪ฉันว่าได้สองเท่าเลยด้วย
‪อะไรกัน นี่เตี๊ยมกันใช่ไหม ‪ทำไมถึงให้ผลตอบรับดีกันแบบนี้
‪ไม่ใช่นะๆ พูดในเชิงวัตถุวิสัย ‪มันอร่อยมากจริงๆ
‪เท่าที่เห็น การตกแต่งก็สวยมาก
‪รินอี ฉันว่าเธอมีเซนส์ ‪ด้านสุนทรียภาพแน่ๆ
‪แล้วยังไงต่อ ‪ชื่อของพิซซ่าถาดนี้คืออะไร
‪ก็ต้องมาลองค่อยๆ คิดดูอีกที
‪ไม่ต้องกังวลนะ ‪เธอมีนักการตลาดอยู่นี่ทั้งคน
‪มีนักเขียนด้วย ให้ฉันใช้สมองดูไหม
‪นี่ๆ เดี๋ยวนะ ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไร ‪กำลังจะระเบิดออกมาจากหัว
‪เดี๋ยวก่อนนะ
‪ถ้าเกิดเราตั้งชื่อพิซซ่านี้ให้ ‪เราจะได้ส่วนแบ่งไหม
‪แน่นอนสิๆ
‪ถ้าฉันได้เงินรางวัล ‪ฉันจะเลี้ยงข้าวมื้อใหญ่เลย
‪ถึงตอนนั้นเธอเรียกพี่แจวอนมาด้วยนะ
‪นี่ อึนโอ ใช้โอกาสนี้ทำงานด้วยกัน
‪แล้วสานต่อกับพี่ฉันเป็นยังไง
‪เมื่อกี้ฉันเห็นสองคนนี้ ‪ส่งสายตามองกันสุดๆ ไปเลย
‪เตะฉันทำไมวะ
‪(กาแฟสกัดเย็น)
‪อะไรเนี่ย ให้โฆษณาแฝงเหรอ ‪ทำไมให้ฉันทำเนี่ย
‪ฉันก็ต้องตั้งใจทำเต็มที่อยู่แล้ว
‪โฆษณาแฝง
‪นี่ ให้ฉีกซองแล้วชงดื่มเหรอ
‪ทำออกมาดีเลยนะเนี่ย
‪เอาล่ะ บีบออกมาจากซองแบบนี้
‪สร้อยเส้นนี้ ‪มันหมายความว่าอะไรกันนะ
‪เดี๋ยวนะ มันมีความหมายว่าอะไรเหรอ
‪ไม่รู้สิ
‪ความหมายว่าอะไรกันนะ
‪ว้าว รสชาติเหมือนเพิ่งดริปมาเลย
‪ไม่มีจดหมายอะไรมาด้วย
‪แล้วทำไมมันถึง…
‪มาอยู่ในกระเป๋าฉันได้นะ
‪ฉันคิดว่าบางทีเขาอาจจะ ‪เผลอใส่มาผิดก็ได้
‪ถ้าเป็นอย่างนั้น
‪เมื่อกี้ตอนเจอกันที่บริษัท ‪เธอก็ควรคืนฉันสิ ไม่จริงเหรอ
‪- เขาให้ฉันจริงๆ เหรอ ‪- มันเป็นของเธอจริงๆ
‪ฉันตั้งใจจะให้ยุนซอนอา ‪ตอนเจอกันที่ชองกเยชอน
‪ทันทีที่กลับมาถึงโซล ‪ฉันก็เลยไปซื้อมันมา
‪แต่ก็ไม่ได้ให้ เพราะไม่เจอเธอ
‪แต่ก็ยังเก็บมันเอาไว้ตลอด
‪ตั้งใจจะทิ้ง แต่ก็ทิ้งไม่ลง
‪จริงๆ แล้วฉันเป็นคนสบายๆ มากๆ
‪ให้ตายเถอะ
‪มันคาใจฉันมากเลย
‪มานั่งคาใจอะไรกันล่ะ ‪คนที่กำลังยุ่งค้นหาตัวเองเนี่ย
‪พูดตามตรง
‪ที่เธอบอกว่าจะตามหาตัวเอง…
‪จริงๆ เลย
‪ฉันว่าเจอกันครั้งหน้า ‪ฉันจะต้องคืนให้เขาแล้วล่ะ
‪ฉันจะสรรหาคำไหนไปโน้มน้าวเธอได้ล่ะ
‪ฉันแค่…
‪ฉันทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว
‪ก็เขาไม่มีโน้ตอะไรมาให้เลย
‪ฉันก็ไม่รู้ความหมายมันน่ะสิ
‪ความรู้สึกฉันสำคัญด้วยเหรอ
‪ถ้าคนให้ไม่ทิ้งโน้ตให้ ก็คือ ‪ให้ผู้รับแปลความหมายเองไม่ใช่เหรอ
‪ฉันโทรหาเขาดีไหม
‪ไม่ล่ะ ฉันจะไม่รับ ‪โทรศัพท์เธอเด็ดขาด เด็ดขาดเลย
‪ดูนี่สิๆ จริงๆ เลย
‪(สวยบ้า)
‪อือ ฉันไม่รับหรอก
‪เลขหมายที่ท่านเรียก ‪ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้
‪- โปรดฝาก… ‪- อะไรเนี่ย
‪ฉันทำยังไงดีเนี่ย
‪จะทำยังไงล่ะ ‪ก็ทำตามที่ใจตัวเองต้องการน่ะสิ
‪เธอถามใครอยู่เนี่ย
‪อะไรกัน
‪คยองจุนของฉันเท่สุดๆ เลย
‪ตึกนี่คยองจุนเป็นคนสร้างล่ะ ‪สุดยอดเลยว่าไหม
‪มันสุดยอดจริงๆ แหละ
‪เพื่อนฉันเป็นคนสร้างตึกนี้เหรอเนี่ย ‪แถมยังจัดงานเปิดตัวขนาดนี้ด้วย
‪เขาว่าที่นี่จะมีคาเฟ่หนังสือด้วย
‪ถ้าที่นั่นมีหนังสือที่นายเขียน ‪ก็สมบูรณ์แบบมากเลย ว่าไหม
‪เธอก็ต้องทำอะไรด้วยสิ ทำอะไรดี
‪ฉันเหรอ
‪ฉันจะเป็นลูกค้าประจำที่นี่
‪เยี่ยมเลยล่ะ ไปกันเถอะ
‪อ้อ ไม่สิ ‪ที่นี่รับพนักงานพาร์ตไทม์ไหมนะ
‪ถ้าได้ทำงานพาร์ตไทม์ที่นี่ ‪ก็คงดีมากแน่ๆ
‪นี่ คนเราจะทำงานพาร์ตไทม์ ‪สี่งานได้ยังไงกัน
‪ทำไมจะไม่ได้ล่ะ
‪- คุณอึนโอ วิทยุสื่อสารครับ ‪- อ้อค่ะ ขอบคุณมากค่ะ
‪ช่วยจัดจุดถ่ายรูปข้างนอก ‪ให้ใหม่หน่อยนะคะ
‪เพราะจุดสำคัญคือความกลมกลืน ‪ของตึกนี้กับธรรมชาติ
‪ถ้าให้อยู่ในเฟรมเดียวกันได้ ‪น่าจะดีค่ะ
‪- รับทราบครับ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪- ตรวจสอบวิดีโอข้างบนก่อนดีไหมครับ ‪- ได้ค่ะ
‪อึนโอ
‪ฉันจะไปดูพื้นที่ทดลอง ‪ประสบการณ์ข้างบนหน่อย
‪- นายไปเอาวิทยุสื่อสารกับทีมงานนะ ‪- เข้าใจแล้ว
‪อีอึนโอเท่มากนะเนี่ย
‪เธอยิ้มอย่างสดใสเป็นพิเศษ
‪เหมือนดั่งในรูปถ่าย ‪ที่ฉันหยิบออกมาดูนับครั้งไม่ถ้วน
‪ฉันควรทำยังไงกับใจดวงนี้ดีนะ
‪ฉันควรทำยังไงกับความรักนี้ดี
‪ค่ำคืนของเธอ
‪ดวงดาวของเธอ
‪ทุกช่วงเวลา ‪ที่ฉันมีให้เธอนั้นช่างงดงาม
‪วันนี้ดูดีนะเนี่ย
‪ฉันยุ่งอยู่ เดี๋ยวไว้มาหานะ
‪อือๆ ได้สิ
‪มองอะไร
‪เดี๋ยวช่วยเช็กอาหารเครื่องดื่ม ‪ที่ชั้นหนึ่งให้หน่อยนะคะ
‪ครับ
‪- ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมคะ ‪- ครับ
‪ตอนนี้วงอะคูสติกกำลังเล่น ‪ตามกำหนดการอย่างดีครับ
‪อีเวนต์ต่างๆ ก็ดำเนินไป ‪อย่างไม่มีปัญหาอะไรครับ
‪แต่ว่าตรงส่วนนี้ เหมือนผู้ชมจะเยอะ ‪เมื่อเทียบกับพื้นที่นะครับ
‪ถ้าอย่างนั้น ‪แบ่งเป็นสองกลุ่มก็ได้ค่ะ
‪ครับ รับทราบครับ
‪ครับ จากห้องสังเกตการณ์นะครับ
‪ห้องนิทรรศการสอง ช่วยแบ่งผู้ชม ‪เป็นสองกลุ่มหน่อยนะครับ
‪ครับ
‪ท่านน่าจะยุ่งอยู่ ‪ขอบคุณที่สละเวลามานะครับ
‪ไม่หรอกครับ
‪- อ้อ แจวอน ‪- ครับ
‪ท่านครับ นี่ลูกชายผมเองครับ
‪- สวัสดีครับ ผมพัคแจวอนครับ ‪- โอ้โฮ
‪สมแล้วที่ประธานพัค ‪พูดอวดลูกชายนะครับ
‪ที่นี่ดีมากๆ เลยล่ะครับ ‪ยินดีด้วยนะครับ
‪ขอบคุณครับ
‪- ถ้าอย่างนั้นผมขอตัว ‪- ครับ
‪- สวัสดีครับ
‪- เดินทางปลอดภัยนะครับ ‪- พ่อครับ
‪พอดีผมมีงาน ขอขึ้นไปข้างบนนะครับ
‪- ได้สิ ไปทำงานเถอะ ‪- ครับ
‪ลุงเขยครับ
‪นี่แฟนผมเองครับ
‪- สวัสดีค่ะ ฉันชื่อซอรินอีค่ะ ‪- ยินดีที่ได้พบนะ
‪เราเคยทักทายกัน ‪ที่หน้าบริษัทอยู่ใช่ไหมจ๊ะ
‪ใช่แล้วค่ะ ‪เราเคยเจอกันสองสามครั้งค่ะ
‪ผมอยากพามาแนะนำ ‪อย่างเป็นทางการน่ะครับ
‪ฉันได้ยินเรื่องหนูมาเยอะเลย ‪ได้ยินเยอะไปด้วยซ้ำ
‪เวลาที่คยองจุนพูดถึงแฟน ‪ตาเขาเป็นประกายวิบวับเชียวล่ะ
‪อ้อ จริงเหรอคะ
‪เวลาฉันมองเธอ ฉันก็มองแบบนี้ไง
‪ได้ยินว่าคบกันมานานแล้ว ‪ยังรักกันดีมากอยู่สินะ
‪- เห็นแล้วฉันดีใจนะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ว่าแต่หนูรินอีทำงานอะไรอยู่เหรอ
‪- อ้อ คือว่าฉัน… ‪- จริงสิ
‪กำลังเตรียมเข้าปริญญาโทอยู่ใช่ไหม
‪ถึงคยองจุนจะเคยบอกฉันแล้ว ‪แต่ฉันก็ลืมบ่อยๆ
‪ศาสตราจารย์พัค
‪ยินดีที่ได้เจอนะจ๊ะ ไว้เจอกันใหม่นะ
‪ค่ะ
‪- ผู้ช่วยชเว ‪- ครับ ท่านประธาน
‪ไว้ค่อยคุยกันนะ
‪(พูดเรื่องพื้นที่)
‪ครับ
‪เราเผชิญวิกฤตมากมายเลยล่ะครับ
‪และทุกครั้งที่เราฝ่าฟันมาได้
‪เพราะเขาคนนี้
‪ผู้ที่ทำให้คนที่ทำงานด้วย ‪ต้องเหนื่อยและลำบากสุดๆ
‪เป็นเพราะความอึด ‪ของหัวหน้าทีมพัคแจวอนครับ
‪เรื่องอื่นผมไม่รู้ ‪ไม่อยากยอมรับเท่าไร
‪แต่ความอึดของเขา ‪ผมยอมรับความอึดของเขาเลยล่ะครับ
‪ผมหัวหน้าทีมพัคแจวอน ‪ที่ชอบทำให้คนที่ทำงานด้วยลำบากครับ
‪ยินดีที่ได้พบนะครับ
‪เทียบกับคนที่ผมรักที่สุด
‪และเคารพเป็นอันดับสอง ‪ท่านประธานของเรา
‪และรุ่นพี่หลายๆ ท่าน ผมคงยังขาด ‪ประสบการณ์และวิสัยทัศน์อยู่ครับ
‪เพราะงั้นผมจึงต้อง
‪มีความอึดอย่างช่วยไม่ได้ครับ
‪ผมคิดอย่างนั้นครับ ‪ว่า "ความจริงใจจะทำได้ทุกอย่าง"
‪ซึ่งใช้ได้กับตอนที่สร้างตึกด้วยครับ
‪แล้วก็
‪เวลาที่สานสัมพันธ์กับคนอื่นก็ด้วย
‪เพราะฉะนั้นผม…
‪ผมไม่อยากให้คนที่เชื่อมั่นผม ‪ต้องผิดหวังครับ
‪ไม่ว่าคุณจะตกน้ำกี่ครั้ง ‪ผมก็จะคว้าคุณไว้
‪เพราะงั้นไม่ต้องกลัว มองแค่คลื่นไว้
‪ผมจะมองคุณเอง
‪คุณอีอึนโอ ‪ช่วยมาที่ห้องสังเกตการณ์หน่อยครับ
‪ค่ะ กำลังไปนะคะ
‪ขอบคุณครับ
‪- ทำได้ดีมาก ‪- ครับพ่อ กลับดีๆ นะครับ
‪- เก็บงานให้ดีนะ ‪- ครับ ลุงเขย
‪- ขอบคุณสำหรับวันนี้ครับ ‪- ไปนะ
‪นายเหนื่อยมามากนะ รีบกลับเถอะ
‪- แล้วพี่ล่ะ ‪- ฉันว่าจะดูเขาเก็บงานอีกหน่อย
‪ทีมสถานที่คงจัดการเองแหละ
‪จริงสิ ผมฝากส่งอึนโอด้วยนะ
‪ตอนมาเธอมากับผม ไม่มีรถกลับน่ะ
‪เข้าใจแล้ว ไม่ต้องห่วงนะ
‪- ผมไปนะ ‪- อือ
‪- คยองจุนทำได้ดีมากนะ ‪- พี่ก็ทำได้ดีมาก
‪พอรู้ไหมครับ ว่าคุณอีอึนโออยู่ไหน
‪- ฉันเห็นเธอออกไปเมื่อกี้นี้นะคะ ‪- ครับ ขอบคุณนะครับ
‪ใครครับ
‪ฉันดื่มไวน์มากไปแน่เลย
‪ทำไมหนาวขนาดนี้เนี่ย ‪เปิดฮีตเตอร์เร็วๆ เลย
‪อ้อ นี่เปิดฮีตเตอร์อยู่สินะ
‪แล้วทำไมถึงหนาวขนาดนี้นะ
‪นี่เพื่อนเอ๋ย ฉันคุยกับใครอยู่เนี่ย
‪ฉันก็สงสัยอยู่ว่าทำไมถึงหนาว ‪สาเหตุคือพวกนายนี่เอง
‪เย็นยะเยือกอย่างกับ ‪ที่ราบไซบีเรียแน่ะ
‪พวกนายทะเลาะกันเหรอ
‪ให้ตายเถอะ
‪เรามาคุยกันหน่อยไหม
‪ขอบใจที่แวะมาส่งนะ บาย
‪- เข้าบ้านเถอะ ‪- อือ
‪ดูสาหัสเลยนะเนี่ย
‪เมื่อกี้หมายความว่าอะไรเหรอ
‪นายบอกพ่อพี่แจวอนว่า ‪ฉันกำลังเตรียมเข้าปริญญาโทเหรอ
‪ก่อนหน้านี้ท่านเคยถาม
‪ฉันก็เลยตอบไปแบบนั้น
‪ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ มันไม่จริงนี่
‪รินอี
‪ความจริงแล้ว เวลาที่คนอื่น ‪ถามฉันว่าแฟนทำงานอะไรอยู่
‪ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าจะต้องตอบว่าอะไร
‪ก็แค่บอกไปว่า ‪ทำงานพาร์ตไทม์อยู่ก็ได้นี่
‪มันแปลกตรงไหน
‪ฉันไม่อยากบอกเขาแบบนั้นเท่าไร
‪แบบนั้นเขาก็จะถามต่อนี่นา
‪"ทำไมถึงยังทำงานพาร์ตไทม์อยู่อีก
‪จบคณะอะไรมา
‪ได้เรียนมหาวิทยาลัยจริงไหม"
‪เธอก็ได้ยินแบบนี้บ่อยๆ นี่
‪เธอก็ไม่อยากได้ยินไม่ใช่เหรอ
‪ถึงฉันจะขี้เกียจอธิบาย
‪แล้วมันทำไมเหรอ ‪ก็ตอนนี้ฉันใช้ชีวิตแบบนั้นนี่
‪แต่ฉันไม่ชอบแบบนั้น
‪ก็เลยโกหกไป
‪ฉันไม่อยากอธิบายยืดยาว ‪ให้คนที่ไม่รู้จักเธอฟัง
‪และฉัน…
‪ก็ไม่ชอบที่เธอใช้ชีวิตแบบนี้เท่าไร
‪นายหมายความว่ายังไง
‪ไม่ว่าเธอจะเรียนต่อปริญญาโท
‪หรือว่าหางานทำก็ได้
‪ฉันอยากให้เธอมีอาชีพ ‪เป็นหลักเป็นแหล่งนะ
‪ทำไม
‪ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วย
‪- รินอี ‪- คยองจุน
‪ฉันรู้สึกเหมือนนาย ‪ไม่รู้จักตัวฉันสักนิดเลย
‪ไม่ใช่คนอื่น
‪แต่เป็นคยองจุน นายต่างหาก ‪ที่ไม่รู้จักฉันที่สุด
‪ฉันจะใช้ชีวิตด้วยการมีแต่สิ่งจำเป็น ‪แทนที่จะครอบครองอะไรมากมาย
‪ฉันไม่ต้องการมีอะไร ‪เพียงเพราะแค่คนอื่นเขามี
‪และชีวิตแบบนั้นก็ไม่เหมาะกับฉันด้วย
‪เพราะงั้นฉันเลยไม่มีความคิด ‪ที่จะทำอาชีพเดียวไปนานๆ
‪ฉันชอบที่ฉันมีเวลา ‪แม้จะหาเงินได้น้อยก็ตาม
‪ถึงจะไม่มีงานเป็นหลักเป็นแหล่ง
‪แต่ฉันก็ชอบใช้ชีวิตเรียบง่ายแบบนี้
‪นายไม่รู้จักฉันเลยเหรอ
‪ไม่ใช่ไม่รู้ แต่ฉันเป็นห่วง
‪ทำไมนายต้องเป็นห่วงด้วย ‪ฉันไม่เป็นไรเลย คยองจุน
‪ฉันพยายามใช้ชีวิตอย่างหนัก ‪ยิ่งกว่าใครๆ
‪และฉันก็ชอบตัวเองในตอนนี้มาก
‪ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ‪ว่าทำไมนายต้องเป็นห่วงฉันด้วย
‪เธอไม่เป็นไรเหรอ
‪- ใช่ ฉันไม่เป็นไร… ‪- จู่ๆ ก็โดนไล่ออกจากงาน
‪แบบนั้นเธอไม่เป็นไรเหรอ
‪หางานพาร์ตไทม์ทำปุบปับ ‪เพื่อหาเงินมาโปะค่าใช้จ่าย
‪แล้วไม่รู้ว่าจะโดนไล่ออก ‪จากงานนั้นอีกตอนไหน
‪แต่ก็ยังไม่เป็นไรเหรอ ‪มันจะไม่เป็นไรได้ยังไง
‪แค่ฉันมองดูเธอเป็นแบบนั้น ‪ฉันยังไม่โอเคเลย
‪ทุกครั้งที่เธอเจอเรื่องแบบนั้น ‪ฉันก็ยังรู้สึกโกรธ โมโหแทบบ้าเลย
‪รินอี ฉันไม่ได้ขอ ‪ให้เธอทำงานที่ได้เงินดีนะ
‪ฉันเป็นคนหาเงินให้เองก็ได้
‪ฉันแค่ไม่ชอบเวลาที่คนอื่นดูถูกเธอ
‪และปฏิบัติกับเธอตามอำเภอใจ
‪อีกอย่างเธอจะทำแต่ ‪งานพาร์ตไทม์ตลอดไปไม่ได้นี่
‪ถ้าอายุสามสิบ สี่สิบปีไปแล้ว ‪เธอจะวิ่งทำงานพาร์ตไทม์สองสามงาน
‪จะใช้ชีวิตแบบนั้นเหรอ
‪รินอี
‪เธอใช้ชีวิตแบบนี้ตลอดไปไม่ได้หรอกนะ
‪ก็ได้ คยองจุน
‪ฉันเข้าใจว่านายรู้สึกยังไง
‪แต่ว่านะ
‪นายอาจจะมองว่า ‪ฉันใช้ชีวิตแบบไร้แบบแผน
‪แต่ฉันจริงจังนะ
‪นี่คือวิถีของฉัน ‪และนี่คือชีวิตของฉัน
‪ฉันเต็มที่จริงๆ ใช้ชีวิตอย่างหนัก ‪และตามหาความสุขของฉันไปด้วย
‪รินอี ฉันไม่ได้หมายความว่า ‪เธอใช้ชีวิตไม่เต็มที่นะ แต่ว่าโลก…
‪ไม่ว่าโลกจะคิดยังไงกับฉัน ‪มันไม่สำคัญกับฉันสักนิด
‪เรื่องที่ฉันเสียใจอยู่ตอนนี้
‪คือการที่นายคิดกับฉัน ‪แบบนั้นอยู่ตลอดต่างหาก
‪ฉันเป็นเด็กโง่ ‪ที่ดูแลชีวิตตัวเองไม่ได้
‪นายมองฉันเป็นคนอย่างนั้นมาตลอดนี่
‪ไม่ใช่แบบนั้นนะ
‪ฉันนึกว่านายจะเข้าใจฉันซะอีก
‪เพราะเป็นนาย ไม่ใช่คนอื่น
‪ฉันคิดว่านายจะยอมรับในตัวฉัน ‪สนับสนุนฉันมากกว่าคนอื่น
‪แต่ถ้าไม่ใช่แบบนั้น…
‪ถ้ามันไม่ใช่แบบนั้น
‪เรายังมีเหตุผล ‪ที่จะคบกันต่อไปอยู่อีกเหรอ
‪นี่
‪เธอพอแค่นั้นเลยนะ
‪- ลองเธอพูดต่ออีกสิ ‪- เราเลิกกันเถอะ
‪นี่ ซอรินอี
‪เราเลิกกันเถอะ
‪นายไม่ยอมรับตัวฉันนี่
‪นายไม่ยอมรับชีวิตของฉันนี่
‪- ฉันบอกว่าไม่ใช่แบบนั้นไง ‪- แต่นายโกหกลุงเขยนี่
‪นายไม่รู้ใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงกลับมา ‪และไม่ไปอยู่กับแม่ที่อังกฤษ
‪จริงอยู่ที่ฉันกลับมา ‪เพราะเป็นห่วงที่อึนโอหายตัวไป
‪แต่ตลอดเวลาที่อยู่อังกฤษ
‪ฉันไม่เคยมีความสุขเลยสักนิดเดียว ‪เพราะแม่ของฉัน
‪แม่ฉันก็โกหกกับคนอื่นเหมือนกัน
‪ท่านบอกกับคนอื่นว่า
‪ฉันไม่ใช่ลูกของท่าน แต่เป็นหลานสาว
‪ท่านไม่ยอมรับฉันขนาดนั้นเลย
‪เราเลิกกันเถอะ
‪อย่าติดต่อฉันมาอีกนะ
‪ฉัน…
‪ฉันยังไม่รู้เลย
‪ว่าตัวเองเป็นคนแบบไหน
‪ฉันไม่ใช่ยุนซอนอาที่คุณรู้จัก
‪ถ้าคุณรู้จักตัวตนของฉันจริงๆ ‪คุณอาจจะเสียใจภายหลังก็ได้
‪ฉันยังเป็นคนขี้ขลาด ‪และเงอะงะเหมือนเดิม
‪ยุ่งเหยิงสุดๆ
‪ใช่ ถูกแล้วล่ะ
‪คุณยังไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร
‪และขี้ขลาดจริงๆ
‪อือ
‪แต่ว่า
‪ฉันตั้งใจว่าจะไม่แสร้งทำตัวเข้มแข็ง
‪ตอนนี้ฉันรู้สึกกลัวและหวั่นใจมาก
‪แต่ว่า
‪ฉันว่าจะลองพูดใจจริงของฉันออกมา
‪ฉันยังยุ่งเหยิงเหมือนเดิม
‪ไม่ใช่ยุนซอนอาคนเก่า
‪และยังไม่ใช่อีอึนโอ ‪ที่สมบูรณ์แบบด้วย
‪ยังมีคำศัพท์ที่ต้องลบ ‪ออกจากพจนานุกรมอีกมากมาย
‪ฉันที่เป็นแบบนี้
‪คุณยังรับได้ไหม
‪อันที่จริง
‪ฉันคิดว่าจะเขียนจดหมาย ‪ให้ไปพร้อมสร้อยเส้นนั้นด้วย
‪แต่คิดว่าให้อีอึนโอตีความหมาย ‪ของสร้อยเส้นนั้นเองดีกว่า
‪สิ่งที่ฉันอยากจะบอกก็คือ…
‪อึนโอ ผมมีเรื่อง ‪ที่ยังไม่ได้พูดกับคุณอยู่
‪ทั้งอีอึนโอคนเก่า ‪ที่เคยใจดีและเรียบร้อย
‪ทั้งยุนซอนอาที่ผมตกหลุมรัก
‪และอีอึนโอที่มาปรากฏตัว ‪ต่อหน้าผมตอนนี้
‪ทั้งหมดก็คือคุณนั่นแหละ ‪ทั้งหมดคืออีอึนโอ
‪คนที่ผมเคยรัก
‪ยังคงอยู่ในตัวของคุณ
‪ฉันที่เป็นแบบนี้
‪คุณยังรับได้ไหม
‪"ในช่วงที่คุณกำลังตามหาตัวตนของคุณ
‪ผมก็จะค่อยๆ ‪ทำความรู้จักคุณในตอนนี้ไปด้วย
‪จากนี้ไปผมจะรักคุณให้เต็มที่"
‪หมายความว่าแบบนั้นล่ะ
‪ฉันอยากให้อีอึนโอเข้าใจ ‪ความหมายนั้นนะ
‪คำศัพท์ที่คุณยังลบออกไปไม่ได้
‪ไม่ต้องลบพวกมันออกไปหรอก
‪แล้วเรามาเรียนรู้มันด้วยกันดีไหม
‪ก่อนอื่น…
‪อันดับแรก
‪"การคบกัน"
‪มาตามหาความหมาย ‪ของคำว่า "คบกัน" กับผมนะ
‪นะ
‪ทำไมผมถึงสั่นขนาดนี้นะ ‪ทั้งที่ไม่ใช่จูบแรกของเราสักหน่อย
‪ฉันเหมือนกัน
‪หัวใจฉันเหมือนจะระเบิดออกมาเลย ‪เหมือนเป็นครั้งแรก
‪คิดว่าการคบกันคืออะไรเหรอ
‪เป็นกระบวนการตามหา ‪ตัวตนที่แท้จริงของฉัน
‪ฉันว่ามันทำให้รู้ว่าการได้รักใคร
‪เป็นครั้งแรก มันเป็นยังไง
‪แน่นอนว่ามันทั้งทรมานและเจ็บปวด
‪เพราะงั้นมันถึงล้ำค่า ‪และน่าหวงแหนกว่าเดิม
‪ฉันว่ามันยากสำหรับฉัน
‪มันเป็นการคบกันของคนสองคนไงล่ะ
‪เป็นการแสดงสิ่งที่อยู่ลึกที่สุด ‪ของเราให้เขาเห็น
‪และมองดูธาตุแท้ของเขา
‪แล้วพยายามให้ทั้งสองคน ‪เป็นหนึ่งเดียวกัน
‪- แบบนั้นคือการคบกันไม่ใช่เหรอ ‪- น่าทึ่งเนอะ
‪ฉันไม่ชอบตัวเองที่โง่ ‪เลยพยายามหนีและอยากปกปิดมัน
‪แต่ตอนนี้ฉันไม่กลัวแล้ว
‪ถึงตัวฉันจะยังยุ่งเหยิงอยู่แบบนี้ ‪แต่ถ้าได้อยู่กับเขา
‪ฉันก็อยากกล้าขึ้นกว่าเดิม ‪และเผชิญหน้าทุกสิ่งอย่างตรงไปตรงมา
‪รู้สึกไม่แฟร์เลย
‪ฉันทำผิดก็จริง
‪แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่อยากจบแบบนี้
‪ฉันคิดว่าไม่ว่าจะคบกันแบบไหน ‪ก็ไม่ได้วิเศษอะไรหรอก
‪และคิดว่าการคบกัน ‪มันสามารถจบลงได้ทุกเมื่อ
‪ระหว่างฉันกับรินอี มีจดหมายสั่งลา ‪ของปู่ฉันเชื่อมอยู่
‪ก็คือจดหมายนี้
‪แต่ไว้ฉันจะเล่าให้ฟังคราวหน้านะ
‪ยังไงก็เถอะ เพราะจดหมายนี้
‪พอเราเลิกกันแบบนี้
‪ฉันทำใจยอมรับยากมากเลยล่ะ
‪ถ้ามีเหตุผลที่จะทำให้เลิกกัน
‪ฉันก็คิดว่าเลิกกันก็ดีกว่า
‪ปกติแล้วมันก็เป็นเหมือนสงครามล่ะ
‪ถึงจะเริ่มความสัมพันธ์ง่ายๆ ‪แต่ตอนจบความสัมพันธ์มันไม่ง่ายเลย
‪เอาเป็นว่าตอนนี้ฉันขอ ‪พักสงครามความรักไว้ก่อน
‪ไม่ได้ยุติหรอกนะ
‪โอซอนยอง อย่ายอมแพ้นะ
‪รีบยกเลิกพักสงครามแล้วลองตามหาดูนะ
‪ถ้าเหนื่อยจะตามหาแล้ว
‪ก็กลับมาถามฉันได้นะ
‪"นายชอบอีอึนโอใช่ไหม"
‪ใช้ข้ออ้างนั้น
‪แล้วมาเจอกันอีกนะ
‪เราเริ่มคบกันตั้งแต่วันนี้
‪ทำอะไรดีล่ะ
‪- ก่อนอื่น… ‪- อือ
‪เรียกชื่อฉันหน่อย
‪ชื่อเหรอ คุณอีอึนโอ
‪อีอึนโอ
‪อึนโอ
‪อีอึนโอ
‪- อย่า ‪- อึนโอจ๋า
‪เข้าใจแล้วๆ ไม่ทำแล้ว
‪- อีอึนโอ ‪- อะไร
‪ไปกันเถอะ
‪โอ๊ะ หิมะนี่
‪ว้าว หิมะตกล่ะ
‪- อีอึนโอชอบหิมะเหรอ ‪- ใช่ พอๆ กับฝนเลย
‪ถ้างั้นอีอึนโอชอบอะไรอีก
‪- วันที่มีแสงแดดสดใส ‪- อือ
‪- ลาเต้ร้อน ‪- อือ
‪- ฝ่าเท้าแมว ‪- อ้อ
‪- การเดินเล่นด้วยกัน ‪- อือ
‪กลิ่นดอกไลแลค
‪- แล้วก็… ‪- แล้วก็อะไร
‪แล้วก็
‪พัคแจวอน
‪อะไรนะ
‪ยุนซอนอาจะเป็นอีอึนโอได้ยังไง
‪งั้นจะบอกว่ายุนซอนอา ‪คืออีอึนโอ เพื่อนฉันงั้นเหรอ
‪นี่ เจ้าพวกนี้ พูดเรื่องบ้าอะไร ‪จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง
‪ล้อกันเล่นหรือเปล่า ‪ถ้างั้นฉันก็ต้องรู้แล้วสิ
‪รู้ทุกคนยกเว้นฉันเหรอ มีใครรู้บ้าง
‪เดี๋ยวนะ
‪รอเดี๋ยว ฉันขอโทรศัพท์หน่อย
‪ไอ้บ้าคังกอนมันไม่รับโทรศัพท์เลย
‪งั้นรอเดี๋ยวนะ ฉันโทรหารินอีก็ได้
‪รอเดี๋ยวนะ
‪จริงสิ ฉันโทรหารินอีไม่ได้นี่นา
‪เธอรับแล้ว ‪รอเดี๋ยวนะ เงียบแป๊บหนึ่ง
‪ฮัลโหล
‪ฉันได้ยินเสียงผู้ชายแฮะ
‪- นั่นไม่ใช่โทรศัพท์ซอรินอีเหรอครับ ‪- ใช่นะครับ
‪แกเป็นใครน่ะ
‪รินอีอยู่ไหน
‪คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน